Giannis Kafatos

Τόσον καιρό είμαστε

… Θ ε α τ έ ς

Από χθες "γίναμε"

μέλη της ομάδας

των

σεναριογράφων

 Μήπως τελικά

"ξένοι"

δεν είναι (μόνο) οι άλλοι

αλλά είμαστε κι εμείς?

είπα για καλημέρα να ξεκινήσω με τη φρενήρη αυτή Live εκτέλεση του Αδωνη, από τον διονυσιακό Κραουνάκη και τη Σπείρα-Σπείρα του για να μπούμε στο … μουντ του καφε, που ως γνωστόν αύριο τιμούμε μεν, αλλά δεν πλερώνουμε ακριβά δε!

υπάρχουν όμως και πιο κλασικά άσματα καφεδούμπεια, βαριά σαν ιστορία, αλλ’ αυτό ειναι μια άλλη ιστορία. Εκείνο που θα μας απασχολήσει το προσεχές διάστημα είναι τι θα πρωτοαγοράσουμε με τόόόόόσες εκπτώσεις που γίνονται σε αυτοκίνητα, ψυγεία, τελεοράσεις κλπ. Διό, πώς να το κάνουμε: είναι πιο σικ να μην ξέρεις τι να διαλέξεις ανάμεσα σε μια τζιπούρα κι ένα κάμπριο, παρά να μαλώσεις με τον λαϊκέμπορα που σου διαλαλεί "φρέσκα τσαουλιά 10 ευρώ"! Στη δεύτερη περίπτωση απλώς πας και παραγγέλνεις ένα φρέντοτσίνο στου Λαλαούνη που είναι κι αυτός ιππότης όπως η Ντενίση και ηρεμείς!

One more Cup of Coffee – Bob Dylan

Πάρε σήμερα τα ΝΕΑ, πήγαινε στη σελίδα 40 και ρούφα το κομμάτι της Μαρίας Μαρκουλή. Εξηγεί με το δικό της μαρκουλίσιο τρόπο γιατί προτιμάει Πάσχα από Χριστουγεννα. Προσυπογράφω και της αφιερώνω το επόμενο άσμα! Α, η Μαρία Μαρκουλή εκτός από τις κριτικές δίσκων στα ΝΕΑ έχει και το δικό της βλογκ που το λέει "Ιt’s my Blender"  στο προτείνω ανεπιφυλάκτως.

Hartbreak Hotel 56 – Elvis Presley

Ενα αρνάκι καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε … λίγο πριν ανέβει στη σούβλα κι αρχίσει τις γυροβολιές με το μοτεράκι από το πράκτικερ … εικόνες από το πάσχα που έρχεται! εξ’ ου και το ακόλουθο άσμα που ο γνωστόν μπλουζ-μαν λέει τζαμάρει για το αρνάκι της μαιρούλας

Mary had a Little Lamb – Stevie Ray Vaughan

Kάνω "Σ-vista" τα Vista από το λαπτόπι μου. Ο ειδικός Θανάσης έχει αναλάβει το έργο και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Γαμώ τα καταστήματα τεχνολογίας μέσα μου γαμώ που σε υποχρεώνουν να αγόρασεις λογισμικό που δε θες! Κι εγώ σαν … αντε ας μην κάνω άλλη αυτοκριτική, το πήρα και δεν είπα τίποτα, δηλαδή κάτι ψέλισα αλλά ποιος χέστηκε αφού η ταμειακή είχε βγάλει το μπαγιόκο.  Γι’ αυτό και το επόμενο κομμάτι είναι από τη σούπερ δισκάρα OK Computer. XP kai ξερό μπριόςςςς (παχιό το σσσ) γιατί δε θέλω άλλες εκπλήξεις

No Surprises – Radiohead

Καλό Σαββατοκύριακο

με μόνες εκπλήξεις …

αυτές που θα

σε κάνουν

να περάσεις καλύτερα!!!

Σαν σήμερα το 1973, κι ενώ εγώ ήμουν τεσσάρων ετών, πέθανε ένας τεράστιος Μάγος.

Ναι, ήταν μάγος ο Πικάσο, που μέχρι το τέλος των κιτσάτων 80’ς η γαλλική κυριαρχία μας είχε μάθει να τον λέμε Πικασό! Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις έναν καλλιτέχνη που μας έδειξε τα πράγματα που βλέπουμε με άλλον – μοναδικό τρόπο. Θυμάμαι μια έκθεση που είχαμε επισκεφτεί με τα "λυκόπουλα" στην εθνική πινακοθήκη με έργα από την "μπλε περίοδο" … τη θυμάμαι ακόμη τόσα χρόνια μετά.

