Προσωπικώς προτιμώ να ΖΩ τη μουσική. Αυτή ακούω πρωτίστως και δευτερευόντως όταν ακούσω ένα κομμάτι. Ο λόγος μπορεί να "ην εν αρχή", αλλά εγώ τον ακούω μετά! Πρώτα μπαίνει μέσα μου η μουσική. Για κάποιο λόγο αφήνω ανοιχτές τις πόρτες του εαυτού μου να υποδέχεται τις μουσικές.
Θυμάμαι το Γιαννάκη αγκαλιά στον μπαμπα μου, μπροστά σε ένα πομπινόφωνο να ακούει τραγούδια των Νοστράδαμος, αργότερα σε κασετόφωνο Ελβις (μ’ άρεσε η μουσική αλλά τον τύπο ποτέ δεν τον χώνεψα), μετά ο μπαμπάς μου αγόρασε στέρεο (ραδιοενισχυτή και πικάπ) και αρχίσαμε να αγοράζουμε δίσκους. Μετά, στη γειτονιά μου, η Σοφία άνοιξε το πρώτο δισκοπωλείο (την εποχή που τα LP είχαν 250 δραχμές) και πήγαινα εκεί και άκουγα μουσικές και μετά η Σοφία μας έγραφε κασέτες (εξίσου παρανομο με το "μοιρασμα" των Mp3 του σήμερα). Νωρίτερα από τη Σοφία, είχα την Ολυμπία, τη δασκάλα των αγγλικών που μου έφερνε και μου πρότεινε μουσικές. Απ’ αυτήν άκουσα πρώτη φορά Simon & Garfunkel – το συγκλονιστικό El Condor Pasa που αξιώθηκα και το άκουσα και στην ορίτζιναλ εκτέλεσή του στον τόπο που γεννήθηκε -στις Άνδεις, Urriah Heep και φυσικά Beatles. Από τον θείο Κώστα άκουγα κλασικές μουσικές και όπερες και από τον θείο Τάκη λαϊκά, ελαφρά και ιταλικά. Ο θείος Τάκης είχε αγοράσει και κασετόφωνο οπότε με τον συχωρεμένο τον ξάδελφό μου τον Γιάννη – να ‘ναι καλά εκεί που είναι φτιάχναμε και κασέτες.
η υποδέλειπη ιστορία στο Allwe.tv
Share on Facebook
