Giannis Kafatos

Έλα, πάμε μέχρι την Παροικια μου είπε ο Γιάνης. Πήρε και δύο μπουκάλια από το δικό του κρασί με τη φοβερή ετικέτα, κόκκινα. "Μην πάμε και μ’ άδεια χέρια" Πού πάμε ρε Γιάννη? έχουμε να φτιάξουμε το κοκορέτσι, κλπκλπκλπ? Έλα και θα δεις, πάμε στη μυστική ανάσταση? Ε, δεν ξαναρώτησα. Φτάσαμε στην Παροικιά και πήραμε το δρόμο για του φούρνο του Ραγκούση, στην πλατεία. "Πάμε να μπούμε από την πίσω πόρτα" Προφανώς δεν είχε νόημα να ξαναρωτήσω "γιατί". Αφού ήταν μυστική ανάσταση θα είχε και μυστική είσοδο. Μπήκαμε μέσα και βρεθήκαμε μεταξύ γνωστών και αγνώστων πάνω από λαμαρίνες με αρνιά και κατσίκια και συκωταριές, κεφάλια τυρί Νάξου, μπιτόνια με κόκκινο κρασί, πλαστικά πιάτα, λαδωμένα χέρια, μισοκομένα καρβέλια ψωμί και πολλά κόκκινα μάγουλα (και φυσικά φουσκωμένα)! Αυτή είναι η μυστική ανάσταση του Ραγκούση. ΄Ενα έθιμο που ξεκίνησε ο Νίκος, ο φούρναρης για τους φίλους του. Πριν από μερικά χρόνια στο πίσω μέρος του φούρνου είχαν μαζευτεί δύο τρεις φίλοι για μια ανάσταση γύρω στις 2 το μεσημέρι. Κρασάκι, αρνάκι, τραγούδια α-καπέλα με τον Παντελή Θαλασσινό, μια στροφή έτσι για το καλό και παπάρες από το ωραιότατο ψωμί του φόυρνου στη λαμαρίνα με το αρνάκι που είχε ψηθεί πάνω στα κλήματα! Σήμερα το έθιμο έχει δέσει, το ένα αρνάκι έχουν γίνει πολλά, κοντά στους φίλους του φούρναρη έρχονται κι οι φίλοι των φίλων και ο χαβαλές καλά κρατεί! Έτσι αναστήσαμε στην παγωμένη Πάρο, που είναι "αεράτη" όπως μου είχε πει ο Κολυδάς, ο μετεωρολόγος (ευτυχώς ακόμη δεν είναι και βροχάτη – Θοδωρή ελπίζω να πέσεις έξω!). Η καλύτερη ατάκα της φουρνιστής ανάστασης ήρθε από έναν πατέρα στην κόρη του και την παρέα της, που σπουδάζουν νομικά: "Όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος απαγορεύεται σε χώρους που ετοιμάζεται φαγητό η είσοδος σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα και όσοι εισέρχονται πρέπει να φορούν απαραιτήτως σκούφο και γάντια! Α, και μια γιαγιά-πελάτισσα που μπήκε στο … άβατον της μεσημεριανής μας ανάστασης είπε στο εγγόνι της την ώρα που το μπουκωνε με μια τραγανή πέτσα: έλα, έλα φάε πριν μας πάρει χαμπάρι η μάνα σου!

όπου με τον όρο ψυχοκαυλωτικά εννοώ όλα αυτά τα προκάτ κείμενα:

ψυχικής ανάτασης

γιαλαντζί αισιοδοξίας

χίπικης ντεμεκ ανεμελιάς

που λες και τα έγραψε η Λώρα Ιγκλς ενώ έτρεχε να ξεφύγει από το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι το οποίο ακόμη κι αυτή την είχε πνίξει, την είχε κάνει διαβητικιά από τη γλύκα. Επιτέλους μετά από τόσα χρόνια ομολογώ δημοσίως ότι τελικά ήμουν με την ξανθιά κακίστρω Νέλη!

