Giannis Kafatos

                                    Καλημέρα, χρόνια πολλά σε όλους σας, δε λέω χριστός ανέστη, γιατί είμαι πολύ θυμωμένος μαζί του. Δεν ξέρω καν (ακόμη και τώρα που φτάνω τα 40) αν τον πιστεύω, φέτος πάντως θύμωσα πολύ γιατί ανήμερα της δικής του ανάστασης ένας δικός μου άνθρωπος πέθανε. Όπως κάθε μέρα πεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι άδικα. Οπότε περιορίζω τις ευχές μου τελικά σε μια: Υγεία!

Bridge over troubled Water – Paul Simon – Art Carfunkel

Η αρίθμηση του RF σταματά, γιατί δεν μπορώ να θυμάμαι κάθε βδομάδα το νούμερο της προηγούμενης. Αλλωστε, όπως όλοι μας, κατακλυζόμεθα από τεράστια νούμερα που δε χρειάζεται να βάζουμε κι άλλα στο κεφάλι μας.

Κάνω μεγάλες προσπάθειες να με απασχολούν μόνο τα νούμερα του τζόκερ (παρά το γεγονός ότι δεν παίζω) αφού μ’ αυτά έχεις μια απειροελάχιστη μέν, αθάνατη (ως εκ της ιδιότητός της) ελπίδα να ρίξεις μια και δυο μούντζες στα άλλα νούμερα …

ή μήπως κι αυτά τελικά είναι άλλοθι ακινησίας? μμμμ για να το σκεφτούμε λίγο!

The Joker – Steve Miller Band

Ρουφάω το Complete Unknown  του Τζούμα. Μόλις το τελειώσω έχουμε κανονίσει συνάντηση για βίντεο! Ίσως από τα καλύτερα road αναγνώσματα που έχω διαβάσει. Είμαι τζουμικός! Κάθε που πιάνω το βιβλίο το παρακάτω άσμα έρχεται αυτόματα στο κεφάλι μου (κυρίως το ρεφρέν)

Like a Rolling Stone – Bob Dylan

 Μέχρι να αρχίσει η συναυλία του Simon Bloom χθες το βράδυ στο Σταυρό του Νότου συζητούσαμε με την Αλέκα και την Εφη πόσο μαλακία έχουν γίνει τα ραδιόφωνα – για μια ακόμη φορά. Αυτοί που έχουν την τύχη να μην πλερώνουν για τα cd όπως (κατα βάση) του λόγου σου, δεν ακούνε, ή δεν ξέρουνε να ακούνε ή βαριούνται να ακούνε, οπότε εσύ ω! ακροατή ακούς τα ίδια και τα ίδια, ομογενοποιημένα και δεν ακούμε πολύ όμορφα πράγματα που (ευτυχώς) συμβαίνουν και στην ελλάδα! Κρίμα (γι’ αυτούς).

Ο Simon Bloom ετοιμάζει καινούριο δίσκο, χθες τον ακούσαμε μαζί με διασκευές και παλαιότερα κομμάτια του. Ετοιμάζω βιντεάκι από το λάιβ, αλλά πρέπει να σου πω ότι μια κομματάρα που λεγέται Shine είναι κ α τ α π λ η κ τ ι κ ο !!!

