Giannis Kafatos

Simon Bloom, a Sagittarius was born, in Athens, on the 6th of December. At the age of 15 Simon began his musical quest by learning to play drums and percussion. At 19 he began his major in Communication Studies at the Mediterranean University, it was at this time he switched to… acoustic guitar in order to fulfil his expression of love and disappointment, fear and happiness of this world. The inspiration flowed and he started writing lyrics composing music and soundscapes. By the age of 21 Simon’s love for the analogue sound’ and the music of the ’60s / ’70s (from Bob Dylan through to Bob Marley) led him to the decision to make a studio for his recordings and production of demo songs from people with an alternative musical outlook. In ’97 Shakti Studio was born. Simon Bloom became a self-taught audio engineer, his introduction to film work started with the recording of the "See You in Hell my Darling"(Nikos Nikolaidis-1999) soundtrack (music by Nikos Touliatos) where he worked as a recording engineer. He played live with various bands ranging from alternative to reggae music, while continuing to write songs and record lots of bands in his studio. He played a role in the film "Loser takes all"(Nikos Nikolaidis) and wrote two songs that went into the soundtrack of the movie (Greek production 2003 music by Yannis Agellakas). Challenged by the experience Simon went on to compose a whole soundtrack for the movie "Zero Years" (Nikos Nikolaidis-Greek production 2005). Out in DVD. Between the work on the two movies he wrote and recorded his first album titled "Real Shadows". Simon Bloom has released his first album Real Shadows which is sung in English.There are 9 songs which could be characterised as psychedelic, blues, folk rock. The album was recorded in Simons own Shakti Studio. The CD is for sale in Greece (Metropolis, Fnak) and on the net through cdbaby.com. The music of Simon Bloom is influenced by the 60s and 70s, or as he would say its like Pink Floyd meeting Nick Drake and going to J.J Cales trailer to jam!. Simon Bloom has started a series of gigs around Athens for now. Played in the "celebration of music" festival, small music theatre, An club, support for sophie solomon, Isobelle Cambell & Mark Lanegan, Jeff Martin, Pavlov’s dog, The Earthbound and there is more to come….. CURRENTLY A NEW ALBUM IS BEEN RECORDED AT SHAKTI STUDIO AND WAREHOUSE STUDIOS IN KYPSELI…. THE ALBUM IS FINISHED…..MIXED BY VAGELLIS ZISIS AND MASTERED BY TED JENSEN! SOON TO BE HEARD IN MY SPACE!!! THE ALBUM IS CALLED "HOLLOW BUTTERFLY"

