Giannis Kafatos

Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ!

κάνε διάρρηξη, αν δε βεις ανοιχτό βιβλιοπωλείο!

Το καινούριο βιβλίο της κυρίας Ντόρας Γιαννακοπούλου είναι σαν ενα σφηνάκι: τόσο τονωτικό, τόσο οικείο στη … γεύση, τόσο συγκλονιστικά άμεσο, τόσο μεστό με γεγονότα και καταστάσεις που έχουμε ζήσει, τόσο δυνατό για καταστάσεις που "ακούμε" και δε θέλουμε να πιστέψουμε ότι συμβαίνουν …

Λιτά συρναπαστικό!

Πρόκειται για τη συγκλονιστική ιστορία δύο κοριτσιών, δύο φιλενάδων που "δενονται" με έναν μαύρο ομφάλιο λώρο.

Η μικρότερη Στέλλα και η μεγαλύτερη, Μαριάννα πνίγονται καθώς ένα κοινό μυστικό τις ενώνει εν αγνοία τους. Αργότερα ένα δεύτερο μυστικό τις δένει ακόμη πιο πολύ. Ανομολόγητα και τα δύο!

Δεν έχει αξία να σου πω περισσότερα, είναι κυριολεκτικά γροθιά στο στομάχι.

Τόσο ντελικάτα γραμμένη όμως!

καλά, μην κάνεις διάρρηξη! Βρες πάντως έναν τρόπο να πέσει στα χέρια σου το βιβλίο!

Αλόχα, καλημέρα,

σοσιαλιστές, βάρβαροι, οικολόγοι, κομμουνισταί, συνισταμένες, εφαπτομένοι και εφαψίες (άλλο αυτό) τα κόμματα μας χωρίζουν πριν ενδιαφερθούν για το κοινό καλό. Σϊγουρα κάποιες κοινές … είναι πιο ειλικρινείς … παρά τις προθέσεις και … ασχέτως αποτελέσματος!

Mediterranean Sundance – Al di Meola, John Mc Laughlin, Paco de Lucia

καιρός για μπάνιο, καιρός να βγάλετε τα σκουτιά από τη ναφθαλίνη, καιρός να βγάλω το μυαλό μου από τη ναφθαλίνη της καθημερινότητας που έχει βάλει στοίχημα να …

καιρός να βρούμε καιρό για μας, τους δικούς μας, τους πολύ δικούς, καιρός …

φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια

Midnight Summer Dream – The Stranglers (live in Athens)

Αααααβίαστα στη λεωφόρο των τσακισμένων ονείρων.

Αααααααβάδιστα στο χώρο σας

Δεν πρέπει να τους αφήνουμε

όταν όμως μας βρίσκουν μπόσικους …

είναι σαν τ’ αέρια … όσο χώρο τους δίνεις τόσο περισσότερο καταλαμβάνουν!

Boylevard of Broken Dreams – Green Day live

ψηφοφόρε – ψηφοφόρε είσαι εδώ?

παίρνω τα μπρατσάκια μου και σε κυνηγώ!

καλό σου-κου!

Η συνάδελφος και φίλη μου, Μάρω Λεονάρδου, έχει έτοιμο το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο "Το Νησί της Ουτοπίας. Με πολύ χαρά μου ανακοίνωσε ότι σε καμιά δεκαριά μέρες θα είναι έτοιμο να ξεκινήσει το ταξίδι του από τις εκδόσεις Λιβάνη στα βιβιοπωλεία.

Μου είπε ότι το νέο βιβλίο είναι ουσιάστικά η απάντηση στο προηγούμενο της, www.απόγνωση.com

Δηλαδή τι εννοείς "απάντηση" βρε Μάρω μου, της είπα.

και μου απαντά:

Εδώ πρόκειται για το ΟΝΕΙΡΟ που ελάχιστοι έως κανένας αγγίζει

και αυτό μπορεί να γίνει μόνο στο Νησί της Ουτοπίας, το Νησί των Θεών όπως ονομάστηκαν τα Κύθηρα, ή αλλιώς "Ζάθεα".

Εκεί όπου ο Ουρανός συνάντησε ερωτικά τη Γη, με αποτέλεσμα να γεννηθεί η Αφροδίτη

Στο αραξοβόλι του Αυλέμωνα, μοναδικό ασφαλές φυσικό λιμάνι στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

"οκ", είπα εγώ και διάβασα το 6ο κεφάλαιο που μου χάρισε για να το μοιραστούμε στο βλογκάκι μου!

Καλή ανάγνωση – αναγνώστη, και Μάρω … καλοτάξιδο!!!

Κεφάλαιο 6: Το Αγκάλιασμα

Στο μεταξύ, το λουλούδι στη μέση του λιμανιού του Αυλέμωνα είχε πάρει το χρώμα του βαθύ ροζ. Αυτό που στην αρχή έμοιαζε με κυκλάμινο, τώρα έτεινε να γίνει ένα πανέμορφο, υπέροχο ροζ τριαντάφυλλο. Το εντυπωσιακότερο όμως ήταν η ευωδία που σκόρπιζε γύρω του. Μια ευωδία που σκέπαζε την αρμύρα της θάλασσας, απλωνόταν πάνω από το λιμάνι και τα σπίτια, κάποιοι μάλιστα έλεγαν ότι είχε αρχίσει να καλύπτει και τα γύρω χωριά.

Κι ήταν η ίδια μυρωδιά η ίδια ευωδία που είχε ενωθεί με τις ανάσες τους την ώρα που ο Νίκος και η Μ. έκαναν έρωτα. Ηταν το άρωμα που  είχε ποτίσει τα σεντόνια τους και η μυρωμένη ανάσα που έβγαινε από τα βογκητά τους, σαν απόσταγμα από ροδοπέταλα, σαν αιθέρας φτιαγμένος από θεϊκά βότανα…..

