Giannis Kafatos

που τώρα έχει "πετάξει"

Share on Facebook

Δεν υπάρχουν λόγια

Υπάρχουν πολλά ΓΙΑΤΙ που κάποιοι οφείλουν έστω και για μια γαμημένη φορά να τα απαντήσουν!

Υπάρχει ένα άψυχο κορμί στο νεκροτομείο με μια σφαίρα από το Σάββατο το βράδυ στο κορμί του και ακόμη (Κυριακή μεσημέρι) δεν την έχουν βγάλει για να την εξετάσουν …

Υπάρχει ένα πρόσωπο πίσω απ’ αυτό το άψυχο κορμί. Ένα παιδί. Που στη χειρότερη περίπτωση έβρισε άσχημα ή / και πέταξε ένα μπουκάλι μπύρας σε ένα περιπολικό.

"Δικάστηκε" και καταδικάστηκε σε θάνατο!

ΟΙ 300 της βουλής ας σταματήσουν να παίζουν με τα κουβαδάκια τους και ας κάτσουν μια παρέα να τα βρουν. Νομίζω ότι το αίμα ενός παιδιού (πόσο σκατά εγκληματίας να είχε προλάβει να γίνει …) 15 χρόνων να τους βάλει λίγο "κοινό νου". "Ελπίζω" είναι μάλλον η καλύτερη λέξη, αφού η ελπίδα παθαίνει τελευταία… Πριν απ’ αυτήν "πεθαίνουν" (ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ) παιδιά.

… αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού ζήσουμε τις επόμενες μέρες  αναλύοντας … Το νόημα του Νοήματος (που λέει κι η φίλη μου η Φλώρου) θα το ξεχάσουμε κι αυτό, όπως και τόσα άλλα και οι τριακόσιοι θα ξαναριχτούν στην ανάγνωση των γκάλοπ και στην ανάλυση του δικού τους μικρόκοσμου.

Α, για την ιστορία: μέσα στην εβδομάδα είχε προγραμματιστεί να παέι στη Βουλή νομοσχέδιο που μεταξύ άλλων προβλέπει την οπλοφορία και των Δημοτικών Αστυνομικών 

Οι φωτογραφίες είναι του φίλου μου, φωτορεπόρτερ Σπύρου Τσακίρη και τις πήρα από το blog του – χωρίς να τον ρωτήσω.

Share on Facebook

το προγραμματάκι σήμερα έχει τα ταρανδολαμπιόνια πάνω από το κεφάλι του γι’ αυτό και μου μπαίνουν τρελλές ιδέες. Τέλος πάντων συνεχίζουμε ή μάλλον αρχίζουμε το προγραμμα με κάτι καλόπαιδα που αύριο θα είναι στο FUZZ club και μου τους σύστησε ο φίλος μου ο Ασλάνογλου (Ηλίας – ο παλιός τραγουδιστής των Magic De Spell)

Poni Hoax

Όπως σου έλεγα και σε άλλο ποστ μάλλον κατατάσσω τη μουρη μου στα XMASS animals, δηλαδή γουστάρω τρελλά τα xmass decorations, είμαι xmass spirit keeper, α, θυμήθηκα τώρα ένα συνάδελφο, μάλλον ο Θωμάκος ήταν κάποια Χριστούγεννα στον ΑΝΤ1 κάποια στίγμή που υπήρχε μεγάλη ένταση (καταλαβες, γινόταν της πτνας!) είπε την κορυφαία ατάκα: Παιδιά, παιδια ήρεμήστε … μη σκοτώνετε το πνεύμα των χριστουγέννων!

Εδώ και 24 ώρες ακούω καινούριο Tom Jones (24 Hours λέγεται το πόνημα του) και την φοβερή τραγουδάρα I’m alive!!!

Αυτά για σήμερα, άιντε καλό σου-κου, όλα καλά, ελπίζω μαζί με τα Χριστούγεννα να έρθει κι ο κερατάς ο χειμώνας γιατί κινδυνεύω από θερινό ιδεασμό και δεν αντέχω άλλο τους νοτιάδες! Όχι άλλη υγρασία (με τον ίδιο δραματικό τόνο στη φωνή του "όχι άλλο κάρβουνο")!