Άμα θες να επικοινωνήσεις με κάποιον πληκτρολόγα τον αριθμό του και μίλα του, αλλιώς γράψτον με φόρα στα παπάρια σου ή στις ωοθήκες σου και μην κρύβεσαι πίσω από εύκολα μαζικά σού-μου-σου!

 Έφηβος, ένα ακόμη Πάσχα στο Διακοφτό. Εκείνη τη χρονιά είχαμε πάει με το σκύλο μας, ένα μποξεράκι τον Τζεφ. Μέναμε για μια ακόμη φορά στο ξενοδοχείο, οικογενειακόν, του κυρίου Μίμη και της κυρά-Ακριβής (φοβερή μαγείρισσα), Στο Διακοφτό περνούσαμε τις καλοκαιρινές και όχι μόνο διακοπές από το 1973. Φτάσαμε Μεγάλη Πέμπτη, την περισσότερη ώρα την πέρναγα εκτός ξενοδοχείου γιατί ο σκύλος ήταν πολύ τζαναμπέτης κι έκλαιγε και φώναζε κι η μάνα μου που δεν ήθελε να ενοχλούμε τους άλλους ενοίκους μου έλεγε: πάρτον και κάντε βόλτες.

Ακόμη και την ώρα του φαγητού ο Τζεφ έκανε σαν κακό, αλλά με άφηναν κι έτρωγα μαζί τους. Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, και μετά από πολύ καβγά εγώ τό ‘φαγα το αρτήσιμο (λόγω λαδιού) γιαχνιστό χταποδάκι με φρέσκες τηγανιτές πατάτες. Στο διπλανό τραπέζι μια σεβάσμια φιγούρα μου τράβηξε την προσοχή. Σε όλους μας! Ήταν ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής, ο Ποιητής. Με τη γυναίκα του. Έτρωγαν κι αυτοί. Ήρεμοι παρά τα μάτια που καρφωθηκαν απάνω τους. Πήγα καρφί στον κύριο Μίμη – με ήξερε άλλωστε από μπόμπιρα. Είναι; τον ρώτησα. “Είναι” μου απάντησε και μου εξήγησε ότι γνωρίζονταν από τα χρόνια της εξορίας. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ο γελαστός ταβερνιάρης των παιδικών μου χρόνων είχε περάσει εξορία. Του ζήτησα κάποια στιγμή να μας γνωρίσει, αλλά να περιμένει πρώτα να πάμε μέχρι το βιβλιοπωλείο στο Αίγιο να πάρουμε κάποια βιβλία του να μας τα υπογράψει. Σταθήκαμε τυχεροί στο Αίγιο – βρήκαμε κάμποσα βιβλία με ποιήματα του. Το απόγευμα πριν την ξεκινήσουμε για τον επιτάφιο έγιναν οι συστάσεις και ο μέγιστος αυτός ποιητής μας έπιασε την κουβέντα και με τα καταπληκτικά βυζαντινής τεχνοτροπίας γράμματά του αφιέρωσε βιβλίο στην αδελφή μου κι εμένα. Κι έδώ μπαίνει ο καταλύτης Τζεφ, ο ατίθασος σκύλος! Εξ’ αιτίας του περπάτησα αρκετές ώρες μαζί με τον ποιητή στην παραλία του Διακοφτού, σταθήκαμε στο μικρό ξωκκλήσι, τον Άη-Νικολάκη και τον είδα να μαζεύει πέτρες και θαλασσοδαρμένα ξύλα (που αργότερα έμαθα ότι τα ζωγράφιζε και τα λάξευε). Ήμουν πολύ τυχερός!

!Πριν από τρία χρόνια, στους κουμπάρους μου στην Πάρο. Μεγάλο Σάββατο πρωί, μόλις είχα σηκωθεί και έφτιαξα τον καφέ μου κοιτώντας την υπέροχη θέα από το βουνό της Παροικιάς. Ωραία μέρα, σε λίγο θα πηγαίναμε με τον Γιάννη να πάρουμε το αρνί και τα συναφή και το μεσημέρι όλη η παρέα για ούζα (επίσης με τα δικά του συναφή). Ξαφνικά χτυπάει το κινητό και βλέπω νούμερο από τη δουλειά. Ήταν η Άρση κι έκλαιγε. Μετά δάκρυσα κι εγώ. Ο φίλος μας ο Τίτος είχε λυγίσει, σε νοσοκομείο του Λονδίνου. Για μας Πίκρα. Για τον Αντωνάκη και την Αλεξάνδρα του, Φρίκη. Τους σκέφτομαι πολύ πιο συχνά απ’ ότι επικοινωνώ μαζί τους. Δε θυμάμαι τη μέρα όμως όποτε και να πέφτει το Πάσχα η σκληρή αυτή ανάμνηση πάντα έρχεται στο νου μου αυτές τις μέρες. 

