Giannis Kafatos

Άντεξε μέχρι το τέλος να δεις και τις 15 φωτογραφίες.

Κάποιος απ’ όλους τους τό έκανε. Στην Πάτρα. Πήρε το σφικτήρα και τον πέρασε στη μουσούδα του "Φοίνικα" και καλώδια και τα έδεσε στο λαιμό του. Νηστικός, πληγωμένος! Δέκα μέρες προσπαθούσαν οι σωτήρες του να τον πλησιάσουν. Είχε χάσει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους. Με επέμβαση αφαίρεσαν τα δεσμά. Με το δάχτυλο τον τάιζαν κομπόστα γιατί είχε να φάει πάνω από 20 μέρες κι αν άρχιζε να μασουλάει θα πέθαινε γιατί δε θα άντεχαν τα νεφρά του. Τον ονόμασαν "Φοίνικα" οι σωτήρες του στην Πάτρα γιατί ξαναγεννήθηκε. Δεν πίστευαν ούτε κι οι ίδιοι ότι θα τον έσωζαν. Τώρα ο Φοίνικας είναι ζωντανός και προσπαθεί να εμπιστευθεί ξανά τον Ανθρωπο.

Διαδώστε το αν έχετε γνωστούς στην Πάτρα που έγινε αυτή η κτηνωδία. Δε μπορεί κάποιος θα τα είδε τα ανθρωπάρια που "έδειξαν" τη "δυναμή τους" στο άμοιρο το ζωντανό!

Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα το πρωί η εκπομπή των Καμπουράκη-Οικονομέα στο Μέγκα!

 Αν του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

IF you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream – and not make dreams your master;
If you can think – and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: ‘Hold on!’

If you can talk with crowds and keep your virtue,
‘ Or walk with Kings – nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And – which is more – you’ll be a Man, my son!

Εμένα "μ’ έχωσε" ο Tales of a Crazy World-Παναγιώτης, εγώ "χώνω" MIcrosoult, Triklopodies, Scripta manent, Διηάνειρα, Πρόσωπα-Αρη Δαβαρακη

 ‘Supernatural Superserious’ ,

Μπας κι η μουσική καταπραϋνει (κάπως) τα ήθη, καλή ακρόαση

Μμμμ, έχουμε και λέμε:

Gnarls Barkley: σου λέει RUN (νέο single) από το άλμπουμ που έρχεται τον Απρίλιο

έτσι ρε παιδί μου για να αλλάξουμε κλίμα! (kai na υμνήσουμε τα τιμημένα 50΄ς και 60΄ς τότε που μ’ ένα βερμουτάκι κι ένα πίπερμαν έβγαζες γκόμενα, τα φουρό άφηναν τη γάμπα να προκαλεί και τα σοσόνια φώτιζαν τα βήματα (πολύ αργότερα ο MIchael Jacson το έκανε videoclip – αυτό με τα σοσονια)! Το Beggin you τελικά έκανε σχολή, κι όταν έχεις σχόλη κοίτα να περνάς καλά γιατί αλλιώς η χολή που μαζεύεται κάνει κακό!

 Η είδηση ήρθε σε ένα λιτό τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Πρέπει να ήταν 9 το πρωί. ούτε πενήντα λέξεις για σχεδόν τόσα χρόνια ιστορίας. Πάντα ήθελα να πάω στην Κούβα και μάλιστα λέγαμε με τους φίλους μου "καλύτερα να προλάβουμε όσο ζει ο Φιντέλ, γιατί μετά η Κούβα θα γίνει το Λούνα Παρκ των ΗΠΑ"! Δεν τα κατάφερα. Πέρασα μόνο λίγες ώρες τράνζιτ στο ημιφωτισμένο μπαρ στον ημιόροφο του αεροδρομίου. Εκεί ήπια το πρώτο ορίτζιναλ μοχίτο. Ένας κοιλαράς μπαρμαν, με πρησμένα από την αυπνία μάτια (ήταν και χαράματα), ένα φανελάκι που έφτιαξε το ποτό όταν του είπα ότι θέλω να πιω ένα ωραίο ποτό που πίνετε στα μέρη σας (το "πατριώτη" το παρελειψα). Ίσως τα καταφέρω στο μέλλον. Α, ξέχασα είχα προσπαθήσει άλλη μια φορά να πάω ένα καλοκαίρι στις "κομματικές εκδρομές εργασίας", αλλά επειδή δεν ήμουν μέλος του κόμματος, τελικά δε με πήραν! Τέλος πάντων. Δεν κρατώ κακία. Έχω την αίσθηση ότι ο Φιντέλ τελικά ασκούσε τη δική του ιδιότυπη δικτατορία.

