Giannis Kafatos

Είχαμε να βρεθουμε καιρό.
Συνήθως έρχεται στην εκπομπή (Κοινωνία ώρα Μέγκα, που είμαι αρχισυντάκτης) όταν την καλούμε.
Την τελευταία φορά παρουσιάσαμε το βιβλίο της "Εγώ ο Ζάχος Ζάχαρης" (klik για να δεις το βίντεο στο 22:15) και αφού τελείωσε η παρουσιάση και πιάσαμε τα  "τι κάνεις" "καλά, ας τα λέμε" "θα πας στους RHCP" κλπ της είπα ότι έχω αρχίσει να χτυπάω τατού και αμέσως μου είπε: θέλω μια μέλισσα βασίλισσα.
Και νάτη!

Τη Λένα Διβάνη τη γουστάρω ως συγγραφέα πολύ! Θα σου πω έναν επιπλεόν λόγο από τις σκέψεις και τις ιδέες που έχει αποτυπώσει στο χαρτί: την έβλεπα στο Ρόδον και σε άλλους συναυλιακούς χώρους, σε μπαρ και αυτό μου άρεσε πολύ!

Ήταν σαν κι εμάς, τους αναγνώστες της ρε παιδί μου! Κι εξακολουθεί να παραμένει έτσι.

Κουβεντιάσαμε για τα τατού και τη μανία που έχει πιάσει μικρούς και μεγάλους και μεγαλύτερους (τι μπανάλ διαχωρισμοί …) για να στολίσουν το σώμα τους.
Εμένα η απορία – που σιγά σιγά γίνεται πεποίθηση – είναι γιατί όποιος κάνει τόσο εύκολα ένα τατού δεν τολμάει να κάνει κάτι πιο προχωρημένο από ένα στυλιζαρισμένο σχέδιο, γράμμα κλπ.
Η Λένα, καπνίζοντας στο μπαλκόνι το είπε πολύ απλά: έλα όλοι θέλουν ένα τατού σαν ένα κόσμημα.

Ναι τελικά θέλουμε να στολίστούμε με κάτι όμορφο για όποιον το βλέπει και όχι κάτι μόναδικό για μας. Δεν είναι απαραιτήτως κακό αυτό αλλά ειναι μια απορία, δεν είναι;

Τόλμησα να κάνω ως πρώτο μου τατού τα ονόματα των παιδιών μου – τι πρωτότυπος κι εγώ …

Όταν όμως το είπα στον Γιώργο Καρακιουλάφη – του Dildo και του Sorry Mom Tattoo, που μπορεί να μην χτυπάει τατού, αλλά εγώ για τατουατζή τον λογάω – "να βρούμε ρε ΄σύ μια ωραία γραμματοσειρά"  μου λέει: και γιατί να βρεις μια ωραία γραμματοσειρά; βάλε τα παιδιά σου να γράψουν το ονόμα τους. Το τατού αυτό έγινε "διάσημο" χάρη στην Ολίβια και το eimaimama.gr.
 

Όταν άρχισα να χτυπάω τατού, κανεις απ' όσους απευθύνθηκα δεν θέλησε να κάνει κάτι παρόμοιο.
Τώρα είμαι στο ψήσιμο ενός φίλου που τον ψήνω-παρακαλάω-εκλιπαρώ να βάλει το βλαστάρι του να φτιάξει το αστέρι που θέλει να χτυπήσει.
Προσπαθώ να του πω ότι ένα πολύ ωραίο και συμμετρικό αστέρι θα έχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον πλανήτη, αλλά ένα αστέρι που θα έχει ζωγραφίσει το δικό του άστρο θα είναι μοναδικό. Το ΑΠΟΛΥΤΩΣ μοναδικό αστέρι που δεν θα δει ποτέ και πουθενά να κυκλοφορεί.
Μου απάντησε: μα είναι μικρός δεν κάνει ίσιες γραμμές.
Του είπα: ε, και! Ένας μικρός έχει μέσα του το φως που κρύβει ένα αστέρι. Οι ίσιες γραμμές σβήνουν το φως των αστεριών.

Δεν ξέρω αν με καταλαβε. Θα το δείτε εδώ προσεχώς αν τον έπεισα!