Το παράθυρο ήταν μισάνοιχτο και το ζεστό αεράκι του μεσημεριού που έμπαινε, χάϊδευε τα σώματά τους μαζί με το άρωμα από το τριαντάφυλλο και την ζεστή αύρα του ήλιου που έξω έκαιγε…

Κι όπως οι παλάμες του ήταν μπλεγμένες με τις δικές της, και οι μελαχρινές μπούκλες του , έτσι όπως ήταν σκυμμένος πάνω της, χάϊδευαν το μέτωπό της, το μόνο που ακουγόταν σ αυτό το καυτό απομεσήμερο ήταν ένας ψίθυρος…. Ενας ψίθυρος αγάπης και όρκων αιώνιας αφοσίωσης που καμμιά σχέση δεν είχε με τα όσα συνήθως ακούγονται σε αντίστοιχες συναντήσεις ανθρώπινων κορμιών.

Ηταν μια ένωση ιερή αυτή του Νίκου και της Μ., σαν προσχεδιασμένη από καιρό με χέρι θεϊκό, άγνωστο ποιανού, σίγουρα όμως καλά μελετημένη, αν είναι ποτέ δυνατόν να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο ….

Το βλέμμα του βαθιά καρφωμένο μέσα στο δικό της, επίμονο και διεισδυτικό, σα να θελε την ώρα εκείνη της κορύφωσης να ξεδιαλύνει όλα τα μυστήρια της γης και του ουρανού κρυμμένα μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής της. Κι εκείνη, να του χαμογελά ελαφρά, λίγο πριν χαθεί σε αυτά τα προαιώνια μυστικά, τα μυστικά του κόσμου και του έρωτα, και της αιώνιας  πίστης που λίγοι, ελάχιστοι άνθρωποι στη γη κατόρθωσαν να αγγίξουν.

Λένε πως οι ώρες του μεσημεριού,  είναι βαθιά μυστικιστικές, είναι οι ώρες που τα ξωτικά και τα φαντάσματα βγαίνουν στην επιφάνεια της γης και κυκλοφορούν ανάμεσά μας…κι ίσως γι αυτό, στα μέρη που καίει ο ήλιος και η ζέστη είναι ανυπόφορη, οι άνθρωποι κρύβονται στα σπίτια με την πρόφαση ότι κοιμούνται. Από φόβο μήπως και συναντήσουν τα ξωτικά και συναπαντηθούν οι ψυχές….

Όταν δυο σώματα αγαπηθούν όπως οι ψυχές μέσα σ αυτό το καυτό απομεσήμερο στο νησί του ουράνιου έρωτα, στο μέσον του πελάγους, δύσκολα ξεκολλούν το ένα από το άλλο… Το σμίξιμό τους είναι μοναδικό και παντοτινό, όπως το σμίξιμο δυο γλάρων, που είναι πτηνά μονογαμικά, ίσως τα μοναδικά του είδους τους που έχουν αυτήν την ιδιότητα, αν και πουλιά… που σημαίνει ότι φεύγουν, ανοίγουν τα φτερά τους σε κόσμους μακρινούς, αλλά πάντα γυρίζουν τελικά. Στον ένα και μοναδικό σύντροφο που επέλεξαν για να είναι παντοτινά δικός τους.

Το κρώξιμο των γλάρων  – να φευγαν ή να επέστρεφαν στο μικρό λιμανάκι του Αυλέμωνα – ήταν που θύμισε στο Νίκο και τη Μ., ότι είχε έρθει το δειλινό….ο ήλιος είχε πάψει από ώρα να καίει,  το άρωμα του ροζ τριαντάφυλλου ήταν πιο έντονο από ποτέ, και ο πράσινος φάρος εκεί στην άκρη του λιμανιού είχε αρχίσει να αναβοσβήνει…. Σε λίγο θα έπεφτε το σκοτάδι, και το φεγγάρι θα ξεπρόβαλε από την απέναντι πλαγιά του μικρού βουνού που αγκάλιαζε το λιμανάκι. Πριν από δύο μέρες είχαν πανσέληνο.

Ο Νίκος και η Μ., βγήκαν στο μικρό δρόμο μπροστά από το σπιτάκι. Εκείνη γύρισε το κεφάλι και τον κοίταξε στα μάτια. Και τότε εκείνος πέρασε το χέρι του στους ώμους της. Ηταν τόσο όμορφος καθώς το ελαφρύ βραδυνό αεράκι του ανακάτευε τα μαλλιά. Το φαρδύ μπεζ παντελόνι και το λευκό πουκάμισο τόνιζαν ακόμη περισσότερο το υπέροχο σώμα του. Και ναι, σκεφτόταν η Μ., ήταν τόσο θεϊκά όμορφος…. Μια ομορφιά που σου έκοβε την ανάσα…Σαν άγγελος…Τον κοίταξε. Η ζεστασιά του μπράτσου και της παλάμης του στον ώμο της την τύλιξε και τη γέμισε σιγουριά.

Είχε ξανανιώσει κάτι τέτοιο ποτέ με άλλον άντρα? Μάλλον όχι…Μα άλλωστε, ποτέ κανείς δεν την κράτησε με ανάλογο τρόπο στην αγκαλιά του. Την έσφιξε  πάνω του, σα να ήθελε να της πει… «μην ανησυχείς, όχι, εγώ δε θα φυγω. Δεν πρόκειται να σ αφήσω. Είσαι δική μου. Ολότελα δική μου. Και κανείς δεν πρόκειται να σε αγγίξει ποτέ ξανά. Ούτε να σου κάνει ποτέ κακό!»

