Giannis Kafatos

Πέμπτη

στο Θέατρο Βράχων Βύρωνα

γιορτάζουμε παρέα

τα 10 χρονια του

Cafe de l’ art

ελπίζω ο φίλος μου Νότης να μας ξαναπαίξει ένα κομμάτι που το έχουν διασκευάσει με τον Παναγιώτη, αλλά δεν το έχουν βάλει ακόμη σε κάποιο από τα δισκάκια τους!

Νότη μου, σε απειλώ ευθέως, ότι αν δεν μας παίξεις phantom of the opera, θα απευθυνθώ στα εγγόνια σου και στο μικρό σου φίλο Αντώνη για τα περαιτέρω!

Καλή επιτυχία!!!

 Και επισήμως εκτός του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης έθεσαν τους εαυτούς 100 Έλληνες κινηματογραφιστές – αποκαλούμενοι και ως ”κινηματογραφιστές στην ομίχλη” – με μία ιδιαίτερα δηκτική επιστολή τους στο Υπουργείο Πολιτισμού. Αυτό το Φεστιβάλ Κινηματογράφου – αν και επετειακό – δεν θα ομιλεί ελληνικά…

Απαντώντας ουσιαστικά στη διοίκηση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που τους καλούσε πριν από λίγες μέρες να αναθεωρήσουν τη στάση τους και να συμμετάσχουν με τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ, οι Έλληνες κινηματογραφιστές (όχι δεν πρόκειται για μία μειοψηφία, αλλά για σύσσωμη την εγχώρια κινηματογραφική κοινότητα!) ξεκαθάρισαν ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να δώσουν το ”παρών” στο επερχόμενο Φεστιβάλ, αλλά "θα απέχουν και από κάθε μελλοντική διοργάνωση Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και κρατικών βραβείων ποιότητας μέχρις ότου ψηφιστεί και εφαρμοστεί ο Νόμος για τον κινηματογράφο όποτε και αν αυτό επιτευχθεί".

Τι σημαίνει αυτό; Ότι στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δεν θα υπάρχει ούτε δείγμα νέας ελληνικής ταινίας! ”Τι ντροπή!” ίσως σκεφτούν κάποιοι. Αλλά μάλλον οι μοναδικοί που πρέπει να ντρέπονται σε αυτή τη χώρα δεν είναι οι Έλληνες κινηματογραφιστές, αλλά οι εκάστοτε ηγεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, που αδυνατούν να συντάξουν τόσα χρόνια το ”αυτονόητο”, ένα επαρκές και σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο για τον ελληνικό κινηματογράφο.

"Εδώ και πολλά χρόνια ένα ολόκληρο ΥΠΠΟ προσπαθεί να συντάξει κινηματογραφικό Νόμο, αλλά Νόμος ακόμα δεν υπάρχει", αναφέρουν οι Έλληνες "κινηματογραφιστές στην ομίχλη", δηλαδή εκατό κινηματογραφιστές, από τους οποίους οι 35, με ταινίες που είτε βγήκαν την προηγούμενη σεζόν στις αίθουσες, είτε είναι έτοιμες να βγουν φέτος (κάποιες μάλιστα πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών), είτε βρίσκονται στο στάδιο της παραγωγής.

Στην επιστολή τους εκφράζουν τη λύπη τους ”για τα βραδυκίνητα αντανακλαστικά της διοίκησης του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα την αγωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του κινηματογραφικού κόσμου και την προσπάθεια του να εκσυγχρονίσει την ελληνική κινηματογραφία με προσωπικό κόστος” και δηλώνουν ρητά ότι θα απέχουν από τα Κρατικά Βραβεία και θα αποσύρουν τις ταινίες, αλλά και κάθε άλλη συμμετοχή τους (balkanfund, crossroads κλπ) από τη φετινή διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει για τον πολύ απλό λόγο ότι η προεκλογική περίοδος και η διάλυση της Βουλής καθιστά αδύνατη την ψήφιση του νομοσχεδίου (το οποίο ποτέ δεν κατατέθηκε προς ψήφιση) μέχρι τον ερχόμενο Νοέμβριο.

