αυτή η ιστορία με τα πλέιερ στο σάιντ-μπαρ των βλογκ μας έχει παραγίνει! Μπαίνεις ωραιότατα στον ΑντδραSexας πούμε να διαβάσεις τα γραφτά του (θα μου πεις τι άλλο θα διάβαζες) κι εκεί που νομίζεις ότι σελίς έχει φορτώ τσουπ ακούς το πλέιερ από τα πλαγια να σου πετάει πάσα. Και τι κάνεις τότε? Σέβεσαι τους τριγύρω που μπορεί να έχουν σεκλέτια? Σκέφτεσαι: κοιμούνται τα παιδιά στο βάθος του διαδρόμου? Είναι μεσημέρι μην ξυπνήσω τους γείτονες? Οχι – τίποτ’ απ’ όλα αυτά. Αφήνεις μάλιστα κι ο,τι διαβάζεις και δυναμώνεις την ένταση.
[audio:aera_patera_mpatsoi.mp3]
μη μου πεις ότι δεν άξιζε τον κόπο?
(η διασκευή ανήκει στους Αέρα Πατέρα – είδες ΑντίδραSex δεν αναφέρω εταιρεία κι ευχαριστώ για την άμεση "αντίδραση" αποστολής του εν λόγω ασματος)
Είχα πολλά, πάρα πολλά χρόνια να βρεθώ σ’ αυτό που κομψά ονομάζεται "μεγάλη πίστα" ή αλλίως σκυλάδικο, μπουζουκλερί, music hall (πάλι κομψευόμαστε) κλπ κλπ.
Πολύ παλιά πηγαίναμε, συνήθως δημοσιογραφικές παρέες μετά τη δουλειά, ή έστω ένα μπάνιο μετά τη δουλειά και ραντεβού εκεί, και δεν τολμώ να σου κρύψω (άλλωστε διαβάζουν και αυτόπτες μάρτυρες) ότι περνούσαμε πολύ καλά.
Σπάσαμε κάποτε τα μόνιτορ (ηχεία πίστας) του Μίμη Πλέσσα στο Ζυγό, κάναμε το Σαββόπουλο να σαστίσει γιατί κυρία της παρέας ανέβηκε στην πίστα και του ζήτησε να χορέψουν – όπως κι έγινε φυσικά, έψαχνα την άλλη μέρα το πρωί το αυτοκίνητο του πατέρα μου στα στενά της Πλάκας (γιατί μπορεί να κάνω πολλά, αλλά τύφλα αποφεύγω να οδηγώ) και είχα τρομοκρατηθεί ότι το έκλεψαν (κι άντε πες στον πατέρα που σου έδωσε το αυτοκίνητο για να ξενυχτήσεις "μπαμπα … το χάσαμε"), τελικά το βρήκα σε ένα σοκκάκι του κερατά! Επί Παπαθεμελή η φιλενάδα Μαρία Σ ανέβασε το clio στην πλατεία Συντάγματος και με το στέρεο ντίρλα πρόσφερε θέαμα με τα ζεϊμπέκικα της, τέλος πάντων όπως φαντάζεσαι έχουν συμβεί πολλά σ’ ένα είδος διασκέδασης που δεν είναι απαραιτήτως το αγαπημένο μου, αλλά χάριν της παρέας έχουν γίνει εγκλήματα, σε μια μπουζουκλερί θα έλεγα όχι! (Βεβαίως στο Ρόδον, που σύχναζα μόνο ο κολλητός μου ερχόταν από τη δημοσιογραφική παρέα, αλλά χου κερς!