Οι απόντες είναι πάντα στο μυαλό μας, γιατί όμως είναι περισσότερο παρόντες αυτές τις μέρες? Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν έχω τόση θρησκευτική πίστη για να το αποδώσω εκεί …

 Πάσχα στο Πήλιο, Άφησσος. Οικογενειακώς παρέα με τους οικογενειακούς φίλους Αλέκα και Γιάννη και τα παιδιά τους, το Χάρη και τον Κυριάκο. Ο πατέρας μου και ο κύριος Γιάννης πέρασαν εκατομμύρια ώρες μπροστά στον παλιό μαρμάρινο νεροχύτη όλο το μεγάλο Σάββατο με αφορμή να πλύνουν τα αντεράκια για το κοκορέτσι και τη μαγειρίτσα. Τα χάχανα από το χαβαλέ τους ηχούν ακόμη στ’ αυτιά μου. Το τι ανέκδοτο και σόκιν υπονοούμενα και τρανταχτά γέλια, χαμός.

Στην Πάρο πάλι, πριν από κανά δυο-χρόνια φάγαμε μαγειρίτσα με μανιτάρια γιατί η οικολόγα κουμπάρα κάπου είχε δει τη συνταγή και όντως ήταν υπέροχη! Βεβαίως εμείς οι ασεβείς κανίβαλοι κάναμε και κάτι γαρδουμπάκια στο γκριλ για να λιγδώσει τ’ αντερό μας. Ωστόσο στο ίδιο τραπέζι φάγαμε σπιτικό παστουρμά που είχε φτιάξει ο Γιάννης , άλλο να σου λέω κι άλλο να μυρίζεις τα τσισάκια σου!!!

Να περάσουμε καλά όλοι και να γυρίσουμε όλοι!

Κάθε φορά που τυχαίνει να μιλάω με τον Κωνσταντίνο Τζούμα στο τηλέφωνο είναι μια έκπληξη. Τις τελευταίες εβδομάδες που μιλήσαμε με αφορμή το βιβλίο του «Ως εκ Θαύματος», την πρώτη φορά άρχισε να μου μιλάει ιταλικά, τη δεύτερη  … σφυρίζοντας την τελευταία συλλαβή της κάθε λέξης και μια ακόμη έκανε ένα συνδυασμό των δύο πρώτων. Πάντα αυτός ο άνθρωπος είναι μια έκπληξη για μένα. Από την εποχή που τον πρωτοείδα στο «πανί», μετά στο θέατρο και φυσικά από τη στιγμή που τον γνώρισα. Ως δημοσιόργαφος (υπεύθυνος διαφόρων εκπομπών) τον καλούσα για συνεντεύξεις με τους … εκάστοτε παρουσιαστάς. Δυστυχώς πολλές φορές χρειάστηκε να «πείσω» κάποιους γιατί είναι καλό να κάνουν μια συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Ακόμη πιο δυστυχώς μερικοί νεαροί -τότε-  αγράμματοι (μάλλον ακόμη) τον αντιμετώπισαν περισσότερο ως την εικόνα του, παρά ως τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Anyway!

Αυτή τη φορά τον πήρα τηλέφωνο την ώρα που έπαιζε ένα τραγούδι στην ραδιοφωνική του εκπομπή στον Εν Λευκώ 87,7 (Δε-Πα 10:00-12:00) και του είπα: θέλω αυτή τη φορά να κάνεις κάτι για μένα. Μπορείς να διαβάσεις μπροστά στην κάμερά μου ένα-δυο αποσπάσματα από το βιβλίο σου που μου άρεσαν πολύ? «Φυσικά» απάντησε με την χαρακτηριστική του φωνή και κάγχασε με το επίσης χαρακτηριστικό του κάγχασμα.

