Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλό μεσημέρι, καλή δροσιά εύχομαι. Την Παρασκευή την κοπανά ενωρίς για Αφησσο – Πήλιο. Γιόρταζε η κόρη μου, μαζί με το χωριό. Την Πέμπτη η ξαφνική μπόρα διέλυσε το σκυλοπανήγυρο στην πλατεία, ο Αντώνης, η Μαρίνα και όλα τα παιδιά έμειναν με τη χαρά αφού στο πανηγύρι δεν ήρθαν φέτος οι κινέζοι σύντροφοι με τα παιχνίδια που όλο το χειμώνα βλέπεις στην τηλεόραση ότι είναι τόσο πολύ επικίνδυνα, αλλά το καλοκαίρι στα κατά τόπους παραδοσιακά πανηγύρια είναι μια χαρά για να "βουλώσουν" παραπονεμένα στόματα που αλυχτάνε!

Το Πανηγύρι – Νικόλας Ασημος

Σκηνή στο tube. Λονδίνο, πριν από πολλά πολλά χρόνια, Παρασκευή απόγευμα: Νεανίας τις εισέρχεται στο βαγόνι. Κρατά χαρτοφύλακα και τσάντα κρεμαστή στον ώμο. Δερμάτινα αμφότερα και απαστράπτοντα, όπως και τα υποδήματά του. Αφήνει τσάντες αναμεσα στα απαστράπτοντα υποδήματα, ξεκουμπώνει σακάκι, χαλαρώνει γραβάτα, ξεκουμπώνει πάνω κουμπί πουκαμίσου, χαλαρώνει κι άλλο γραβάτα, ξεκουμπώνει και δεύτερο κουμπί υποκαμίσου και με μια σχεδόν χορευτική κίνηση τα βγάζει όλα πάνω από το κεφάλι του! Μένει με λευκό t-shrit – που δε θυμάμαι τι , αλλά κάτι έγραφε απάνω – και βγάζει από την τσάντα δερμάτινο μπουφάν και το φοράει! Θρίαμβος! Θρίαμβος στο βλέμα και στα χαμόγελα που άρχισε να σκορπάει στο βαγόνι σε όσους απορρημένα τον κοιτούσαν. (κάποιες γιαγιάδες ήλπιζαν σε κάτι περισσότερο …)

White collar boy – Belle and Sebastian

Άι χαβ ε κουέστιον του πόουζ! Thelo na theso ena erotima?????

Γιατί ο Ιούλιος είναι καλός μήνας για να ξεκινήσεις έργα ασφαλτόστρωσης στην ΕΘνική Οδό?

Προφανώς για να μην ξεχάσουν όσοι φύγουν διακοπές τι τρομπιά επικρατεί στην ελληνική γραφειοκρατία. Μη και ξεχάσουμε!

Αυτός που παίρνει τις αποφάσεις για αυτά τα θέματα είναι … my hero! Θέλω να γίνω σαν κι αυτόν όταν μεγαλώσω!!!

Street Fighting Man – Rolling Stones

Diakopes, διακοπές

έρχονται σε λίγες μέρες!!!!

ελπίζω κι οι δικές σου επίσης!!!!

Είναι όμορφη η αίσθηση του "περιμένω το τρένο στο σταθμό"!

Παρατηρώ – μέχρι παρεξηγήσεως – τους εν αναμονή ταξιδιώτες στην αποβάθρα του σταθμού.

Από πού έρχονται, πού πάνε, ποιους αφήνουν πίσω, ποιους πάνε να συναντήσουν?

 Πώς μιλάνε στα τηλέφωνα, πώς αποχαιρετούν κάποιον που τους συνόδευσε μέχρι το σταθμό?

Είναι χαλαροί με τις αποσκευές τους ή τρέμουν ότι θα τις χάσουν έτσι κι απομακρυνθούν κάνοντας ένα βαριεστημένο περίπατο πάνω-κάτω?

Είναι ωραία να ταξιδεύεις με τρένο, είναι χαλαρωτικό

αν έχεις ξεφορτώσει τις "εσωτερικές" σου αποσκευές ή αν τουλάχιστον δεν έχεις "υπέρβαρο"

Αφιερωμένο

σε όλους

όσους

ενδιαφέρονται

για κάποιον

Πόσες φορές έχει τύχει να περνάς από ένα μέρος συνεχώς?