Έχω τη βεβαιότητα ότι πολλοί θα με κράξετε για την … αίσθησή μου αυτή. Δεν κρατώ κακία. Οι απόλυτοι άρχοντες είτε κοιτάζουν από τα δεξιά προς τ’ αριστερά είτε το ανάποδο δε μ’ αρέσουν. Ο τύπος πάντως ήταν και είναι "μούρη". Και σίγουρα κάποια εποχή ήταν απαραίτητος!

… αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που είδα πλησιάζοντας το Cusco, την πρωτεύουσα των Ινκας, γραμμένο με ασβεστωμένες πέτρες στην πλαγιά του βουνού τον Αύγουστο του 1996 μέσα σε ένα λεωφορείο μαζί με τον φίλο μου τον Δημήτρη. Ζαλούρα από την έλλειψη οξυγόνου λόγω υψομέτρου που οι ντόπιοι μας είπαν – και είχαν δίκιο – ότι αντιμετωπίζεται με ένα φλιτζάνι mate de coca, τσάι δηλαδή από φύλλα κόκας.

Δεκάδες φωτογραφίες και πολλές ώρες video (με τη δανεική κάμερα του Σώζωντα-μαγικού χιουμορίστα ηχολήπτη και φίλου). Οι μυρωδιές του τόπου βεβαίως δεν καταγράφονται πουθενά παρά μόνο σε κάποιο σημείο του εγκεφάλου που προφανώς αγνοώ. Δε με νοιάζει όμως, αφού όποτε θέλω τις ανακαλώ και έτσι συμπληρώνω το παζλ ενός ταξιδιού που ήθελα να κάνω από πολύ πολύ μικρός όταν η δασκάλα των αγγλικών μου η Ολυμπία μ’ έβαλε να ακούσω το El Condor Pasa (if I could)  από τους Simon & Garfunkel και στη συνέχεια μου εξήγησε ότι αυτή η μελωδία είναι ένα παραδοσιακό περουάνικο τραγούδι. Ο ρυθμός με στοίχειωνε μέχρι τον Αύγουστο του 1996 που προσγειωθήκα στο Κούσκο.

Το ταξίδι αυτό δεν έχει τελειώσει ακόμη. Σήμερα να φανταστείς, τόσα χρόνια μετά και λόγω της αναβλητικότητάς μου, ψηφιοποίησα το βίντεο οπότε ήταν μια ακόμη αφορμή να ξαναβρεθώ εκεί. Καθώς έβλεπα το βίντεο "πάγωσα" κάποια καρέ που θέλω να τα δεις (αν δε βαριέσαι)! Το ταξίδι ξεκινάει λοιπόν από το νότο και το αμειγώς Ινκαϊκό Περού και τελειώνει με 5 μέρες εν πλω στον περουάνικο Αμαζόνιο.

καλό ταξίδι…

κοίτα στο βίντεο τι κάνουν οι γραφίστες όταν βαριούνται! Εγώ εδώ και ώρα, από τις 10 το πρωί που το συνδικαλιστικό μου όργανο (ΕΣΗΕΑ) οργάνωσε δύωρη στάση εργασίας, ακούω πρωθυπουργό και αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης να αγορεύουν για το ασφαλιστικό.