Ένα ευχαριστώ είναι άλλοτε λίγο κι άλλες φορές το μόνο που μπορείς να δώσεις, άρα είναι πολύ. Έτσι αισθάνομαι για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές στο Παίδων Αγία Σοφία. Περάσαμε εκεί τις μέρες μας από την 25η Μαρτίου. Εφημέρευε εκείνη τη μέρα το νοσοκομείο και γινόταν χαμός. Πολύς κόσμος με τα παιδιά/μωρά στα χέρια. Η αγωνία περίσευε. Ο καθένας μας προφανώς θεωρούσε ότι το δικό του παιδί είναι το πιο σοβαρό περιστατικό κι άρα έπρεπε να αντιμετωπισθεί άμεσα. Ευτυχώς για όλους μας στην υποδοχή υπάρχει γιατρός που εξετάζει στα γρήγορα το κάθε παιδί κι έτσι κανονίζει αυτός ποιος θα πάει σε ποιον γιατρό και πότε. Εμείς δυστυχώς αντιμετωπισθήκαμε ως σοβαρό περιστατικό που ήθελε άμεση εισαγωγή και πολύ γρήγορα βρεθήκαμε στον 5ο όροφο.Ωραία η θέα από το δωμάτιο – πώς θα μπορούσε να μην είναι αφού βλέπει την Ακρόπολη! (σα τη διαφήμιση αισθάνομαι τώρα που το παιδί είναι καλά, έχω κέφια και ευχαριστιέμαι τη θέα, έστω κι από το δωμάτιο του νοσοκομείου!) Από το ισογειο μέχρι εκεί το παιδί μου είχε εξεταστεί ήδη δύο φορές. Μια στα γρήγορα όπως σου είπα  – "στη διαλογή" με την είσοδο – και μια από τον γιατρό εφημερίας. Όταν φτάσαμε στον 5ο δύο γιατροί έπεσαν απάνω του και με πολύ τρυφερότητα, χιούμορ, πλάκα (ό,τι δηλαδή χρειάζεται ένα παιδί για να εμπιστευθεί έναν γιατρό) και τον εξέταζαν για αρκετή ώρα. Μετά μας έβγαλαν έξω, τους γονείς, ήταν η ώρα να του πάρουν αίμα και να του εφαρμόσουν την "πεταλούδα" (για όρό και ενδοφλέβια αντιβίωση). Προφανώς έγινε της κολάσεως από τους αλλαλαγμούς του υιού. Όταν άνοιξε η πόρτα και τον πήραμε αγκαλιά πρώτα μας μάλωσε που τον αφήσαμε μόνο του και μετά μας ζήτησε να "κάνουμε μάυ-ους στο τσίλο τους γιατ-ους που με τσίμπησαν". Οι άνθρωποι εκεί δούλευαν 24ωρες σερί κι όμως είχαν το χαμόγελο στα χείλη ακόμη κι όταν μωρά ή και μεγαλύτερα παιδιά σπάραζαν στο κλάμα (όχι πάντα λόγω της ασθένειας τους. Τα παιδιά στους θαλάμους μπορούν να πλακωθούν ανά πάσα στιγμή για δεκάδες λόγους – πάντα πολύ σοβάρούς για τη δική τους ιδιοσυγκρασία – και σχεδόν πάντα ο καβγάς καταλήγει σε σπαρακτικές κραυγές. Ντρέπομαι -δε ντρέπομαι σου λέω ότι εγώ με δύο παιδιά να κλαίνε στο σπίτι ρετάρω πολύ γρήγορα. Αρα οι γιατροί που δεν έχασαν το χαμόγελο και είχαν και το μυαλό τους στη δουλειά τους – δηλαδή στην υγεία των παιδιών μας – κέρδισαν το θαυμασμό μου και συγρόνως με έκαναν να μετανοιώνω για κάθε φωνή που βάζω όταν τα παιδιά μου αλυχτάνε!

Είπε προχτές ο Οικονομέας στην εκπομπή (Κοινωνία ώρα Μέγκα) ότι για να γίνει καποιος υπουργός Οικονομικών ή Εργασίας θα πρέπει να περάσει ένα μήνα πίσω από ένα γκισέ για να εξυπηρετεί πολίτες. Προσθέτω ότι για κάθε μελλοντικό υπουργό υγείας πριν πει χαμογελώντας για τους απλήρωτους (τις εφημερίες) επί 4 και βάλε μήνες "εντός των ημερών θα καταβληθούν ε, μην κάνουν κι έτσι" – καλό θα ήταν να περνούσε ένα σερί 2 εφημεριών σε ένα νοσοκομείο της αρεσκείας του!

Ο γιος μου χαιρετισε την τελευταία γιατρό που τον είδε με ένα χαμόγελο κι ένα – μέσα από τα δόντια του – "ευχα-ιστώ γιατ-έ που με ε-τσετάσατε"!

Όπως σου είχα υποσχεθεί επιστρέφω στη γειτονιά μου, που την αγαπώ την πόρνη, αλλά που πολλές φορές με κάνει και βγαίνω από τα ρούχα μου. Αυτό λοιπόν το παθαίνω συχνά όταν βγάζω τα παιδιά μου βόλτα. Για πάρε ένα καρότσι , έστω και λαϊκής βρε αδερφέ, και βγες από το σπίτι σου και πήγαινε όπου θες. Από πού θα περάσεις, πώς θα κατέβεις από το ένα πεζοδρόμιο για να πας απέναντι? Αν το κάνεις αυτό την επόμενη φορά που θα ψάξεις να παρκάρεις – όσο κι αν βλαστημάς που δε βρίσκεις θέση – θα είσαι πιο προσεκτικός!