Κάθε μέρα ή κάθε τόσο – τέλος πάντων!

Να για παραδειγμα, εγώ όταν πάω στο κοντινό "μικρό" σούπερ μάρκετ παρκάρω στο επίσης μικρό πάρκινγκ του, και όταν φέυγω παρανομώ οδηγώντας αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να κάνω το "γύρο του θριάμβου" στο Φάληρο. (οκ δεν είπα ότι είναι σωστό, αλλά το κάνω όταν δω έρημα τα 10 μέτρα που πρέπει να κάνω … ανάποδα)

Βλέπω λοιπόν κάθε φορά που πάω για τα ψώνια το αρχαίο Morris να το τρώει άλλοτε η βροχή άλλοτε η ζέστη και σίγουρα μονίμως ο χρόνος. Το ροκανίζει.

Σήμερα, έβγαλα το κινητό και το τράβηξα!

κοίτα τώρα τι μού ‘ρθε στο μυαλό: και το προηγούμενο ποστ είχε να κάνει με κάτι παλιό που αφήνεται στο χρόνο να …

τι θα πει αυτό … γιατρέ μου?

πώς συνδυάζονται αυτά με το γεγονός ότι έγινα σαράντα?

ή μήπως δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, αφού και στα είκοσί μου τα ίδια καρέ μ’ άρεσε να απαθανατίζω!

τι να σου πω!

ό,τι και να σου πω μάλλον αλήθεια θα είναι!

Λες να υπάρχει και κάποιος που παρατηρεί εμάς να αφηνόμαστε στο χρόνο και να γινόμαστε παιχνίδια του?

Μπα, πολύ ματαιόδοξο ακούγεται αυτό!

Τώρα αν είσαι τόσο ικανός που βγαίνεις από τον ευαυτό σου και μπορείς να τον παρατηρείς …

και πάλι … τι να σου πω!

Τελευταίως κατάλαβα ότι πέρασα ένα μεγάλο διάστημα που βιώνα την καθημερινότητά μου πολύ … φοβικά.

Ίσως να εξακολουθώ να το κάνω.

Όμως … όμως τώρα το έχω τουλάχιστον πει δυνατά στη μούρη μου, το έχω συζητήσει και έχω πει και τα σχετικά "σιχτίρια" που αξίζουν σε μια τέτοια ζήση.

Τι θα γίνει?

Ποιος το ξέρει!

Κανείς!!!

Λιγο έξω από το Βόλο, στο δρόμο προς τις παραλίες του Πηλίου, αυτό το αριστούργημα το βλέπω χρόνο με το χρόνο να μαραζώνει.

Φέτος είχα αποφασίσει να το απαθανατίσω. Το είχα κάνει και καμία εικοσπενταριά χρόνια πριν, στο δρόμο της επιστροφής με τον θείο Τακη, τον ξάδελφο μου, Γιάννη και τη θεία Χάρις. Ο θείος και ο εξάδελφος έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά είναι πάντα μαζί μου ειδικά στις πηλιορείτικες διαδρομές!!!

Κάπου υπάρχουν και οι φωτογραφίες – θα ψάξω να τις βρω να δούμε μαζί τις διαφορές.

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου – εκεί που είναι το ρυάκι – που θα ακούσεις στο βίντεο – έχουν βάλει μια από τις μεγάλες πινακίδες για την αποκατασταση κλπ κλπ. Σκουριάζει κι αυτή όπως τα κάγκελα του αρχοντικού…

την περασμένη Παρασκευή ήμουν διακοπές, οπότε δεν ειχαμε εκπομπή

αυτην την Παρασκευη εχω το χερακι μου στο γυψο, "μεχρι την αμασχάλη" και δεν μπορω να γραφω πολλά

μπορω όμως να κούω!!!!

Moby – Mistake

Kaλό σου-κου

όταν γιάνει η χέρα μου,

θα σου πω – αν θελω να το θυμάμαι,

πόσα πράγματα δεν μπορεις να κάνεις

οταν εχεις το χερακι στο γυψο!!!

Ειναι πολύ ωραία η βροχή. Αρκεί να μην πέφτει κάθε μέρα στις διακοπές σου. Εμένα μου έτυχε και αυτό φέτος, στο πρώτο κομμάτι των διακοπών μου.