Να ταν αυτή η σιγουριά το μυστικό του έρωτα? …. Να ναι αυτή η σιγουριά που αναζητούν οι άνθρωποι στους όρκους αιώνιας αγάπης? Σίγουρα πάντως, η αίσθηση αυτή δεν είναι ανθρώπινη… Μοιάζει εξωπραγματική, γι αυτό και πια στις μέρες μας οι άνθρωποι, πιο προσγειωμένοι πια στην καθημερινότητα, δε δίνουν όρκους, ούτε και ζουν μεγάλους έρωτες. Μόνο στιγμές. Μικρές, μοναδικές και ανεπανάληπτες όπως πιστεύουν στιγμές. Χωρίς αρχή, ούτε μέση, σίγουρο όμως τέλος.

Η Μ. κούρνιασε στην αγκαλιά του Νίκου. Μια αγκαλιά αναζητούσε άλλωστε σε όλα αυτά τα χρόνια των ατέρμονων περιπλανήσεων και ταξιδιών της στον κόσμο. Κι οι δυο, κρατημένοι έτσι σφιχτά, κάτι σαν τους γλάρους που ξανασυναντιούνται μετά από χρόνια, άρχισαν να περπατούν τον ανηφορικό δρόμο του χωριού…. Το δρομάκι που ξεκινούσε από τη μία άκρη του χωριού σ ένα παλιό ενετικό κάστρο  και έφτανε έως κάτω στο μώλο, όπου έδεναν οι βάρκες.  Ένα δρομάκι στο οποίο όταν ήταν μικρή η Μ. έτρεχε, έπαιζε κρυφτό κυνηγητό, έκανε ποδήλατο….καμμιά φορά κουβαλούσε και τους κουβάδες με το νερό από το πηγάδι…στο ίδιο σπιτάκι, όπου τότε ζούσε ακόμη ο παπούς.

Το φεγγάρι είχε μόλις αρχίσει να ξεπροβάλει δειλά- δειλά, και ο πράσινος φάρος αναβόσβηνε πάντα πίσω τους. Το ροζ τριαντάφυλλο ανθισμένο πάντα, σκόρπιζε το άρωμά του στο κέντρο του λιμανιού. Μόνο που οι περίεργοι και οι άνθρωποι του χωριού είχαν πλέον σκορπίσει… Νύχτωσε πια και τα ανεξήγητα, έρχεται η στιγμή που κουράζουν τους ανθρώπους….Απλά τα δέχονται σα δεδομένα, ή προσπαθούν να τα αγνοήσουν.

 Μια γαλήνη και ησυχία είχε αντικαταστήσει τα πρωινά επιφωνήματα απορίας και θαυμασμού!

Εκτός από τα βήματα του Νίκου και της Μ., δεν ακουγόταν τίποτα… Εκτός ισως από το άρωμα….Την ευωδιά του τριαντάφυλλου. Στα Κύθηρα, βλέπετε, τις μυρωδιές τις ακούμε!

Ευχαριστώ τη Μάρω και τις εκδόσεις Λιβάνη που μου εμπιστεύτηκαν αυτό κεφάλαιο!

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΛΩΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ MANAGEMENT ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΤΩΝ DEPECHE MODE ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ. 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ DIDI MUSIC / BIG STAR PROMOTION
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΤΩΝ
DEPECHE MODE 12 ΜΑΙΟΥ 2009

Με αφορμή την αναβολή της συναυλίας των Depeche Mode ξεκίνησε μια επίθεση, συντονισμένη πολλές φορές, με στόχο την εταιρία μας, τον χώρο που λειτουργεί, το TERRA VIBE PARK, το συγκρότημα και τους συνεργάτες μας.

Τα όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις ξεφεύγουν από την έννοια κάθε καλόπιστης κριτικής που είναι πάντα καλοδεχούμενη και την επιζητούμε.

Επειδή δεν είμαστε νεόκοποι στον χώρο και η παρουσία μας κρατάει περισσότερο από 25 χρόνια, ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σας και να μοιραστώ τις σκέψεις μου.

Σκέψεις που πηγάζουν από το γεγονός, ότι, λόγω της αναβολής της συναυλίας των Depeche Mode στην Αθήνα, εξαιτίας ενός απόλυτα ανθρώπινου λόγου, την αιφνίδια ασθένεια του Dave Gahan, γράφτηκαν και ακούστηκαν πράγματα που δεν αντέχουν στην κοινή λογική και με εκπλήσσουν για τον ερασιτεχνισμό τους. Θέλω να συνεχίσω να πιστεύω ότι ο ανταγωνισμός στο χώρο μας θα συνεχίσει να γίνεται αποκλειστικά με κριτήριο την παρουσίαση στο κοινό ποιοτικών και μεγάλων καλλιτεχνών της διεθνούς σκηνής με άρτια παραγωγή – γεγονός για το οποίο είμαστε «υπεύθυνοι» – και όχι με χτυπήματα «κάτω από την μέση» από τον νεοεισαχθέντα ανταγωνισμό γκανγκστερικού τύπου – γεγονός στο οποίο επίσης είμαστε συνηθισμένοι.

Ο λόγος που δεν πραγματοποιήθηκε η συναυλία στην Αθήνα, όπως και στην Κωνσταντινούπολη, Βουκουρέστι, Σόφια, Βελιγράδι και Ζάγκρεμπ, ήταν αποκλειστικά και μόνο η ασθένεια του Dave Gahan.

Μοιράζομαι την ίδια απογοήτευση και στενοχώρια με όλους τους φίλους των Depeche Mode. Αν κάποιος ήθελε να γίνει αυτή η συναυλία περισσότερο από όλους, αυτός είμαι εγώ και οι συνεργάτες μου.

