Giannis Kafatos

Ki ήμουν απ’ τη μια του κύκλου εγώ

κι εγώ από την άλλη

αυτός ο συγκλονιστικός στίχος του Δήμου Μούτση μου ήρθε στο μυαλό σήμερα το πρωί όταν τον υποδέχτηκα στο Μέγκα. Ευγενής μαζί με τη σύζυγό του, ήρθαν στην εκπομπή για να προαναγγείλουμε την αποψινή παρουσίαση του βιβλίου του με τίτλο “Μια φυσρμόνικα που κλαίει” (εκδόσεις Μετρονόμος) στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Παττάκη (Ακαδημίας και Γενναδίου, στο κέντρο). Μ’ αρέσει η δουλειά μου, γιατί μπορώ να συναντάω και να γνωρίζω ανθρώπους που κατά καιρούς έχω θαυμάσει. Όσο ήταν στον αέρα έλεγα στη γυναίκα του πώς κατά καιρούς με την κιθάρα μου “εκτελούσα” τραγούδια του στην προσπάθειά μου να τα παίξω. Το “Όνειρο”, την “Ερηνούλα” … δύσκολη κατάσταση για έναν ημιμαθή κιθαρίστα (της παρέας). Η δουλειά γινότανε πάντως. Έτσι κι αλλιώς ο δημιουργός ποτέ δε με άκουσε να τα κακοποιώ. Εγώ πάλι, έστω και με τις παράφωνες συγχορδίες – μια ύφεση λιγότερη ή μια δίεση περισσότερη, πέρναγα καλά στραμπουλώντας τα δάχτυλά μου στην ταστιέρα.

 Η κιθάρα μου τώρα είναι κλεισμένη στο μπαουλοντίβανο ανάμεσα στα εκτός εποχής ρούχα. Το χειμώνα κάνει παρέα με πετσέτες βερμούδες, μαγιό και καπέλα και το καλοκαίρι με πουλόβερ, πυτζάμες, μπουφάν και ζακέτες.Ζεστή ατμόσφαιρα, αλλά σίγουρα όχι αυτή που τής ταιριάζει! Ο Αντώνης με ρώτησε: “μπορώ να την πειράξω?” και χώθηκε μέσα στο κρεβάτι και τσίμπισε λιγάκι τις χορδές. Νομίζω ότι πρέπει να βγει έξω η κοπέλα. Και ν’ αφήνω και τον Αντώνη και τη Μαρίνα να την … πειράζουν. Δε θα βγουν χαμένοι ε! Τι λες?

Μέσα στο ασανσέρ κατάλαβα ότι κάτι είχα ξεχάσει στο σπίτι. Στον τέταρτο όροφο (κατεβαίνω από 6ο) βρήκα τι ήταν: κινητό και “μπλε δόντι”. Στο ισόγειο ξαναπάτησα το … κομβίον ανέβηκα σπίτι, ξεκλείδωσα, μπήκα μέσα, έψαξα εκεί που συνήθως το απιθώνω, δεν το βρήκα, “ έφαγα” τον τόπο, πουθενά το κινητό. Με πήρα τηλέφωνο. Νέκρα. Πού είναι το κινητό μου? Οέο! Στην τσάντα της γυναίκας μου, που έφυγε σαν τρελλή να πάει τα παιδιά στο γιατρό και κατά λάθος το πήρε μαζί της.”Ελα να το πάρεις ρε παιδί μου” μου είπε. Μπα, λέω δεν πειράζει, στο γραφείο πάω – έχει τηλέφωνα, κλείστο να μη σε ζαλίζουν, της είπα, γιατί τις απογευματινές ώρες γενικώς λόγω δουλειάς χτυπάει πολύ συχνά!