 

Share on Facebook

Κλείνουν σήμερα την Ακρόπολη οι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού.

Δηλαδή οι τουρίστες και οι προσκυνητές που έρχονται από τα πέρατα του κόσμου για να δουν αυτό που εμείς θεωρούμε τόσο δεδομένο, αν σηκώσουμε τα μάτια από το πεζοδρόμιο προς τον ουρανό, τον Παρθενώνα θα είναι "κλειστόν" επειδή έτσι αποφάσισαν οι συνδικαλιστές.

Δίκαια κατα πάσα πιθανότητα τα αιτήματά τους. Αλλά να με συμπαθούν (και να μην όμως χέστηκα) να πάνε να κλείσουν το υπουργείο, τον υπουργό στο σπίτι του, να αυτοπυρποληθούν, να πετάξουν γιαούρτια, να ξαπλώσουν στην αυλή της βουλής, να κατασκηνώσουν στην είσοδο και να μοιράζουν βελάκια με στόχο τη φωτό του Λιάπη ή του Καραμανλή ή του Αλογοσκούφη, να κάνουν ό,τι θέλουν  αλλά ΑΛΛΟΥ. 

Μην εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι είναι από τους τυχερούς του κόσμου που μπορούν  να βλέπουν και να περπατάνε αυτό το συγκλονιστικό μνημείο. Δεν τούς ανήκει. Δεν πρέπει να τους επιτρέπουμε να "τούς ανήκει".

Είναι ξεφτυλισμένοι (ομοίως κι αυτοί που τους ταλαιπωρούν).

Η Ακρόπολη, ο Παρθενώνας είναι κληρονομιά όλων μας. Δεν επιτρέπεται να είναι μέσο άσκησης πίεσης για κανέναν κερατά.

Ο επισκέπτης – προσκυνητής ετοιμάζεται πολλά χρόνια να κάνει την επίσκεψή του στο μαγικό αυτό σημείο του κόσμου. Δεν μπορεί κανένας να του κλείσει την πόρτα.

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα αν όταν επισκέφθηκα το Μάτσου Πίτσου (την Ακρόπολη των Ινκας στις Άνδεις) μου έλεγαν στα ριζά του βουνού : σενιόρ δε μπορείτε να ανεβείτε γιατί οι υπάλληλοι του ΥΠΠΟ απεργούν με οικονομικά και θεσμικά αιτήματα. Τι μπορεί να πει οποιοσδήποτε σε κάποιον που σήμερα θα δει το όνειρο της ζωής του να γκρεμίζεται. Το ξέρεις ότι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο που λένε "να δω από κοντά τον Παρθενώνα κι ας πεθάνω"?

Η Ακρόπολη είναι όλων μας. Δεν είναι το μαγαζάκι του πατέρα κανενός υπουργού, γενικού γραμματέα, υπαλλήλου, συνδικαλιστή.

Έλεος πια!

 

Όσο δίκιο και να έχουν δεν τους συμπονώ! Δεν τους κατανοώ, δε με αφορούν, δε θέλω να τους ξέρω. Δε μπορώ να ταυτιστώ με κανέναν που καταπατά το μοναδικό (για μένα) ιερό και όσιο ή "ιερό και όσιο" που … έτυχε να βρίσκεται κάτω από τον ίδιο ουρανό με ‘μάς!

 

Share on Facebook

ε, πού πας κι εσύ χωρίς μουσική σ’ ένα τέτοιο ποστ!

[audio:Xmas – Motown Christmas – Temptations – Rudolf The Red-Nosed Reindeer.mp3]

ορίστε λοιπόν, πάτα, άκου και μετά διάβασε το επόμενο ποστακιον!

στο άσμα οι μαγικοί Temptations!

Share on Facebook

… κάπως έτσι είναι η ατμόσφαιρα των χριστουγέννων μαζί με άρωμα κανέλλας, τριμένα καρύδια για δίπλες και μελομακάρονα, άχνη ζάχαρη για τους κουραμπιέδες (που δεν τους πολυτρώω) και ποτό βύσσινο της μαμάς μου (δοκιμάστε το και με πάγο!!!)

