Η άμμος που μπαίνει όπου της αρέσει, όταν βρεθείς απάνω της είναι ανυπόφορη. Είναι ανυπόφορη κι αυτή που ο άνεμος τη ρίχνει στα μάτια σου και τα κάνει να τσούζουν.
Ομοίως και αυτή που μπαίνει στα ρουθούνια σου και αν βάλεις το δάχτυλο μέσα στη μύτη για εξερευνητικούς καθαρισμούς … τη σπρώχνεις πιο βαθιά και γίνεται ακόμη περισσότερο ανυπόφορη.
Τελικά όλα είναι ανυπόφορα, όταν δεν ξέρεις τι σου φταίει, κι έχεις πάρει απόφαση ότι με το να τα ρίχνεις όλα στον Τσίπρα άκρη δεν πρόκεται να βγάλεις, μπορεί όμως να βγάλεις τον Τσίπρα.
Μπορεί να βγάλεις και καντήλες, αν η άμμος είναι έμφορτη μικροβίων που θα βρουν θαλπωρή στο κορμί σου, στο οποίο φτάνουν με τους τρόπους που περιγράψαμε παραπάνω.
Μπορεί πάλι, αν έχεις γερή κράση, να μη βγάλεις τίποτα. Αδιαφορία πλήρης. Απραξία. Ακινησία. Αταραξία.
Ποιος ήθελε να πει κάτι; δεν θυμάμαι.
Δεν θυμάμαι τι ήθελα να σου πω, αλλά μου αρέσει το κείμενο και δεν το σβήνω.
Άστο να υπάρχει εκεί. Ποιος ξέρει. Μπορεί να το διαβάσει κάποιος, ή και εγώ ακόμη, και να θυμηθώ τι ήθελα να πω.
Εκείνο πάντως που τώρα έρχεται στο μυαλό μου είναι η ατάκα του Αντώνη, του επτάχρονου γιου μου: σε μισώ, είσαι ο πιο ξεχασιάρης πατέρας.
Δεν ξέρω τι είχα ξεχάσει. Ίσως κάποιο νιτζάγκο, ή κάποιο euro αυτοκόλλητο, ή και τα δύο αυτά μαζί, πάντως το παιδί είχε δίκιο, όπως όλα τα παιδιά έχουν δίκιο όταν το ζητάνε ακόμη και με τον πιο άγριο τρόπο από τους γονείς τους.
Μετά από αυτόν τον λεκτικό κόλαφο, μου είπε ότι δεν με μισεί τελικά, αλλά ότι με αγαπάει, εκτός από όταν του φωνάζω να διαβάσει και να ξέρω ότι ξέρει που έχω καταχωνιάσει το άλμπουμ του euro – που το κατέσχεσα προς γνώση και συμμόρφωση.
Τέλος πάντων. O Jim Morrisson στο the end το λέει χαλαρά: father/ yes son / I want to kill you.
Ήμουν σίγουρος ότι θα το ακούσω, αλλά ήλπιζα να το ακούσω σε μερικά χρόνια.
Θα μου πεις ότι τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν πιο γρήγορα … ναι! Και δεν πρέπει να το ξεχνούμε αυτό ποτέ!
Τα παιδιά μεγαλώνουν, εμείς μεγαλώνουμε, η διαφορά μας παραμένει ίδια ή μεγαλώνει κι αυτή; That is the question!
Πώς να γεμίσεις το κενό;
Δατ ιζ ανάδερ κουέστιον!!!
Α! ναι η ιστορία με την άμμο ξεκίνησε από αυτή την dirty φωτοκαφρίλα που βρήκα στο ίντερνετ και πολύ μου άρεσε. Την έχω εδώ και καιρό και ήθελα κάπου να τη βάλω. Κάτι να πω για τα λάθη που κρύβει!
Δεν ξέρω αν με τη δημοσιευσή της υπονομεύω το μέλλον της χώρας. Δεν είμαι κι ο Τσίπρας βέβαια αλλά μια ενοχή μου πέρασε από το μυαλό.
Το ταραγμένο … ομολογουμένως… στο μυαλό αναφέρομαι.
Δεν έχω κάτι άλλο για σένα (αναγνώστη) αυτή την ώρα.
Πορεύσου με τις δικές σου τρικυμίες.
Τα λέμε …
Share on Facebook