Desert Cold – Simon Bloom

Kaλό σου-κου! guys ‘n dolls

ένα εξαιρετικό κείμενο από την Αγρικολτούρα

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά .
Ήταν μιά μέρα πρίν απ το Σάββατο του Λαζάρου.
Η άνοιξη είχε έρθει από μοναχή της.
Mοσχοβολούσαν οι κήποι, και τα σπίτια από πάστρα.
Τα δέντρα στην αυλή του σχολείου κατακίτρινα, μάλλον κάποιο είδος μιμόζας εντελώς ξεδιάντροπης όμως.
Και εμείς, με τις ποδιές τις μπλέ, βολτάραμε αγκαζέ στην πίσω αυλή του Γυμνασίου, με τα αγοράκια να παρακολουθούν την κάθε μας κίνηση, νομίζοντας πως δεν τα βλέπουμε.
Δεν χτύπαγε το κουδούνι να μπούμε στις τάξεις.
Κάποιοι φίλοι δεν είχαν έρθει στο σχολείο,και κάποιοι άλλοι ήρθαν με τα μάτια πρησμένα. Δεν μίλαγαν και πολύ.
Μας είπαν πως θα πάμε εκδρομή. Μα πριν καλά καλά να χαρούμε για το αναπάντεχο,
άρχισαν να περνούν τα στρατιωτικά , με τους μουσαμάδες κατεβασμένους , φορτωμένα με τους ανθρώπους.
Τρέξαμε στα κάγκελα και στην αρχή χαιρετάγαμε τους γνωστούς που βλέπαμε πίσω στις καρότσες. Ώσπου ακούστηκε η πρώτη αγωνία.
-Δημητρούλα, δώστο στο Φωτάκη.
Άρπαξα το σημείωμα της απόγνωσης στον αέρα.
Σχεδόν με ακούμπησε με το χέρι που είχα περάσει απ τα κάγκελα.
Και τότε άρχισαν να πέφτουν μέσα στη αυλή τα άδεια πακέτα απ τα τσιγάρα, και μαντήλια γραμμένα όπως όπως.
Ό,τι κι αν ήταν αυτό που γινόταν, σίγουρα δεν ήταν γιά καλό.
Μετά μας μαζέψανε και μας πήγανε εκδρομή.
Εκείνη τη μέρα χωρίς να ξέρουμε το γιατί δεν τραγουδήσαμε στο δρόμο .
Ούτε οι γυναίκες μας χαιρέταγαν απ τις αυλές.Αυτές μάλλον ήξεραν.
Και κεί που πήγαμε, δεν παίξαμε όπως πάντα.
Μόνο κάτσαμε με τη Γιωργία, και μάθαμε με χίλιες προφυλάξεις πώς πήρανε τον πατέρα της.
Απ το κρεββάτι με τις μπιτζάμες.
Και πως έτρεχε η μάννα της το πρωί στις φυλακές, να του δώσει κάνα ρούχο.
Ποιός τον πήρε, γιατί τον πήρε,τί έκανε, γιατί πήγε στις φυλακές;
Εγώ τον ήξερα. Ένας ράφτης ήτανε ο πατέρας της.Ανθρωπάκι του θεού.
Παρέες-παρέες όλο και μουρμουρίζανε πως κι αλλονών πατεράδες πήρανε.
Άλλον απ τη δουλειά, άλλον απ το σπίτι. Και μανάδες, είπε ένας. Πήρανε τη δικιά μου.
Μ’ έπιασε ένας πανικός, και θυμήθηκα τη μάνα μου, που έφυγε το πρωί για το γραφείο με μιά τσάντα σαν μπαούλο.
Θυμήθηκα μεμιάς και κείνη τη νύχτα, που μαζευτήκαμε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου και ακούγαμε μεχρι το πρωί τα αποτελέσματα των εκλογών απ’ το ραδιόφωνο.
Με τα "έλαβον" της ευτυχίας που δεν κράτησε πολύ,καθώς ήρθε μετά μιά ανησυχία, και όλοι οι μεγάλοι που ήξερα ήταν κάπως σαν φοβισμένοι.
Θυμήθηκα, τα μουρμουρμούρ των μεγάλων που σταμάταγαν μόλις μπαίναμε στο δωμάτιο.
Οσο τα σκεφτόμουνα τόσο τρόμαζα.
Πήγαμε εμείς οι κοπέλλες και βρήκαμε το γυμναστή μας.
Του κλαψουρίσαμε με χάρι πως θέλουμε να γυρίσουμε στα σπίτια μας.
Ήταν καλός ο κακομοίρης, καί μας έκανε το χατήρι.
Γυρίσαμε σε μεγαλύτερη μούγκα από όταν πήγαμε.
Πού πήγε η άνοιξη που είχε έρθει πρωί -πρωί;
Η Νίκη που μας έλεγε πως αγόρασε καινούριο φόρεμα πλεχτό με ρίγες. Μπλέ.