Εμένα μ’ αρέσει το φωταγωγημένο τζέρτζελο εντός κι εκτός των σπιτιών. Μ’ αρέσει να βγάζω τα γυαλιά μου και να βλέπω θολά τα φωτάκια που αναβοσβήνουν. Μ’ αρέσει να χαζεύω το χριστουγεννιάτικο μου δέντρο αργά το βράδυ στο σπίτι μ’ ενα τσιγάρο κι ένα ποτό (εννοείται χωρίς γυαλιά για να λαμπιρίζουν πιο πολύ τα λαμπάκια. Χαίρομαι τα χαράματα που ξεκινάω για τη δουλειά να βλέπω τα μπαλκόνια που στολίστηκαν για χάρη μου. Μ’ αρέσει το κλίμα των εορτών. Παλαιότερα μάλιστα, ως εργένης, μάζευα φίλους στο σπίτι με ντελίβερι για να στολίσουμε όλοι μαζί και μετά να πιούμε και ν’ ακούσουμε μουσική … και ό,τι άλλο τέλος πάντων.

Κατανοώ και τους γκρίνιες, αυτούς που δεν αντέχουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Τους κατανοώ και τους συμπονώ. Μπορεί κι αυτοί με τη σειρά τους να συμπονούν κι εμένα για την ελαφρότητά μου.

Εγώ δε βάζω πάντως τα λαμπιόνια και τα ρέστα μπροστά από τα προβλήματά μου για να τα κρύψω. Τα βάζω δίπλα -δίπλα. Υπάρχουν αυτά υπάρχουν και τ’ άλλα! Εγώ έμπλεξα με τα μεν , εγώ και με τα δε!

Το καλύτερό μου τραγόυδι για τα χριστούγεννα εδώ και μερικά χρόνια είναι ο Ρούντολφ. Δεν ξέρω γιατί έγινε το αγαπημένο μου τραγούδι, ξέρω όμως ότι τώρα που ακούω τον τετράχρονο Αντώνη μου και τη δίχρονη Μαρίνα μου να το τραγουδάνε συγκινούμαι. Και το χαίρομαι που το ζω.

Εκείνο που δεν αντέχω είναι η μέχρι ζαχαροδιαβήτη προκλήση bossa-nova-κική εκτέλεση όλων των μελωδιών του ντουνιά. Τόση bossa-nova πια ούτε ο Αυλωνίτης, ο Βουτσάς, η Καραγιάννη, η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη (α, να μην αφήσω απ’ έξω και τη Νίτσα Μαρούδα) μαζί. Δεν μπορώ άλλο τις μποσανοβικές διασκευές των ήχων που γουστάρουμε. Από τους Rolling Stones μέχρι τους Ramones και φυσικά του Ρούντολφ.

(δεν ξέρω γιατί  τα χριστούγεννα που έχουν πολιτογραφηθεί  "λευκά" πρέπει να τα τραγουδάμε με ρυθμούς Βραζιλίας – την οποία τιμώ ως χώρα και ως μουσική παράδοση – που αποδίδεται μαγευτικά χορευτικά από τις επίσης τιμημένες Βραζιλιάνες).

Πριν λοιπόν ο δήμαρχος "φωτίσει" την Αθήνα και μετά το Θεσσαλονικ-ο-δήμαρχο που τη στόλισε την πόλη του, στόλισα κι εγώ το βλογκ μου με ένα σούργελ-ο-Ρούντοφλ λαμπιονοστεφανωμένο και με ωραιότατα λαμπιόνια που δεν είναι κινέζικα και δεν κινδυνεύω να τα κάψω όλα όλα εδώ μέσα ένεκα βραχυκυκλώματος.

Καλά χριστούγεννα λοιπόν

XMASS animals  

Καλά χριστούγεννα …

και στους XMASS γκρίνιες!