Σταμάτησα απότομα να πηγαίνω σε τετοια μέρη γιατί πέθανε ξαφνικά ένας συνάδελφος, ένας άγγελος, και πολύ καλός φίλος. Δουλεύαμε μαζί στον ΣΚΑΪ. Ήταν ότι πιο καλό μπορούσε να συμβεί σε όλους όσους είχαν την τύχη απλώς να τον γνωρίσουν. Ο Νίκος Χρυσαφόπουλος ήταν ένα διαμάντι. Όταν λοιπόν ο Νίκος πέθανε (από καρδιακή προσβολή σχεδόν πάνω στη δουλειά – και δε μου βγάζει κανείς από το μυαλό ότι "εσκασε" στο κοντρόλ από … άστα δεν έχει και τόση σημασία πια), έλεγα ότι όταν χάσαμε το Νίκο μου ήταν αδύνατον να πάω σε μαγαζί με ελληνική μουσική. Έψαχνα να τον βρω να πούμε τις πλάκες μας, να δω αυτό το τόσο γλυκά ειρωνικό βλέμμα – όταν ήθελε να σχολιάσει κάτι… Οπότε ελληνάδικα τέλος!
Και να σου προχθές ο καλός σου με μια άλλη δημοσιογραφική παρέα, του Μέγκα αυτή τη φορά, ο Καφάτος μεσοτοιχία με την πίστα σε ένα πολύωρο φλερτ με μια διάσημη πέρδικα που εξαφανιζόταν όποτε τη χρειαζόμουν, πολλά γέλια και πειράγματα τους συναδέλφους μου κι ένα κινητό τηλέφωνο, που κατα τεκμήριο παίρνει καλές φωτογραφίες, στο χέρι.
Δεν είναι απίστευτο τι μπορείς να δεις … κοιτώντας τα παπούτσια των άλλων …
(κι αν δεν είναι τελικά απίστευτο … έχει τεράστια Πλάκα!!!)
έξω από το παράθυρό μου ακούγονται χριστουγεννιάτικες μελωδίες από τα ηχεία (τα κλασικά γκρι στο σχήμα χωνιού) που έχει βάλει ο δήμος Παλαιού Φαλήρου για να μας βάλει στο μουντ. Τό ‘κανε και την προηγούμενη χρονιά, δεν είναι τρικ για τη φετεινή γκαντίφλα της αγοράς. Κι εκεί που σκεφτόμουν ότι μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω ένα παιδί που έγινε τελικά σύμβολο βρίσκεται θαμένο στο νεκροταφείο, δεν μπορώ να πω "αναπαύεται" – από τι να "αναπαυθεί" ένα κανονικό αγόρι 15 χρόνων έπεσα πάνω στην αφίσα που έφτιαξε για το allwe.tv o NassosK – Crazy Monkey.
Είναι Παρασκευή, πριν τα Χριστουγεννα, μάλλον τα πιο φλογερα που έχει ζήσει η Αθήνα κι εμείς μαζί της τα τελευταία χρόνια! Καλημέρα ή τέλος πάντων κάθε καλό σε όλους ό,τι ώρα κι αν "ακούστε" την εκπομπή του Radio Friday. Προχθές που φούλαρα το αυτοκίνητο – πληρώνοντας ομολογουμένως λιγότερα απ’ ό,τι συνήθως έμεινε μια μυρωδιά μέσα στην καμπίνα. Λες έτσι να μυρίζουν τα "εργαστήρια" των ημερών???
Gasoline (Cat People) David Bowie
ΜΠορώ να καταλάβω – μάλλον – την οργή, δεν μπορώ να καταλάβω το μίσος. ‘Ημουν το τελευταίο αυτοκίνητο που άφησαν οι κουκολοφόροι να περάσει στη Μιχαλακοπούλου, την Τετάρτη. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο, ή για την ακρίβεια πρόσωπο με κουκουλα. Στο χέρι δύο μολότοφ χάινεκεν. Πέταξαν μπροστά μου έναν κάδο απορριμάτων, αλλά προφανώς επειδή τα σχεδία τους ήταν άλλα βροντώντας το καπώ του αυτοκινήτου μου είπαν Αντε, πέρνα, πέρνα ΦΥΓΕ (τώρα που το σκέφτομαι το παιδικό κάθισμα λες να έπαιξε καποιο ρόλο? Σιγουρα πάντως ρόλο έπαιξε ότι δεν είμαι από τους τύπους που έχουν στο παρμπριζ του ι.χ. τους το σήμα του καναλιού που δουλεύουν, ούτε το σήμα του επαγγελματικού σωματείου που ανήκουν). Ειδοποίησα το Μέγκα να στείλει κάμερα και όπως είδες στις ειδήσεις οι τύποι αυτοί όχι μόνο έκαψαν μια κλούβα των ΜΑΤ αλλά κρατούσαν κλεισμένο μέσα και τον οδηγό της – και τον άφησαν να βγει την τελευταία στιγμή!. Γιατί θέλουν να γίνουν ίδιοι μ’ αυτό που κατηγορούν – ΝαΪφ απορία? μπορει! Το Μίσος δεν μπορώ να το καταλάβω. Ούτε θέλω!
