Giannis Kafatos

 Επειδή κάποιοι έχουν μπερδέψει

το Penthos με το Penthouse

ας χαμογελάσουμε λιγάκι!

 Μέσα στην εποχή της αποθέωσης της παπάρας μια καλή είδηση για την καθημερινότητά μας έρχεται από τον υπουργό μεταφορών, τον κύριο Χατζηδάκη. Λέει λοιπόν ο υπουργός να επεκτείνει – πιλοτικά για δύο μήνες – τη λειτουργία του Μετρό και του Ηλεκτρικού για δύο ώρες τις Παρασκευές και τα Σάββατα.. Τις μέρες δηλαδή που ο κόσμος βγαίνει έξω για να ξεσκάσει, να πιει, να γλεντήσει.

Τόλμησε τέτοια τομή, ο αθεόφοβος. μπας και μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα μέσα μεταφοράς για να μη συνωστιζόμαστε στους δρόμους, για να μη σκοτωνόμαστε πιωμένοι στους δρόμους. Τόλμησε κάποιος να σκεφτεί να κάνουμε ό,τι κάνουν στας ευρώπας και στας αμερικάς και γενικά στην πολιτισμένη πλευρά του κόσμου. ΧΑ! {να στο γράψω και ιντερνετικά }

Ακούω λοιπόν τόσες μέρες την είδηση, μέσα στο γενικότερο κλίμα που λέγαμε και παραπάνω, και λέω: “ωραία, μ’ αυτά και με τ’ άλλα μπορεί ο γιος μου να έχει συνείδηση Μέσων Μαζικής Μεταφοράς – με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχουν και θα λειτουργούν σωστά – όταν θα μεγαλώσει αφού εμείς …”! Λογάριαζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο.

(επειδή είμαι εξοργισμένος σου λέω προκαταβολικά πως ό,τι γράψω από ‘δω και κάτω δεν αφορά όλους, αλλά σίγουρα κάποιους αφορά!)

Οι διάφοροι λοιπόν που φίλησαν κατουρημένες ποδιές για να μπουν στη δούλεψη του Μετρό και του Ηλεκτρικού, δηλαδή στη δική μας δούλεψη αφού λογίζονται ως δημόσιοι υπάλληλοι, αποφάσισαν ότι δε γουστάρουν να δοκιμαστεί πιλοτικά αυτό που είναι καθεστώς στις πρωτεύουσες του κόσμου! Οι τεμπέληδες, οι γαμημένοι τεμπέληδες θέλουν να μποϋκοτάρουν το πρόγραμμα γιατί προφανώς δε μπορούν να λουφάρουν παραπάνω με τα δικά μου και τα δικά σου λεφτά.

Να Πα’ Να Γαμηθούνε!

Αν διαβάσεις μάλιστα τις δηλώσεις της κυρίας εκπροσώπου των εργαζομένων που απειλεί θεούς και δαίμονες και ότι θα μπλοκάρουν το μέτρο, νομίζεις ότι τής ζήτησαν να περάσει από το σπίτι να βάλει ένα πλυντήριο, να σιδερώσει, να βάλει σκούπα και να βγάλει βόλτα το σκύλο.

Ποιοι είναι αυτοί οι υπαλληλίσκοι που θα “χαράξουν” πολιτική και παιδεία στην πλάτη μιας πόλης 5.000.000 που υποφέρει από το μποτιλιάρισμα και τη μόλυνση? Την ώρα που ο πολιτισμένος κόσμος, ακόμη και οι ματσωμένοι που έχουν καλά αυτοκίνητα – κι όχι όπως εδώ που με εφτά εκατομμύρια δόσεις παίρνεις αυτό που νομίζεις ότι δείχνει ότι έχεις μεγαλύτερο πούτσο – μαθαίνει από τα γεννοφάσκια του να κυκλοφορεί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, εδώ μια χούφτα βολεμένοι στη βλακεία τους αντί να παρακαλάνε να γίνουν πράγματα για να επεκταθούν και τα δρομολόγια, να κάνουν μια απεργία πείνας για να γίνουν πιο γρήγορα και πιο πολλές επεκτάσεις, αυτοί μέσα στον αυτισμό της μακάριας μονιμότητας τους απειλούν το μέλλον μας με απεργία για τη δοκιμαστική περίοδο! Προφανώς δώδεκα με δύο τις νύχτες Παρασκευής και Σαββατού προτιμούν να ξύνονται κατά μόνας, κι όχι στη δουλειά τους! (πού την πληρώνουμε όλοι μας)

Βρε Δε Πάν’ να Γαμηθούνε!