Χτες που περνούσα με τα παιδιά μου έξω από την πινακοθήκη με χαρά άκουσα τον μεγάλο να λέει "να η πινακοθήκη". Ωραία! Απ’ έξω την έμαθε, τώρα πρέπει να περάσουμε στα ενδότερα!

Ο μπαπάς μιας φίλης νοσηλεύεται με εγκεφαλικό σε δημόσιο νοσοκμείο (εύχομαι γρήγορα να συνέλθει ο άνθρωπος και να γυρίσει σπίτι του). Το Σάββατο που μας πέρασε μια άλλη φίλη της φίλης μου έφαγε την Αθήνα για να βρει ένα φάρμακο για την πίεση που ο μπαμπάς το χρειαζόταν, το νοσκομείο δεν το διέθεται και τα φαρμακεία δεν το είχαν … γιατί ήταν "νοσοκομειακό". Τελικά ο άνθρωπος πήρε κάποιο άλλο που … έμοιαζε …

Αρ γιου Λισεν καγκελάριε υπουργέ δημόσιας υγείας??? Εμ, τα νοσκομεία δεν είναι δήμος, να βάλεις δύο αρμαθιές κάγκελα, ένα καγκελωτό χριστουγεννιάτικο δέντρο, δύο σισίτια και έναν Σαββόπουλο να τραγουδάει. Ο ασθενής – που φταίει, δε λέω, αγαπητέ – θέλει φάρμακο, ο γιατρός και ο νοσηλευτής θέλει να πληρωθεί … Κατανοώ ότι μιλάμε για τυπικούς εχθρούς του "χτιζω καλό προφίλ" αλλά τι να κάνουμε αφού τους έχουμε? Να μην τους κάνουμε καλά – τους ασθενείς- και να μην πληρώσουμε – τους γιατρούς κλπ???

Α, να μη θυμηθώ και έναν φιλαράκο που τον νάρκωσαν για να του εγχειρήσουν το πόδι … ξύπνησε από τη νάρκωση και όταν ρώτησε με αγωνία το γιατρό: "γιατρέ πώς πήγαμε … καλα"? ο ντοκτέρ απάντησε: εεεμ ξέρ’ς δεν την καναμε την επέμβαση γιατί δεν είχαμε ένα υλικό!!!! Ο φιλαράκος, όπως μου είπε γλύτωσε το εγκεφαλικό επειδή ήταν ακόμη υπό την επίρρεια της νάρκωσης!!!

Όπως καταλαβαίνεις εκτός από τους μάγους της τέχνης υπάρχουν και οι μάγοι της πολιτικής

Υπάρχουν όμως και οι μάγοι της οικονομίας.

Ακούω τους “ξενοδόχους που κλαίνε” και ειλικρινώς σου μιλάω … χέστηκα! Να κλείσουν τα φάκιν μπρόθελ τους. Τόσα χρόνια που τα νοίκιαζαν για 7 ευρώ αν ήσουν εγγλέζάκι και 130 ευρά αν ήσουν από την Αγουλινίτσα ήταν καλά? Όταν σε υποχρέωναν να κλείσεις δωμάτιο από την Παρασκευή κι ας είχες ρεπό μόνο το σαββατοκύριακο ήταν άριστα? Όταν υπέκυπτες και πλερωνες τον κωλαρίνο σου και πήγαινες στο οτέλι και σου έλεγαν “α για να βάλετε κλιματισμό θέλουμε Τόσα, και για να δεις τελεόραση θέμε αλλά Τόσα” ήταν καλά?

“Καλάμια και παλούκια” Να κλείσουν! Μη νοιάζεσαι για τους εργαζόμενους, έτσι κι αλλιώς για είλωτες τους πλέρωναν, όταν τους πλέρωναν. Να κλείσουν και κάποιοι άλλοι – ελπίζουμε – πιο σοβαροί θα τα ξανανοίξουν και θα προσφέρουν υπηρεσίες. Και θα δουλέψει και κόσμος. Αλλά αυτό το χάλι που υπάρχει σήμερα … δεν το συμπονώ που το χτύπησε η κρίση (δυστυχώς μας πρόλαβε αυτή – έπρεπε να τους χτυπάμε εδώ και χρόνια εμείς!!!)

Μάλιστα θα πρότεινα ένα από όσα θα κλείσουν να το κάνουν μουσείο και να το μεταφέρουν σε ράγες δίπλα στο Πολυτεχνείο που θέλει ο Αρης (σπηλιωτόπουλος) και ο Κώστας (σκανδαλίδης) να το μουσειοποιήσουν για να μη γίνονται πορείες. Ασε που και ως μουσείο δεν θα αποτελεί άσυλο. Λες και φταίει το άσυλο για την ανικανότητα ορισμένων.