Αφίερωσε – αν τα διαθέτεις – έξι λεπτάκια για να δεις τι πέρασα την Παρασκευή το απόγευμα στο Παλαιό Φάληρο. Η διαδρομή είναι από την οδό Ναϊάδων στην Αγίου Αλεξάνδρου προς τη Ζησιμοπούλου (αντίθετα με την παραλία δηλαδή) κι επιστροφή.

Στο τέλος του βίντεο έκανα μια αφιέρωση – θα τη δεις αν αντέξεις να φτάσεις μέχρι εκεί.

Από αυτή εδώ τη θέση όμως θέλω να συγχαρώ και να ευχαριστήσω όλους μας που παρκάρουμε όπου βρούμε, τους Δημάρχους που φροντίζουν για όλα (γενικώς και ειδικώς), τη δημοτική αστυνομία, την πυροσβεστική, τη μαμά μου, το μπαμπά μου, και τον Σπύρο που μου έδωσε ένα φοβερό εξάρτημα για να "πιάσω" την κάμερα πάνω στο καροτσάκι!

Καλή "διασκέδαση"!!!

Ακούω χαμηλόφωνα Reflections του Μάνου Χατζιδάκι. Μόλις κοίμησα την κόρη μου, η γυναίκα μου κι ο γιος κοιμήθηκαν από μόνοι τους. Είναι φοβερό μουσικό έργο. Είναι φοβερό ότι το βρήκα σε ένα καλάθι του MediaMarkt  σε τιμή 1,99. Το είχα το cd (προφανώς και το βινύλιο) αλλά το πήρα. Από ντροπή? Δεν ξέρω. Το πήρα πάντως. Ήταν μέσα σε έναν κύβο από σύρματα γύρω στο 1 μέτρο η ακμή του. Εκατοντάδες cd, άτακτα ριγμένα. Πάρα πολλά άξιζαν να βρίσκονται εκεί. Πολλά όμως όχι. Το πιο ακριβό έφτανε τα 5 ευρώ (4,99!!!), το πιο φτηνό ήταν του Χατζηδάκι. Ντροπή δεν είναι? ή εγώ έχω γίνει λίγο ανάποδος? Αυτή η ρουφιάνα η πολυεθνική εκεί κατατάσσει αυτό το έργο? Στο καλάθι του 1,99? Μετά μ’ αρέσει που διάφοροι κατηγορούν το Γιαννίκο που εξαγόρασε τις ελληνικές ανεξάρτητες δισκογραφικές. Εγώ είδα λοιπόν παλιά διαμαντάκια σε κανονικές και λίγο φθηνότερες τιμές κανονικά στα ράφια. Όχι στα καλάθια. Δεν έχω καμία πρόθεση να υπερασπιστώ έναν επιχειρήματία. Ο κύριος Γιαννίκος άλλωστε προσωπικά με έχει βλάψει με μια απόλυση. Αλλά δε μπορώ και την κλαψο… τέτοια για τους "κακούς εμπόρους της τέχνης" και τις λοιπές εντεχνίλες. Ακούτε κυριοι των "σοβαρών" εταιρειών. Ο Μάνος Χατζιδάκις στο κλουβί με τα σκαρτάκια του 1,99 ευρώ! Μετά αναρωτιόμαστε για τη μουσική, τα ραδιόφωνα κλπ κλπ.

Αλλιώς ξεκίνησα όταν έφτιαξα το μπλουζάκι για το ποστ, αλλιώς με πάνε τα δάχτυλα. Τι σημασία έχει. Με τέτοια μουσική μπορείς να κάνεις ό,τι θες. Μπορείς να πετάξεις, να ταξιδέψεις, να ονειρευτείς. Μπήκα στον πειρασμό να ανεβάσω κάτι από το άλμπουμ σε Mp3, όμως καλύτερα όχι. Αν ξέρεις τη μουσική την έχεις μέσα σου και μπορείς να την ακούσεις με ένα πετάρισμα στα βλέφαρά σου. Αν δεν την ξέρεις τότε μάλλον είναι καλύτερο να την ψάξεις. Όχι στο ίντερνετ. Έξω!