Θέλω να βρω έναν τολμηρό που θα μου φέρει σκαναρισμένη μια ζωγραφιά του παιδιού του, με τη ζωντάνια, τα χρώματα, την αθωώτητα τη Δύναμη που έχει η ζωγραφική ενός παιδιού και να την κάνουμε τατού. Βλέπω ότι παίζει στο εξωτερικό – μην νομίζεις ότι σου πουλάω καμιά μούρη με την πιο μπρίλιαντ idea – και θα θέλα πολύ να το δοκιμάσουμε.
Πόσα γράμματα, πόσα αστέρια και πόσα τράιμπαλ πια θα βλέπουμε εκεί έξω.

Το τατουάζ είναι κόσμημα, δήλωση, τόλμη, μια γλώσσα που βγαίνει κοροϊδευτικά, τι είναι τελικά; Είναι όλα αυτά μαζί, είναι ανάγκη;

Τέλος πάντων είμαι ευγνώμων σε όσους εμπιστεύονται το σώμα τους στα χέρια και εν τέλει το μυαλό μου! Και είναι μεγάλη η ικανοποιήση να βλέπεις μάτια να γεμίζουν λάμψη όταν βλέπουν τελειωμένο το σχέδιο που επέλεξαν.
Ξέρω πάντως ότι είμαι ακόμη στην αρχή. Και αν και μιας κάποιας ηλικίας τρελλαίνομαι που μαθαίνω πράγματα από νέους ανθρώπους που έχουν μεγάλη εμπειρία στην τέχνη και την τεχνική του τατού!

Δε θυμάμαι να έχω μιλήσει έτσι φωναχτά τις σκέψεις μου για την τέχνη του τατουάζ. Προσπαθώ να μπω σ' αυτή είναι η αληθεια, κι έχω πολλά χιλιόμετρα να διανύσω για να μπω στο πνεύμα, αλλά έχω την κακιά συνήθεια να βγάζω κάποια συμπεράσματα … συχνά γρήγορα αλλά διαθέτω και το σθένος να πω "λάθος βιάστηκα" αν προκύψει θέμα!

Το συμπερασμα που έχω αποκομίσει ως τώρα λοιπόν είναι ότι η τέχνη του τατουάζ  είναι να μπορέσεις να οδηγηθείς με τον άλλον στο να επιλέξει τι σχέδιο θα χτυπήσει και πού στο σώμα του. Η τεχνική είναι να κάνεις σωστά το σχέδιο.
Νομίζω ότι το δεύτερο είναι πιο εύκολο … όσο  δύσκολο κι αν είναι – δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε!

Περισσότερες σκέψεις για ο,τιδήποτε … άλλη φορά!
Καλό απόγευμα

Ο «Μάγος του Menlo Park», όπως αποκαλούσαν τον Έντισον οι σύγχρονοί του εξαιτίας του πρώτου εργαστηρίου βιομηχανικής έρευνας που δημιούργησε ο ίδιος στο Menlo Park του Νιου Τζέρσεϊ το 1876, είχε στην κατοχή του πάνω από 1.000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, μεταξύ των οποίων και σπουδαίες εφευρέσεις που άλλαξαν την πορεία του σύγχρονου κόσμου.

Πέρα από τον ηλεκτρικό λαμπτήρα, το φωνόγραφο, το μικρόφωνο και τόσες άλλες σπουδαίες ανακαλύψεις, ο Έντισον συνέδεσε το όνομά του και με τα τατουάζ, καθώς μια ηλεκτρομαγνητική συσκευή στένσιλ, μια ηλεκτρική πένα, δηλαδή, που δημιούργησε το 1876 θεωρείται πρόγονος του σύγχρονου εργαλείου για τατουάζ.

Η συσκευή του Έντισον τρυπούσε το χαρτί με μία βελόνα και προοριζόταν για να χρησιμοποιηθεί ως αντιγραφέας κειμένων, επιτυγχάνοντας επαναλαμβανόμενες τρύπες επάνω στα πρωτόυπα έγγραφα, οι οποίες αποτυπώνονταν σε ένα λευκό χαρτί και χρωματίζονταν στη συνέχεια με μελάνι.

Αν και δεν εμπορευματοποιήθηκε ποτέ, καθότι θεωρήθηκε δύσχρηστη, ούτε ο Έντισον ανακάλυψε μια μηχανή ειδικά για τατουάζ, 15 χρόνια αργότερα, το 1891, ο Samuel O’Reilly εμπνεύστηκε από το σχεδιασμό της για να κατασκευάσει το πρώτο ηλεκτρικό μηχάνημα δερματοστιξίας.

