Giannis Kafatos

Τα παιδιά περίμεναν πώς και πώς να έρθει το βράδυ για να πάμε στο πανηγύρι. Κάθε χρόνο το περιμένουν, γιατί τα έχουμε μάθει ότι στο πανηγύρι πάμε μια μικρή βόλτα, παίρνουμε μόνο ένα "πράμα" και συνήθως συναντούμε τον παππού και τη γιαγιά που κατεβαίνουν κι εκείνοι για την περατζάδα τους.

Φέτος, το μεσημέρι το πανηγύρι μύριζε μπαρούτι! Βγήκα για ψωμί το πρωί, Δύομιση στενά πιο κάτω από το σπίτι μου ο φούρνος με το εξόχως ρομαντικό όνομα, γραμμένο με καλλιγραφικά, Φιλοδίνα. Κάθε που φτάνω έχω την αίσθηση ότι γράφει "Φιλουμένα" η ταμπέλα, αλλά τελικά πάντα είναι η Φιλοδίνα που μας "δίνει" ψωμί και τα άλλα χρειαζούμενα. Σήμερα λοιπόν τα βάιμπς που εξέπεμπαν οι πανηγυρτζήδες ήταν αρνητικά. Κάτι δε μ’ αρεσε! Το σκεφτόμουν καθώς τους έβλεπα να στήνουν πάγκους, να ξετυλίγουν πραμάτεια, να δοκιμάζουν γεννήτριες και να ετοιμάζονται για την επέλαση των φαληριωτών προσκυνητών. Λϊγη ώρα αργότερα κι ενώ δεν τα είχα κουβεντιάσει με τη γυναίκα μου, κι ενώ τρώγαμε στο μπαλκόνι ακούστηκαν φωνές δυνατές. Γερός καυγάς. Είχαν πιαστεί στα χέρια. Ένα τσούρμο άντρες, και κάποιες γυναίκες που προσπαθούσαν να τους χωρίσουν. Βριζόνταν χυδαία. Ο πιο νταής απειλούσε με ακατανόμαστες πράξεις κάποιον άλλον. Οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να τον κάνουν καλά. Κάλεσα την αστυνομία, μπας και γλυτώσουμε το φονικό. Ίσως ήταν υπερβολικό εκ μέρους μου, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι και την άλλη φορά που έβλεπα το τεντόπανο των απέναντι να ανεμίζει, με "μάλωσαν" οι αστυνομικοί που δεν κάλεσα τους ίδιους ή την πυροσβεστική κι έτσι η σωλήνα καρφώθηκε στην πόρτα του Audi. Οπότε κι εγώ πήρα το "εκατό" και καθάρισα. Τέλος πάντων, επιβεβαιώθηκα ως μέντιουμ με κληρονομικό χάρισμα που πιάνει τα βάιμπς των μικροπωλητών-πανηγυρτζήδων και σκέφτομαι να το εξασκήσω περισσότερο γιατί ζούμε και σε δύσκολες εποχές και τέλος πάντων, αυτό το "μάθε τέχνη κι άστηνε" είναι πολύ, μα πολύ, σοφή κουβέντα.

Ήρθε το "βραδυ" που περίμεναν πώς και πώς τα παιδιά, βγηκαμε στη γύρα και με τον Αντώνη – που αποτελούμε την ομάδα των αγοριών – στο ένα χέρι και την κάμερα στο άλλο πήγαμε στο πανηγύρι.

Ήταν όλοι εκεί, μέχρι κι ο Michael Jackson, που τό ‘χουν ακόμη άταφο το παλικάρι! – μη χειρότερα κι αυτή η οικογένεια!(τι περιμένουν?)

Ταπεινοί προσκυνητές κι εμείς, της αγίας καταναλώσεως ανήμερα, παραμονή του Αγίου Αλεξάνδρου, ούτε μέχρι το στενό της εκκλησίας δε φτάσαμε, αφού τα παιδιά βρήκαν το "ενα πράμα" που τους είχαμε υποσχεθεί, αφού βρεθήκαμε με τον παππού και τη γιαγιά, κι αφού το αριστερό μου χέρι έμεινε λεύτερο από τον Αντώνη που περπατούσε με τον παππού του, επιστρέψαμε στο γωνιακό μας παγωτατζίδικο για ένα ακόμη εξτραδάκι και για παδιά και για μας!

