έξω από το παράθυρό μου ακούγονται χριστουγεννιάτικες μελωδίες από τα ηχεία (τα κλασικά γκρι στο σχήμα χωνιού) που έχει βάλει ο δήμος Παλαιού Φαλήρου για να μας βάλει στο μουντ. Τό ‘κανε και την προηγούμενη χρονιά, δεν είναι τρικ για τη φετεινή γκαντίφλα της αγοράς. Κι εκεί που σκεφτόμουν ότι μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω ένα παιδί που έγινε τελικά σύμβολο βρίσκεται θαμένο στο νεκροταφείο, δεν μπορώ να πω "αναπαύεται" – από τι να "αναπαυθεί" ένα κανονικό αγόρι 15 χρόνων έπεσα πάνω στην αφίσα που έφτιαξε για το allwe.tv o NassosK – Crazy Monkey.
Είναι Παρασκευή, πριν τα Χριστουγεννα, μάλλον τα πιο φλογερα που έχει ζήσει η Αθήνα κι εμείς μαζί της τα τελευταία χρόνια! Καλημέρα ή τέλος πάντων κάθε καλό σε όλους ό,τι ώρα κι αν "ακούστε" την εκπομπή του Radio Friday. Προχθές που φούλαρα το αυτοκίνητο – πληρώνοντας ομολογουμένως λιγότερα απ’ ό,τι συνήθως έμεινε μια μυρωδιά μέσα στην καμπίνα. Λες έτσι να μυρίζουν τα "εργαστήρια" των ημερών???
Gasoline (Cat People) David Bowie
ΜΠορώ να καταλάβω – μάλλον – την οργή, δεν μπορώ να καταλάβω το μίσος. ‘Ημουν το τελευταίο αυτοκίνητο που άφησαν οι κουκολοφόροι να περάσει στη Μιχαλακοπούλου, την Τετάρτη. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο, ή για την ακρίβεια πρόσωπο με κουκουλα. Στο χέρι δύο μολότοφ χάινεκεν. Πέταξαν μπροστά μου έναν κάδο απορριμάτων, αλλά προφανώς επειδή τα σχεδία τους ήταν άλλα βροντώντας το καπώ του αυτοκινήτου μου είπαν Αντε, πέρνα, πέρνα ΦΥΓΕ (τώρα που το σκέφτομαι το παιδικό κάθισμα λες να έπαιξε καποιο ρόλο? Σιγουρα πάντως ρόλο έπαιξε ότι δεν είμαι από τους τύπους που έχουν στο παρμπριζ του ι.χ. τους το σήμα του καναλιού που δουλεύουν, ούτε το σήμα του επαγγελματικού σωματείου που ανήκουν). Ειδοποίησα το Μέγκα να στείλει κάμερα και όπως είδες στις ειδήσεις οι τύποι αυτοί όχι μόνο έκαψαν μια κλούβα των ΜΑΤ αλλά κρατούσαν κλεισμένο μέσα και τον οδηγό της – και τον άφησαν να βγει την τελευταία στιγμή!. Γιατί θέλουν να γίνουν ίδιοι μ’ αυτό που κατηγορούν – ΝαΪφ απορία? μπορει! Το Μίσος δεν μπορώ να το καταλάβω. Ούτε θέλω!
The Age of Understatement – The Last Shadow Puppets
Xo-xo-xo-xo-xo, γελώ σαν άη Βασίλης γιατί έχει πλάκα αυτό το ραδιοφωνικό ποστ.Διέκοψα την "εγγραφή" γιατί ο Αντώνης ανέβασε 40 πυρετό, η Μαρίνα ήθελε να σκαρφαλώσει σ’ ενα συρτάρι της κουζίνας κι αυτό το σιχαμένο αρνήθηκε, άρχισε το δελτίο, τέλειωσε το δελτίο, έπεσε ο πυρετός, έκανε ντουθ ο Αντώνης, και τώρα πώς εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Frank Popp, που μου είχε φέρει ένα cd του ο Θοδωρής Τσαντούλας στον Ροκ Εφ Εμ δεν ξέρω να σου πω. Είναι μάλλον που σκέφτομαι τι πρόγραμμα θα σιάξω στο Decadence αύριο Σάββατο.
Hip Teens (don’t wear blue jeans) – The Frank Popp Ensemble
Παλιά, όχι και πολύ, μην αρχίσετε πάλι τα της ηλίκας – τε-σπα. Παλιά λοιπόν τέτοιες μέρες θυμάμαι πολύ κόσμο να αλλάζει τις ατζέντες του, ή τα φύλλα στα filofax. Πάντα βαριόμουν δύο πράματα: να διαβάζω μάνιουαλ και να γράφω ατζέντες. Έχω ακόμη μερικές σελίδες στο filofax με τα γράμματα της – πολύ τακτικής συναδέλφου Ελένης Κατσαμπέκη από την εποχή του ΑΝΤ1, με μολύβι (για να τα διορθώνω τάχα μου, ενώ εγώ έγραφα τηλέφωνα με διαφορετικά χρώματα, μουτζούρωνα τα περιθώρια, έβαζα σταυρουδάκι δίπλα σε αποθανόντες, κόλλαγα Post-it αντί να βάζω σελίδες – le grand μπαχάλ με λίγα λόγια)
Loser – Beck (live @ Reading 2003)
Αύριο το βράδυ θα παίξω μουσική στο Club Decadence. Με είχε πρωτοφωνάξει να κάνω τον dj εκεί, ο Παναγιώτης Κούστας που τότε δούλευε εκεί και στη συνέχεια ο Νίκος Λακόπουλος, ο owner, αφού με είχαν ακούσει στον Ροκ Εφ Εμ. Ξέρεις κάτι πέρασα καταπληκτικά όλες τις φορές που έπαιξα εκεί – κι ήταν πολλές εκείνο το φεγγάρι. Με αφορμή ένα θέμα ή αναθεμα – αναλόγως – έβαζα ό,τι μουσική μου πέρναγε από το μυαλό και χορεύαμε μέχρι πρωίας. Μ’ άρεσε πάντα που στο De ερχόταν κόσμος για να χορέψει και να διασκεδάσει. Μερικοί διασκέδαζαν ακόμη κι αν δεν τους άρεσε ένα αφιέρωμα ή ένα τραγούδι που έμπαινε – μου τό’χαν πει! Δεν είμαι dj. Μ’ αρέσει να βάζω μουσική και να κάνω τους φίλους μου να χορεύουν και να διασκεδάζουν. Νομίζω επίσης ότι κάποιοι επαγγελματίες dj είναι τόσο σνομπ που μπορεί και να σου χαλάσουν τη διασκέδαση. Δεν ξέρω από τώρα τι μουσικές θα παίξω (προσπάθησα να καταρτήσω ένα πρόγραμμα, αλλά είπα "μα είσαι τοσο τρόμπας: πώς θα κάνεις πρόγραμμα αμα δε βλέπεις για ποιυς παίζεις;"), ξέρω ότι καπου στα χαράματα θα τελειώσω μ’ αυτό (μάλλον δεν σου υπογράψω κιόλας- άνθρωποι είμαστε) το τραγούδι
The Man who sold the world – David Bowie
Ευχαριστώ πολύ για την παρέα! Radio Friday την άλλη βδομαδα πάλι! Και να μην ξεχνιόμαστε
