Περιδιαβαίνω τα βλογκς κι εσχάτως παρατηρώ μια κλίση προς την ποίηση. Γιομίσαμε ποιητάς. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραιτήτως κακό, ούτε και καλό όμως. Απλώς υπάρχει … "κι άμα δε γουστάρεις ρε φίλε μη τα βλέπεις μη τα διαβάζεις και μη μας πρήζεις τα παπάρια" θαμ ου πεις κι εσύ με τα δίκια σου. Τέλος πάντων απόφασισα κι εγώ να συνεπαρθώ από τον ποιητικό άνεμο που "πνεέι" στη βλογκογειτονιά πνέει και στην καρδιά μου. Κι επειδή ζω από την ενημέρωση ιδού λοιπόν το ποίημά μου (που "πατάει" στη μελωδία του γνωστού άσματος)
Βενζίνη μου αμόλυβδη και σούπερ κι οκτανάτη
σε βλέπω με το κυάλι πια
σα νά ‘σουν η χιονάτη
Κι εγώ ο νάνος στέκομαι
κοιτώντας την αντλία
να χύνει τις σταγόνες σου
στον … προηγούμενο …"παραλία"
Σταλιά σταλιά κι αχόρταγα
αδειάζει το ρεζερβουάρ σου
Βουλιάζεις σαν αδύναμο
16βάλβιδο στην άμμο της ασφάλτου
Σταλιά σταλιά κι αχόρταγα
στην κάθε τη γκαζιά σου
πληρώνεις πενηντάευρω στα 4 επί-τέσσερά σου
Σταλιά σταλιά "τελειώσαμε"
φωνάζει ο μπενζινοπώλης
και τώρα τι θα κάνουμε
… βουρ για την κατηφόρα
Share on Facebook
How To Steal Gas
.jpg)
βγαίναμε και ρημάζαμε τις τριανταφυλλιές του Παλαιού Φαλήρου. Σας μιλάω για εκατόμβη τριαντάφυλλων. Υπήρχε σχέδιο: χωρίζαμε τις ομάδες κρούσης αναλογα με το δρόμο και το βαθμό δυσκολίας. Οριζόντιως και καθέτως, σβαρνίζαμε κυριολεκτικά. Βράδυ μέχρι αργά. Σου μιλάω για τρελλό περπάτημα με ψαλίδια ή κοπτάκια στα χέρια, σαν πορεία συμπαράστασης στον Ψαλιδοχέρη. Είπα περπάτημα, έπρεπε να πω κυρίως περπάτημα όσο δε μας έπαιρνε κανείς ιδιοκτήτης κήπου χαμπάρι, γιατί τότε άρχιζε τρελλό τρέξιμο. Μια φορά μάλιστα είχαμε σκαρφαλώσει σε ψηλή μάντρα σε σχέση με το πεζοδρόμιο, καθόμασταν καβάλα στα κάγκελα και απαλλοτριώναμε τα ωραιότατα τριαντάφυλλα μέσα στο σκοτάδι, μόνοι μας, και κουβεντιάζαμε κιόλας χαλαρά λες κι ήμασταν στο σπίτι μας. Ο ιδιοκτήτης όμως είχε μάθει το σκηνικό από την προηγούμενη χρονιά – εμείς πάλι οχι! Νά ‘σου τον λοιπόν ψηλός ξερακιανός με μια παγωμένη φωνή να λέει: αχα, ιδού οι κλέπται των λουλουδιών μου για να δω τι θα κάνετε τώρα που έρχεται το "εκατό". Δε σου φαίνεται τίποτα απειλητικό, όμως, πίστεψέ με, μέσα στις μυρωδιές της νύχτας, έτσι ξαφνικά, εκεί που νομίζεις ότι μπορείς να ξεγελάσεις τους πάντες να σε παίρνει μυρωδιά ο παππούς και να στο παίζει εγγλέζος αποικιοκράτης που με το φλυτζάνι τσάι στο χέρι και κοιτώντας στο πουθενά δίνει εντολή εκτέλεσης … μας κόπηκε το αίμα! Για πότε πηδήσαμε τη μάντρα και φτάσαμε σε απόσταση ασφαλείας! Το καλύτερο μετά καμια 20αριά χρόνια από το περιστατικό γνώρισα επαγγελματικά το γιο του κυρίου! Δεν του είπα την περιπέτειά μου με τον μπαμπά του! Έτσι λοιπόν ομάδες δράσης, πότε χαλαρά, πότε με τη γλώσσα έξω από το τρεχαλητό τηρούσαμε ένα δικό μας έθιμο στις γειτονιές του παλιού Φαλήρου. Επειδή για τότε που σου μιλάω δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, πάντα δίναμε ραντεβού και τη συμπεφωνημένη ώρα βρισκόμασταν όλοι μαζί και μετρούσαμε τη λεία μας. Μύριζε ο τόπος, μπουμπούκια και ορμόνες!!!