Αν ένας μικροβιολόγος μου έπαιρνε αίμα και το ανέλυε στα ειδικά εργαστήρια του CSI (Las Vegas – φυσικά) θα έβρισκε το DNA της βαρεμάρας και πιθανότατα το Νόμπελ Ιατρικής. Δεν υπάρχει όμως μικροβιολόγος κοντά μου. Μόνο η τηλεόραση μονοπλάνο σε όποιον αρχηγό μιλάει και μονολογάει (πού ‘λεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου η Πολυξένη) και η βαρεμάρα μου. Σκάλισα τα βλογκ και άφησα κάποια σχόλια, τα ειδησεογραφικά sites, το youtube με τη λέξη "bored" στο ψαχτήρι του, πήρα το 134 μήπως αναβαθμίσω το γρήγορό μου σπιτικό ιντερνετ και το κάνω πιο γρήγορο, "ξεφύλλισα" τον τηλεφωνικό κατάλογο του κινητού μου αλλά δεν κάλεσα κανέναν, στρίβω τσιγάρα που καίγονται στο τασάκι, σταμάτησα να πίνω τον καφέ μου γιατί έλιωσαν τα παγάκια και βαριέμαι να πάω μέχρι το κουζινάκι να τα ανανεώσω, πείνασα αλλά δε θέλω τίποτα από τα καφέ που υπάρχουν τριγύρω (άσε που έχω δοκιμάσει όλα τα είδη πάνω από τριανταδύο εκατομμύρια φορές) …

… κι είπα να γράψω αυτό το ποστάκι! 

 "Η μελαγχολία της Πατρίδας μετά τις Ειδήσεις των οκτώ"

Το βιβλίο σχεδόν το έχω τελειώσει. Είναι απ’ αυτές τις συλλογές διηγημάτων που θέλουν χρόνο για να διαβαστούν. Δε μιλάω γενικά, δεν είμαι αλλωστε βιβλιοκριτικός. Είμαι άλλοτε καταναλωτής βιβλίων και άλλοτε αναγνώστης. Εγώ λοιπόν θέλω χρόνο να συνέλθω και να εσωτερικεύσω τη φαντασία του κυρίου Ελευθερίου στο βιβλίο του αυτό. Δε μπορώ δηλαδή να τελειώσω τη μια ιστορία, που ακόμη κι αν είναι πολύ σύντομα αποτυπωμένη στο χαρτί με έχει βάλει σε μια μεγάλη διαδικασία σκέψης, και στο φτερό να πάω στην επόμενη. Θέλει δουλειά! Μ’ αρέσει όμως πολύ και σε μια εποχή που κι εγώ τρέχω και δε φτάνω, όπως κι εσύ άλλωστε, δίνω στον εαυτό μου την πολυτέλεια να κάνω κάτι με το ραχάτι μου.

Χθες το βράδυ στο πατάρι του ΙΑΝΟΥ είχε πολύ κόσμο. Μια θέση ίσα-ίσα να χωράει ο αγκώνας μου κι ένας καφές βρήκα στη μπάρα. Ο κύριος Ελευθερίου μου είχε μόλις υπογράψει το βιβλίο του. Ο κόσμος περίμενε ουρά για μια υπογραφή και μια κουβέντα μαζί του. Ο ίδιος με την τραγιάσκα πάντα στο κεφάλι και το τσιγάρο πότε να κρέμεται στο στόμα και πότε ακουμπισμένο στο τασάκι υπέμενε στωικά τη … "διαδικάσια". Μπάφιασε κάποια στιγμή και με το σαρδόνιο χαμόγελό του είπε στον νεαρό που ήταν μέσα από τη μπάρα: "Δεν έρχεσαι να πάρεις το στυλό και να υπογράψεις λίγα κι εσύ"?  Και ο νεαρός είπε: Κυρίε Ελευθερίου εγώ είμαι ένας απλός μπουφετζής. Εσείς είστε ο συγγραφέας… Και ο συγγραφέας συνέχισε να υπογράφει και να δέχεται τις ευχές των αναγνωστών που έφταναν μπροστά του.

Η ώρα που έγιναν όλα αυτά ήταν οκτώ και μέσα στον Ιανό … καμία μελαγχολία!