Όλα ήταν έτοιμα και περίμεναν το αγαπημένο μας γκρουπ στη σκηνή. Ο υπέροχος κόσμος, ο καταπληκτικός καιρός, η άψογη παραγωγή και το αναβαθμισμένο Terra Vibe Park ετοιμαζόταν να γιορτάσει με τον καλύτερο τρόπο το άνοιγμά του για φέτος.

Μερικές φορές όμως τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα επιθυμούμε και η βραδιά πήρε άλλη πορεία, με τον Dave Gahan να αποχωρεί με ασθενοφόρο από το χώρο κατευθυνόμενος προς το νοσοκομείο όπου και νοσηλεύθηκε.

Αρκετά γράφτηκαν για την ταλαιπωρία του κοινού κατά την αποχώρησή του, αποδίδοντάς μας ευθύνες και αρμοδιότητες που δεν έχουμε.

Η εταιρία μας φροντίζει κάθε φορά σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές να λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα για την ασφαλή, ομαλή και όσο το δυνατόν γρήγορη προσέλευση και αποχώρηση του κοινού.

Καθώς οι αρμόδιες αρχές είναι οι μόνες που μπορούν να επέμβουν σε καίρια σημεία, ώστε να έχουμε σωστή ρύθμιση της κυκλοφορίας και αποτελεσματική χρήση των οδών πρόσβασης αλλά και την απομάκρυνση από τον Κεντρικό δρόμο διάφορων καντινών που μπλοκάρουν την είσοδο και έξοδο του κοινού από το TERRA VIBE PARK, που αποδεδειγμένα επί χρόνια δημιουργούν προβλήματα στην ομαλή ροή της κυκλοφορίας και του κοινού, θεωρούμε πως πρέπει να εντείνουν τις καλές τους προσπάθειες.

Σημειώνω ότι ο χώρος διαθέτει 3 Parking συνολικής έκτασης 70 στρεμμάτων.

Σχετικά με τα σχόλια για την καταλληλότητα του χώρου του TERRA VIBE PARK να φιλοξενεί μεγάλα συναυλιακά γεγονότα, θα ήθελα απλώς να υπενθυμίσω ότι:

α) κανείς καλλιτέχνης του βεληνεκούς των Depeche Mode δεν θα έδινε την συγκατάθεσή του για την διεξαγωγή της συναυλίας σε ακατάλληλο χώρο και

β) την απόλυτα επιτυχημένη διεξαγωγή στον ίδιο χώρο των συναυλιών καλλιτεχνών όπως Roger Waters (Pink Floyd), Kylie, Metallica, Manu Chao και πολλοί άλλοι, αλλά και του Rockwave Festival.

Τέλος, πρώτα απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο, τις δεκάδες χιλιάδες οπαδούς των Depeche Mode, για την άψογη συμπεριφορά τους για την αναβολή της συναυλίας, την κατανόησή τους για τους λόγους αναβολής, όσο και την συμπεριφορά τους στην διάρκεια της αποχώρησης.

Η συμπεριφορά και η συνεργασία του κοινού μας βοήθησε να επιτύχουμε τον βασικό μας σκοπό που δεν ήταν άλλος, μετά την ακύρωση της συναυλίας, από την ασφαλή αποχώρηση του κοινού – πάνω από 20.000 άτομα – χωρίς να υπάρξει κανένας τραυματισμός.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου και όλους όσους δούλεψαν σκληρά στην παραγωγή για να στήσουμε και να έχουμε έτοιμο το μεγαλειώδες σκηνικό του Tour Of The Universe σε ένα χώρο για τον οποίο μιλά με τα καλύτερα λόγια όλη η μουσική κοινότητα των επαγγελματιών του χώρου παγκοσμίως.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την μερίδα του τύπου που δεν «κιτρίνισε» και έμεινε πιστή στην αλήθεια και στην ουσία των ανακοινώσεων των Depeche Mode και των δικών μας.

Θέλω να ευχαριστήσω όσους μας συμπαραστάθηκαν και δεν επιδόθηκαν σε καταστροφολογίες που το μόνο που δημιουργούν είναι ένα αρνητικό κλίμα.

Θέλω να τονίσω ότι μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο γενικότερης οικονομικής κρίσης, τα ΜΜΕ πρέπει να στηρίζουν τις καλές προσπάθειες. Όπως φαίνεται το κοινό διψά για ποιοτική και καλή ψυχαγωγία όσο και για σωστή ενημέρωση. Όσοι σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες.

Σε συνεργασία με το management του συγκροτήματος θα ακολουθήσει αναλυτική ανακοίνωση για τον ορισμό νέας ημερομηνίας για την πραγματοποίηση της συναυλίας.

Επίσης, θα ήθελα να σας βεβαιώσω ότι θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες για την βελτίωση των υποδομών και των υπηρεσιών που προσφέρει το TERRA VIBE PARK στους επισκέπτες του καθώς και ότι θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας να προσφέρουμε στο κοινό παραγωγές διεθνούς επιπέδου.

Με εκτίμηση,

Νίκος Λώρης

Για την DiDi Music και Big Star Promotion

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑNAGEMENT ΤΩΝ DEPECHE MODE

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ 12 ΜΑΙΟΥ 2009 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

"The cancellation of Depeche Mode’s performance in Terra Vibe, Athens on May 12th was due entirely to the sudden and severe illness of Dave Gahan and had nothing to do with the performance of the promoters, the production, or the Terra Vibe site. The band and I have a positive relationship with Didi Music and Big Star Promotion, have worked successfully with them in the past, and look forward to working with them again in the future. I have only praise for the work they did on this project, and the band and I appreciate their assistance and understanding in handling this difficult situation."