Κι όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, πέρα από την τυχαία ανακάλυψη του εργαλείου για τατουάζ, ο Έντισον διέθετε ο ίδιος ένα ανεξίτηλο σχέδιο στο σώμα του.Ένα παράξενο τατουάζ με πέντε τελείες τοποθετημένες χιαστί, όπως αυτές που υπάρχουν στο ζάρι, κοσμούσε τον αριστερό του βραχίονα από τη νεαρή του ηλικία. Το συγκεκριμένο σχέδιο τατουάζ έχει διαφορετικές σημασίες και ερημεύεται ποικιλοτρόπως ανάλογα με την κουλτούρα κάθε λαού και τον πολιτισμό του.

Από τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών μέχρι το σύμβολο αναγνώρισης μεταξύ των ανθρώπων Ρομά, και από μια ομάδα στενών φίλων μέχρι το χρόνο παραμονής στη φυλακή (οι εξωτερικές τέσσερις τελείες αντιπροσωπεύουν τους τοίχους των φυλακών και η κεντρική τον κρατούμενο), οι ερμηνείες ποικίλλουν στους λαούς του κόσμου.

Αν και κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή λόγο της συγκεκριμένης επιλογής σχεδίου από τον Έντισον, η παρουσία ενός τατουάζ στο χέρι του αναδεικνύει μία αρκετά διαφορετική πλευρά του χαρακτήρα του, πέρα από αυτήν του εργασιομανή εφευρέτη.

(όλα αυτά τα ενδιαφέροντα τα διάβασα στο www.perierga.gr)

Πάσχα του καλοκαιριού αύριο. Δεκαπενταύγουστος, της Μεγαλόχαρης.
Εμένα εδώ και χρόνια μου θυμίζει τη μέρα που πέθανε η γιαγιά μου η Πολυξένη.
Της Παναγίας λοιπόν το θάνατο γιορτάζουμε, τιμούμε μάλλον το δεκαπενταύγουστο.
Νομίζω ότι η πρώτη φορά που φοβήθηκα τον πατέρα μου, όταν ήμουν μικρός, ήταν όταν έφτανε στο σημείο να πει – μέσα από τα δόντια του είν' η αλήθεια – γαμώ την παναγία μου. Τόνιζε ιδιαίτερα το "γία μου"  κι αμέσως σφιγγόταν σαν να φοβόταν κι αυτός που έριχνε καντήλια μην του έρθει καμιά θεϊκή αγιαστούρα κατακούτελα κι έχουμε άλλα ντράβαλα.
Δε θυμάμαι ούτε πότε είπα "παναγιά μου βόηθα", ούτε πότε είπα "την παναγία μου" Γιατί τα έχω πει και τα δύο.
Μεγάλωσα μαθαίνοντας από εκείνα τα μαθήματα που δε στα διδασκει κανείς αλλά τα παρακολουθείς κάθε μέρα, ότι το να βρίσεις τα θεία είναι η μέγιστη έκφραση θυμού οργής κι ένα σαφές μήνυμα στον ακροατή σου ότι είσαι πολύ κοντά στην κόκκινη γραμμή για ακόμη χειρότερα πράγματα.
Μαθαμε – ακόμη κι αν οι γονείς δεν ήταν του εσπερινού κλπ, της εκκλησίας με λίγα λόγια – να βρίζουμε την παναγία λες κι αυτό ήταν το πιο βαρύ που θα μπορούσε να ακούσει ο "αντίπαλος".
Η βρισιά γίνεται πιο βαριά και στα όρια του ασυγχώρητου αν αντί πεις την παναγία μου, εκστομίσεις την παναγία ΣΟΥ.
Γιατί ως κτητικοί τύποι τη δικιά σου κάντην ό,τι θες, μπορεί να το ανεχθεί κάποιος καλόπιστος "αντίπαλος", αλλά τη δική ΤΟΥ, από πού κι ως πού;
Γιατί βρίζουμε κάτι που δεν το πιστεύουμε; Ή μήπως τελικά το πιστεύουμε;
Προσωπικά δεν ξέρω να σου πω. Ξέρω πώς έχω μεγαλώσει, όπως τα περισσότερα αγόρια της ηλικίας μου: που ούτε η μάνα μας ήταν θεούσα αλλά ούτε και άθεη και ο πατέρας που έλλειπε συνεχώς στη δουλειά, ακολουθούσε περισσότερο τύποις παρά ουσιαστικά τα θρησκευτικά καθήκοντα που στα σέβεντις και 'δώθε ήταν λίγο πιο έντονα απ΄ό,τι σήμερα.
Με τη στροφή στο συντηριτισμό που βιώνουμε σήμερα, δεν είμαι και βέβαιος ότι τα θρησκευτικά καθήκοντα δεν είναι και τόσο χαλάρα όσο ίσως φαίνεται!
Μου κάνει εντύπωση τις φορές που θα πάρω ταξί ή θα είμαι στο λεωφορείο όταν δω να σταυροκοπηθούν έξω από τον Αγιο Σώστη στη Συγγρού.
Κάποτε κι εγώ έκανα κάτι σα σταυρό, το σουβλάκι ξέρεις το γρήγορο, οδηγώντας έξω από την Αγία Τριάδα στους Αμπελοκήπους πηγαίνονας στη δουλειά μου. Μπορεί ενδόμυχα να πίστευα ότι "τριάδα" είναι ας τιμήσω μια κι έξω. Μπορεί τώρα να φαίνεται κοροϊδευτικό το γράψιμο όμως τότε που το έκανα, πραγματικά πίστευα ότι απευθύνομαι κάπου.
Σήμερα όχι!