Έτσι οι κινηματογραφιστές αναγγέλλουν ”εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου’‘ (δεν διευκρινίζουν πού και πότε), αφού όπως επισημαίνουν είναι ”χρέος μας οι ταινίες να συναντηθούν με το κοινό τους.” και υπόσχονται ”στον Υπουργό Πολιτισμού που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές, ότι θα τον επισκεφθούμε την πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του και ότι δεν θα τον αφήσουμε ήσυχο να κόβει κορδέλες την στιγμή που ο Πολιτισμός πεθαίνει.”

Το τι μέλλει γενέσθαι ουδείς ακριβώς το γνωρίζει. Ίσως όμως η ”κίνηση” αυτή των Ελλήνων κινηματογραφιστών να ”εκβιάσει” μία σειρά πρωτοβουλίες από πλευράς ΥΠΠΟ (υπό τη νέα του ηγεσία μετά τις εκλογές). Ίσως πάλι στην χώρα αυτή των ”θαυμάτων” και των… ”τραυμάτων” να μην ασχοληθεί και κανείς σοβαρά με το θέμα…

(Το ρεπορτάζ  είναι του Δημήτρη Χαλιώτη απο το Nooz.gr)

Πήγα σ’ ενα πάρτυ το Σάββατο το βράδυ, στη Διώνη. Πάνω από το Πικέρμι. Όσο ανέβαινα προς τα πάνω, κι ενώ είχε πέσει το σκοτάδι, ένιωθα τα καμμένα. Δεν έβλεπα, πέρα απ’ ό,τι φώτιζαν οι προβολείς του αυτοκινήτου.
Σε μερικά σημεία όμως ένιωθα ότι ήμουν μέσα στη φωτιά. Η μυρωδιά είναι πολύ ισχυρή.
Μπαίνει μέσα σου, καίει τα πνευμόνια … όχι, δεν καίει! Είναι η αίσθηση της “βρεγμένης” φωτιάς.
Τα αποκαϊδια προσπαθούν να χωθούν μέσα σου. Η βραδυνή υγρασία που κανονικά θα έκανε το πρώην δάσος να ευωδιάζει, τώρα σαν ένα αόρατο τέρας μπαίνει μέσα από τα ρουθούνια και στρογγυλοκάθεται στα πνευμόνια σου.
Νομίζω ότι  θα είναι πολύ χρήσιμο να βάλουμε όλους αυτούς που θα ήταν υπεύθυνοι, αλλά δεν είναι, να περάσουν μερικές ώρες με τη μυρωδιά των καμμένων ολούθε! Υπάρχει μια ελπίς να ταρακουνηθούν.
Μπα μαλακίες σκέφτομαι! Σιγά μην ταρακουνηθεί ο Βοιύδας από τη μακαριότητά του.
Αν η Ελλάδα ήταν βασίλειο νομίζω ότι θα μας ταίριαζε ο τίτλος … Βασίλειον της Ατιμωρησίας!

Πώς σου φαίνεται?
Είναι προφανές ότι δε θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε το … Βασίλειον της τέχνης του Μαχαιριού.
Γιατί?
Μα τόσα μαχαίρια απέτυχαν στο bone-drive! Είδες κανένα μαχαίρι να φτάνει στο κόκκαλο από το Ναυάγιο του Σαμίνα κι εδώ???
Να είμαστε το … Βασίλειον  της Μακαριότητας? Μπα! Δεν είμαστε τέτοιοι τύποι. Βλέπεις η αρμύρα της μεσογείου έχει ποτίσει τα γονίδια μας και τα έχει κάνει … ό,τι θες αλλά όχι “φιλικά” στη μακαριότητα.
Τέλος πάντων! Το ζήτημα δεν είναι να βρούμε κι άλλες πιθανές χαριτωμενιές για τη μαλακία που δέρνει το ελληνικό κράτος.
Ποιο είναι το ζήτημα τότε! Τι σκατά κάθεσαι και γράφεις, θα μου πεις όσο καλοπροαίρετος αναγνώστης κι αν είσαι!
Δε θα σου δώσω και λογαριασμό, τι θα γράφω, τι θα σκέφτομαι και πότε θα τελειώνω ένα κείμενο μου!
Εντάξει!
Άμα δε γουστά… να με καταγγείλεις στα πάνελ! Να μου κάνεις πρόταση μομφής, να μου κάνεις επερώτηση για τα οικονομικά μου (εγώ δεν είμαι ΚΚΕ να αρνηθώ), να κάνεις κριτική και για τις συνιστώσες μου. Είμαι πολύ χαλαρός.