JONATHAN KESSLER

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗN ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ
DEPECHE MODE 12 ΜΑΙΟΥ 2009

Η επιστροφή των χρημάτων για τα εισιτήρια της συναυλίας των DEPECHE MODE, της 12ης Μαΐου 2009 που αναβλήθηκε και για όσους δεν επιθυμούν να παρακολουθήσουν την συναυλία σε νεώτερη ημερομηνία που θα γίνει γνωστή σύντομα, θα πραγματοποιηθεί από το TICΚET HOUSE Αθήνας (Πανεπιστημίου 42, εντός στοάς) και το TICKET HOUSE Θεσσαλονίκης, (Μητροπόλεως 102), από το Σάββατο 23 Μαΐου 2009 έως και το Σάββατο 20 Ιουνίου 2009.

Μέρες και ωράρια λειτουργίας:

Αθήνα:
Δευτέρα έως Παρασκευή, από τις 10:30 έως 18:30
Σάββατο, από τις 10:30 έως 16:00

Θεσσαλονίκη:
Δευτέρα έως Παρασκευή, από τις 11:00 έως 14:30 και 17:30 έως 20:30
Σάββατο, από τις 11:00 έως τις 15:00

Απαραίτητη προϋπόθεση για την εξαργύρωση των εισιτηρίων είναι:

– To εισιτήριο για όσους δεν ακυρώθηκε 

– Το απόκομμα του εισιτηρίου με την ονομαστική τιμή και το λογότυπο του συγκροτήματος για όσους είχαν μπει στο χώρο και το εισιτήριο τους είχε ακυρωθεί.

(αντέγραψα αυτούσιο το κείμενο του μέιλ που έλαβα χθες, πρόσθεσα μόνο τις φωτογραφίες του Νίκου και του χώρου) 

Μετά την ταπεινωτική Μοσχοβίτικη νύχτα,

μετά τη μπίχλα του καιρού

ευτυχώς

ανακοινώθηκαν τα ευρωψηφοδέλτια

(εν μέσω δύο λιστών  έγραψε ο "Καιρός" της Ελευθεροτυπίας)

αισθάνομαι ήδη μια …

Ανάτασις

(τι να κάνω γιατρέ μου?)

Καλημέρα!

Τι υπέροχες που είναι λίγουτσικες μερούλες άδειας! Βλέπεις τα πάντα από μια απόσταση! Με λίγους πόνους στην πλάτη από τον παραπανίσιο ύπνο! Τι ωραίος που είναι ο ύπνος, ειδικά όταν επί 6 συναπτά έτη οφείλεις να ξυπνάς στις 4 και κάτι ! Ούτε φούρναρης!

έτσι λοιπόν πρέπει να σου πω ότι εντυπωσιάστηκα απο τη φάση με τον Φούρλα. το δικό μας παιδί, που έτρεχε στις πυρκαγιές και μετά έγινε χαρτογιακάς και τώρα κατηγορούμενος για αρχαιοκαπηλεία! Κρύφτηκε για ν αποφύγει το αυτόφωρο! Αυτός που ήταν πρώτη μούρη στις κάμερες και δεν άφηνε άλλον αξιωματικό να πει κουβέντα! Τα στερνά τιμούν τα πρώτααααα! (τα μεσαία, την καριέρας ως προϊσταμένου της πολιτικής προστασίας – επι πυρκαγιών στην πελοπόννησο τα θυμάσαι)!

Cat People (putin’ out fire) – David Bowie

Kai μόνο γι’ αυτό το τραγούδι λατρεύω την εουροβιζιόν! Τι πλάκα θεέ μου! την ώρα που άλλοι νόμιζαν ότι σκαρφάλωναν τη σκάλα του ΜΙλάνου, αυτά τα παλικάρια από την Ουκρανία με κάνουν ακόμη να γελάω! Προφανώς και το Σάββατο θα κάτσουμε με πίτσες και παρέα να χαβαλεδιάσουμε! Δε φοβάμαι ότι θα χάσω την πολιτιστική μου ταυτότητα, αντιθέτως νομίζω ότι με τους φίλους μας θα γελάσουμε με την καρδιά μας! Σε περίπτωση που πρέπει για να τιμήσουμε και τα έθιμα της ελληνικής αριστεράς, υπόσχομαι να ακούσω και δύο ώρες έθνικ παραλληρήματα, ακόμη και λίγο Πλιάτσικα (χωρίς τη Σινέντ Ο’ Κόνορ) για να μην καταταγώ στους μη πολιτικως ορθίους …

Verka Serduchka – Ukraine 2007

Σου είπα και τ’ αλλο? Έχουμε εκλογές! Εμείς οι δημοσιογράφοι για την ΕΣΗΕΑ (τους)! Έχω λάβει στο κινητό και στο μεϊλάκι μου τόσα πολλά μυνήματα από τόσους πολλούς αγνώστους που τι να σου πρωτοπώ! Θα πω μόνο ένα σ’ αυτούς που με αποκαλούν "αγαπητέ συνάδελφε": Παλικαροπούλες και Παλικάρια … Δεν!

Δεν, λέμε! Νάδα! Τίποτα, Νιξ! Δεν πρόκεται ρε σεις να σας ψηφίσω, όσα σου=μου=σου κι αν στείλετε!

Προτιμώ να ψηφίσω στη γιουροβίζιον για να κάνω την πλάκα μου παρά εσάς! (που ανέχεστε να είναι στην ΕΣΗΕΑ η / ο κάθε παπάρας αλλά όχι τα οι "αγαπητοί συνάδελφοι" που δουλεύουν με μπλοκάκι!!!)

