Giannis Kafatos

ενα πολύ εύγλωτο σκίτσο του Α.Πετρουλάκη από το protagon.gr

ένα μπλουζάκι – δώρο για όσους μπήκαν-βγήκαν και εξαργύρωσαν.

Γενικώς οι  "Εξαργυρωμενοι", που είναι κατά ένα περίεργο τρόπο ξεχασάρηδες, ένα μπλουζάκι το χρειάζονται. Όχι ότι κρύβει την ντροπή, αλλά … λέμε τώρα!

ο ‘ΕΦΗΒΟΣ" έχει κάνει μια ωραία ‘συλλογή" για το Πολυτεχνείο, κάνε κλικ!

Προσκυνώ

υποκλίνομαι

συγκινούμαι

λατρεύω

γουστάρω

τρελλαίνομαι

Καλημέρα

τι νέα, τι άκουσες? Τις τελευταίες μέρες διαβάζω σε μπλογκ τόσα ψέματα που επειδή τυχαίνει να γνωρίζω τους "ηρωες" των ιστοριών που πλάθουν οι … διαχειρισταί, είμαι τόσο βέβαιος ότι είναι τόσο ψέματα … Τι σημασία έχει! Αυτά τα … κοσμοπολίτικα (μη χέσω) μπλογκς, κοσμοπολίτικα με την έννοια της  "κίνησης" (που κι αυτή μπορεί να ελέγχεται) έχουν όση σημασία τους δίνουμε! Μετά νευριάζουμε, και μετά λέω εγώ: γιατί να νευριάζω με κάτι που μπορώ να επιλέξω την ανυπαρξία του και να τελειώνουμε! Α-σιχτίρ πρωινιάτικα, σε ζαλίζω κι εσένα!

Θέλω να σου μιλήσω για τον παλιό μου γνωριμο Κοσμά Λιβανό, που είναι μουσικός και την άλλη Πέμπτη θα είναι στην Αθήνα για να κάνει live. Για άκου πρώτα λιγο

Λοιπόν, η ιστορία αρχίζει πριν από πολλά χρονια επί εποχής SKYROCK ενός ραδιοφωνικού σταθμού που στήσαμε μια παρέα ανθρώπων (Σγόντζος, Νανα Παλαιτσάκη,Stewart- Σκόπη, Αποστόλου, Σούλτας,Τσιρτσώνης,Λεουνάκης, Ηρειώτης,Ρούπης,Αυγέρος, Σπηλιώπουλος – κάποιους ξεχνώ να με συμπαθάτε –  με επιχειρηματία τον Ροδόπουλο – των ΙΕΚ ΑΚΜΗ) (Ανοιγω μεγάλη παρένθεση για να σου πω ότι είχαμε φτιάξει ένα πολύ ωραίο ραδιόφωνο με πολύ γέλιο πολύ καλή μουσική, ωραία ατμόσφαιρα και δουλεύαμε με φοιτητές του νεότευκτου,τότε, ΙΕΚ πολλοί εκ των οποίων σήμερα είνα επαγγελματίες δημοσιογραφοι, "δημοσιογραφοι", ηχολήπτες. Γελάγαμε πολύ εκεί στην Κοδριγκτώνος και μάλλον κάτι είχαμε ψιλοκαταφέρει με την αγάπη το μεράκι και τον επαγγελματισμό μας … Μετά ήρθε η καταστροφή. Τέλειωσε ο Skyrock αλλα έμειναν πολλές καλές φιλίες που συνεχίζουν μέχρι σήμερα, συνεργασίες και φιλίες στο Facebook!) Εκείνη την περίοδο λοιπόν γνωρίσαμε τον Κοσμά Λιβανό, ούτε θυμάμαι πώς μπήκε στην παρέα, αλλά θυμάμαι κάτι βράδια στο σπίτι του στην Κηφησιά – μάλιστα έχω να λέω ότι ένα πολύ πολύ πολύ γνωστό πρόσωπο με φόρμες και χωρίς μακιγιάζ μας έφτιαξε μακαρονάδες και σαλάτες για να "τσιμπήσουν τα παιδιά". Μετά θυμάμαι χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε σε ένα άλλο σπίτι που είχε μετακομίσει και ο καιρός πέρασε, ο Κοσμάς έφυγε για την Αγγλία και πριν από κανά μήνα ο Λεουνάκης με πήρε τηλέφωνο και μου λέει "ξέρεις θα φέρουμε – εννοεί η Eleven – τον Κοσμά για λάιβ"! Ελα ρε, του λέω εγω μεσ’ στην κομψότητα! Τον Λιβανό? Ναι ρε, μου λέει ροκαρει τρελλα, έφτασε νουμερο 8 στην Αμερική! Περιμένω την άλλη Πέμπτη λοιπόν να πάω να δω Livan!!!