…οπότε ? Διασκέδασέ το!

[audio:HFotiniPlevraTisZois.mp3]

(aκου το στα ελληνικά, δες το στα αγγλικά!)

επικαιροποιημένο παλαιό συνθηματάκι για τις μέρες που έρχονται

Α! με την ευκαιρία να υποβάλω τα σέβη μου στον Νέο Αρχιεπίσκοπο. Τον "χαμηλών τόνων", "κατά των τηλεοπτικών εμφανίσεων", αυτόν που δε θα κάνει συνοδικό μέγαρο και θα δώσει τα ευρώπουλα στον αγώνα της απεξάρτησης, τον "συνοδικό" που χθες υποτάχθηκε στη σύνοδο και στα ξεφωνητά (όχι στα ξεφωνημένα βρε αντίχριστε) των "αγίων-τρομάρα-να-τους-έρθει" που θεωρούν ο,τιδήποτε σε συμβίωση εκτός γάμου Πορνεία. Μόκο ο μακαριότατος! Δεν άφησε τους Ανθιμο-Αμβρόσιους να του ταράξουν τη μακαριότητά του και υποτάχθηκε στο σκοταδισμό τους. Άλλωστε όλοι αδ… αδέλφια είναι εκεί μέσα. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο…

Έτσι λοιπόν αφού ο πρόεδρος της ΔΕΗ με κατέταξε στην κατηγορία των πλέον ρυπογόνων πηγών και βασικό αίτιο για τα δεινά του πλανήτη (επειδή πίνω πολλά ανθρακούχα και κυρίως κόκα-κόλα), τώρα και με την αρχιεπισκοπική βούλα είμαι και πόρνος! Τι να κάνουμε, όλοι κουβαλάμε το σταυρό μας!

aγωνιστικές καλημέρες

ήμουν παιδί στα 16 (για να κακοποιήσω το στίχο του τραγουδιού) και το είδα στην τουαλέτα του ιστορικού φροντιστηρίου "Μαθητικό Σπουδαστήρι" (Μπενάκη και Ζαλόγγου)

kι όπως έγραψε σε ένα σχόλιό του ο Scripta Manent (to οποίο δεν με πιάνει μεν, το προσυπογράφω δε)

Sύνταξη στα 18 …

Στρatευση στα 65

(για να "πιάσουν" και τα αντικαβλωτικά, για να παραφράσω και το παλαιό ανεκδοτάκι)

τώρα πώς τα καταφέραμε – τρομάρα να μας έρθει – εμείς οι δημοσιόγραφοι (δεν έχει μπει λάθος ο τόνος) να βρεθούμε όλοι συναπαξάπαντες, συμπούρμπουλοι κι αντάμα ότι τακιμιάσαμε με το γκουβέρνο και γι’ αυτό κάνουμε μώκο … τι να σού πω! Χαλάλι μας! Βεβαίως χθες τα σπάσαμε και μεταξύ μας κι έτσι σήμερα δε συμμετέχουμε στην 3ωρη στάση εργασίας της ΓΣΕΕ. Μας έκραξε και ο … νεοεθνικός μας ιεροκύρηξ ψες, έχει και μια συνεφιά, συναχώθηκα (και πάλι), δουλεύουμε και την επόμενη αργία, αργεί το Πάσχα, κι ακόμη περισσότερο αργεί το καλοκαίρι … ε! δε θέλεις και πολύ να κακοδιαθετήσεις! Όμως σιγά μην τους κάνω τη χάρη.