Αφησσος ή ‘Αφυσος? τέλος πάντων Afissos ειναι το καλοκαιρινό μου "χωριό" τα τελευταία χρόνια. Εκεί ξεκινούν οι διακοπές, με τα παιδιά να μπορούν να παίζουν στο δρόμο με τα άλλα παιδιά του χωριού, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιώ αυτοκίνητο, ωραία παρέα του καλοκαιριού που χρόνο με το χρόνο γίνεται ακόμη καλύτερη.

Το Πήλιο είναι μαγικό βουνό. Θα μου πεις "σιγά τα ωά, αυτό το ξέρουμε από πολύ παλιά"! Ναι αλλά είναι πολύ όμορφο να το ξαναανακαλύπτεις κάθε χρόνο. Εμένα τουλάχιστον μ’ αρέσει πολύ αυτή η αίσθηση.

Παραλίες με τα υπέροχα βοτσαλάκια, χωριά μεσ‘ στο πράσινο – όσο διασώζεται από τις πυρκαγιές, ευτυχώς ακόμη αντέχει το βουνό.
Οι ιστορίες του Κένταυρου, που πολύ αρέσουν στα παιδιά μου – με τις απαραίτητες μπαμπαδίστικες παραλλαγές, σε κάθε βήμα σου. Σε κάθε διαδρομή τα παιδιά σε κάποια στροφή του δρόμου, σε κάποια κορφούλα φωνάζουν: να μπαμπά, εκεί, τον είδα τον Κένταυρο!

Προφανώς και τον είδαν, αφού αυτή είναι η επιβράβευση για τα καλά παιδιά! Φέτος βεβαίως ο Αντώνης κάτι αρχίζει να ψελίζει του στυλ: αφού αυτά είναι στα αρχαία καλε μπαμπά…

Το Πήλιο είναι μαγικό βουνό αλλά όπως όλα τα ωραία πράγματα στην Ελλάδα κατοικείται από ηλίθιους ανθρώπους. Προφανώς και δεν είναι όλοι άνθρωποι του πηλίου ηλίθιοι. Αλλά …

… αλλά πες μου εσύ όταν βλέπεις αρχές Ιουλίου την Πλατεία του χωριού, του Νεοχωρίου, σ’ αυτήν την κατασταση τι συμπέρασμα βγάζεις για τον "αρχηγό" του δήμου???

Πήρε ο αθεόφοβος, κύριος Δήμαρχος Αφετών, να ξηλώσει την πλατεία για να την σιάξει μέσα στο καλοκαίρι. Λίγες μέρες πριν από το πανηγύρι, την εποχή που το χωριό γεμίζει από αυτόχθονες και αλλοδαπούς τουρίστες.

Τα συχαρίκια μου δήμαρχε!

Βλέπεις? τσουπ! πάει η μαγεία! όσο και να λες είμαι διακοπές, να είμαι χαλαρός κλπ κλπ, όταν πας καλοκαιριάτικο στο Νεοχώρι, που είναι τόσο όμορφο, έχει τόσο ευγενικούς ανθρώπους, έχει καταπληκτικά παϊδάκια στην ταβέρνα της πλατείας, που σε συνδυασμό με τα χαμόγελα των ιδιοκτητών σε κερδίζει και δεν μπορούν να παίξουν τα παιδιά σου, ή εσύ να κάνεις μια βόλτα κάτω από το φεγγάρι …

σου σπάνε τα παπάρια, το λιγότερο!

Α, για τη βροχή στις διακοπές λέγαμε.

Τι ωραία που πέρασα με τον ήχο της πάνω στην κληματαριά, στο σπίτι του ξαδέλφου μου! Μια βδομάδα, κάθε μέρα είχαμε τη χαρά της συντροφιάς της. Εντάξει, ένα απογευματινό μπάνιο λιγότερο μας στοίχισε και δεν σου κρύβω ότι η επανάληψη με κούρασε λίγο. Τώρα ομως που ειμαι στην Αθήνα, κι αντί να χαζεύω τη θάλασσα, να κυνηγάω τα παιδιά, να πίνω κανα τσίπουρο, να κουβεντιάζω στην πλατεία, να βλέπω τη θάλασσα, και τέλος πάντων να κάνω ότι κάνω στις διακοπές … μου έλειψαν ακόμη και οι ενοχλητικές καθημερινές μας μπορίτσες!