Είχα καιρό να βρεθώ χωρίς κινητό μέσα στο αυτοκίνητο. Πρώτη σκέψη: τι θα κάνω άμα έχει κίνηση? Δεύτερη σκέψη: δε μας χέζεις ρε Γιαννάκη? Πιο πολλά χρόνια έχεις ζήσει χωρίς μομπάιλ, χαλάρωσε φιλαράκο κι απόλαυσέ το! Σωστή η δεύτερη σκέψη! Πήγα, δούλεψα, ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο για την επιστροφή – είχε και λίγη κινησούλα – μια χαρά τα κατάφερα. Έβαλα το Meditteranean Sunndance των Paco De Lucia – Al di Meola – Al Di Meola στο σιντάκι, το δυνάμωσα κιόλας και να πως πέρασε η διαδρομή. Δε με διέκοψε κανείς και για τίποτα! Ο Πάκο στο αριστερό ηχείο, ο Αλ στο δεξί, o Τζων πότε από ‘ δω και πότε από ΄κεί “συνομιλούν” με αρπέζ και σόλα και ακόρντα. Το κοινό – γιατί πρόκειται για live εμφάνιση – παραληρεί, εγώ χτυπάω ρυθμικά τα δάχτυλα μου στο τιμόνι, κουνάω στο ρυθμό και το κεφάλι μου. Ωραία! Πρώτη φορά το είχα ακούσει το κομμάτι στα Περδικιώτικα στην Αίγινα. Μαθητής σε μια εκδρομή, με ύπνο στην παραλία κάτω από Hotel Danae που το είχε η μαμά μιας συμμαθήτριας, μεθύσια , τάβλια και τα … παρελκόμενα. Φοβερό κομμάτι.! Όταν γύρισα στην Αθήνα, πήγα γραμμή στο Μετρόπολις και πήρα το βινύλιο. Τό ‘λιωσα! Μεγάλη μούρη ο dj στα Περδικιώτικα. Τη θυμάμαι εκείνη τη βραδιά, παρά το γεγονός ότι και ο dj και ο μπαρμαν έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μας κάνουν να το ξεχάσουμε. Ευτυχώς δεν οδηγούσαμε τότε. Πεζό 2 το μόνο όχημα που μπορείς να κάνεις οχτάρια χωρίς άγχος και χωρίς κίνδυνο να συλληφθείς!

Είδες τι μπορούν να σου κάνουν λίγες ώρες χωρίς κινητό τηλέφωνο???

Oι φίλοι μου μου, που είναι και δικοί σου (αλλά ίσως δεν το ξέρεις ακόμη),

 οι Street Panthers μου έστειλαν το παρακάτω μήνυμα:

Εκδήλωση με θέμα "Πεζός σε απόγνωση" διοργανώνει η Ένωσή μας το

Σάββατο 24 Μαΐου στις 12.00 το μεσημέρι στην Πλατεία Αριστοτέλους, για

να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε, να διαμαρτυρηθούμε, να

καταθέσουμε τις απόψεις μας, να μοιράσουμε φυλλάδια και να

προτείνουμε δράσεις για την απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα

πεζοδρόμια και στους πεζοδρόμους της πόλης μας.

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με δρώμενα και με μουσική από το pop rock

συγκρότημα "Three on the road".

Προωθήστε αυτό το μήνυμα στους φίλους και γνωστούς σας!

www.enosipezon.gr
welcome@enosipezon.gr

κι ένα … υστερ-ο-τίσερτο (κατά το Υ.Γ.)