(ο τίτλος είναι παράφραση του τίτλου της ταινίας του Λουί Μάλ, "Η Ζαζι στο Μετρό", του 1960)

 Ο Γιάννης Μπεχράκης δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ο πολυβραβευμένος έλληνας φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Reuters, που έχει βρεθεί σε μέρη που σίγουρα έχεις ζηλέψει αλλά και σε άλλα που δε θά ΄θελες ούτε περαστικός να ήσουν.

Η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι το λεύκωμα που κυκλοφορεί από “ΤΑ ΝΕΑ” και στο οποίο ο Γιάννης διαλέγει φωτογραφίες δικές του, αλλά και άλλων συναδέλφων του. Μιλήσαμε μια μέρα στο τηλέφωνο για το λεύκωμα αυτό και τού έλεγα ότι μου λείπει να λεύκωμα που να λέει όχι την ιστορία που καταγράφει κάθε καρέ, αλλά την ίδια την ιστορία του … καρέ. Είμαι σίγουρος ότι θα το κάνει κάποια στιγμή, αλλά τώρα μάλλον δεν προλαβαίνει.

Φεύγει από την Αθήνα. Για μερικά χρόνια θα είναι ο διευθυντής του φωτογραφικού τμήματος του Reuters στο Ισραήλ. Αυτές τις μέρες ετοιμάζει βαλίτσες οικογένεια, εκκρεμότητες κι ένα πάρτι για να μας αποχαιρετήσει. Είναι και πάρτι -animal ο Γιάννης. Θυμάμαι πριν από καμμιά 12αριά χρόνια, απόκριες ήταν και είχαμε πάρει σβάρνα τα μπαρ, μασκαρεμένοι εκ του προχείρου (στα όρια της προληπτικής σύλληψης ήταν οι μούρες μας) μπαίναμε, πίναμε, βγαίναμε, βάζαμε πλώρη για το επομενό. Κάποια στιγμή θυμήθηκε ο Γιάννης: ρε σύ, μου έχει πει η Κορίνα ότι έχει ένα ωραίο παρτάκι στο Ιντερκοντινένταλ”

Γιάννη μου θα μας συλλάβουν αν μπούμε μ’ αυτές τις μούρες – του λέω εγώ.

“Έλα ρε συ, μην κολλάς! Πάμε” – είπε ο Γιάννης. (Κι αυτή είναι μια φράση που τη λέει πάντα με τον χαρακτηριστικό τρόπο που ξέρουν όσοι τον γνωρίζουμε. Τη λέει, φαντάζομαι και στον εαυτό του, στις δύσκολες στιγμές – και πίστεψε με έχει ζήσει πολλές πολλές φορές τις …"στιγμές" του θανάτου -αλλά δεν είναι του παρόντος αυτές οι ιστορίες).

Τέλος πάντων, δε χρειάστηκε άλλα επιχειρήματα για να με πείσει και νά ‘μαστε στο λόμπυ του Ιντερκοντινένταλ. Ο ρεσεψιονιστ πάγωσε, ένα ζευγάρι μεσήλικων τουριστών μας κοίταγε κι η γυναίκα έσφιξε την τσάντα της στην κοιλιά της, και φυσικά η ασφάλεια του ξενοδοχείου ήρθε κι αυτή προς το μέρος μας..

Ειλικρινά δε θυμάμαι αν μπήκαμε στο πάρτι, ή αν φύγαμε γιατί το πάρτι είχε σχολάσει – ήταν και κάτι 4 το πρωί! Είναι όμως μια ιστορία που τη λέμε και γελάμε μετά από τόσα χρόνια.Την έλεγα και στη γυναίκα μου και όταν κάποτε κάναμε ένα μασκέ πάρτι στο σπίτι μας (απ΄όπου και η φωτογραφία) ο Μπεχράκης έσκασε μύτη βαμμένος στα χρώματα του πολέμου

Με αφορμή το φευγιό του από τις νυχτερινές μας εξορμήσεις σκέφτηκα να σου γνωρίσω λίγα πράγματα γι’ αύτον:

• Γύρω στο 1975 με μία κόντακ ινσταμάτικ άρχισε να τραβάει τις πρώτες του φωτογρφαφίες – κυρίως τους συμμαθητές του.

• Η πρώτη φωτογραφία που δημοσίευσε ήταν για το εξώφυλλο του δίσκου ενός συγκροτήματος με το όνομα “Μασέλες” στα μέσα της δεκαετίας του 80.

• Το 1985 γράφτηκε στον ΑΚΤΟ στο τμήμα φωτογραφίας και τότε αποφασισε ότι αυτή θα είναι η ζωή του (τότε είχε πει “δουλειά” του, αλλά ουσιαστικά έγινε η ζωή του)

• Πολλές φορές έχει νιώσει “δυνατός” μετά από ένα “κλικ” τηςμηχανής του αφού μέσω του Reuters δισεκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν τα ντοκουμένα που καταγράφει.