Έτσι θα έχουμε ντάουν τάουν ένα μάτσο μουσεία πλάι-πλάι:

• Το αρχαιολογικόν που θα μας θυμίζει το ένδοξο αρχαίο μας παρελθόν

• Το πολυτεχνειακόν που θα θυμίζει τη θηριωδία της χούντας και την ανικανότητα φοιτητών και πολιτικών

• Το ξενοδοχειακόν που θα θυμίζει την Λαμογιοσύνη του έλληνος που ο τράχηλος του δεν υπομένει μεν ζυγόν, ο κωλαρίκος του όμως διετίθετο στον κάθε σκερδεμπε

   

Για όλα αυτά σου προτείνω ανεπιφυλάκτως να λάβεις μέρος στο Μποϊκοτάζ του Σαββάτου:

ΜΗΝ ΠΙΕΙΣ ΚΑΦΕ ΣΕ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ-ΚΑΦΕ-ΚΑΦΕΝΕΙΟ

το ΣΑΒΒΑΤΟ 11 Απριλίου

μέχρι να ρίξουν τις τιμές.

Γιατί πρέπει να σου εκμυστηρευτώ ότι ως έλλην (που ο τράχηλός σου ζυγό δεν υπομένει) πάλι σ’ έπιασαν Κώτσο πλερώνεις το καφεδάκι σου πολύ πολύ ακριβά. Όχι μόνο πολύ πιο ακριβά απ’ ότι τον πλέρωσα κάποτε στο λούνα-παρκ για πλούσιους συνταξιούχους, το Μόντε Κάρλο. Πολύ ακριβά σε σχέση με το μισθό σου, πολύ ακριβά σε σχέση με την κοινή λογική.

(κι αν οι συμπαθείς ιδιοκτήται καφεδοπωλείων λένε ότι πλερώνουν ακριβά δημοτικά τέλη, νοίκια κλπ κλπ … ας κάνουν απεργία πείνας και να πάμε να τους συμπαρασταθούμε!)

Το Σάββατο το λοιπό … καφεδούμπες χειροποίητες!

Να κι ένα τραγουδάκι που μου ήρθε στο μυαλό τώρα που είπαμε καφέ!

Τά ‘δωσε όλα

κι έφυγε

ο πρόεδρας Ομπάμα

Oh-μπαμ-α πήγε στο Τζαμί

Oh-μπαμ-α προσκυνάει

Oh-μπαμ-α είδε τον Παπά

και δεν τό’πε …

μήτε του … παπά!

Γιατί σου έκανε εντύπωση ότι ένα VANάκι πήγαινε στα χωριά και πουλούσε το εμπόρευμά του?

(μαγική φωτό από την ταινία "Οι Δοσατζήδες")

Από πού νομίζεις ότι ψωνίζει η αγρότισσα?

Από τον πραματευτή!

Σεντόνια, προσόψια, σεμεδάκια (γιατί είναι κι ακαμάτα στο βελονάκι), πιατέλες κι ανοξείδωτους δίσκους σερβιρίσματος!

Ε, γιατί ο αγρκίκολας να μείνει πίσω!

Είπε λοιπόν ο νταβατζής: δεν παίρνω μερικά κορίτσα να τα κάνω γύρα στα χωριά να γαμήσει ο φτωχός να γελάσει το χειλάκι του, μην τρώω την κατσίκα βατεμένη και κολλήσουμε και τίποτα!

Τό ‘πε και τό’ κανε!

Αλήθεια σου λέω! Διάβασε σήμερα στο ΕΘΝΟΣ (σελίδα 23) την είδηση, αν δε με πιστεύεις!

Μάλιστα, λέει το ρεπορτάζ, ότι μερικές φορές οι πελάτες μαλώνουν γιατί θένε την ίδια κοπέλα, αλλά ο καθένας μόνος του και μάλιστα πριν από τον άλλο! Καταλαβαίνεις ότι επειδή είναι και Κρητίκαροι και άρα “γαμίκουλες” δεν μπορούν να πάρουν πραμα μεταχειρισμένο!

Φρίκη!

Μην κοιτάς που κάνω πλάκα!

Τους τσακώσανε! Ε, και! Θα κλείσει “δι’ ολίγον” η επιχείρησις, θα ανοίξει μια (στην καλύτερη περίπτωση) άλλη!

“Θα κάνεις βόλτες με το magic bus” τραγουδούσαμε με τις Τρύπες.