και για να καταλάβετε το μέγεθος της ξεφτύλας  δείτε το κάτωθι βίντεον …

Ο φίλος Λεώ, μου σύστησε ένα πολύ ωραίο γκρουπάκι που μου κόλλησε και τους ακούω πολύ τελευταίως. Αν και απέχουμε πολύ, μου θύμησε τις εποχές με τις κασέτες!!

Sweet Depsosition – Temper Trap

Σήμερα που είναι η τελευταία μέρα μιας μικρουλίτσας άδειας θα τιμήσω ένα Παρασκευιάτικο έθιμο της γειτονιάς μου! Πάω λαϊκή! Για ωραία φρούτα, λαχανικά και πολλές εικόνες και κουβέντες κόσμου που δεν ξέρει κανείς τους ότι κάποιος τους παρατηρεί!

καλό σου-κου (κρυφο)Ρουβίτσες μου!

μια από τις μεγάλες μου αγάπες (μπορείς να βάλεις και τη λέξη "κολλημάρες" – δε θα τρέξει τίποτα) είναι το γυαλί ως υλικό διαφόρων άχρηστων (κυρίως) και χρήσιμων πραγμάτων. Αυτό το πρασινωπό χρώμα που βλέπω κοιτώντας ένα κομμάτι τζάμι στην ακμή του, δεν ξέρω πώς να το πω αλλά αισθητικά μου προσφέρει μια τρομερή ικανοποίηση.

Το κλασικό μπουκάλι της κόκα κόλα ας πούμε, άμα το κοιτάξεις υπό γωνία βγάζει αυτή την πρασινωπή μαγκιά. Ομοίως τα καφέ μπουκάλια μπύρας (δε δίνουν πράσινο αυτά) μ’ αρέσουν περισσότερο από την ίδια τη μπύρα. ‘Εχει τύχει να δεις τα παλιά καφέ (σκούρα-σχεδόν αδιαφανή) μπουκαλια που είχαν οι φαρμακοποιοί? (εγώ χρησιμοποιούσα τέτοια για να φυλάω τα υγρά εμφάνισης φωτογραφιών που δεν έπρεπε να τα "χτυπάει" το φως).

Τα βιτρώ, έχεις παρατηρήσει τα χρωματιστά κομμάτια γυαλιού που ενώνονται με μολύβι και καλάι και φτιάχνουν από κιτσαρίες μέχρι κομψοτεχνήματα? Ξέρεις ότι το κόκκινο γυαλί είναι το πιο ακριβό γιατί για να πετύχει το σωστό κόκκινο μέσα στο μείγμα πρέπει να προστεθεί χρυσός?

Αν και είναι παγωμένο όταν το πιάνεις εγώ το γυαλί το θεωρώ από τα πολύ ζεστά υλικά γιατί είναι τόσο εύπλαστο και παραλληλα έχει έναν άκαμπτο εγωισμό. Μπορεί να γίνει τα πάντα αλλά μετά θα είναι πάντα έτσι. Αλλιώς κάνει ένα κρακ και τέλος! Μπορεί να μείνει πάντα έτσι; όχι όχι! έχεις δει / μαζέψει από την παραλία κομματάκια γυαλιού που τα έχει λιανίσει το κύμα κι έχουν γίνει αδιαφανή, σαγρέ και με στρογγυλεμένες άκρες? Μικρά κοσμήματα! Οι παραλίες του Πηλίου έχουν βότσαλα που μοιάζουν με γυαλάκια που τα σμίλεψε το κύμα!

Όταν ήμουν στην τρίτη Γυμνασίου, η φίλη μου η Βάνα είχε ξεκινήσει μια μικρή βιοτεχνία με υαλογραφίες με τουριστικά θέματα. Σε ένα δώμα με τζαμαρίες Αλκυόνης και Πρωτέως, με φοβερή θέα, την εποχή που τα κλιματιστικά ή δε τα χρειαζόμασταν ή δεν ήταν τελικά και τόσο απαραίτητα όσο νομίζουμε σήμερα! Τέλος πάντων. Αρχισα κι εγώ να κάνω δικά μου τζαμάκια, τα ψευδοβιτρώ. Με ένα σωληνάριο που έβγαζε μια πάστα για να κάνεις τα περιγράμματα και μετά τα γέμιζες με ειδική μπογιά (ένα σκασμό λεφτά στο Art & Hobby, Πραξιτέλους) και νέφτια και να προσέχεις να μην κάνουν γραμμές και πατημένες πινελιές για να είναι όμορφα. Εφτιαχνα λοιπόν τζάμια (έτσι τά λεγε η μαμά μου) και μετά έβαζα τη μαμά μου να φέρνει τις φίλες της στο σπίτι και τα πουλούσα και έβγαζα χαρτζιλίκι. Τα τζάμια τα έπαιρνα από του Ιορδανίδη, και μετά από ένα εργοστάσιο που ήξερε ο συγχωρεμένος ο θείος Τάκης μου έδινε τζάμπα τα ρετάλια. Πήρα κόπτες κι έφτιαχνα τις διαστάσεις που ήθελα, κι όλο κοβόμουνα και γενικώς … χαμός! Σήμερα έχω φυλαξει μερικά κι έχω κορνιζάρει δύο παιδικά σχέδια και τα έχω στο δωμάτιο των παιδιών.

Στο Πόρτο Μπέλο βρήκα κάτι μπουκάλια που μοιάζουν με βότσαλα που τά ‘δειρε το κύμα. Μάλιστα ένα έχει στο λαιμό μια τσάκιση και μια μπίλια από γυαλί για έλεγχο της ροής. Ποιος ξέρει τι να είχε μέσα όταν ήταν νέο!