-Πού θα το κάνουμε?

-Πάμε Κολωνάκι στο Desire!

Πήγαμε και μεταξύ earl grey, γαλλικού καφέ, φρεσκοψημμένων (εξαιρετικών) τυροπιτακίων και τάρτας (με τομάτα κι ελιά) κάναμε τις δύο εγγραφές που θα δεις παρακάτω.

«Ως εκ θαύματος» (από τον Καστανιώτη) είναι το πρώτο από τα τρία βιβλία που θα μας δώσει ο Κωνσταντίνος Τζούμας. Ο τύπος είναι πολύ υπέρ του «ομαδικού» και στην τέχνη και στη ζωή του, οπότε δε θέλω να σου πω ότι πρόκειται για μια τυπική αυτοβιογραφία. Ο εαυτός του είναι η αφορμή για ένα πολύ δυνατό ανάγνωσμα με ωραία πρωτότυπη γραφή (που μου θυμίζει γρήγορο μοντάζ ενός Road Movie που εκτιλύσσεται στον Πειραιά, το Κολωνάκι, την Αθήνα μιας άλλης εποχής, την Ελλάδα μιας άλλης εποχής) που εμπεριέχει μουσικές, αρώματα, γεύσεις και πάνω απ’ όλα εικόνες. Εικόνες από την Αθήνα του πατέρα μου και της μάνας μου, εικόνες από στέκια που είτε ξεθωριάζουν είτε χάθηκαν ανεπιστρεπτί.

Υ.Γ. Διάβασέ το και στο καπάκι πάρε και τη Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα του Νίκου Νικολαϊδη (γνωστή άλλωστε η σχέση των δύο καλλιτεχνών. «Ο Νίκος ήταν πάντα πιο σκληρός πιο ροκ απ’ όλους μας» μου είπε ο Τζούμας όταν του είπα την άποψη μου για το βιβλίο του σε σχέση με το δικό του: Τα δύο βιβλία είναι όπως οι δύο φοβερές ταινίες του Μπαζ Λούρμαν. Το «Romeo and Juliet» είναι η Ροκ άποψη του σκηνοθέτη για τη ζωή, ενώ το «Moylin Rouge» είναι …  the POP side of life.

Καλή διασκέδαση (… με την καλή έννοια – αν και όταν το κάνεις με την κακή μπορεί να είναι πιο ενδιαφέρον)!

και Κωνσταντίνε, καλοτάξιδο!!!

 aυτό το σούπερ παιδικό "t-shrit-a-ki" είναι, νομίζω, κατά μία έννοια η συνέχεια του προηγούμενου ποστακίου από το αγαπημένο μου site CafePress.

ανέτρεξα σ’ αυτό γιατί η ξαφνική ζέστα μ’ έβαλε στο τριπάκι ότι πρέπει να ξεφορτωθώ μερικά – αγαπημένα ωστόσο – χιλιόχρονα t-shirt και να ανανεώσω τη συλλογή μου! Κάθε ιδέα δεκτή!!!

Έπινα καφέ, ένα σιχαμένο φραπέ – γιατί είχε διακοπή και ο μπουφετζής χωρίς ρεύμα δεν θυμόταν πώς χτυπάνε το σέικερ!

Τέλος πάντων όταν «πίνεις» καφέ δεν έχει και τόση σημασία ο καφές αλλά το περιβάλλον. Με ποιον είσαι, πού είσαι, η ώρα της μέρας κλπ. Πίσω από το τραπεζάκι που καθόμουν  με τη γυναίκα μου και χαζεύαμε τα κύματα καθόντουσαν τουλάχιστον 4 κυρίες μεγάλης ηλικίας. Δεν τις είδα ποτέ! Τις άκουγα όμως! Η πρώτη κουβέντα που με έκανε ωτακουστή της παρέας ήταν: Α, ο ατλαντικός είναι χάρμα τον Οκτώβριο! Τότε είναι η καλύτερη περίοδος, εγώ έχω περάσει τον Ατλαντικό πάνω από 20 φορές! Σας το λέω!.