Γιατί μοιράζομαι – share – τις σκέψεις αυτές;
Δεν θέλω να σου πω. Αλλά η αφετηρία δεν είναι φωτεινή. Είναι σκοτεινή, ζοφερή, είναι από εκείνες που σε κάνουν να θέλεις να επικαλεσθείς κάτι.
Πάντα πίστευα ότι αυτοί που έχουν ένα τέτοιο αποκούμπι είναι τυχεροί.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ψάχνοντας να βρω μια εικόνα να εικονογραφήσω αυτές τις σκέψεις μου, μόνο το σπαρακτικό βλέμμα της Ελένης Καστάνη, όπως καταγράφηκε από τον Γιάνναρη στον "Δεκαπενταύγουστο" το 2002 με κάλυψε.
Δεν ξέρω γιατί.
Δεν ξέρω πολλά, αλλά αυτή τη στιγμή αυτό το γιατί είναι το μόνο που με απασχολεί! Γιατί δεν σου έβαζα μια βυζαντινή εικόνα, ένα ξωκλήσι, τον ψωμίαδη στην παναγία Σουμελά;
Δεν ξέρω, κι αυτό έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον …

Καλή Παναγιά
(πριν το πει ο Σαμαράς μου το είπε ο κύριος στον πάγκο της λαϊκής αγοράς την περασμένη Παρασκευή. Το κατάλαβε ότι μου έκανε εντύπωση, αφού το άκουγα για πρώτη φορά, και μου είπε ότι το λένε στο χωριό του στο Πήλιο. Έβαλε την απόδειξη για τα νεκταρίνια και τις βανίλιες στη σακούλα μου τις έδωσε κι έφυγα)
Τι περίμενες, να σε αποχαιρετήσω με βρισιές;

και άλλων συναφών επαγγελμάτων!

(μου το έστειλε η φιλενάδα Δήμητρα Δότση: Ευχαριστώωωωωωωωωωωω)

Πιστεύω εις έναν Bowie
ορατόν και αοράτων στιγμών
έτσι όπως τις δημιουργήσε
(και χωρίς να το ξέρει και στ' αρχίδια του) είναι ο προσωπικός μου ΘΕΟΣ.
Υποκλίνομαι, λιώνω, δακρύζω, εκστασιάζομαι με τις μουσικές του χρόνια τώρα – εχω ταλαιπωρήσει κι αυτό το βλογκ πολλάκις – κι εξακολουθώ.
Είμαι 43 και δεν έχω άλλο αποκούμπι πέραν της τόλμης του major Tom, όταν χρειάζομαι ένα αποκούμπι!

Πάμε για μια ακόμη απογείωση … κι όπου μας βγάλει!

Είστε;?

Ground control to major Tom
Ground control to major Tom

Take your protein pills and put your helmet on
(Ten) Ground control (Nine) to major Tom (Eight)
(Seven, six) Commencing countdown (Five), engines on (Four)
(Three, two) Check ignition (One) and may gods (Blastoff) love be with you

This is ground control to major Tom, you've really made the grade
And the papers want to know whose shirts you wear
Now it's time to leave the capsule if you dare
[ Lyrics from: http://www.lyricsfreak.com/d/david+bowie/space+oddity_20036711.html ]
This is major Tom to ground control, I'm stepping through the door
And I'm floating in a most peculiar way
And the stars look very different today
Here am I sitting in a tin can far above the world
Planet Earth is blue and there's nothing I can do