• Έχει “λογοκρίνει” φωτογραφίες του για να προστατέψει τους πρωταγωνιστές του από προβλήματα

• Αντιθέτως δεν του έχουν λογκρίνει ποτέ φωτογαφία του

• Δεν ξέρει ποια φωτογραφία δεν έχει τραβήξει ακόμη

• Ακούει soul, Rock ‘n Roll & Rock και τώρα που ξενιτεύεται μόνο κάποιες φωτογραφίες θα πάρει μαζί του για να του θυμίζουν την Αθήνα.

• Πιστεύει ότι η Ζωή είναι χρωματιστή και καθώς περνάει ο καιρός ξεθωριάζει!

Καλή διαμονή φιλαράκο, στη νέα σου “πατρίδα” και να προσέχεις γιατί τα παιδιά σου εκτός το να είσαι διάσημος και ριψοκίνδυνος φωτορεπόρτερ θέλουν νά ‘χουν δίπλα τους τον μπαμπά τους!

Την παραπάνω απεικόνιση της ελεύθερης ανταλλαγής επιχειρημάτων
από δύο επιφανείς παράγοντες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας
"συνέθεσε" ο Κώστας Γρηγορέας

Εδώ και πολύ καιρό, ο Νότης Μαυρουδής μου είχε "γνωρίσει" το "TaR, το Μουσικό Διαδικτυακό Περιοδικό με αφορμή την Κιθάρα".

Πώς μού ‘ρθε σήμερα, ίσως ήθελα να ξεφύγω από τον επαγγελματικό μου μικρόκοσμο, και μπήκα μέσα. Κι όμως ούτε κι εκεί μπόρεσα ν’ αγιάσω. Σκαλίζοντας τα άρθρα, έπεσα σε άρθρο του Μαυρουδή που περιγράφει όλα αυτά που ζούμε καθαρά, ξάστερα, γάργαρα, πάντα με την υψηλή αισθητική που τον διακρίνει – μια άλλη φορά θα σου μιλήσω για την ευγένεια του και το μεγάλο πάθος του – την τούρτα σοκολάτα!

(Νότη, συγνώμη που σε κάρφωσα, αλλά μέρες που είναι πρέπει να είμαστε "in" – καταλαβαίνεις, άσε που αν aπαντούσες στο τηλέφωνο θα είχα ένα ωραιότατο Mp3 με τη φωνή σου οπότε κάτι έπρεπε να "αποκαλύψω" κι εγώ!)! Και βεβαίως ελπίζω να μη μου ακυρώσεις την κράτηση στον ΙΑΝΟ που δίνεις παραστάσεις τα Σάββατα.

(πάτα πάνω στο σκίτσο για να διαβάσεις το άρθρο)

H πρώτη επίσημη κυκλοφορία της νέας ανεξάρτητης εταιρείας Shift Records, η οποία βρίσκεται κάτω από την επίβλεψη της ομάδας της Archangel Music.

Όπως θα κατάλαβες αν διάβασες τις προάλλες στις Νυχτες Ραδιόφωνου, ψάχνω να ακούω μόνος μου ωραίες καινούργιες μουσικές (γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι). Έτσι έπεσαν πάνω στους GAD από τη Shift Records, το νέο label της Archangel Music. Οι GAD ξεχώρισαν στον διαγωνισμό Coca Cola Soundwave, και τώρα κυκλοφορούν το πρώτο album με έναν τίτλο που πάει γάντι με την εποχή: “System May Fall”

   Οι GAD είναι: ο Κώστας Αντωνιάδης και ο Ηρακλής Αναστασιάδης (Πρώην μέλος των ATRIA). Οι δυο τους συνδυάζουν τα electro pop στοιχεία με τις brit pop και rock επιρροές τους και δημιουργούν ένα ενδιαφέρον σύνολο από δεκατέσσερα τραγούδια. (όπως λέει το δελτίο τύπου της εταιρείας).

Εγώ άκουσα το δίσκο με καλή διάθεση και την κόρη μου αγκαλιά (κι είχα μόνο αυτή γιατί ο γιόκας μου κοιμόταν) και περάσα πολύ ωραία. Εκτός από την πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή του Bitches Brew των αγαπημένων Inspiral Carpets ξεχώρισα το The End of the Road που ήδη γυρίζεται σε video clip. Ακούσέ το!

[ Javascript required to view QuickTime movie, please turn it on and refresh this page ]

 Όταν ένας φίλος σου βρίσκεται σε πίεση, είναι βέβαιο ότι ένα μέρος της περνάει απάνω σου. Όχι με την ένταση που τη ζει ο ίδιος, όχι με τις ίδιες επιπτώσεις που αυτός αντιμετωπίζει, αλλά -εφόσον δεν είσαι παχύδερμο κι εφόσον είσαι πραγματικός φίλος – με έναν άλλο τρόπο, που μόνο αν σού έχει συμβεί τον καταλαβαίνεις.