Share on Facebook

 Πριν από καμιά δεκαριά μέρες πήρα μια πρόσκληση από τον παλιό μου συνάδελφο, τον Αντώνη Ρέλλα, για ένα γκρουπ στο FB σε σχέση με την Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με αναπηρία! Την επόμενη μέρα ο Αντώνης έστειλε στα μέλη του γκρουπ το παρακάτω μήνυμα:

Αγαπητοί φίλοι θα ήθελα να σας ευχαριστήσω διότι ακόμα δεν έκλεισε 24 ώρες ζωής και το group έχει περίπου 500 μέλη .
αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι να ανατρέψουμε την αρνητική κατάσταση σε βάρος των πολιτών με αναπηρία .
επιτρέψατε μου να σας προτείνω μερικά απλά πράγματα που αν τα εφαρμόσουμε θα κάνουμε την ζωή των ΑμεΑ πιο “ανθρώπινη”….

Όταν βρίσκεστε σε εμπορικό κατάστημα ,εκκλησιά ,δημοτικό κτήριο ,υπουργείο, νοσοκομείο ,κινηματογράφο , θέατρο…………………κλπ διαπιστώσετε ότι δεν έχει πρόσβαση για χρήστες αναπηρικού αμαξιδιου , τυφλούς , κωφούς ,μπορείτε ευγενικά να διαμαρτυρηθείτε στην διεύθυνση .
τα κτήρια βάση νομοθεσίας οφείλουν να είναι προσβάσιμα και αν δεν είναι αυτό σημαίνει ότι ο ιδιοκτήτης τους δεν θεώρησε σκόπιμο να ξοδέψει παραπάνω χρήματα για τις απαραίτητες τροποποιήσεις , συνήθως αυτά τα χρήματα δίνονται για να κάνουν τα στραβά μάτια οι αρμόδιοι ελεγκτές ……..

όταν κάνετε την βόλτα σας στην πόλη και πέσει στην αντίληψη σας αναπηρικό parking ελέγξτε αν το αυτοκίνητο που είναι σταθμευμένο έχει την αντίστοιχη αναπηρική κάρτα στάθμευσης αν όχι καλέστε το 100 η 1889 και καταγγείλτε κατάληψη αναπηρικού χώρου στάθμευσης .

μην συμμετέχετε σε φιλανθρωπικές eεκδηλώσεις, τις περισσότερες φορές δεν είναι για την αποκατάσταση των αναπήρων αλλά για αυτούς που τις διοργανώνουν , εξάλλου η φιλανθρωπία βλέπει μόνο την ανάγκη και όχι την αιτία που την γεννά.

Μην χρησιμοποιείτε την λέξη αναπηρία με αρνητική έννοια .
Αναπηρία σημαίνει ο χρήστης εργαλείου και όχι ο ανίκανος .

μην ταυτίζετε την αναπηρία μόνο με τους χρήστες αναπηρικού αμαξιδιου
Οι παρα/τετραπληγικοι είναι ένα σημαντικό κομμάτι του αναπηρικού κινήματος και μια από τις πιο δραστήριες ομάδες κοινωνικών διεκδικήσεων όμως δεν θα πρέπει να αγνοούμε και τις υπόλοιπες ομάδες (τυφλοί ,κωφοί , νοητική καθυστέρηση , αυτιστικοί , θαλασσαιμικοί ,ακρωτηριασμένοι ) που όλοι μαζί συνθέτουν το παζλ των διεκδικήσεων στην Ελλάδα.

Σας παρακαλώ διαδώστε αυτές τις λίγες πληροφορίες με την ευχή να πιάσουν τόπο
Τέλος θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από την προσωπική μου εμπειρία
Η γνωριμία μου με την αναπηρία δεν μου δημιούργησε ανυπέρβλητα εμπόδια.
Εμπόδια μου επέβαλε η πολιτεία και η κοινωνία.