Εκτός από καμία πασιέντζα (και μάλιστα την απλή – απλούστατη) δεν είμαι πολύ φαν των παιχνιδιών στον υπολογιστή. Δε με … σιάχνουν ρε παιδί μου, δεν ξέρω πώς να το πω! Και παλιά (στην "εποχή μου" για τους κακεντρεχείς με τις ηλικίες) ένα πάκ-μαν κι αυτό δεν τό ‘βγαζα. Κάποια στιγμή βρέθηκα με ένα φλίπερ στο σπίτι των γονιών μου (να τους προκαλεί εγκεφαλικά και – κυρίως στον πατέρα μου – αναμνήσεις), αλλά γενικά σου λέω δεν τα πάω καλά με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Όταν όμως διάβασα στο Big Fish για μια παρέα ελλήνων που έφτιαξαν ένα pc game με θέμα την επανάσταση του 1821, ψάξαμε και τους βρήκαμε και τους φέραμε στην εκπομπή στο Μεγκα. Είχα την ευκαιρία λοιπόν και γνώρισα τους δύο Αργύρηδες της ομάδας. Δύο τρελλαμένους "μπλιμπλικάκηδες", ευγενέστατους που μιλούσαν με πολύ περηφάνεια για το παιχνίδι στρατηγικής που δημιούργησαν από το μηδέν και που σήμερα που σου γράφω μετράει ήδη δέκα μέρες στα ράφια των καταστημάτων. Μου έκανε εντύπωση – και γι’ αυτό στο ξανατονίζω – η ευγένειά τους, πέραν του φυσιολογικού τρακ για κάθε πρωτοεμφανιζόμενο στην τηλεόραση. Μετά την εκπομπή τούς έπιασα στο μπιρι-μπιρι για τις δικές μου (τρομάρα μου) ανησυχίες περί της γραφιστικής και λοιπής ιντερνετικής … τέχνης. Όταν κυκλοφόρησε το παιχνίδι ο Αργύρης Χατζητόφης ήρθε και μου το χάρισε και ήπιαμε καφέ και τα είπαμε. Το παιδί που έφτιαξε ένα παιχνίδι για παιδιά όλων των ηλικιών ήταν πάρα πολύ χαρούμενο. Γυάλιζε το μάτι του και μου μιλούσε γι’ αυτό λες και ήταν το παιδί του. Προφανώς, όπως καταλαβαίνεις, μου είπε ότι χωρίς καμία υποστήριξη έκαναν κάτι που αν ζούσαν σε άλλη χώρα θα μπορούσαν – εφόσον είναι καλοί στη δουλειά τους, πράγμα που δεν μπορώ ούτε μία στο εκατομμύριο να κρίνω – να αποτελούν αντικείμενο έριδας για τις σχετικές βιομηχανίες. Εδώ οι "ειδικοί" … αγρόν αγοράζουν και ζεύγη βοών πέντε (μια μούντζα δηλαδή). Τον Χ”Τόφη τόν έχω ήδη χρίσει "σύμβουλό μου" για τις γραφιστικές απορίες μου και τον ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές του.

Ειλικρινά τούς εύχομαι να προχωρήσουν και να γίνουν πολύ επιτυχημένοι τρελλαμένοι τύποι, σαν αυτούς για τους οποίους διαβάζουμε κάθε τόσο στην αλλοδαπή, που κάνουν το κέφι τους, φτιάχνουν το κέφι των άλλων και – γιατί όχι – θησαυρίζουν.

Μ’ άρεσαν πολύ τα παιδιά που γνώρισα από την ομάδα και για έναν ακόμη λόγο: Δεν γκρινίαζουν για όσα γκρίνιαξα εγώ παραπάνω. Βάζουν τους στόχους τους και βαδίζουν προς αυτούς.

Καλή επιτυχία παίδες!!! (και καλή συνέχεια – για το καινούριο "μπλιμπικάκι" που ετοιμάζετε…)

Ιδού λοιπόν η ομάδα: Αργύρης Προσίλης στον προγραμματισμό, το συντονισμό Project και το σχεδιασμό των γραφικών, ο Αργύρης Χατζητόφης στο 3D Animation και στο σχεδιασμό γραφικών, ο Παναγιώτης Παπαθανασίου στο σενάριο, ιστορικά κείμενα και στην επεξεργασία γραφικών, ο Γιώργος Παππάς στη μουσική επιμέλεια, στους ήχους, στο τραγούδι τίτλων και στο Debugging και ο Χρήστος Λέζος στο Web Development

Το βιντεάκι αυτό το αφιερώνω στον Technology Pampering (κληρούχα μου, που σύντομα θα χρειάζεται πάμπερ και για την κόρη του – και για τον ίδιο…) και στον Μάνο Αντώναρο για τις ιδέες που μου βάζουν αλλά και τις λύσεις που μου δίνουν, τα παλιόπαιδα ! Α, μην ξεχάσω και τον Αργύρη Χατζητοφή (τον οποίο θα σου γνωρίσω συντόμως, γιατί αξίζει τον κόπο)