Though I'm past one hundred thousand miles, I'm feeling very still
And I think my spaceship knows which way to go
Tell my wife I love her very much, she knows
Ground control to major Tom, your circuits dead, there's something wrong
Can you hear me, major Tom?
Can you hear me, major Tom?
Can you hear me, major Tom?
Can you…
Here am I sitting in my tin can far above the Moon
Planet Earth is blue and there's nothing I can do

Είχα πάντα ένα μεγάλο θέμα με το χρόνο. Δεν τα πάμε καλά οι δυο μας.  Η παρτίδα είναι ρυθμισμένη. Δεν τα πάμε καλά οι δυο μας. Πάντα στον κατάλληλο χρόνο όλα γίνονται και δεν ξεγίνονται.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι όταν ό,τι είναι να γίνει, δεν γίνεται στον κατάλληλο χρόνο.
Και μετά ψάχνεις να δεις τι έπρεπε να είχες κάνει τότε που ήταν σωστή η ώρα.

Μετά από πολλές Παρασκευές, ένα Radio Friday "εκπέμπει" σήμερα.
Νομίζω δεν έλλειψε σε κανέναν, ούτε σ' εμένα. Όταν ήταν ο χρόνος του … εξέπεμπε

Πολύ άρεσε στη Μαρίνα μου αυτό το τραγούδι. Για κάποιο λόγο κάποτε της είχα πει για νανούρισμα, ένα από 'κείνα τα βράδια που έκλαιγε και δεν έλεγε να κλείσει μάτι. Αφού τελείωσε όλο το αμειγώς παιδικό ρεπερτόριο περάσαμε σε ανώτερες μορφές γονεϊκής πάλης και τσουπ ο "Ματωμένος Γάμος" έγινε παιδικό νανούρισμα.
Φέτος το ζήτησε να το ακούσει στο youtube και είναι ψηλά στο καλοκαιρινό airplay της Μαρίνας μου!
 

Είναι πολύ περίεργος ο κόσμος φέτος το καλοκαίρι. Είναι πιο συνεφιασμένος. Είναι με περισσότερες έγνοιες. Οι τυχεροί έκαναν διακοπές, ή θα κάνουν, όμως έχουν μια σκοτούρα πάνω από το κεφάλι τους και μέσα στα μάτια τους.
Σκοτούρα οι εκδρομείς, μουρμούρα οι επαγγελματίες ότι οι σκοτουριασμένοι εκδρομείς και είναι λιγότεροι από ό,τι συνήθως και δεν ξοδεύουν όσα χρειάζονται.

Είναι προφανές, σ'εμένα τουλάχιστον, ότι οι διακοπές τελειώνουν. Σε λίγα εικοσιτετράωρα θα είμαι στη δουλειά μου. Αυτό σημαίνει ότι έχω δουλειά, πήρα άδεια, πήγα διακοπές κλπ που δεν επιτρέπουν γκρίνια. Είμαι πολύ χαρούμενος που είδα άλλο ένα καλοκαίρι τα παιδιά μου να ξετσουμίζουν και να μπουμπουκιάζουν περνώντας μόνα τους δρόμους, με ποδήλατο, πατίνι, τρέχοντας στην πλατεία, στο μόλο, στα βράχια, στη γειτονιά  μαζί με τα άλλα παιδιά του χωριού.

Τιις πρώτες μέρες των διακοπών τα παιδιά της πόλης, μιλάω για τα δικά μου αλλά δίνω ένα τόνο γενίκευσης για να στο παίξω ειδικός,  χτυπάνε με το παραμικρό. Προαφνώς η ζαλούρα της πόλης και των "μη" τα κάνει σα μεθυσμένα που δεν ξέρουν πώς να τρέξουν σε ένα χωριό. Η ζαλούρα της πόλης και τα "μη". Πόσες φορές δεν είπατε  -αν είστε γονείς – ότι δε θα ξαναπείτε "μη" και πόσες φορές δεν καταφέρατε να το τηρησετε;