Αντώνης Ρέλλας
Σκηνοθέτης –πολίτης με αναπηρία

Με τον Αντώνη δουλεύαμε στα νιάτα μας στον ΑΝΤ1, μέχρι που εκείνος από ένα τροχαίο, επέζησε μεν, σακατεύτηκε δε! Όμως δεν το έβαλε κάτω. Όταν πήρα το μήνυμα του, του έστειλα ένα μέιλ που τού έλεγα ότι πρέπει να θυμώσουμε όλοι για την κατάσταση που επικρατεί τριγύρω μας και ουσιαστικά αποκλείει τα άτομα με αναπηρία από τα απλά καθημερινά πράματα που για μας είναι αυτονόητα. Δες ένα απόσπασμα από την απάντησή του:

…αλλά δεν πρέπει να τους κάνουμε να θυμόσουν ,κοινωνούς θέλουμε για μια πιο ανθρώπινη ζωή για όλους μας και όχι για τους περισσότερους .
ήμουν θυμωμένος για πολύ πολύ καιρό και το μόνο που κατάφερα είναι να φάω τα μούτρα μου και να χαρακτηριστώ αρνητικά .
η ενασχόληση μου και η συμμετοχή μου στο ακτιβιστικο κίνημα των ΑμεΑ και η γνωριμία μου με ακτιβιστες του είδους από όλο τον κόσμο μου δίδαξε πώς να κάνω τον θυμό μου τέχνη και την τέχνη θυμό μου…

Βλέπεις τι λέει ένας άμεσα ενδιαφερόμενος για την αδιαφορία που επικρατεί? Νοιώθεις πόση δύναμη πρέπει να αποκτήσει κάποιος που έχει πρόβλημα για να μην μπει στο περιθώριο?

Αν, ίσως, δε σε πείθει ο Αντώνης μπες στο βλογκ της Αθανασίας, ενός γλυκού κοριτσιού, που πρόσφατα απέκτησε το δικό της χώρο στο ίντερνετ, αλλά φαίνεται ότι κι αυτή δεν μπορεί να βρει το "χώρο της" ανάμεσα στους  "κανονικούς". Δες ένα μικρό απόσπασμα … (και πάτα απάνω για να δεις το πλήρες κείμενο – Κραυγή)

 Το  νέο  αυτό  πόστ  το  έκανα  επειδή  πρόσφατα  έγινε  κάτι  το  οποίο  με  έκανε  να  θυμώσω. Και  πολύ, πολλοί  από  εσάς  ξέρετε  ότι  εγώ  είμαι  Αμέα  έτσι;;  μέσα  στις  πολλές  δυσκολίες  που  έχω, έχω  και  κάποια  που  είναι  η  πιο  σοβαρή  από  όλες  και  αφορά  μιά  ιδιαιτερότητά  μου. Γιανά  καταλάβετε  πιο  έυκολα  τι  εννοώ  εγώ  θα  το  πώ  όσο  πιο  απλά  γίνεται. Εγώ  έχω  μιά  φυσική  ανωμαλία  στη  κύστη  μου  και  αυτή  δε  δουλέυει  σωστά, έχει  πρόβλημα  ο  σφιγκτήρας  και  η  κύστη  δ εν  μπορεί  να  κάνει  τις  κινήσεις, που  πρέπει  να  βγάλει  τα  ούρα  όταν  είναι  γεμάτη, και  να  τα  κρατήσει  αντίθετα  μέσα  όταν  πρέπει. Οκ;;, το  πρώτο  που  γράφω  είναι  το  πιο  άσχημο  διότι  αυτό  κρύβει  πολλά  κακά. Όπως  εάν  η  κύστη  είναι  γεμάτη  και  τα  ούρα  μένουν  μέσα  πιέζουν  και  αυτό  μπορεί  να  καταλήξει  ακόμη  και  σε  ένα  εγκεφαλικό  για  άτομα  όπως  εγώ. Διότι  ανεβαίνει  η  πίεση  μέχρι  και  20, και  νομίζω  βλέπουμε  τι  εννοώ  με  αυτό  εγώ  κάνω, χρήση  καθετήρα  από  8  χρονών. Και  έχω  ανάγκη  συνεχή  από  διάφορα  είδη,(γάζες, καθετήρες,betadine),διότι  κάνω  συνεχείς  καθετηριασμούς. Έως  τώρα  αυτά  τα  έγραφε  το  ΙΚΑ  όμως  κάτι  καιρό  τώρα, έπαψε  να  μας  τα  γράφει  και  μας  λένε  ότι  μας  ανήκει  μόνο  πολύ  μικρό  μέρος  από  αυτά. Εγώ  πρίν  έπαιρνα  κάπου  200  καθετήρες, (επειδή  τόσους  έχω  ανάγκη  το  μήνα), και  τώρα  αυτοί  αρχικά  μου  έδιναν  μόνο  80!!!-αλλά  μετά  από  άρνηση  των  γονιών  μου, και  συζήτηση  με  κάποιους  αρμόδιους  εκεί  δέχτηκαν  με  ένα  σωρό  ζόρια  να  δώσουν  150  τελικα. Μας  ανάγκασαν  εκεί  που  κάναμε χαρτιά  να  μας  δώσουν  άλλους  κάθε  ενάμιση  μήνα, τώρα  να  μαστε  στο  ΙΚΑ  κάθε  μήνα  επειδή  δε  φτάνουν  αυτοί  για  όλο  το  μήνα. Και  σας  ρωτάω, τώρα  εσάς  ρε  παιδιά  εάν  δεν  είναι  αυτό  ταλαιπωρία  τότε  τί  είναι;, δε  κατάλαβα  τώρα, οι  κύριοι  θα  βγάλουν  πάνω  μου  τα  όποια  απωθημένα  τους;;,

