Καλημέρα, Παρασκευιάτικα, εκπέμπω από τις διακοπές και χάρη στο wi-fi του «Μαραμπού» στην παραλία του Αμποβού στην Αφησσο!
Τόσες μέρες εδώ, και μετά από τόσα πολλά χρονια παρατηρώ ότι ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά παραλιακά χωριά του Πηλίου έχει κάτι σαν … ανθρωποδιώκτη.
Από τη μια έχει τον Αντρέα και τη Βιβή, τον Αντώνη και τη Μαρίνα, το Γιώργο και την Αννα, το Θοδωρή, επαγγελματίες που κάνουν ό,τι μπορούν για να προσφέρουν υπηρεσίες στον επισκέπτη, με ποιότητα , μεράκι και κέφι. Κοντά σ’ αυτούς κι αλλοι επαγγελματίες που δεν τους ονομάτίζω γιατί δεν τους ξέρω προσωπικά και τόσα χρόνια όπως τα παιδιά.
Από την άλλη υπάρχει και το επισημο πρόσωπο του χωριού που κάνει ό,τι μπορεί για να διώχνει ακόμη και τους περιστασιακούς επισκέπτες – ξέρεις αυτούς που έρχονται εδώ για ένα μπανάκι, ένα τσίπουρο τις Τετάρτες και τις Δευτέρες που είναι κλειστά τα μαγαζιά στο Βόλο, το Σάββατο ή την Κυριακή. Δε σου λέω για αυτούς που αποφασίζουν να έρθουν για λίγες μέρες.
Το χωριό δεν έχει πάρκινγκ, έχει ένα δρόμο που τις μέρες που σου είπα παραπάνω είναι σαν την κόλαση του Δάντη, σε ελεύθερη απόδοση από τον Καρβέλα. Το χωριουδάκι μας, δεν έχει πάρκινγκ γιατί δεν ενδιαφέρθηκε ο δήμαρχος να έχει. Δηλαδή έχει ένα χωμένο κάπου που για να φτάσεις πρέπει να περάσεις μέσα από την πλατεία του χωριού.
Η πλατεία του χωριού, που κανονικά θα μπορούσα να αφήσω τα παιδιά μου να παίξουν με τα άλλα παιδιά η μισή έιναι καλυμένη από τραπεζοκαθίσματα (πράγμα που δε με πειράζει) αλλά η άλλη μισή γίνεται πάρκινγκ για μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα ιδιοκτητών που δε σκαμπάζουν από λόγια.
Μου έλεγε ο γείτονας μου ο Ντίνος, ότι μια μέρα με τα παιδιά του κινδύνεψε από ένα αυτοκίνητο που ήθελε να μπει στην πλατεία, κι όταν διαμαρτυρήθηκε ο οδηγός ωραιότατα του αντιγύρισε «τι θες εσύ ρε Αλβανέ»!
Είδα προχθές έναν κύριο από το Δήμο και πήγα να του πω για την κατασταση, κι ήθελα να του αναφέρω ότι στις δύο κουνιες και μια τσουλήθρα που έχουν βάλει στο … λιμανάκι δεν μπορώ να πάω τα παιδιά γιατί κι εκεί έχει γίνει πάρκινγκ και όπως καταλαβαίνεις ο συνδυασμός «καβαλάω αυτοκινητο – ανεβαίνω στην κουνια» δεν είναι πολύ βολικός … Τον είδα λοιπόν και προσπάθησα να του μιλήσω και εκείνος πολύ χαλλλλαρά, σηκώθηκε κι έφυγε, δεν είπε ούτε καλημέρα, όπως λέμε όλοι εδώ στο χωριό, είτε γνωριζόμαστε μεταξύ μας είτε όχι.
Α, η πλατεία, έχει την πηγή και τρέχει το νερό γάργαρο μέσα σε ένα ρυάκι που πάει ευθεία στη θάλασσα. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι και το νερό να τρέχει για να δροσίσει τους περαστικούς, παλιά από μια σωλήνα και τα τελευταία χρόνια μέσα από πέτρινες ή μαρμάρινες «χούφτες». Φέτος πιανου «χούφτα» μοσχοθρεμένη αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται να τρεχει το νερό, όπως σε όλες τις πλατείες του Πηλίου, δεν ξέρω να σου πω! Φανταζομαι όμως, ότι είναι αυτός που δε γουσταρει εμάς που ερχόμαστε εδώ γιατί ενδεχομένως … δεν ξέρω τι να σου πω! Μήπως χάλασε το νερό της πηγής? Πάλι δεν το ξέρω, γιατί δεν το άκουσα να το λέει κανείς. Μήπως θέλει να κάνει οικονομία? Να το δεχτώ, αλλά να δεχτεί κι αυτός ότι έχουν ανακαλυφθεί οι διακόπτες που ανοιγουν και κλείνουν το νερό και λέγονται βρύσες ή βάνες. Τι να πω?
Είναι ο ίδιος ο αρχηγός της Αφησσου, με τον αρχηγό του Νεοχωρίου, που λέγαμε τις προάλλες ότι γκρέμισε την πλατεία λίγες μέρες πριν από το πανηγύρι του χωριού …
Παρατηρώ στις διακοπές, ακόμη πιο έντονα απ’ ότι αντίστοιχα πράγματα το χειμώνα, πώς κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί γιατί βρέθηκαν σε ένα μερος, με μια περιουσία – και που κατα τεκμήριο δεν την δούλεψαν – και δεν μπορούν να εκτιμήσουν τι έχουν. Είτε θέλουν να τα αρπάξουν (ωραιότατο μάθημα που παίρνουμε όλοι εδώ και τριάντα χρόνια) είτε θέλουν να τα αρπάξουν και να χαλάσουν τον τοπο που τους ανέχεται.
Δεν είναι κρίμα?
Η Άννα έλεγε στη γυναίκα μου ότι «αν κλείναμε όλοι τα μαγαζιά μας θα ήταν πολύ χαρούμενοι»
Σαν τη διαφήμιση … «Να φύγετε να πάτε αλλού» έτσι ακριβώς λειτουργούν οι «αρχόντηδες» της Αφήσσου και των άλλων χωριών του Πηλίου. Και προς τους επαγγελματίες και προς τους κατοίκους και προς τους επισκέπτες – τουρίστες.
Share on Facebook