This British invasion is a razor-sharp blade right to the gut. Livan goes from breakneck to beautiful in the blink of an eye and remains concise like a seasoned assassin. He has experienced many dramatic ups and downs to draw from. He was born into a political family in Greece and buckled under the pressures of life, sinking to the bottom of the barrel before deciding to live a constructive life. A burning passion for creating music is imbedded into each track of his newest effort. Livan has reached a mature part in his career wanting to create something that chisels his name into the stone of music history.

            “Happy Returns” is a solid title track. Musically, it is high energy and simple.  The lyrics are intricate and dark. “Kiss and Tell” contains spiteful lyrics and a powerful chorus accented by a rapid, jumpy bass line and quick, industrial guitar licks. “When the Lights go Down” is progressive, static filled track which isn’t too strong lyrically but gets stronger musically as it plays out. “The Machine” has squeaky clean and sharp composition. The vocals are passionate and hold much more of a personality than in other tracks. Livan is a musical mystery man always throwing sonic curveballs to the listener.

–Nick Durcholz

Μιλήσαμε τις προάλλες στο τηλέφωνο με τον Κοσμά, που ζει στο Λονδίνο, και έχουμε ραντεβού πριν το Live  της Πέμπτης

Μπήκα στο trip … Πήγα POLO,  όπως έκανα πάντα πριν από όποιοδήποτε ταξίδι μου για ένα …ριφρές εξοπλισμού. Αυτή τη φορά χρειαζόμουν ένα σακίδιο! Ενα σακίδιο που να αντέχει στη βροχή, αλλά να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στις καλοκαιρινές εξορμήσεις! Το αγόρασα με πολύ μεγάλη χαρά – μπήκα στον πειρασμό να το "δοκιμάσω" αλλά έπρεπε να το ετοιμάσω για το ταξίδι του – πήγα ACS κουριερ. Σε λίγες βδομάδες το interail ξεκινά από το Ηράκλειο Κρήτης: με καράβι στην  Ιταλία κι από εκεί … θα φτάσει πολύ βόρεια. Το αγαπημένο μου ανηψούδι, που είναι και βαφτισιμιός μου, τον λένε Γιάννη και ο ένας αποκαλεί τον άλλο "Τζον" ξεκινάει για το ταξίδι του με τους συμφοιτητές του και το μικρό μου δώρο είναι ο μοναδικός τρόπος να πάρω ένα μικρό-μικρό κομματάκι της χαράς του ταξιδιού τους! Δε μου έλειψαν τα ταξίδια στα νιάτα μου, αλλά αυτό το ιντερ-ρέιλ … δεν το έκανα ποτέ ρε παιδί μου! Όλο κάτι χάλαγε! Μετά όχι ότι μου το απαγόρεψε κανείς! Απλώς … πέρασα το όριο ηλικίας του μειωμένου εισιτηρίου!

Καλό σαββατοκύριακο, καλά ταξίδια

… που μερικές φορές τρομάζει, ξενίζει … ξυνίζει

είναι πάντως διαφορετική και  μπορεί να μαγνητίσει το βλέμμα …

με την καλή έννοια!

(το σούφρωσα από τον dimitrisphotopoulos.posterous)

μην πάει ο νους σου στο κακό!

Πρόκειται για τίτλο τραγουδιου, να αυτό

δεν έχω ασχοληθεί με το τι λέει παρακάτω. Μου αρκεί η μουσική και ο τίτλος.

Χθες γιορτάσαμε τα εικοσάχρονα της πτώσης του τείχους του "αισχους" έτσι μας είχαν μάθει να το λέμε – και λίγα μας είχαν πει.

Εχω μετανοιώσει που δεν είχα ταξιδέψει σ’ εκεινα τα μέρη του κόσμου … Πριν! Τέλος πάντων, τείχη, δυστυχώς υψώνονται κι αλλού και ρεαλιστικαμάν και μεταφορικαμάν! Κι αν ήμουν σε πιο ποιητική διάθεση θα έλεγα ότι Τα τείχη εντός μας είναι τα χειρότερα, που έτσι είναι είτε έχω εγώ ποιητική – μάι αςς διάθεση – είτε όχι! Και το καταλαβαίνω αυτό τώρα που έχω αρχίσει να μεγαλώνω. Αντί ν’ αφήνουμε το χρόνο να μας κάνει πιο κουλάτους και πιο -το τολμώ – σοφούς σήκώνουμε ένα σκασμό "λεγκο" γύρω τριγύρω κι όποιον πάρει ο χάρος. Νομίζουμε ότι μέσα στα τείχη θα είμαστε πιο ασφαλείς, τάχα μου!