Σίγουρα θα αγόραζε ένα κι’ η Ναυσικά.Αυτή πάντα κοπιάριζε τη Νίκη.
Η Ντίνα και γώ , μόνο παπούτσια θα παίρναμε.Θα τα καταφέρνα να έχουν και λίγο τακουνάκι; Το πρωί τα λέγαμε;
Πού πήγε η άνοιξη;
Στο σπίτι κανένας.
Έτρεξα στο σπίτι της γιαγιάς.
Ανακατωσούρα εκεί, και να μη λέει κανένας τίποτα με τ’όνομά του.
Ξαναγύρισα στο σπίτι , και περίμενα κρυμμένη μέσα στις βιολέττες της αυλής -σαν ύποπτος χωρίς να ξέρω το γιατί- , τη μάννα μου και τον πατέρα μου.
Όταν γύρισαν και οι δυο, άρχισα τις ερωτήσεις.
Απάντηση δεν πήρα σε καμμία βέβαια, μόνο που είδα τον μπαμπά να μαζεύει πολλά βιβλία κυρίως ρώσσικα, τον «ήρεμο Ντον», «πώς δενότανε τ’ ατσάλι», τη «μάχη του Στάλινγκραντ», τα «θυμωμένα στάχυα», κι άλλα που δε θυμάμαι, και μαζί και το δικό μου.
«Ο Τεσσερακοστός πρώτος.»
Δεν θυμάμαι ποιός τόχε γράψει, μόνο που ήταν το αγαπημένο μου.
Είχε μιά Ρωσσίδα λέει, που φύλαγε δεν ξερωποιούς αιχμαλώτους, και ήταν άσσος στο σημάδι.
Ερωτεύτηκε με έναν απ αυτούς, αλλά τον σκότωσε γιατι νόμιζε πως θα το έσκαγε.
Ε!Αυτός ήταν ο Τεσσερακοστός πρώτος σκοτωμένος της.
Αυτή είχε και μιά φοβερή βρισιά που έλεγε: " ψαράντερα ".
(Γιά πολλά χρόνια πίστευα πως ήταν η χειρότερη βρισιά του κόσμου στα Ρώσσικα.
Μετά απλώς κατάλαβα, πως ο μεταφραστής είχε μεταφράσει ακριβώς αυτο που είδε γραμμένο).
Τα τύλιξε σε νάϋλον και τάβαλε μέσα στις κυψέλες με τα μελίσσια που είχαμε στην ταράτσα.
Τον άκουσα που είπε στη μαμά «γιά ρώτα κι αυτήν τ’ μαϊμού, (εγώ ήμουνα αυτή) μήν της έχει δώσει τίποτα ο αδερφός σου και μας κάψει».
Με το ψέμμα κατω απο τη γλώσσα εγώ, είπα το όχι, ενώ την ίδια στιγμή σκεφτόμουνα η Τζαβέλαινα, τον άντρακλα το Λαμπράκη με το πανώ αγκαλιά, να τρέχει Μαραθώνιο, εξώφυλλο στους «δρόμους της Ειρήνης» πούχα κρυμμένο κάτω απο το στρώμα.
Μαύρο βράδυ πέρασα.
Όλο πως έκαιγα το σπίτι μου και πως σωνόμασταν οικογενειακώς, την τελευταία στιγμή απ΄ τη θράκα.
Ούτε το Λάζαρο είπαμε με τα κορίτσια.
Πού κέφια για τέτοια, κιας χάσαμε και τα λεφτά.
Όλη η μεγάλη βδομάδα ήταν μιά απειλή.
Το μεγάλο Σάββατο, μας ξύπνησαν για την Ανάσταση όπως συνηθίζαμε.
Ντυθήκαμε με τα καλά μας ,πήραμε και τις λαμπάδες μας,
και εκεί μπροστά στην εξώπορτα που κάναμε την σύναξη πριν την τελική έξοδο, βλέπω τη μάννα μου ξανά με κείνη την τσάντα-μπαούλο, και μούρθε χωρίς να ξέρω γιατί ν’αρχίσω τα ουρλιαχτά.
Είχα μάθει στο μεταξύ τι είχε γίνει.
Ποιούς μαζεύανε. Ποιοί ήταν αυτοί. Και ποιοί ήταν οι άλλοι. Μου τα εξήγησε όλα ο μπαμπάς αναγκαστικά, όταν τον ρώτησα γιατι μάζευε λεφτά γιά τον κυρ- Σπύρο που τον απολύσανε απο δάσκαλο.
Ανοιξε την πόρτα η μαμά, και γυρνώντας με το ένα χέρι στο χερούλι, μας λέει σε μένα και τον αδερφό μου, χωρίς να μας ακουμπήσει.
-Γιά ελάτε εδώ να σας πούμε δυό κουβέντες.
Πήγαμε σα τα ζεματισμένα κουτάβια.
-Μάθαμε πως θα μαζέψουνε κόσμο απ’ την Ανάσταση σήμερα.
Άν δείτε να μας παίρνουνε, μη βάλετε τα κλάμματα και τους αλείψετε την κοιλιά με μέλι*.