Το πανηγύρι (και φέτος) μύριζε τσίκνα, λουκουμάδες, και βενζίνη από τις γεννήτριες, ενώ το σάουντρακ ήταν πολύ μα πολύ οριεντάλ – εδώ και λίγη ώρα τα τιμημένα νησιώτικα, πήραν τη θέση τους στο σι-ντί του πάγκου με τις μουσικές!

Άιντε, και του χρόνου!

Kalημέρα, καλή επιστροφή!

Πώς; δε γύρισες ακόμη;

Τυχεράκια!!!

Να σου πω, δε χάνεις και τίποτα! Μη και το ξανασκεφτείς και παραμείνεις όπου είσαι!  ¨Η μήπως να σκεφτείς με το διαβατήριο ή τη νέα σου ταυτότητα, αυτή με τα λατινικά, την κάνεις για τα ξένα! Θα γλυτώσεις μόνο από τις μούρες! Όχι τις "μούρες" όπως τις εννοεί ο αγαπημένος μου Κωνσταντίνος Τζούμας, αλλά τις μούρες όπως εννοείς όποια σκατόφατσα σου τη σπάει!. Απ’αυτές ξεφεύγεις, από τα φέσια που σου έχουν φτάσει μέχρι εκεί που δείχνει η φωτό … δεν ξεφεύγεις με τίποτα!!!

Βλέπεις που σου λέω?

Θα φεσωθείς, θα φεσωθώ, θα μας φεσώσουν και θα πούμε κι ένα τραγούδι – κι εμείς  κι αυτοί! Σε διαφορετικό ρυθμό ίσως, αλλά το τραγούδι θα το πούμε!!!

όλα τα καλά κόποις κτώνται, αλλά υπάρχουν και κάποια, για άλλους καλά – για άλλους κακά, που … κόλποις κτώνται. Είστε κτητικοί τύποι? ε, λοιπόν πλερώστε (τους)

Α, να σε ρωτήσω … ποια είναι η μεγαλύτερη κατάρα που εκτοξεύεις (φαντάζομαι) απο μέσα σου κι εννίοτε απ’ όξω σου για τους οχτρούς σου?

…

Αφού το σκέφτεσαι έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, σημαίνει ότι το κάνεις αλλά δε θες να το μοιραστείς μαζί μας. Κατανοητόν!

Επίκληση στον Πανα τώρα για να μας γλυτώσει από τους "πράους", τους "ήρεμους" τους  …  φιδίσια υπομονετικούς!

Καλή σεζόν αγαπητοί ακροατές! Τα καλύτερα έρχονται, όσο κι αν τα κρύβουν τα χειρότερα, όσο κι αν τα εμποδίζουν διάφορα παπαράκια, έρχοντα τα σκασμένα! (Αρκεί ν’ αντέξουμε και να είμαστε κι εμείς στο ραντεβού!!!)

Χάνει γωνιές

χάνει ανθρώπους

χάνει κομμάτια της ταυτότητας του

που χάσκουν σαν κακοφορμισμένα στόματα γέρου κατάκοιτου

κι εμείς κάπου εκεί, αναμεσα στα στενά, τις ανηφόρες και τις κατηφόρες, ευτυχώς έχουμε κάτι να μας θυμίζει, γωνιές, ανθρώπους, μυρωδιές ευωδιαστές – όπως η νιότη μας

ενα κολαζ εκ του προχείρου (χωρίς τη μορφή του χοίρου)

με αφορμή το σχόλιο του Ηφαιστίωνα στο προηγούμενο ποστ

που μου περιέγραφε

πώς "κρεμιούνται" από τα παραθυρα, στη δουλειά του,

για να καπνισίσουν!

Ευρηματικό αυτοσχέδιο τασάκι

… για δύσκολες ώρες

όταν το μπαλκόνι είναι μακριά

 όταν παίρνει τα μέτρα του ο καπινιστής και η καπινίστρια!