 Ζω σε μια γειτονιά που έχει έξη φαρμακεία στον κεντρικό της δρόμο. Προχτές άνοιξε το τελευταίο, γωνιακό-μεγάλο, τεράστιο, με πολύ μεγάλη επιγραφή στη γωνία για να φαίνεται από παντού. Δεν έχω τίποτα με τα φαρμακεία – προς θεού. Απλώς όταν το συνειδητοποίησα φρίκαρα λιγουλάκι. Ποτέ το Παλιό Φάληρο δεν ήταν ένα στέκι για τη νεολαία. Τα παλιά ζαχαροπλαστέια του (Πράπας- Παχός) ήταν ένα μέρος για να πας, αλλά ποτέ δεν ήταν οι καφετέριες της Πλατείας της Νέας Σμύρνης για παράδειγμα. Γιατί η φραπεδιά δεν ταιρίαζει με την φρεσκ-ο-κομμωτηριασμένη μαντάμ που πίνει τσάι με τις φιληνάδες της. Ούτε με τους συνταξιούχους. Ούτε καν με τους μπαμπάδες και τις μαμάδες με τα καρότσια και τα παιδιά τους (σε αυτή την κατηγορία ανήκω τώρα!)! Ακόμη και την εποχή που η κρέπα είχε γίνει το εθνικό μας φαγητό και δε νοείτω να μην πηγαίνεις σε κρεπερί, στη γειτονιά μου … niente! Tίποτα. Τα Goodies στην πλατεία του Φλοίσβου ήταν μια κάποια αρχή, fast food αρχή, αλλά κάτι “νέο”. Όμως κι εκεί οι πιο προχώ (ηλικιακά) είναι πλειοψηφία. Τώρα ο Παχός έχει γίνει ένα συμπαθέστατο Lounge-Bar με το όνομα “Mint” (όμορφος χώρος και πολύ ευγενικοί υπάλληλοι). Αλλά και πάλι δε μπορείς να το πεις “στέκι”. Η μόνη προσπάθεια που μακροημερεύει είναι το “Ρακάδικο”. Πού θέλω να καταλήξω: με τα εγκαίνια ενός ακόμη φαρμακείου στη γειτονιά μου ήρθα αντιμέτωπος με τη διαπίστωση ότι ζω σε μια πόλη γερόντων (δε έχω τίποτα με τις ηλικίες, τους “γέροντες” – λίγο ενοχλούμαι από τους “δημ-ο-γέροντες” αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ). Όπως εγώ κι η παρέα μου “βγαίναμε” από Νέα Σμύρνη κι απάνω (κι όταν λέμε απάνω εννοώ κέντρο, Εξάρχεια, Κωλονάκι, Θησείο – τότε είχε αρχίσει να γίνεται πιάτσα η περιοχή), έτσι βλέπω τη σημερινή πιτσιρικαρία-νεολαία να την κάνει επίσης από τη γειτονιά. Παλιά είχαμε κι ένα δισκάδικο (για ένα μικρό φεγγάρι είχαμε δύο συγχρόνως). Τώρα το δισκάδικο χωρίστηκε στη μέση κι έγινε κρεωπολείο και μαναβικο! Θα μου πεις κι εσύ πιο πολύ ψώνιζες από το Metropolis και τα δισκάδικα του Μοναστηρακίου, θα σου πω ναι! αφού εκεί σύχναζα εκεί έτρωγα το χαρζηλίκι μου! Θεωρώ δε, εντελώς περιττό να σου πω ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κατάστημα με είδη ηλετρονικών υπολογιστών (εννοώ κανονικό μαγαζί κι όχι το Μedia Markt που ανήκει σε άλλη κατηγορία). Α, για να μην είμαι μουρμούρης άνοιξε πέρσυ ένα internet cafe! Το τελευταίο θερινό σινεμά που υπάρχει ακόμη ως χώρος κανονικά με την οθόνη κλπ έχει μετατραπεί σε υπαίθριο πάρκινγκ – κι αυτό ιδιωτικό. Έτσι λοιπόν ζώ σε μια πόλη και κυρίως σε μια γειτονιά πάνω στη θάλασσα – πολλοί θα ζήλευαν ότι σε χρόνο “μηδέν” μπορώ να βρεθώ στην παραλία για βόλτα – που αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι τα πολλά φαρμακεία και τα ακόμη περισσότερα (ίσως και όχι) ζαχαροπλαστεία (φοβεροί πειρασμοί). Θα μου πεις άμα μπουκώνεσαι στα γλυκά στο γιατρό θα καταλήξεις κι άρα θα περάσεις από το φαρμακείο να … εκτελέσεις τη συνταγή σου! (θα επανέλθω στη γειτονιά μου που ό,τι κι αν έχει γίνει δεν την αλλάζω – αλλά επειδή είναι δική μου μπορώ να την κράζω!)

(πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να γνωρίσεις τους φωτογράφους τους!)

* ο αστερίσκος σημαίνει ότι θα επανέλθω με περισσότερες ιστορίες (but who gives a shit!)

TA ΤΕΤΡΑΠΟΔA ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ είναι μια βραδιά προβολών με φιλοζωϊκό σκοπό που θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαρτίου στο πολυχώρο Booze Cooperativa, με ταινίες στις οποίες τους πρωταγωνιστικούς ρόλους καταλαμβάνουν μερικοί αναπάντεχα αξιολάτρευτοι ήρωες: χαδιάρες γάτες, άτακτα σκυλιά και άλλα ζώα! Αντί για εισιτήριο, οι θεατές θα προσφέρουν όση σκυλοτροφή ή γατοτροφή επιθυμούν (σε σφραγισμένες συσκευασίες) υπέρ των σκοπών της βραδιάς. Από τα βουνά των τροφών που θα συγκεντρωθούν στο τέλος της βραδιάς θα δούμε επιτέλους εάν είναι πιο πολλοί οι γατόφιλοι ή οι σκυλόφιλοι στην Αθήνα! (Οι τροφές θα δοθούν σε δυο φιλοζωϊκές οργανώσεις, το Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων και την οργάνωση “Οι Εφτάψυχες”). 

Στα πλαίσια της βραδιάς, θα γίνουν παράλληλες προβολές στο χώρο του Booze και στο μικρό θέατρο στον 1^ο όροφο από τις 8 μ.μ.-12 π.μ. Θα προβληθούν δύο cult ελληνικές ταινίες (Πες στη Μορφίνη την Ψάχνω του Γιάννη Φάγκρα και Το Ονειρο του Σκύλου του ‘Αγγελου Φραντζή) όπως επίσης και ταινίες μικρού μήκους από την Ελλάδα, την Γερμανία και την Ρωσία.

Ο DJ Tsiatsi θα ενισχύσει το happening με μουσικές με ανάλογη θεματολογία.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω (2001, 119 λεπτά) – Το 17χρονο αγοροκόριτσο Ρίκυ (Εκάβη Ντούμα) βρίσκει συντροφιά σε μια αδέσποτη γάτα, τη Μορφίνη, και στους ελάχιστους φίλους της στην μινιμαλιστική αυτή ταινία. Δυο αδέσποτες γάτες μοιράζονται το ρόλο της Μορφίνης.

Tο ’Ονειρο του Σκύλου (2005, 90 λεπτά) – Ένας ήσυχος ανθρωπάκος (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) μεταμφιέζεται σε σκύλο (τον Πάμπλο) μια μαγική νύχτα στην Αθήνα. Μια εικόνα του κέντρο της πόλης με παραμύθια, μέντιουμ και όνειρα αγάπης.

My Happy End (2007, 6 λετπά) – Το έξυπνο animation του Milen Vitanov είναι μια ιστορία έρωτα ανάμεσα σε έναν σκύλο και την ουρά του.

 Star Story (2004, 9 λεπτά) – Ο Alexey Pochivalov περιγράφει μια φανταστική ιστορία για την συνάντηση δυo σοβιετικών σκύλων-κοσμοναυτών με τα ζώα ενός μικρού πλανήτη.

 Μe’tro (1999, 20 λεπτά) – Ντοκιμαντέρ για μια γυναίκα που φροντίζει τις γάτες που ζουν στο εργοτάξιο του μετρό του Φιξ. Σκηνοθεσία: ’Αρης Φωτιάδης.

 Σκυλομαντέρ (2006, 15 λεπτά) – ‘Ενα χιουμοριστικό ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Κόντις για 8 πρώην αδέσποτα σκυλιά στην Αθήνα.

+ Και σποτάκια από την οργάνωση ‘Αργος της Θεσσαλονίκης και την Φιλοζωϊκή Όμιλος Καρδίτσας.