The Age of Understatement – The Last Shadow Puppets
Xo-xo-xo-xo-xo, γελώ σαν άη Βασίλης γιατί έχει πλάκα αυτό το ραδιοφωνικό ποστ.Διέκοψα την "εγγραφή" γιατί ο Αντώνης ανέβασε 40 πυρετό, η Μαρίνα ήθελε να σκαρφαλώσει σ’ ενα συρτάρι της κουζίνας κι αυτό το σιχαμένο αρνήθηκε, άρχισε το δελτίο, τέλειωσε το δελτίο, έπεσε ο πυρετός, έκανε ντουθ ο Αντώνης, και τώρα πώς εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Frank Popp, που μου είχε φέρει ένα cd του ο Θοδωρής Τσαντούλας στον Ροκ Εφ Εμ δεν ξέρω να σου πω. Είναι μάλλον που σκέφτομαι τι πρόγραμμα θα σιάξω στο Decadence αύριο Σάββατο.
Hip Teens (don’t wear blue jeans) – The Frank Popp Ensemble
Παλιά, όχι και πολύ, μην αρχίσετε πάλι τα της ηλίκας – τε-σπα. Παλιά λοιπόν τέτοιες μέρες θυμάμαι πολύ κόσμο να αλλάζει τις ατζέντες του, ή τα φύλλα στα filofax. Πάντα βαριόμουν δύο πράματα: να διαβάζω μάνιουαλ και να γράφω ατζέντες. Έχω ακόμη μερικές σελίδες στο filofax με τα γράμματα της – πολύ τακτικής συναδέλφου Ελένης Κατσαμπέκη από την εποχή του ΑΝΤ1, με μολύβι (για να τα διορθώνω τάχα μου, ενώ εγώ έγραφα τηλέφωνα με διαφορετικά χρώματα, μουτζούρωνα τα περιθώρια, έβαζα σταυρουδάκι δίπλα σε αποθανόντες, κόλλαγα Post-it αντί να βάζω σελίδες – le grand μπαχάλ με λίγα λόγια)
Loser – Beck (live @ Reading 2003)
Αύριο το βράδυ θα παίξω μουσική στο Club Decadence. Με είχε πρωτοφωνάξει να κάνω τον dj εκεί, ο Παναγιώτης Κούστας που τότε δούλευε εκεί και στη συνέχεια ο Νίκος Λακόπουλος, ο owner, αφού με είχαν ακούσει στον Ροκ Εφ Εμ. Ξέρεις κάτι πέρασα καταπληκτικά όλες τις φορές που έπαιξα εκεί – κι ήταν πολλές εκείνο το φεγγάρι. Με αφορμή ένα θέμα ή αναθεμα – αναλόγως – έβαζα ό,τι μουσική μου πέρναγε από το μυαλό και χορεύαμε μέχρι πρωίας. Μ’ άρεσε πάντα που στο De ερχόταν κόσμος για να χορέψει και να διασκεδάσει. Μερικοί διασκέδαζαν ακόμη κι αν δεν τους άρεσε ένα αφιέρωμα ή ένα τραγούδι που έμπαινε – μου τό’χαν πει! Δεν είμαι dj. Μ’ αρέσει να βάζω μουσική και να κάνω τους φίλους μου να χορεύουν και να διασκεδάζουν. Νομίζω επίσης ότι κάποιοι επαγγελματίες dj είναι τόσο σνομπ που μπορεί και να σου χαλάσουν τη διασκέδαση. Δεν ξέρω από τώρα τι μουσικές θα παίξω (προσπάθησα να καταρτήσω ένα πρόγραμμα, αλλά είπα "μα είσαι τοσο τρόμπας: πώς θα κάνεις πρόγραμμα αμα δε βλέπεις για ποιυς παίζεις;"), ξέρω ότι καπου στα χαράματα θα τελειώσω μ’ αυτό (μάλλον δεν σου υπογράψω κιόλας- άνθρωποι είμαστε) το τραγούδι