και, όπως βλέπεις…

όταν η κόκα-κολα, πάει με όλα…

Καλή μέρα, καλό

σαββατοκύριακο

μου κάνει εντύπωση γιατί μου έχει κολλήσει εδώ και τόσες μέρες ένα πολύ δυνατό ήσυχο όμως στη φόρμα τραγουδάκι

San Francisco – Scott McKenzie

τι να σου πω, ένα πνεύμα Γουντστοκ που μαζί με ‘μενα έγινε κι αυτό σαράντα πλανάται στην ατμόσφαιρα και τα πέταλα των λουλουδιών στρώνονται και δροσίζουν την καυτή άσφαλτο, που ευτυχώς ακόμη είναι ψιλοάδεια στην Αθήνα/ θα γιομίσει όμως από ‘βδομάδα σιγά – σιγά από σχολικά, υπουργικά και λοιπά αυτοκίνητα, τα ακριβοπληρωμένα και τα άλλα τα ακριβά που αγοράστηκαν φθηνά αλλά θα ακριβήνουν καθώς θα φορολογηθούν κλπ κλπ!

White Rabbit – Somebody to Love – Jefferson Airplane

Βλέπεις στίβο? Εγώ, που δεν είμαι κι ο πιο τιφόζο που ξέρεις, βλέπω κάθε βράδυ!

Τι έγινε ρε παιδιά, που πήγαν οι αμερικανοί που ανέβαιναν τρεις – τρεις στο βάθρο?

Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στα κουλουάρ

τρεχανε σαν πουλιά τα τζαμαϊκανόπουλα!

Τεράστια επιτυχία, κοντεύω να μάθω απ’ έξω τον εθνικό ύμνο της Τζαμάικα – όπως παλαιότερα είχαμε εντρυφησει στους εθνικούς ύμνους της Ανατολικής Γερμανίας, Σοβιετικής ένωσης.

Μυστήριους ways

Λυπάμαι που φίλοι και γνωστοί επιστρέφουν από τα διακοπάς, αλλά χαίρομαι που θα ξαναβρεθούμε από κοντά!

Mia μαγική δέσμη από ακτίνες "γαμα" ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει να μη γίνουν τα πράγματα γκάματα, αλλά γκαμάτα!!!

καλή σεζόν!!!

Τεντώθηκα μετά το μεσημεριανό υπνάκο μπροστά στο παράθυρο του σαλονιού. Είχα πλύνει τη μούρη μου (για να φύγει η νύστα και ο ύπνος, όπως λέω στα παιδιά μου) είχα ανοίξει κι ένα κουτάκι παγωμένο τσάι (ίσε τεά) και βγήκα στο μπαλκόνι για να συνεχίσω καθιστός τη μουργέλα μου, παρέα με ένα τσιγαράκι.

Ένα μεταλλικό "¨γκντουπ" που επαναλαμβανόταν και χαλούσε την ατμόσφαιρα με έκανε να αρχίσω την αναζήτηση. Τι χτυπάει έτσι ρε παιδί μου?

Χτυπούσε η πλαϊνή τέντα στο μπαλκόνι της απέναντι πολυκατοικίας. Από τον αέρα είχε φύγει ο γάντζος που το κρατούσε τετνωμένο στην κουπαστή του μπαλκονιού και με το δυνατό αέρα είχε φουσκώσει σα μπαλόνι ιστιοφόρου στο ράλι Αιγαίου.

Η απέναντι πολυκατοικία … σε διακοπές. Όλα τα παραθυρα κλειστά.

Ναι αλλά το τεντόπανο με τα σίδερά του ήταν θέμα ωρών να φύγει και να προσγειωθεί από τον πέμπτο όροφο στο έδαφος με απροσδιόριστα αποτελέσματα.

Ποιον ξέρω από την απέναντι πολυκατοικία? Τέσσερα χρόνια μένω "απέναντι"!