Όταν πήγα στο Μουράνο, το νησάκι απέναντι από τη Βενετία, αφού αναλωσα τον ελάχιστο δυνατό χρόνο στα "σόου" των εργοστασίων που φτιάχνουν τα κιτσάτα ψαρακια,παπακια ,αλογάκια και λοιπά παπαράκια σηκώθηκα κι έφυγα από την ξενάγηση κι άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί σε στενάκια, γεφύρια μέχρι που έπεσα πάνω στο λιγότερο τουριστικό μαγαζάκι με γυαλιά μουράνο. Εκεί με όρους πιστού, βρέθηκα στο ναό του ιερού γυαλιού. Ο παππούς που είχε το μαγαζί ούτε μου μίλησε όσο χάζευα μοναδικά κομψοτεχνήματα από γυαλί. Τα περισσότερα δεν τα πουλούσε – δεν είχαν τιμή απάνω. Αλλά κι αυτά που πουλούσε δεν υπήρχαν πουθενά στο νησί, ούτε και στα μουρανομάγαζα, απεναντι, στη Βενετία. Είχα μαγευτεί. Τόν ρώτησα αν μπορώ να φωτογραφίσω μερικά γιατί μου άρεσαν πολύ και μου άνοιξε τις βιτρίνες για να μην κάνει ανακλάσεις το φλας. Κάποια στιγμή σταμάτησα να φωτογραφίζω/ είπα ότι είναι καλύτερο να τα θυμάμαι. Ο παππούς μου έπιασε την κουβέντα. Του άρεσε που ήμουν τόση ώρα στο μαγαζί του – έτσι μου είπε. "συνήθως οι επισκέπτες ή δεν μπαίνουν καθόλου – αν φτάσουν μέχρι εδώ- ή μπαίνουν βλέπουν ότι δεν έχω αυτά που τους αρέσουν και φεύγουν. Εσύ πώς κόλλησες τόση ώρα εδώ"? Τού είπα πάνω κάτω αυτά που σου εξιστορώ τόσες αράδες και τότε ο παπούς άρχισε να μου λέει την ιστορία του: πώς είχε ξεκινήσει από μικρός να δουλεύει στα εργαστήρια του νησιού, πώς από τότε μάζευε σε κουτάκια τα θραύσματα των γυαλιών που πετουσαν από τα έργα που έφτιαχναν (πριν τα μαζέψουν για να τα ξαναλιώσουν), πώς καιγόταν στην αρχή με τα εργαλεία, πώς πήραν μπροστά τα χέρια του, πώς χάλασαν τα μάτια του από το καυτό γυαλί και τη λάμψη του όταν πλησίαζε για να φτιάξει κάποια λεπτομέρια … μού λεγε για τη γυναίκα του, τα παιδιά του που δεν ήθελαν να ακουλουθήσουν την τέχνη του "και καλά έκαναν γιατί αν δεν το αγαπάς κάτι δεν το κάνεις καλά και το γυαλί θέλει αγάπη", μού ‘λεγε πολύ ώρα. έφτιαξε εσπρέσο και συνεχίσαμε το κουβεντολόι. Με ρώτησε με τι ασχολούμαι, από πού είμαι, γιατί έμαθα ιταλικά, τι σκέφομαι να κάνω και στο τέλος πριν φύγω – γιατί έπρεπε να προλάβω το τελευταίο πλοιάριο για Βενετία μου είπε συνωμοτικά: έλα να σου δείξω κάτι! έσκυψε κι ανοιξε ένα μικρό χρηματοκιβώτιο που είχε κάτω από τον πάγκο κι έβγαλε ένα κουτί σαν από πούρα αλλά με κλειδαριά. Έβγαλε το κλειδί από την τσέπη του γιλέκου που φορούσε, ξεκλείδωσε και το άνοιξε! Ένα μαύρο βελούδο σκέπαζε το περιεχόμενο: 6 μικρά βαζάκια με πλατιά βάση και πολύ ψηλό λαιμό σε 6 διαφορετικές αποχρώσεις του κόκκινου, όμως μέσα είχαν κι από μια άσπρη ρίγα. Πίστεψέ με ήταν το "holly graal" της υαλουργίας. Μου είπε ότι είναι από "κείνα" τα παλιά γυαλιά της νιότης του και ό,τι πολύ σπάνια τα δείχνει και μόνο σε όσους αγαπάνε το γυαλί. Μεγάλο παρασημο. Προφανώς και δεν τα φωτογράφησα. Τα έχω όμως ανεξήτιλα στο μυαλό μου. Έβαλε ένα γάντι από τσόχα κι έπιασε ένα και το σήκωσε στον ήλιο για να μου δείξει τους ιριδισμούς του γυαλιού. Μαγεία!

 Χρόνια μετά από το ταξίδι μου στο Μουράνο, πέτυχα στην Τυνησία γυρολόγους που με ένα καμινέτο σωλήνες από πυρίμαχο γυαλί και μια λαβίδα έφτιαχναν λυχνάρια κι άλλα τουριστικής τέρψης υαλουργήματα μινιατούρες σε αστείες τιμές και φυσικά πήρα μερικά – δεν έμεινε ούτε ένα (μόνο το καπάκι από ενα μπουκαλάκι για άρωμα) από το σεισμό του ’99. Τον θυμάμαι όμως κι αυτόν πως χαράμιζε μια τέχνη μαγική, πώς φυσούσε το γυαλί, πώς του έβαζε λίγη άμμο και το ξανατύλιγε στη φλόγα για να πάρει χρώμα. Τον θυμάμαι με νοσταλγία. Οκλαδόν στο ύπαιθρο.