Τις πρώτες μέρες των διακοπών τα παιδιά της πόλης είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα σε σχέση με τα άλλα παιδιά του χωριού όταν είναι κοντά οι γονείς τους. Μόλις οι γονείς απομακρυνθούν και αφήσουν λίγο αέρα – ν' ανασάνουν τα παιδιά -τα παιδιά γίνονται ένα και δεν ξεχωρίζεις τις φωνές τους. Και αν είσαι και λίγο χαλαρός μπορείς να απολαύσεις το μπουμπουκιασμα των βλασταριών σου.
Ο Αντώνης μου θέλει τόσο πολύ να γίνει ψαράς που έπιασε μικρά ψάρια με τα χέρια του στα βράχια και η Μαρίνα μου ακολουθώντας τους φίλους της έφτασε στη βάρκα και ανέβηκε με τη δύναμη των μπράτσων της για να κάνει βουτιές. Εμείς από κοντά παρακολουθούμε και μεγαλώνουμε μαζί τους. Ευτυχία

Τα τελευταία οκτώ χρόνια οι βασικές μου διακοπές είναι στην Αφησο (στο gps Αφυσσος, αλλίως δεν στο βγάζει) στο Πήλιο. Παραλιακό χωριό. Δεν έχει αλλάξει τίποτα  εκτός από μια απουσία. Φέτος δεν είδα τον Ρούφικ, τον "φίλε μου". Είναι όμως για καλό (διάβασε το λινκ), γύρισε στα παιδιά του. Του στέλνω την αγάπη και τα χαμόγελα που μας μοίραζε.
Η Άφησος είναι ένα μέρος με πολλές αναμνήσεις. Φοβάμαι όμως ότι η αδυναμία κάποιων να καταλάβουν την ομορφιά της, την κάνουν πιο φτωχή. Ας είναι, δε θέλω να γκρινιάξω. Ευτυχώς που περνάμε καλά ανάμεσα σε τόσους γνωστούς και φίλους.

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.
Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι. Αισιοδοξία και αλληλεγγύη: ας τις ορθώσουμε απέναντι σε όσους θέλουν να μας πνίξουν

Tweet

Το ταξίδι μου στο Περού ξεκίνησε όταν η δασκάλα που μου έκανε ιδιαίτερο αγγλικών, η Ολυμπια στο πλαίσιο του μαθήματος, μου έβαλε να ακούσω Simon and Garfunkel, το  El condor Pasa, ανάμεσα σε άλλες μουσικές. Μου εξήγησε τι έλεγε το τραγούδι, ρώτησα που είναι το Περού, τι σημαίνει ο κόνδορας … Ήμουν μικρό παιδί.

Στα 26 το έκανα το ταξίδι παρέα με τον κολλητό μου, Δημήτρη Σούλτα. Ένα εικοσαήμερο στην άλλη πλευρά του κόσμου. Γυρίσαμε.

Το ταξίδι δεν τελειώνει με την επιστροφή του ταξιδευτή. Οι διαδρομές αλλάζουν – μαζί μας.

Τώρα, σε μια στροφή του ταξιδιού, το σύμβολο των Ινκας, το Tumi θα είναι για πάντα μαζί μου.

Το ταξίδι συνεχίζεται.

Το τούμι λοιπόν ήθελα να το χτυπήσω πάνω μου πολλά πολλά χρόνια. Ποτέ δεν το τόλμησα. Βλέπεις η δική μου γενιά μεγάλωσε με τα τατουάζ εξορισμένα, παρεξηγημένα και πολύ έντονα φορτισμένα.  Τώρα που μαθαίνω να χτυπάω τατού κι εγώ, ήρθε φαίνεται η ώρα του. Ελπίζω να το δω να γερνάει … στο ποδάρι μου, κι ελπίζω να το πάω κάποια μέρα στην πατρίδα του!

Ευχαριστώ τον Αντρέα Κιντόνη που το χτύπησε, και περιμένω να γυρίσει από τις διακοπές του για να του ανταποδώσω – ελπίζω να είμαι ανταξιος του καταπληκτικού σχεδίου που "έβαλε" στο πόδι μου – και όχι μόνο!

Αφιέρωσε 10 μινούτα στον εαυτό σου που αναζητά να θυμηθεί ή και να μάθει ιστορία. 
Μάθημα: μουσική ιστορία. Μ' εναν απίστευτο τύπο που παίζει τα πιο διάσημα ριφάκια από τα εκατό διαμάντια που χαρακτηρίζουν τη ροκ μουσική και εν γένει κουλτούρα!!!

Το βίντεο το ανακάλυψα στο βλογκ της Εύας Θεοτοκάτου, που τελικά πρέπει να το βλέπω πιο συχνά γιατί περνάω καλά και ακούω καλύτερα!!!

καλή ακρόαση!!!

'ντάξει, είναι 12 λεπτά, δεν έγινε και τίποτα κακό ε΄!!!