Α, ναι ξέρω την κυρία του "εβδόμου" γιατί τα παιδιά μας πάνε στον ίδιο παιδικό σταθμό – άρα έχω το τηλέφωνο τη, ναι αλλά είναι διακοπές! Μου είπε το όνομα του διαχειριστή. Κατέβηκα και χτύπησα το κουδούνι. Άργησε να απαντήσει και σκέφτηκα ότι κι αυτός είναι σε διακοπές! Όταν όμως έκανα να απομακρυνθώ άκουσα το μεταλλικό "ποιος είναι"?

Ε, πώς να συστηθείς πρώτη φορά από το θυροτηλέφωνο. Είπα εκεί κάτι αρλούμπες περί του ποιος είμαι , είπα και γιατί του χτυπάω το κουδούνι, τέλος πάντων, ζήτησα και  "συγνώμη για την ενόχληση" και έφυγα για το σούπερ μάρκετ.

"Μικρό" σούπερ μάρκετ – σε χρόνο εννοείται, η κατάθεση έγινε κανονικά με όλες τις "τιμές" – γύρισα στο σπίτι και είδα από μακριά ένα περιπολικό κι έναν κύριο, πάρακαρα, με πλησιάσε ο κύριος και συστηθήκαμε τελικά κι από κοντά οι γείτονες και είδα και το κοντάρι του τεντόπανου καρφωμένο σε ένα παρκαρισμένο audi cabrio. Είχε περάσει την πόρτα λοξά, σαν καλαμάκι σε εξωτικό κοκτέιλ. Το αυτοκίνητο-κοντοσούβλι ανήκε επίσης σε κάτοικο της "απέναντι" πολυκατοικίας. Κι αυτός έλλειπε διακοπές.

Έτσι συστηθήκαμε με τον Νίκο (αν συγκράτησα καλά το μικρό του όνομα) κάναμε ένα τσιγάρο και παρακολουθούσαμε τους δύο αστυνομικούς που έβαλαν μια κορδέλα για να μην περνάει κόσμος από κάτω γιατί το άλλο σίδερο που συγκρατούσε το τεντόπανοκρεμόταν από τον πέμπτο κι ανέμιζε σαν το "μπολερό" που λέει κι ο ποιητής!

Τουλάχιστον τώρα αν συναντηθούμε στο δρόμο θα ξέρουμε οτι είμαστε οι "απέναντι"!

Υπάρχουν ωστόσο άλλοι πέντε όροφοι με άλλους "απέναντι" – ελπίζω να μη χρειαστεί να γρκεμιστεί η γειτονιά για γνωριστούμε!

κι εκεί που πας στην πολύβουη Σάρτη, πάντα παραμένοντας στο μαγευτικό δεύτερο ποδάρι της Χαλκιδικής, βλέπεις την επανάσταση να φουντώνει.

Δε λέω το μέρος γραφικόν, περισσότερο θυμίζει νησί με τις πραμάτειες των τουριστικών καταστημάτων να κρέμονται στους δρόμους, αλλά κοιτίς της επανάστασης από πού κι ως πού?

Οι τουρίστες μιλούν κυρίως ξένες γλώσσες και δη ουγγαρέζικα, πολωνέζικα, κινέζικα ούτε για δείγμα, γερμανικά, ολίγα ιταλικά και ακόμη λιγότερο ακούγεται η Αθηναϊκη διάλεκτος που μπερδευει τους σουβλατζήδες κι εξαγριώνει τα τυροπιτάδικα. Αλλά λίγο το καλοκαιρινό πνεύμα, περισσότερο η φιλόξενος διάθεση των ιαθγενών όλοι δείχνουν να περνάνε καλά, να διασκεδάζουν και να φτιάχνουν ωραιότατες καλοκαιρινές αναμνήσεις για να τις κουβαλήσουν προσεχώς στις πατρίδες τους.

Επανάσταση όμως χωράει στην ουρά για σουβλάκι,

στην ουρά για τεμ-πορέρι τατού με χένα,

στην πλάζζζζ?

ε, ναι λοιπόν! όπως βλέπεις χωράει και ξεχωρίζει από ψηλά!

hasta la vitoria siempre σε λέω για!!!