Θα ρίχνεις … π%$&*@#ς με το fucking bus μαντιναδάρανε τα κοπέλια τση Κρήτης!

Και τώρα?

Τώρα που το bus του πόθου εκατασχέθη?

Τώρα τι θα κάνουμε χωρίς πουτάνες?

Οι σάρκες αυτές … ήτο μια κάποια λύσις!

Φτου σας ρε!

Για σένα που σ’ αρέσει ο Macaco,

ή σ’ αρέσουν τα τραγούδια με οικολογικές ευαισθησίες.

Δες ΕΔω το Moving

Σου έχει τύχει? Να ψάχνεις αίμα για να βοηθήσεις κάποιον δικό σου, ή όχι και τόσο δικό σου? Έχεις περάσει την αγωνία να πρέπει να βρεθεί έστω ένα μπουκάλι για να μπορέσει κάποιος να αντιμετωπίσει μια επέμβαση ή μια άλλη δύσκολη περίσταση?

Δεν είναι τίποτα ρε γαμώτο να πηγαίνουμε μια στο τρίμηνο να αφιερώνουμε ένα δεκάλεπτο και να προσφέρουμε ΖΩΗ!

Δεν το κάνουμε όμως … ή δεν το κάνουμε τόσο επιμελώς όσο πρέπει.

Δεν "δαφημίζεται" κιόλας, όσο του αξίζει.

Βλέπεις το "αίμα" πουλάει αλλιώς, όχι όταν προσφέρεται.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ!!!

δεν υπάρχει δικαιολογία!

Τα κέντρα αιμοδοσίας στα νοσοκομεία είναι ίσως τα μόνα τμήματα που δε "νοσούν" από τις πολλαπλές ασθένειες του συστήματος Υγείας. Πάντα υπάρχουν χαμογελαστοί άνθρωποι που σε φροντίζουν. Σπάνια συναντάς ουρά.

ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ στον οργανισμό του αιμοδότη.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

αν φοβάσαι τις σύριγγες – δεκτόν – μην κοιτάς όταν σου τρυπάνε το μπράτσο.

Συνήθως κάποια συσκευή τηλεόρασης παίζει μέσα στις αίθουσες αιμόδοσίας. Τα απειροελάχιστα δευτερόλεπτα που κάνει η βελόνα να μπει στη φλέβα σου, κοίτα το κουτί – μην κοιτάς τη σύριγγα.

"Σφίξτε τη γροθιά σας και πάρτε μια βαθιά ανάσα" λένε συνήθως οι αιμολήπτες. Αν το κάνεις και κοιτάς αλλου ΣΟΥ υπόσχομαι ότι δεν θα καταλάβεις τίποτα.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Μπορείς να το κάνεις και για κάποιον που δε θα συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου. Έτσι όμως θα δώσεις ζωή σε κάποιον που θα σε ευχαριστεί για όλη του τη ζωή. Για σκέψου το … Δεν είναι όμορφο κάποιος που δε σε έχει δει ποτέ του να σε καλοτυχίζει?

(το έχω γραναγράψει, το ωραιότερο μέρος να δώσεις αίμα είναι το αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεταξά στον Πειραιά: τα κρεβάτια είναι απέναντι από τα παραθυρα / έχει θέα όλο τον Σαρωνικό. είναι σούπερ)

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

πήγαινε μια στις τόσες και δίνε αίμα για κάποιον άγνωστό σου!

Αξίζει!

Πέμπτη βράδυ στο Gagarin 205.

Ο Παύλος Παυλίδης (μας) τα έδωσε όλα: μουσική, αγάπη, ταξίδια, συναισθήματα. Πέρασα ένα σούπερ βράδυ, το οποίο όμως καταστράφηκε γιατί όταν έφυγα (πίστευα λίγο πριν το τέλος ο πτωχός …) γύρω στη μια τα ξημερώματα έπεσαν τα τηλέφωνα από τη δουλειά για την επίθεση στους αστυνομικούς. Δεν πρόλαβα να αφομοιώσω τη μαγεία. Όταν δε, την άλλη μέρα ο φίλος μου ο Σπύρος, που είχαμε πάει μαζί, μου είπε ότι η συναυλία έκλεισε στις 2,30 το ξημέρωμα με το αγαπημένο μου τραγούδι (Ένα παραξενο τραγούδι) σε μια φρενήρη εκτέλεση 20 λεπτών … τα πήρα!