Μπούρδες (έτσι χοντροφωναχτά, με μια στριγγιά έμφαση στο "ου" και λίγο τραβηχτό το "-ες",  όπως το έλεγε η καημένη Σαπφώ Νοταρά). Μπούρδες που τελικώς οι ρουφιάνες γίνονται πολύ σκληρές και κάνουν παιχνίδι! Με τη ζωή μου, τη ζωή σου τις ζωές μας!  Let the μπούρδες begin, λες κι ο πρόεδρος της ολυμπιακής επιτροπής δίνει καθημερινά το σύνθημα για να κάνεις ό,τι μπορείς να συνθλιβείς μόνος … μου.

so is not the fall that hurts!!!

(All my life i’ve been fall- fall- falling apart,
Been tumbling down quick first right from the start
I never learned just get up and go on
Until I’m just knocked right off of my feet

Εδώ και ένα μήνα, όσο δηλαδή έχουμε νέα κυβέρνηση, πονάω. Πονάω αφόρητα. Δεν έχω κοιμηθεί καλά ούτε ένα βράδυ. Προφανώς και δεν φταίει το ΠΑΣΟΚ γι’ αυτό. Δε φταίει ούτε η Νέα Δημοκρατία, νομίζω ότι δεν φταίει εν γένει το πολιτικό μας σύστημα. Οι δικοί μου πόνοι είναι κανονικοί, όχι μεταφορικοί, κι όσο κι αν – προσπαθήσω να – αστειευτώ στο παρόν κείμενο είναι γιατί δεν είναι πρέπον να ουρλιάζω. Πονάει η πλάτη μου, φριχτά. Αισθάνομαι οτι διαπράττω ύβρη, με την αγνή κλασική έννοια του όρου, που μιλάω γι’ αυτόν τον πόνο, που εν τέλει οφείλεται σε κάτι απολύτως περαστικό. όμως πονάω. Προσπαθώ να αποφύγω τα πολλά παυσίπονα γιατί κινδυνεύω να γίνω αντίκτεντ! Πάνω που έκοψα το κάπνισμα, το οποίο ούτε μια στιγμή δε μου χρειάστηκε αυτό το μήνα που πονάω. Νομίζω ότι όπως κι εγώ μερικές φορές, έτσι κι οι τριγύρω μου που είτε με βλέπουν, είτε με ακούν, γελάνε. Είναι εντελώς γελοίο να έχεις έναν τύπο που ένα ολόκληρο μήνα σου λέει: πονάω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά, δεν μπορούν να με αγκαλιάσουν καλά, δεν αντέχω ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη – αντιθέτως δε θά’λεγα όχι σε ένα από τα πολλά πισωπλατα μαχαίρια μπας και σταματήσει ο πόνος. Προχθές έφτασα στο σημείο να θέλω να δαγκώσω τη Μαρίνα μου που ήρθε στο κρεβάτι και με κλώτσησε – μέσα στον ύπνο της – στην πλάτη. Πονούσα και μέσα μου κι έξω μου και πονάω ακόμη. Δε μπορώ να συγκεντρωθω, προσπαθώ να το παίξω αδιάφορος αλλά κάθε αλλαγή στάσης του σώματος και κάθε επαφή υφάσματος με την πλάτη μου με κάνει να τινάζομαι σα να έβαλα το χέρι μου σε ενυδρείο με ηλεκτρικά χέλια. Πονάω. Γι’ αυτό κι η "εκπομπή" σήμερα είναι πονεμένη. Και για τα έξω – που μας κάνουν να πονάμε – και για τα μέσα μας!