Το υπόλοιπο "διαμάντι" εδώ!

Θεία κατάνυξη χθες το βράδυ… και στον επιτάφιο και στις βιτρίνες!!!

Καλή Ανασταση σε όλους μας

Καλημέρα …

έχει μείνει κανείς σε χώρο που έχει σύνδεση?

πολύ μεγάλη έξοδος και φετός. Πιστοί στο φολκλόρ του "πασχα ελλήνων πάσχα" ή πιστοί της θρησκείας των εκδρομών στους δρόμους, τα λιμάνια τ’ αεροδρόμια και τους (πάντα μαγευτικούς) σιδηροδρομικούς σταθμούς. Φυσικά και πολλοί στις εστίες τους.

Καλή Ανάσταση …

πόσο αληθινή ακούγεται αυτή η ευχή, με ή χωρίς εισαγωγικά!

I am the Resurrection – Stone Roses

Μετά το καταπληκτικό τραγούδι των Stone Roses (ελπίζω να μην έκανες το λάθος και δεν το άκουσες μέχρι τέλους …) θέλω να παραμείνω σε μια κατάσταση "ανατασης" και μου ήρθε στο μυαλό ένα άλλο τραγούδι από τα παλιά … πάμε λοιπόν!
Up Up and Away – The Temptations

 Με πολύ χαρά διάβασα ότι την Κυριακή του Πάσχα για πρώτη (αν το κατάλαβα καλά) φορά η λειτουργία της Αγάπης θα ψαλλεί στον Αγιο Διονύσιο της Αθήνας Και στη Νοηματική Γλώσσα! Χίλια μπράβο και εύγε! Αλλά (σιγά μη δε γκρίνιαζα και σήμερα) μήπως αυτό είναι μια καλή ευκαιρία η εκκλησία να το καθιερώσει και σε άλλες εκκλησιές και άλλες μέρες … Θυμάμαι την ταινία της Ρικάκη "Τα λόγια της Σιωπής" την οποία είδα σε σινεμά που ήταν γεμάτο από μη ακούοντες που όμως μιλούσαν τη νοηματική … Αισθάνθηκα σα να ήμουν στη Ρωσία όλοι μιλούσαν μια γλώσσα που εγώ αδυνατούσα να καταλάβω!

Μπράβο πάντως, είναι μια καλή αρχή!!! (ελπίζω να συνεχίσει, μαζί την τοποθέτηση διαδρόμων και  άλλων διευκολύνσεων για άτομα με κινητικά προβλήματα που έχουν την ανάγκη να πηγαίνουν σε μια εκκλησία)!!