Να περνάμε καλά λοιπόν … "πώς το λέτε  εσείς εδώ γιατί ξέχασα πώς το λέμε εμείς εκεί…" (θεϊκή ατάκα Γεωργίας Βασιλειάδου στη "Θεία από το Σικάγο)

Το soundtrack των δικών πανελλαδικών εξετάσεων, το 1987, ήταν προφανώς το Final Countdown ένεκα του εθνικού μπασκετικού μας θριάμβου. Ο Μακρυγιάννης στην έκθεση για τα της πολιτιστικής μας κληρονομίας ήρθε ως “έυκολο” θέμα να ξορκίσει την “αρωγή και την ευδοκίμηση” που παλαιότερα (ευτυχώς τότε δεν υπήρχαν μεσημβρηνάδικα τηλεοπτικά υποπροϊόντα), δε θυμάμαι τι είχε πέσει ιστορία, κοινωνιολογία και πολύ περισσότερο μαθηματικά.

Σήμερα ξεκίνησαν οι εξετάσεις με το Secret Combination να παίζει υπόκρουση στα όνειρα των μαθητών και να ξορκίζει τις αγωνίες των γονιών.

Και μόνο στη νύξη της μάνας μου να έρθει στο σχολείο την πρώτη μέρα την κοίταξα στραβά και της είπα “ούτε την Αμφιθέας να μην περάσει”. Απείλησα να μην μπω για εξετάσεις. Κέρδισα. Πήγα στην Κοψαχείλα (Copsa-college για τους φίλους) με t-shirt, βερμούδα, ψάθινο παναμά, μαύρο γυαλί Reyban με τζάμια μυωπίας και τα chesterfield που μου έβρισκε ο πατέρας μου από το εξωτερικό στην τσέπη. Τα πάντα τότε, στα 17, είναι συμβολισμός. Κάτι θές να πεις αλλά δεν ξέρεις και πώς ακριβώς, και ποιος σ’ ακούει και στ’ αρχίδια σου όλα. Τέλος πάντων. Τότε είχε πρωτομεγαλώσει και το μούσι μου, που με συντροφεύει ως τώρα (άλλη φόρα θα σού πω πώς γλύτωσε αυτό το μούσι από τον κύριο Κυριακού, όταν δούλευα στον ΑΝΤ1). Τότε δεν υπήρχε γενιά των 700, δεν υπήρχαν κινητά, και περιμέναμε να τελειώσουν οι εξετάσεις για ν’ αρχίσει το πιο μεγάλο καλοκαίρι της ζωής μας. Ό,τι και να γινόταν, άσχετα αν μπαίναμε ή όχι στη σχολή που είχαμε διαλέξει, στο τέρμα των εξετάσεων άρχιζε η παραλία.

Πω πω έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε! Τώρα το συνηδειτοποιώ! Καπνίζω είκοσι χρόνια – γαμώτο μου!

Και τώρα που σου γράφω ακούγεται από το u-hoo player I can’t escape myself.

Καλά αποτελέσματα … γενικώς!

aΝτιμετώπισε τους … παραλίες με τα δικά τους όπλα

saγιονάρααααααααaaaaa!

 Λοιπόν, διαβάζω, ακούω, βλέπω όλο το χαμό που έγινε για τη διακοπή της συνεργασίας του κυρίου Στέλιου Κούλογλου με την ΕΡΤ.

Επειδή δουλεύω – και δεν το έχω κρύψει – σε κανάλι (Μέγκα) γενικά έχω αποφύγει σχολιασμούς συναδέλφων, ή “τηλεοπτικό” (βλέπε κουτσομπολίστικο) … ρεπορτάζ.