Το να αρρωστήσει κάποιος, ακόμη κι ένας ροκ καλλιτέχνης, είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Το να πρέπει να διαχειριστείς την αποχώρηση 30.000 απογοητευμένων τύπων που έχουν έρθει απ’ όλη την Ελλάδα στη Μαλακάσσα ΠΡΕΠΕΙ να είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Κρίμα

Κρίμα

Κρίμα

και λέω μόνο Κρίμα για να είμαι κομψός και ευγενικός.

Είναι δυνατόν να μην υπάρχουν φώτα να ξέρεις πού σκατά να περπατήσεις? Σαν τα ζα βαδίζαμε. Βρέθηκαν και κάποιοι που βαρέθηκαν και πήγαν και ρίξανε τα συρματοπλέγματα και ‘ κει είπα: τώρα θα γίνει της πουτάνας. Τελικά δεν εγινε τίποτα. Μόνο εκνευρισμός!

Δεν έγινε τίποτα γιατί ο κόσμος ήταν σοβαρός.

Πού πήγαν ρε παιδιά τόσοι μπρατσωμένοι σεκιουριτάδες που ήταν αραδιασμένοι στο δρόμο μέχρι να μπούμε μέσα?

Δηλαδή η δουλειά τους τελειώνει όταν στουμπώσει ο χώρος?

Κρίμα

Κρίμα

Κρίμα

Κρίμα για τους διοργανωτές, όχι γιατί αρρώστησε ο Dave, κρίμα γιατί δεν είχαν προνοήσει πώς θα αδειάσει ένας μαγικός χώρος … Ξαφνικά!

Ελπίζω τώρα να φτιάξουν ένα σχέδιο με φωτα Φώτα παιδιά, να βλέπει ο κόσμος! και να βάλουν ένα χορηγό να φτιάξει ένα σχεδιάγραμμα του χώρου με τις ΕΞΟΔΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ!!!! μη σου πω να το τυπώνουν και στο πίσω μέρος του εισιτηρίου!

Λατρεύω τις συναυλίες και τα τελευταία σχεδόν 20 χρόνια έχω δει σχεδόν όλα τα live. Γουστάρω τρελλά. Και ως επαγγελματίας κάνω ό,τι μπορώ για να προβάλλονται όλες οι εκδηλώσεις. Και θα εξακολουθήσω να το κάνω. Και θα εξακολουθήσω να πηγαίνω. Και θέλω (σε μερικές τουλάχιστον) να μπορώ να πάρω και τα παιδιά μου, χωρίς να σκέφτομαι σαν τη μάνα και τον πατέρα μου ("πού θα πας, να προσέχεις, και πώς θα φύγετε, κι αν … ξέρεις όλα αυτά τα μαμαδίστικα που χρόνια σου έχουν ζαλίσει τον έρωτα !)

Κρίμα

Κρίμα

Κρίμα για το Δήμο Μαλακάσσας. Δε μπορεί ένας να πάει να κόψει κάτι τεράστια σκουριασμένα σίδερα στο παρκινγκ (δε σου λέω να φτιάξει πάρκινγκ, πρόσεξέ με, να καθαρίσει από τα επικίνδυνα για τον κόσμο παλιοσέδρα το χώρο! Δε σου λέω να βάλει φώτα, δε σου λέω καν να βάλει κάδους σκουπιδιών!) Ντροπή τους!

Οι "σειρούλες" μου θυμόμαστε ότι τα χρόνια τα παλιά περιμέναμε πώς και πώς να γίνει κανά καλό Live για να ξεχαρμανιάσουμε και να γλυτώσουμε από τη φολιασμένη σκυλοκατάσταση που ευδοκιμεί γύρω μας.

Τώρα που γίνονται πολλά και πολλοί καλλιτέχνες έρχονται από τα μέρη μας … γιατί πρέπει να γίνονται αυτές οι παπάρες?

Ρητορικό το ερώτημα!

όπως ρητορικό είναι και το ερώτημα γιατί στην Ελλάδα οι συναυλίες πρέπει να είναι οι ακριβότερες της Ευρώπης (σε προλαβαίνω και σου θυμίζω ότι και η Ινσταμπούλ είναι τόσο μακριά όσο η Αθήνα, από τον υπόλοιπο … πολιτισμένο κόσμο, ομοίως και το Τελ-αβίβ!)

…γιε μου πού πας? Μάνα θα πάω στα καράβια

(θέλει να πει ο ποιητής ότι έχουμε ακόμη ένα καλό λόγο για να σιχτιρίζουμε και να μεταναστεύσουμε από τον τρίτο κόσμο που κάποιοι – οκ, όχι απολύτως ερήμην μας – μας έχουν καταδικάσει)

Εντ λαστ, μπατ νοτ Λιστ! Γαμώ την τροχαία μου μέσα! Φαίνεται ότι η "υπερεσία" είχε δώσει όρντινα για το απόγευμα, κενό και μετά ξανά στα πόστα λιγο πριν τα μεσάνυχτα. Σκατά! Σκατά! Σκατά!

Και μην ξεχάσω και το αγαπημένο μου: Πόσο μαλάκας μπορείς να γίνεις σε μια ατελειώτη και σταματημένη ουρά και κορνάρεις με τη τζιπούρα σου και περνάς στο αντίθετο ρεύμα για ν’ ακινητοποιηθείς λίγο πιο πάνω … πές μου εσύ, σε παρακαλώ που σε βλέπω λογικό και ήρεμο : Πόσο???

παρ’ όλα αυτά διατηρώ το ούμορ μου, την ελπίδα (αυτή την πόρνη που πεθαινει τελευταία … μάι άςςςς) και έσιαξα αυτό το βιντεάκι