Love Her – Μανος Χατζιδάκις Reflections – Rainning Pleasure

Δεν είναι λίγο περίεργο, λίγο υποκριτικό, λίγο … πώς να το πω που τη Μεγάλη Παρασκευή τα ραδιόφωνα τάχα μου γίνονται λίγο πιο … (άντε πάλι) πώς να το πω … πιο "στενοχωρημένα" ντεμέκ … Και οι παραγωγοί λένε διάφορες αμπελοφιλοσοφίες ένεκα της ημέρας… Τέλος πάντων "αγάπα το ραδιοφωνο σου με τα ελαττώματά του". Πιστός κι εγώ στο κλίμα θυμήθηκα ένα εξαιρετικό γκρουπ

O Pastor – Madredeus

 Την προηγούμενη Παρασκευή, που δεν ήταν μεγάλη, πήγαμε να δούμε και να ακούσουμε φυσικά τον Αλκινοο Ιωαννίδη. Δίνει παραστάσεις στο Γυάλινο, στη λεωφόρο Συγγρού, παρέα με τρεις πολύ καλούς μουσικούς.

Τι κρίμα! Τι κρίμα ένας καλλιτέχνης όπως ο Αλκίνοος να πρέπει να κάνει παραστάσεις σε ένα χώρο που έχει σφιχταγκαλιάσει την αισθητική των σκυλάδικων. Από ένα λάθος δεν καταφέραμε να κάτσουμε στο τραπέζι μας, και καταλήξαμε όρθιοι στο μπαρ. Έτσι είχα την τύχη να βλέπω όλο το μαγαζί. Τα στενά καρεκλάκια στριμωγμένα, τα γκαρσόνια να πηγαινοέρχονται με τα ξηροκάρπια και τα συναφή. Διάφορες παρέες να παίζουν με τα κινητά τους και να φωνάζουν – όχι να μιλάνε ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ.

Δε με πειράζει να δω όρθιος μια μουσική παράσταση, τις περισσότερες άλλωστε έτσι τις έχω δει και καταφχαριστηθεί. Είμαι συναυλιακός τύπος.

Αλλα αν θέλω "μεγάλη πίστα" θα πάω σε μεγάλη πίστα ξέροντας από πριν τι έχω να αντιμετωπίσω.

Αδικείται ο Αλκίνοος από το χώρο. Ελπίζω να τον πετυχω σε ένα κανονικό live!

Πατρίδα – Αλκίνοος Ιωαννίδης

Να περάσουμε καλά.

 Με αγάπη.

Είναι όμορφο να τη δίνεις όσο και να τη δέχεσαι.

Μην είσαι τσιγγούνης στα συναισθήματα. Σκόρπα τα! Θα σου επιστραφούν!

Μην τα σκορπάς με σκοπό να σου επιστραφούν.

Σκόρπα τα για να γεμίζεις πάντα τις μπαταρίες σου.

(και μη νομίζεις ότι με βου ενικό μιλάω απαραιτήτως σε σένα … )

φιλιάαααααααααααααα με μια πολύ πολύ καλή κι αγαπημένη διασκευή.

Alone again Or – (Love) Calexico live

Εμ γι’ αυτό τόσο καιρό πήζαμε στο αυθαίρετο! Πέσ’ το για!

Δεν είχαμε ειδικό σώμα για να κάνει τις κατεδαφίσεις! Όχι που (ως κυβερνήσεις) δε θέλαμε. Θέλαμε και παραθέλαμε! Αλλά δεν είχαμε τις μπολντόζες ready-steady-go να πάρουν σβάρνα την παρανομία και να την ισοπεδώσουν τη ρουφιάνα!

Τώρα που ο Σουφλιάς θα σάξει το σχετικόν όργανον να δεις! Αν και γαλάζιος θα κάνει να πρασινίσει ο τόπος. Που τόσο καιρό οι κακοί οικοπεδοφάγοι, αυθεραιτούντες είχαν μετατρέψει σε τσιμέντο.

Οι … γκρεμιστάδες των Αθηνών

(απλώς χωρίς κόκκινο ζωνάρι για να μην τους μπερδεύουν με τους … απάχηδες!)

Να δεις! όλα θα γίνουν ένα ίσωμα!

hello!

hello!

Μας δουλεύουν όρθιους?

(μάλλον) ΝΑΙ !!!