Μερικές φορές, τις περισσότερες νομίζω, η λέξη “φίλος” χρησιμοποιείται λίγο πιο εύκολα από την ιερή έννοια που περικλείει. Αλλά όταν δουλεύεις, για παράδειγμα, με κάποιον που τον ξέρεις χρόνια κι εκτιμάς, πιο εύκολα σου βγαίνει το “φίλος” απ’ ότι το “γνωστός” που ίσως είναι πιο ακριβές. Όταν περνάς τόσες πολλές ώρες της μέρας με κάποιον, γελάς, βρίζεσαι, σου λέει κάτι προσωπικό, του λες κάτι προσωπικό, διαφωνείς, συμφωνείς, ε τότε το να τον πεις φίλο δεν είναι υπερβολή!

Ξέρεις λοιπόν ότι αυτές τις μέρες ο δικός μου τέτοιος φίλος, ο Δημήτρης Καμπουράκης, βρίσκεται στη δίνη ενός κυκλώνα. Με δική του ευθύνη, όπως άλλωστε ο ίδιος έχει παραδεχτεί. Η πίεση λοιπόν είναι μεγάλη. Κι αυτή η πίεση είναι που με έκανε να σκεφτώ ότι οι “φίλοι” με τις συμβουλές τους στο φίλο που περνάει μια κρίση μπορεί να τον μπλοκάρουν ακόμη περισσότερο. Τό ΄χεις νιώσει ποτέ? Να σε “πνίγουν” η αγάπη και οι συμβουλές των φίλων σου που θέλουν να σε βοηθήσουν? Εγώ τό έχω νιώσει κατά καιρούς, όντας και στις δύο πλευρές.

Από την άλλη όταν όλοι σε χτυπούν – κι όταν αυτό συμβαίνει σε εθνικό τηλεοπτικό και tele-trash δίκτυο είναι τρομακτικό – έχεις την ανάγκη της συμπαράστασης.

Πότε όμως η συμπαράσταση ξεπερνάει τα όρια και γίνεται κι αυτή θηλιά; Τό ΄χεις νιώσει? (Άσε που μες στην αναμπουμπούλα υπάρχουν και τα “φίδια-φίλοι” που βρίσκουν την ευκαιρία να προσφέρουν τη βοήθεια που μπορεί να σε στείλει πιο κάτω κι απ’ τον πάτο του βαρελιού)!

 Όμως τις τελευταίες μέρες, πρέπει να σου πω ότι νιώθω και μια άλλη θηλιά στο λαιμό μου. Διάφορα υποπροϊόντα με το μανδύα του ιεροεξεταστή έχουν ποινικοποιήσει την πλάκα. Έχουν αναγάγει σε έγκλημα καθοσιώσεως το χαβαλέ. Οι σοβαροφανείς “τίποτα” βρήκαν μια αφορμή για να μας απαγορέψουν να κάνουμε πλάκα αν είμαστε δημοσιογράφοι, γιατροί, πολιτικοί, δικηγόροι κλπ. Προφανώς πρόκειται για ανθρωπάρια που όταν ήταν μικροί δεν τούς έπαιζαν τα άλλα παιδάκια και τώρα που έχουν μια εφήμερη εξουσία (νομίζουν δηλαδή ότι είναι εξουσία αυτό που έχουν, επειδή μπορεί να έχουν ένα -δυο μπιστικούς για να βγάζουν τα κόμπλεξ τους) βρήκαν τον τρόπο να βγάλουν το άχτι τους.

Γιατί η πλάκα, το αστείο, ο χαβαλές, το χιούμορ, ακόμη και το χοντρό καλαμπούρι θέλουν τουλάχιστον ένα μίνιμουμ εγκεφαλικών κυττάρων για να τα κεντρίσουν. Θυμάσαι στο “Όνομα του Ρόδου” πώς είχαν απαγορέψει το γέλιο στο ζοφερό μοναστήρι και πώς είχαν θάψει τα βιβλία που το εξυμνούσαν?

Γιατί? Γιατί όποιος μπορεί να γελάει είναι πιο δυνατός από έναν που φοβάται και με τη δήθεν σοβαρότητα προσπαθεί να ντύσει τη γύμνια του μυαλού, της ηθικής και της αισθητικής του! 

Tην άλλη Δευτέρα (28-01-08), οι φίλοι του Νίκου Νικολαϊδη, ελάτε στο Gagarin 205 για την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου: "Μια στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα" 

[ Javascript required to view QuickTime movie, please turn it on and refresh this page ]

 (άκου και το ρ/φ σποτάκι)

Είσοδος ελεύθερη