Πες μου τώρα εσύ. Άμα σου τύχει τέτοια ατάκα στήνεις αυτί ή όχι! Και τέλος πάντων δε με νοιάζει τι κάνεις εσύ, εγώ το έκανα κι έτσι είχα την ευκαιρία να απολαύσω τις ώριμες κυρίες που έπιναν κι αυτές αναγκαστικά φραπέ, αφού είπαμε είχε διακοπή ρεύματος, και κουβέντιαζαν για τα ταξίδια τους, τις κρουαζιέρες τους – κι όχι από τα πολύ παλιά, φτάσαμε μέχρι τον περασμένο Σεπτέμβριο και μια ολιγοήμερη κρουαζιέρα στη Βενετία! Η μια απ’ όλες ήταν λίγο δεσποτική στο ύφος. Κάτι σαν αρχηγός του γκρουπ, ή πρώην διευθύντρια γυμνασίου θηλέων! Οι άλλες ήταν σαν τις μαθήτριες της 8^ης και της πήγαιναν λίγο κόντρα με το φόβο να καλέσει τους κηδεμόνες τους – ή  να μην τις ξαναπάρει στην επόμενη κρουαζιέρα που θα πάνε αμέσως μετά το Πάσχα!

Δεν πρόλαβα ν’ ακούσω πού θα πάνε γιατί στα καλά καθούμενα ήρθε το ρεύμα και όλο το μαγαζί άρχισε να φωνάζει για τον εσπρέσσο ημών τον επιούσιον!

βράδυα της νιότης μας στα περίπτερα της Ομόνοιας "ακουμπάγαμε" το χαρτζηλίκι στους πάγκους με τα περιοδικά. Παίρναμε το Αντί, τον Σχολιαστή, εφημερίδες, τη Λέξη, το Χάρτη … γενικώς ακουμπούσαμε χρήμα για τον τύπο. Ρουφάγαμε άρθρα, παπαγαλίζαμε ή φιλτραράμε απόψεις, συνθέταμε, σκοτωνόμαστε για να υποστηρίξουμε την απόψή. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Τα περιοδικά άλλαξαν, το ίδιο κι εμείς – τόσο που με πολλούς χαθήκαμε αντί να διαφωνούμε πίνοντας ποτά στο Άμστερνταμ, τον Ιπποπόταμο και αλλού! Μάλιστα αυτή τη στιγμή που γράφω το ποστ έχω μιλήσει με τρεις – τέσσερις αλλά κανείς δε θυμάται το όνομα του ζαχαροπλαστείου-γαλακτοπωλείου που τρώγαμε ριζόγαλα το ξημέρωμα μετά τα μεθύσια με μια τσάντα περιοδικά κι εφημερίδες ο καθένας (αυτό που ήταν εκεί που τώρα έγινε Κατσέλης στην Ομόνοια – Βρετάνια νομίζω αλλά δε μπορώ να το θυμηθώ με τίποτα!!!! – Αν αυτό δεν είναι delete του "δίσκου" τότε σίγουρα είναι ένα ξεγυρισμένο defragment που τα κάνει όλα τόσο τακτικά που γίνονται αόρατα!) Σήμερα λοιπόν ακόμη ένα κομμάτι εκείνης της νιότης μου βάζει ΤΕΛΕΙΑ. Το ΑΝΤΙ λέει αντίο. Εγώ του είχα πει "αντίο" από καιρό. Δεν πηγαίνα δηλαδή να το περιμένω στο περιπτερο όπως τότε. Μόνο περιστασιακά. Σήμερα όμως θα πάω να το πάρω, για τελευταία φορά, θα το διαβάσω και μετά θα το βάλω μαζί με τα άλλα φυλαγμένα τεύχη του στη βιβλιοθήκη μου.

μας έδωσαν αυτές τις μαγικές στιγμές. Το ποστ αυτό το αφιερώνω στη συμπλογκίτισσα Γητεύτρια που μου έφτιαξε τη χθεσινή μέρα με ένα ανάλογης αισθητικής βίντεο (κι ένα άλλο που μου "έστειλε δώρο).