Όμως τώρα θέλω κι εγώ να πω τη γνώμη μου. Μια γνώμη που βασίζεται όχι σε δήθεν πληροφορίες αλλά σε γνώση του αντικειμένου. Κι επειδή δε μ΄ αρέσουν τα “σεντόνια” θα τα πω με … πόιντς

• Η δημόσια τηλεόραση οφείλει να έχει εκπομπές τύπου Κούλογλου ακόμη και σε βάρος της τηλεθέασης

• Τη δημόσια τηλεόραση την επιδοτούμε ΟΛΟΙ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ

• Η κάθε εταιρεία, άρα και η δημόσια τηλεόραση οφείλει να συμμαζεύει το κόστος της.

• Η διεύθυνση προγράμματος και το τμήμα Παραγωγών Ενημερωτικών οφείλει να ελέγχει το κόστος κάθε εκπομπής.

• Ο κάθε δημιουργός εκπομπής είναι ελεύθερος, εφόσον τού τό επιτρέπει ο νόμος, να πληρώνεται είτε ως φυσικό πρόσωπο – όπως οι περισσότεροι εξ’ ημών, είτε ως “εταιρεία” (και άρα να φορολογείται διαφορετικά.

• Ο κάθε δημοσιογράφος εκπομπών τυπολογίας ντοκιμαντέρ μπορεί να επιλέξει να κάνει εξ’ υπαρχής ένα θέμα με γυρίσματα, συνεντεύξεις κλπ κλπ, μπορεί όμως (πράγμα που γίνεται σε όλον τον κόσμο) να αγοράζει (μέσω του Τμήματος Αγοράς Ξένου προγράμματος) έτοιμες έρευνες και να τις συμπληρώνει με ό,τι θεωρεί αναγκαίο ώστε να δώσει καλύτερα αποτελέσματα στον τηλεθεατή. (εννοείται βεβαίως ότι όταν γίνεται αυτό δεν κρύβεται γιατί άλλωστε δεν είναι ντροπή!)

• Πολλές από τις εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου ήταν φτιαγμένες με τον τρόπο που περιγράφω παραπάνω (κι εννοείται ότι δεν ήταν κρυφό – προς τιμήν του δημοσιογράφου – άλλωστε στην ΕΡΤ υπάρχουν τα σχετικά τιμολόγια αγοράς)

• Η πρακτική αυτή – με τα αγορασμένα format γίνεται για να μειωθεί το κόστος των καναλιών και παράλληλα να έχουν σοβαρά προγράμματα. (Καταλαβαίνεις ότι μια εταιρεία που κάνει μόνο αυτό και το πουλάει σε όλον τον κόσμο έχει μικρότερο κόστος από το να πας εσύ μόνος σου – να στήσεις εννοώ μια παραγωγή στο εξωτερικό)

• Κυνικά λοιπόν, μιλώντας με όρους αγοράς, η εκπομπή του Κούλογλου ήταν ακριβή και άρα (με όρους ιδιωτικής τηλεόρασης=επιχείρησης) θα μπορούσε να κοπεί

• Ακόμη πιο … κυνικά, η εκπομπή του Κούλογλου δεν είναι η πιο ακριβή και με χαμηλή τηλεθέαση της δημόσιας τηλεόρασης

• Ειναι επίσης μια εκπομπή που δεν προσβάλει τον τηλεθεατή – σε αντίθεση με άλλες, αλλά παράλληλα ΤΙΜΑ το κανάλι που την προβάλλει.

• Επίσης πρόκειται για μια ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ εκπομπή.

• Ο τρόπος διακοπής είναι τουλάχιστον άγαρμπος και δημιουργεί ένα secret combination …ηρωικό και …πένθιμο και θλιβερό!

• Ελπίζω το κενό στο πρόγραμμα να μη γεμίσει με “φραπελιές” κι επιπλέον ντιριντάχτα

• Εύχομαι στον Στέλιο να βρει νέα συχνότητα και να κάνει ακόμη πιο συναρπαστικές εκπομπές

και μην ξεχνάτε: (κι εδώ αντιγράφω το απαράμιλλο ύφος της Κοπτοραπτούς)

Οπίνιονς αρ λάικ ασχολς – εβριμπαντι χεζ ουάν