Αλλά η γαμημένη η μυρωδιά από το καμμένο δάσος ΔΕ φεύγει από το μυαλό μου. Και δεν είμαι διατεθιμένος να ξεχάσω όσα αρώματα κι αν ρίξετε στο δρόμο μου!!!
πιφ!

Καλημέρα!
ΕΪμαι πολύ, μα πάρα πολύ, μη σου πω και γαμώ τους ετυχείς που  δε θα έχουμε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Θα ήμουν εξίσου πολύ, μα πάρα πολύ, μη σου πω και γαμώ τους ευτυχείς ακόμη κι αν είχαμε παρατεντωμένη προεκλογική περίοδο.

Είναι ρε παιδί μου όπως ο πελτές τοματας και το πουμαρό. Το ένα πιο πηχτό, το άλλο πιο αραιό, αλλά και τα δύο παραμένουν σάλτσα.

Και ως γνωστόν οι σάλτες παχαίνουν, και λερώνουν – αν τρως άγαρμπα – τα μπλουζάκια και τα πουκαμισα.

Είναι ωραίες οι σάλτσες απ’ την άλλη! Με μυρωδικά, πιπέρια, κρασιά, κρομμύδια, σκόρδα, κλπ εδωδιμα αποικιακά. Ακόμη κι αν αποφύγεις τις παπάρες με φρέσκο τραγανό ψωμάκι, ακόμη κι έτσι είναι καλές οι ρουφιάνες!

Μπορείς να πεις το ίδιο και για τις εκλογές?

Άι λάικ Μάπετς … αλλά δε γουστάρω τους Μάπες!

Δεν πάω επίσης διάφορες μάπες ντίρτι τυπαρίων που "αγωνιούν" για το καλό μου, ενώ χρησιμοποιώ μάπες για την οικιακή καθαριότητα!

Δε συνηθίζω να σου λέω "μυστικά" της δουλειάς μου, αλλά δε μπορώ να μη μοιραστώ μαζί σου ατάκα συνεργάτη υπουργού που τον "καλεσα" για τη Δευτέρα μετά τις εκλογές – όχι τον συνεργάτη, τον υπουργό: Ρε Γιάννη αν, λέμε… το αποτελέσμα δεν είναι … καταλαβαίνεις … ποιος θα βγει τη Δευτέρα να μιλήσει …

Sπίτσλες ο Γιάννης, εγώ δηλαδή από την συνεργατική ατάκα!

Τελικά όλα είναι θέμα … μουντ!

Στο γενικότερο blue kλιμα (μην πάει ο νους σου στο κακό, με το "μπλου" εννοώ τη διαθεση, τη Μπλου Νόουτ Ρεκορντς ) γιατί το SWING που έχει και μια άνθηση,  να μην επεκταθεί και στην πολιτικη?

Γιατί σουίνγκινγκ μόνο μεταξύ ζευγαριών?
Κατεβάζω πρόταση, πολιτική πλατφόρμα:

Κάντε swinging  πολιτικών, μπας και νερωθεί η ξενερωτίλα!

καλό Σου-κου και κουράζζζζζ

προεκλογική περίοδος είναι

θα περάσει!

σματς-σμουτς

kai μην ξεχνάς τις Σελιδες της Αμαλίας

Οι “Σελίδες της Αμαλίας” είναι ένα  ιστολόγιο που ξεκίνησε η Ελένη Λ.,

φίλη της Αμαλίας Καλυβίνου με την συγκατάθεση της μητέρας της Αμαλίας, κυρίας Δικαίας. Στο ιστολόγιο αυτό αναρτώνται σιγά σιγά «σελίδες από το ημερολόγιο της Αμαλίας, σκέψεις, σκίτσα και κείμενά της. Όλα όσα θα μπορούσαν να σκιαγραφήσουν την προσωπικότητα της … οτιδήποτε θα μπορούσε να μας κάνει να την νιώθουμε “κάπου εδώ γύρω”»
Η Ελένη Λ. δημοσιοποιώντας σκίτσα,

