Πόσες φορές έχει τύχει να περνάς από ένα μέρος συνεχώς?
Κάθε μέρα ή κάθε τόσο – τέλος πάντων!
Να για παραδειγμα, εγώ όταν πάω στο κοντινό "μικρό" σούπερ μάρκετ παρκάρω στο επίσης μικρό πάρκινγκ του, και όταν φέυγω παρανομώ οδηγώντας αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να κάνω το "γύρο του θριάμβου" στο Φάληρο. (οκ δεν είπα ότι είναι σωστό, αλλά το κάνω όταν δω έρημα τα 10 μέτρα που πρέπει να κάνω … ανάποδα)
Βλέπω λοιπόν κάθε φορά που πάω για τα ψώνια το αρχαίο Morris να το τρώει άλλοτε η βροχή άλλοτε η ζέστη και σίγουρα μονίμως ο χρόνος. Το ροκανίζει.
Σήμερα, έβγαλα το κινητό και το τράβηξα!
κοίτα τώρα τι μού ‘ρθε στο μυαλό: και το προηγούμενο ποστ είχε να κάνει με κάτι παλιό που αφήνεται στο χρόνο να …
τι θα πει αυτό … γιατρέ μου?
πώς συνδυάζονται αυτά με το γεγονός ότι έγινα σαράντα?
ή μήπως δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, αφού και στα είκοσί μου τα ίδια καρέ μ’ άρεσε να απαθανατίζω!
τι να σου πω!
ό,τι και να σου πω μάλλον αλήθεια θα είναι!
Λες να υπάρχει και κάποιος που παρατηρεί εμάς να αφηνόμαστε στο χρόνο και να γινόμαστε παιχνίδια του?
Μπα, πολύ ματαιόδοξο ακούγεται αυτό!
Τώρα αν είσαι τόσο ικανός που βγαίνεις από τον ευαυτό σου και μπορείς να τον παρατηρείς …
και πάλι … τι να σου πω!
Τελευταίως κατάλαβα ότι πέρασα ένα μεγάλο διάστημα που βιώνα την καθημερινότητά μου πολύ … φοβικά.
Ίσως να εξακολουθώ να το κάνω.
Όμως … όμως τώρα το έχω τουλάχιστον πει δυνατά στη μούρη μου, το έχω συζητήσει και έχω πει και τα σχετικά "σιχτίρια" που αξίζουν σε μια τέτοια ζήση.
Τι θα γίνει?
Ποιος το ξέρει!
Κανείς!!!
Share on Facebook