Βλέπεις, βλέπεις πώς αναγκάζουμε, όχι εσύ κι εγώ απαραιτήτως, ανθρώπους να ξεγυμνώνονται μπροστά μας για να πείσουν κάποιους ότι μπορούν κι αυτοί να ζουν μια κανονική ζωή?

Εγώ ντράπηκα όταν διάβασα το κείμενο αυτής της κοπέλας που τη γνωρίζω μόνο από τα σχόλια της στα βλογκς  και τις αναρτήσεις στο δικό της.

Δεν ντράπηκα για την Αθανασία. Αυτή είναι περήφανη για τις δυνατόητες που ξέρει ότι διαθέτει.

Ντράπηκα για όλους αυτούς που ξεφτυλίζουν τους ανθρώπους που έτυχε να έχουν μια ατυχία στη ζωή τους.

Αυτοί οι δήμιοι θέλουν θυμό, κράξιμο και μηδενική ανοχή.

Για να μην είμαστε κι εμείς συνένοχοι!

Share on Facebook

 

Συγκινήθηκα πάρα πολύ, όταν χαζολογώντας στα βλόγκια έπεσα εδώ (φωτογραφίες από την παλιά ΕΡΤ – ΥΕΝΕΔ).  Από τις δεκάδες φωτογραφίες που κοιτούσα με περιέργεια να ανακαλύψω γνωστούς και αγνώστους "στρατιώτες" της τηλεόρασης έπεσε το μάτι μου στη φωτογραφία του Αρη. Πριν από 19 χρόνια για μένα ήταν ο κύριος Άρης υπεύθυνος του μοντάζ στον ΑΝΤ1. 

Η τηελόραση ακόμη δεν είχε εκπέμψει, αυτό θα γινόταν πανηγυρικά το βράδυ της πρωτοχρονιάς του 1989. Φαντάσου ότι τα γραφεία στον Παράδεισο Αμαρουσίου ήταν ακόμη αδιαμόρφωτα και μάλιστα για ένα διάστημα οι συσκέψεις γινόντουσαν γύρω από ένα γιγάντιαιο κουτί (κάπου μηχανήματος) κι εμείς καθόμασταν σε μικρότερες κούτες. "Εμείς" είμασταν οι ψάρακες νεοσύλλεκτοι, παλιοί δημοσγιογράφοι, λιγότερο παλιοί δημοσιογράφοι, σταρς της εποχής και γενικά όλες οι μούρες που σιγά σιγά έγιναν οι άνθρωποι της ενημέρωσης εκείνα τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Κοιτώντας πίσω, τότε που τα μούσια μου δεν είχαν ίχνος άσπρης τρίχας – ομοίως και τα μαλλιά μου και  θυμάμαι με νοσταλγία τα πρώτα μου βήματα στο πιο μαγικό μέσο που εξακολουθώ να αγαπάω και εξακολουθεί να τρέφει, πλέον και την οικογένειά μου. Τι θα πει "αγαπάω το μέσο"?  Ό,τι καταλαβαίνεις! Αγαπάω τη δουλειά μου. Αγαπάω τον κόσμο της τηλεόρασης, αγαπάω και πολλούς από τους αθνρώπους της. Σέβομαι (κάποιους από) τους ανθρώπους της!