ιδιόγραφα σημειώματα με αποφθέγματα και ποιητικούς αφορισμούς ,

σημειώματα με απίστευτη δύναμη και χιούμορ,

και σελίδες από το προσωπικό ημερολόγιο της  Αμαλίας θα προσπαθήσει να αναδείξει την προσωπικότητα της Αμαλίας, σε όλους εμάς που την γνωρίσαμε λίγο  μέσα από το δικό της blog, το “malpractice (Φακελάκι)”.

«Αφού δεν είναι πια εκείνη εδώ, είναι τα λόγια της»,  είπε στην Ελένη η μητέρα της Αμαλίας.

Ας επισκεφτούμε  τις “Σελίδες της Αμαλίας” για να “ακούσουμε” τα λόγια της λοιπόν. Κι ας προσθέσουμε  το http://amaliaselides.blogspot.com στο blogroll μας για να διαβάσουν  τις “Σελίδες της Αμαλίας” περισσότεροι.

όλα τα παραπάνω τα αντέγραψα από τον συβλογκίτη AlluFunMarx – ευχαριστώ!

Ονειρεύτηκα ότι μπήκα σε ένα μπαρ και έπεσα πάνω στον Βλάση Μπονάτσο.

“Γεια σου ρε Καφάτε” μου είπε ο Βλάσης, που ακόμη και στο όνειρο εντυπωσιάστηκα που τον είδα αφού ο Μπονάτσος μας έχει αφήσει… Παρ’ όλα αυτά, τα ήπιαμε … πολύ. Κι όσο πίναμε τόσο η απορία μεγάλωνε, αλλά ντρεπόμουν να τον ρωτήσω πώς και είμαστε μαζί αφού αυτός έχει πεθάνει κι εγώ είμαι ζωντανός. Μετά πήγα σε ένα άλλο χώρο στο ίδιο μπαρ – σε ένα τύπου παταράκι – κι εκεί κάτι έπιασα και κόλλησε στο χέρι μου. Την ώρα που τράβαγα τις κόλλες με το άλλο χέρι κι έβλεπα από κάτω το Βλάση να με φωνάζει να πιούμε κι άλλο ξύπνησα. Με πολύ ωραία αίσθηση, κι έναν ελαφρύ πονοκέφαλο από το ποτό – αποφάσισα ότι στο συγκεκριμένο μπαρ σερβίρουν μπόμπες … και μπήκα στη μπανιέρα για το πρωινό μου ντουσάκι!

Eίχα πάει τις προάλλες στο Baba au Rum, στον πεζόδρομο της Κλειτίου. Σούπερ μπαρ με φοβερά κοκτέιλ με βάση φυσικά το ρούμι, όπως λέει άλλωστε κι ο τίτολος!

Αφού άφησα το λαρύγγι μου στη φροντίδα του Θανάση, του μπαρμαν με δικές του επιλογές – εγώ έλεγα μονο τι φανταζόμουν  ότι θέλω κι ο τύπος έκανε τα μαγικά του και πετύχαινε διάνα – ζήτησα για το τέλος ένα Pisco Sour.

Το πρωτοείχα πιει στο Κούσκο, στο Περού πριν από πολλά πολλά χρόνια, παρέα με το Δημήτρη.

Σ’ ένα μπαρ, καπου στην "Πλατεία των Οπλων" (όλες οι πλατείες στη Νότια Αμερική έτσι λεγονται). Στην αρχή είχαμε μπει ψαρωμένοι, σταθήκαμε όρθιοι στη μπαρα, μετά από λίγο βρεθήκαμε καλεσμένοι στο τραπέζι κάποιων συνομηλίκων μας που μας κέρασαν το εθνικό τους ποτό. Στην αρχή το πίναμε από τα ποτήρια του ο καθένας. Αργότερα μέσα από κανάτα με καλαμάκια γύρω-τριγύρω!

Στην υγειά σας, εβίβα! Και … πίνετε με φίλους!!!