Χάρισε οκτώμιση λεπτά υψηλής αισθητικής στον εαυτό σου, του το χρωστάς!

Front

Back

oι υπόλοιποι σφουράνε αδιάφορα!

κι εσύ πτωχέ πλην τίμιε (κι αυτό παίζεται) κάθεσαι κάτω από τη μπάρα και κοιτάς τη μπαρΜπάρα από μακριά.

κι ένα έμμετρο ηρωικόν βλογκαριστικόν:

η ντοπα κι αν επερασε

σου αφησε σημαδι

στα κίτρινα τσισάκια σου κάτι σαν κοκκινάδι

που έφυγ’ απ’ τα μάγουλα γιατί έμοιαζε ντροπούλα

κι αφήνεις την προπόνηση και μπαίνεις στα μπαούλα

"καλό αγώνα" … σύν-dope

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τότε

Ποιος αποφάσισε το πλάτος του χαρτιού υγείας και ποιος έκανε τις συνεννοήσεις με τις εταιρίες ειδών υγιεινής να φτιάξουν τις σχετικές βάσεις?

Η βροχή φέρνει γλίτσα, γκρίνια και μποτιλιάρισμα

Πότε θα κάνει ξαστεριά?

Θυμήθηκα τώρα ότι στην τρίτη δημοτικού όσοι μαθητές έκαναν καλά γράμματα στο τετράδιο της αντιγραφής – εκείνο το μισό με ρίγες, μισό λευκό για το σχετικό “ζωγραφιστό” φωτορεπορτάζ – η δασκάλα μας, η κυρία Δήμητρα, μας επιβράβευσε αφήνοντας μας να γράφουμε με στυλό – μπλε!

Γιατί είναι … “καφέ”? Ρώτησε ο γιος μου τη μάνα του αφού πέρασε πολύ ώρα παίζοντας με την αφρικάνα Βάιολετ στο κρεββάτι του στο Παίδων!

Τους σιχαίνομαι τους φιλόζωους που χεζοβολάνε τα πεζοδρόμια (αυτοί γιατί δε μπορώ να ρίξω ευθύνη στα σκυλιά)! Μόνο το φίλο μου τον Χάρη Μαυρουδή ξέρω να βγάζει βόλτα το σκύλο του, την Κάλη, και με το γάντι του μαζεύει τις κουράδες τις βάζει σε μια παλιά εφημερίδα και τις πετάει στον πιο κοντινό κάδο!

Θά ‘ταν ωραία η Κυριακή αν ήταν πιο μεγάλη? Δυστυχώς δε θα το μάθουμε ποτέ! (gmtmoy!)

Όλοι οι δυσκοίλιοι που μας περιτριγυρίζουν πίνουν τσάι χύμα ή σε φακελάκια? Μαύρο ή πράσινο?

Ποια δευτέρα θα αρχίσω δίαιτα? (Έλενα σταμάτα να φέρνεις γλυκά από τη Θεσσαλονίκη – είμαι επιρρεπής!)

Όταν (ελπίζω) θα έρθουν οι Red Hot Chili Peppers για συναυλία θα πάρω άδεια μια μέρα πριν και μία μετά και από τα παιδιά μου – εκτός αν αργήσουν πολύ οπότε θα πρέπει να παρακαλέσω τα παιδιά να με πάρουν μαζί τους!

Γιατί με το νοτιά μυρίζει το τζάκι μου ακόμη και το καλοκαίρι που προφανώς είναι σε αχρηστία?

Όταν ήμουν μικρός σιχαινόμουνα τις κάμπιες που – τέτοια εποχή – κατέβαιναν ουρά από τα πεύκα στις αυλές, τα πεζοδρόμια και οι ποιο ριψοκίνδυνες έμπαιναν και από την ανοιχτή πόρτα της κουζίνας μέσα στο σπίτι. Τώρα μου λείπουν!

Ωραία δεν είναι που βγήκε ένας ωραιότατος παρασκευιάτικος ήλιος μετά τόση βροχή?