The Man who sold the world – David Bowie
Ευχαριστώ πολύ για την παρέα! Radio Friday την άλλη βδομαδα πάλι! Και να μην ξεχνιόμαστε
και στο πλαίσιο του μαθήματος που εμείς οι μεγαλύτεροι ξέραμε ως "εκθεση" ετοιμάζει μια εργασία. Πηγαίνει στην Γ’ Δημοτικού, ο μπαμπάς της είναι δημοσιογράφος, ο φίλος μου ο Σωτήρης, και η μικρούλα σκάρώνει μια εφημέριδα με τίτλο: www.ΜΑΘΗΤΕΣ.com
ιδού το δικό της πρωτοσέλιδο
Απλά, σταράτα, αφοπλιστικά (τι νόημα έχει αποκτήσει αυτή η λέξη στις μέρες μας…) και Δυνατά, έτσι όπως μόνο ένα πιτσιρδέλι (που λέει κι ο Σωτήρης) μπορεί να φωνάξει!!! ρωτάει και αυτή "Γιατί;"
Οι μέσα σελίδες είχαν νέα από το σχολείο, την τάξη, παιχνίδια και στην τελευταία σελίδα είχε τα αθλητικά (είπε στο μπαμπά της μη στενοχωρηθεί όταν τη δει γιατί εκείνη ως Πανιώνιος έκανε πλάκα στους Αεκτζήδες (όπως ο μπαμπάς)
Σ’ ευχαριστω πολύ Σωτήρη που μου εμπιστεύτηκες το πρωτοσέλιδο της κόρης σου!
Γνώρισα σήμερα το πρωί τον Άλντρι, Αλβανό, που έχει μεγαλώσει στην Αθήνα από επτά ετών – σήμερα είναι 19χρονο παλικαράκι. Η ρεπόρτερ της εκπομπής Κοινωνία ώρα Μέγκα, Αμαλία Κονολένου, βρήκε τον Άλντρι μαζί με άλλα παιδιά μεταναστών (όλα τα υπόλοιπα έχουν γεννηθεί στην Αθήνα!!!) και κουβέντιασαν για τη δική τους "εξέγερση" κοντά στους μαθητές.
Τα παιδιά αυτά βγήκαν στους δρόμους γιατί έχουν κι ένα κατά δικό τους αίτημα: Ψάχνουν πατρίδα! Παρά τις μαλακίες του "μετέχουν της Ελληνικής παιδείας" κλπ κλπ, δεν μπορούν να αποκτήσουν "χαρτιά". Και χωρίς χαρτιά δεν μπορούν να βρουν δουλειά,(ακούτε μανάδες και μπαμπάδες της Βουλής, ακούτε ξενοφοβικοί γνωστοί τε και άγνωστοι???) δεν μπορούν να γίνουν – και τυπικά – αυτό που είναι: έλληνες (γιατί έλληνες είναι όσο κι αν κάποιοι δεν αντέχουν στην ιδέα)!
Ο Άλντρι έκανε τις περιπέτειες του μουσική και ραπάρει στην κάμερά μου – και τον ευχαριστώ πολύ. Άκουσέ τa δύο τραγούδια – καταγγελίες του, κοίτα τα μάτια του και σκέψου αυτά που λέει…