Την επόμενη νύχτα άλλο πράμα στη σκηνή. Πήγα θέατρο Παντμιντον και είδα "Δον Κιχώτη". Από τα ομορφότερα μπαλέτα σε μουσική Μίνκους. Αν και ο πρωταγωνιστής δεν έπειθε ως φιγούρα για μέγας εραστής ήταν πολύ ωραία παρασταση. Συκγηνιτικά ήταν τα μικρά παιδάκια – φαντάζομαι τα περισσότερα θα παρακολουθούν μαθήματα μπαλέτου – που στα διαλείμματα μαζευόντουσαν πάνω από την ορχήστρα και χάζευαν τους μουσικούς!

παρά τις μαγνητοφωνημένες προτροπές του Αλέξη Κωστάλα τράβηξα μερικές φωοτγραφιούλες με το τελεφόν

Πριν όμως τις δεις, απόλαυσε Μπαρίσνικοφ  λίγο πριν το φινάλε – τρίτη πράξη!

Και ο Νουρέγιεφ

kai οι φωτογραφίες – επιτέλους πια!

Είναι ωραίες οι νύχτες της Αθήνας.

 Είναι ροκ και λυρικές … και είναι δικές μας!

Καλημέρα, άσχημα ξεκινήσαμε.

το έχω σκεφτεί πολλές φορές και ίσως λίγότερο απ’ ό,τι ίσως οι καιροί επιβάλλουν το έχω γράψει: οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ είναι δολοφόνοι! Ακόμη κι όταν τα θύματά τους επιζούν – ευτυχώς – είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Και δεν είναι μόνο ότι είναι Δολοφόνοι αλλά γίνονται και άλλοθι για "μέτρα" που εν τέλει αλλάζουν τον τρόπο ζωής και της καθημερινότητάς μας.

ShowRoom Dummies – We R the Robots  – Segnor Coconut

Ki ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η άνοιξη έχει εισβάλει στην πόλη – ελπίζω και εντός μας. όλη η βδομάδα πέρασε μέσα στη μπίχλα (που λέγαμε και στο ναυτικό) της αφρικάνικης σκόνης τη μέρα. Τα βράδυα όμως – που το μαγικό σκοτάδι έκρυβε τη σκόνη και τις άλλες οπτικές ασχήμιες – οι μυρωδιές της άνοιξης έστελναν τα δικά τους μηνύματα. Ποιοι τα έλαβαν, τι τα έκαναν, πώς τα εκμεταλλεύτηκαν … θα σε γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου!

Fire in Cairo – The Cure

Στην επαγγελματική μου γειτονιά, τους Αμπελοκήπους απέναντι από ένα διανυκτερεύον καφενείο-σαντουιτσάδικο κλπ το οποίο καλύπτει τις ανάγκες μας σε καφεϊνη και τροφή το χάραμα άνοιξε εδώ και δυο βδομάδες ένα άλλο καφενείο-σαντουιτσάδικο κλπ από τα Εβερεστ. Το παλιό και ανώνυμο είναι ένας στενός διάδρομος γεμάτος όμως με ευγένεια κι ένα χαμόγελο για τους στάνταρ πελάτες της νύχτας (τι ωραίο να σου λέει κάποιος "καλή δουλειά" ή "καλημέρα" και να χαμογελάει)! Το καινούριο είναι τεράστιο με τραπέζια κλπ κλπ. Όλοι από τη δουλειά όταν είδαμε την εξέλιξη αρχίσαμε να "ανησυχούμε" και να αναρωτιόμαστε "πόσο θ’ αντέξει ο δικός μας"! Σήμερα τα ξημερώματα λοιπόν, που πήγαινα στο Μέγκα όπως καθε ξημέρωμα, διαπίστωσα με μεγάλη ικανοποίηση ότι "ο δικός μας" ήταν φίσκα με όλων των λογιών ανθρώπους που θέλουν κάτι να βάλουν στο στομάχι τους το ξημέρωμα  ενώ το απέναντι … τεράστιο ήταν άδειο. Ωραίο δεν είναι να βοηθάς να αντέχουν οι μικροί;

Respect – Aretha Franklin

Βλέπεις, συναναστρέφεσαι, ακούς για … ανθρώπους που δεν μπορούν να πάρουν μια πρωτοβουλία ή να αναλάβουν την ευθύνη ακόμη και για να πουν καλημέρα? Είναι τόσο μα τόσο θλιβεροί.

Έχουμε γεμίσει με "τενίστες" που πετάνε τα μπαλάκια λες και κάνουν προπόνηση για το Ρολάν Γκαρός!

Μπλιαχ

Airbus Reconstruction (Nobody loves me) – Portishead

Μυρίστε την άνοιξη!

Καλό Σαββατοκύριακο