Ο Άρης Κανελλόπουλος λοιπόν, που είναι απών εδώ και μερικά χρόνια, ήταν ο Δάσκαλος για πολλούς από εμάς, τα νέα (τότε) φυντανάκια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Μας μάθαινε τα μυστικά του μοντάζ αλλά όχι μονο: μάς μάθαινε και δημοσιγραφία, και φωτογραφία και ήθος στο ρεπορτάζ! Όχι την πουστιά, αλλά τη μαγεία, την τεχνική για να κάνεις ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ  ένα μικρό φιλμάκι ώστε σε λίγα δευτερόλεπτα, ή στην καλύτερη περίπτωση σε ένα-δύο λεπτά (τόσοι ήταν οι χρόνοι στα δελτία ειδήσεων εκείνα τα χρόνια που διαρκούσαν 30 λεπτά) να δώσεις στον τηλεθεατή όλες τις πτυχές του θέματος.

Ο Αρης μας δίδασκε αισθητική, μας δίδαξε και ήθος. ΄Ηταν πάντα στο πλευρό μας.

Δε θα ξεχάσω ποτέ ότι μια φορά που είχε τύχει να έχω το πρώτο θέμα του δελτίου και η ώρα ήταν περίπου οκτώ να μου μαλάζει το σβέρκο γιατί είχα κολλήσει και δεν μπορούσα να σπικάρω ούτε δύο λέξεις χωρίς σαρδάμ. Γύρω μας πανδαιμόνιο: ο διευθυντής, ο παρουσιαστής, ο αρχιπαραγωγός, ο σκηνοθέτης όλοι κάθε είκοσι δευτερόλεπτα έμπαιναν μέσα στο μικρό καμαράκι με τα δύο βίντεο-μονταζιέρες ρωτούσαν – ουρλιάζοντας: πού είναι το πρώτο θέμα, πότε θα τό ΄χουμε … Ο Άρης στις οκτώ και δεκα άναψε το τσιγάρο του – ήταν ο μονος που κάπνιζε στον τέταρτο όροφο που βρίσκονταν τα μηχανήματα, έκλεισε την πόρτα πίσω του και έβαλε σε όλους μια φωνή: αφήστε επιτέλους το παιδί να σπικάρει. Μην  μου τον αγχώνετε άλλο! Όλοι εξαφανίστηκαν!

Μπήκε μέσα και μου είπε: άναψε κι εσύ ένα τσιγάρο Γιάννακη / δεν τα έχω εδώ απάνω / πάρε από τα δικά μου, χαλάρωσε και πάμε το σπικάζ μια κι έξω! Έβγαλε έξω και τον μοντέρ και είπε θα μοντάρω εγώ μαζί σου. Πήρα μια τζούρα, τό ‘σβησα, πήρα μια βαθιά ανάσα και τό ‘βγαλα με τη μια.

Μού ‘ριξε μια φαπα στον ώμο – όπως ο μπαμπάς μου όταν έκανα κάτι καλό. Χαμογέλασε στραβά και με τα μαγικά του δάχτυλα στις οκτώ και 27 λίγο πριν πέσει  το σήμα του δελτίου παρέδωσε το πρώτο θέμα στο δελτίο.

Αυτή είναι η τηλεόραση που αγαπάω και σέβομαι: Ο Άρης Κανελλόπουλος!  Όπως πολλοί άνθρωποι της τηλεόρασης έφυγε από κοντά μας ξαφνικά, ήταν ο πρώτος τηλεοπτικός μου φίλος που έχανα. Είχα φύγει εν τω μεταξύ από τον ΑΝΤ1 για τον ΣΚΑΪ. Ο Άρης, που μας έμαθε ότι η τηλεόραση είναι ομαδική δουλειά, είναι αισθητική, είναι οι άνθρωποι της!

Όπου και να βρίσκεσαι ρε Αρη, κύριε Άρη πάντα θα σ’ ευχαριστώ, και πάντα θα σε σέβομαι!

Share on Facebook