και δε μου λέτε κύριε υπουργέ: θα τα γκρεμίσετε όλα?

δε θα μείνει τίποτα όρθιο?

θα ρίξετε και τα περίπτερα που κλείνουν τα πεζοδρομία και δε μπορείς να περάσεις? Θα ρίξετε και τα σκυλάδικα της παραλιακής?

Γιατί αν τα ρίξετε …

Μ π ρ ά β ο

σας !!!

Αν όμως πάλι δεν τα ρίξετε …

εμείς πού

να ρίξουμε τα φάσκελα?

θα φταίει η επιτροπή, εσείς προσωπικώς, η κακή δικαιοσύνη, ο μπουλντοζιέρης που δεν θα έχει gps να του πει πού να πάει, το λαμόγιο ο μηχανικός που θα κάνει τις αλχημείες του, ο ανάλγητος δήμαρχος που θέλει μόνο να εισπράττει δημοτικά τέλη?

Παρακαλώ πολύ πείτε από τώρα ΠΟΙΟΣ θα ΦΤΑΕΙ

ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΟΥΝ ουτε τώρα τα Αυθέραιτα

για να ξέρουμε

πού να ρίξουμε τις Μούτζες?

 (τα φάσκελα εννοώ, για όσους μιλούν την καλιαρντή και μπερδεύτηκαν!)

Βρίσκομαι στα ερωτικώς ελευθεριάζοντα

seventies

Κάνω περιοδεία …

με τον Κωνσταντίνο Τζούμα

και τον υπόλοιπο θίασο …

στην Αμερική.

Ανακαλύπτω κι εγώ, ως αναγνώστης βεβαίως-βεβαίως και περιμένω την επόμενη στιγμή που θα έχω χρόνο να συνεχίσω το διάβασμα!

μετά το Πάσχα θα είμαστε μαζί με τον Κωνσταντίνο Τζούμα για να διαβάσει (και πάλι) για σένα αποσπάσματα από το καινούριο του βιβλίο!

επιτέλους!

Γαμώτι, πάλι θα ξενυχτάω

(μην ξεχνάς έχω έγερση στις 4.30 το πρωί)

Αντε, μια επανάληψη ακόμη

και μετά …

ελπίζουμε στα νέα επεισόδια!!!

κάθε βράδυ στις 11 στου Αντ1

(αυτό το μαγικό βίντεο το είχα δει σε κάποιο μπλογ πριν από πολύ καιρό και μάλιστα το είχα σχολιάσει κιόλας! Ζητώ ταπεινά συγνώμη που δε θυμάμαι που το βρήκα, άρα δεν μπορώ να απονείμω και τα σχετικά εύσήμα!!!)

Αλλά για φαντάσου τι θα βλέπαμε να γινόταν στα αλήθεια μια τέτοια "συγχώνευση" …

Καλή εβδομάδα λοιπόν.

Των παθών μας τον τάραχο τον τραβάμε (σα μαγνήτες κι εμείς) αενάως και αδιαλείπτως, οπότε αυτή τη βδομάδα ας κάνουμε με κάποιον τρόπο λίγο κράτει για να έχει και νόημα το Θείο πάθος – για όποιους πιστεύουν.

Όπως, πολύ συχνά λένε κι οι ειδικοί  μια εργασιοθεραπεία είναι ό,τι πρέπει.

Οπότε σας βρήκα δουλειά, πάντα μέσα στο κλίμα των ημερών!

Origami … λογάς τι πα’ να πει?

Αν έχεις φτιάξει έστω και μια σαϊτα ή ένα καραβάκι στη ζωή σου, το έχεις δοκιμάσει (το οριγκάμι εννοώ).

Ιδού λοιπόν δύο εκδοχές για "χριστιανικό" οριγκάμι

καλή επιτυχία

======================================

α, να επισημάνω κάτι:

όταν θα πεδευτείς και δε θα ξέρεις ποια γωνιά να γυρίσεις μέσα και ποια να διπλώσεις αλλιώς …

μην αρχίσεις να (με)  βρίζεις!

Μεγάλη βδομάδα έχουμε!!!