Λες να είναι αντίδραση του σώματος στη διακοπή καπνίσματος? Λες? Κανείς με πτυχίο δεν το επιβεβαιώνει. Λες να είναι "απλώς" εξωτερίσκευση εσωτερικού πόνου, αυτό που λέμε εύκολα "σωματοποίηση" μιας κάποιας βεβαρημένης ψυχολογικής κατάστασης? Έχω βεβαρημένη ψυχολογική κατασταση? Ναι έχω. Είμαι σε τεράστια πίεση. Γιατί? Γι’ αυτά και για ‘κείνα – που δεν είναι της παρούσης. έχω και καταπιεσμένο θυμό. Πολύ θυμό. Για άλλους αλλά και για μένα. Με ποια σειρά? Μάλλον πρέπει να ξεχάσω τους καλούς τρόπους και να με βάλω πρώτο στη σειρά. Το κάνω! Πολύ θυμό πρώτ’ απ’ όλους με εμένα τον ίδιο και για όσα έκανα ή δεν έκανα, ή δεν έκανα τόσο καλά όσο θα ήθελα ή όσο θα ήθελαν οι άλλοι, για όσα δεν μπόρεσα, για όσα δε μ΄ αφησαν κλπ κλπ κλπ. Μετά βάζω και τους "αλλους" στη σειρά που τους αξίζει, αλλά τελικά οι "αλλοι" μπας και βρίσκουν και τα κάνουν – όσα τους καταμαρτυρώ? Έχω πάντως πολύ θυμό να βγάλω ακόμη!

Αν ήμουν μουσικός μπορεί να έσπαζα κιθάρες, να βαρούσα ακόρντα, να πηδάω από το ένα μέρος της σκηνής στο άλλο, να φτύνω το κοινό να κάνω πράγματα που έχουν πολιτογραφηθεί ως "κανονικά" για έναν καλλιτεχνη. Για κλείσε τα μάτια και σκέψου να τα κάνεις εσύ, στο μετρό, στο δρόμο κλπ? θα σε μαζέψουν κανονικά με τη λευκή φορεσιά με τα μακριά μανίκια. Δεν το συζητώ. Αν-αξέπταμπλ το πολύ εξ-άιτμεντ!

Μοιράστηκα, όπως λέει ο φίλος μου ο Μανώλης το νταουνλόουντιν’, την ηχητική εκδοχή του Γλάρου Ιωνάθαν. Λέω να το βάζω το βράδυ στα αυτιά μου με ακουστικά σαν τα μαθήματα υπνοπαιδείας.

It was morning, and the new sun sparkled gold across the ripples of a gentle sea.

Seagulls, as you know, never falter, never stall. To stall in the air is for them disgraced and it is dishonor.

Ἦταν πρωὶ κι ὁ καινούργιος ἥλιος λαμπύριζε χρυσαφένιος πάνω στοὺς κυματισμοὺς μιᾶς ἤρεμης θάλασσας.

Ἕνα μίλι ἀπ᾿ τὴν ἀκτή, μιὰ ψαρόβαρκα ἔπαιζε μὲ τὸ νερό, καὶ τὸ σύνθημα νὰ μαζευτεῖ τὸ σμῆνος γιὰ πρόγευμα πέρασε σὰν ἀστραπὴ στὸν ἀέρα, καὶ τότε ἕνα σύννεφο ἀπὸ χίλιους γλάρους ᾖρθε νὰ παλέψει πονηρὰ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει κάποια κομμάτια τροφῆς. Ἄρχιζε μιὰ καινούργια μέρα γεμάτη δουλειά. Πολὺ πιὸ πέρα ὅμως, ὁλομόναχος, πετώντας μακριὰ ἀπ᾿ τὴ βάρκα καὶ τὴν ἀκτή, ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος συνέχιζε τὶς ἀσκήσεις του. Ἀπὸ ὕψος ἑκατὸ πόδια, ψηλὰ στὸν οὐρανό, χαμήλωσε τὰ παλαμωτά του πόδια, σήκωσε τὸ ράμφος του καὶ πάσχισε νὰ ἐπιβάλει στὰ φτερά του μιὰ ὀδυνηρή, δύσκολη, στριφτὴ καμπύλη. Μιὰ τέτοια καμπύλη τοῦ ἐπέτρεπε νὰ πετάξει μὲ μικρὴ ταχύτητα καὶ τώρα πετοῦσε ὅλο καὶ πιὸ ἀργὰ ὥσπου ὁ ἄνεμος ἔγινε ἕνα ψιθύρισμα στὸ πρόσωπό του, ὥσπου τὸ πέλαγο στάθηκε ἀκίνητο κάτω. Στένεψε τὰ μάτια του σὲ ἐντατικὴ αὐτοσυγκέντρωση, κράτησε τὴν ἀνάσα του, μὲ δύναμη θέλησε νὰ δώση… ἕνα… ἀκόμα… ἑκατοστό… κλίσης… στὴν καμπύλη. Ὕστερα τὰ φτερά του ζάρωσαν, ἔχασε τὸν ἔλεγχο κι᾿ ἔπεσε.

Οἱ γλάροι, ὅπως ξέρετε, δὲν χάνουν ποτὲ τὴ σταθερότητα, δὲν χάνουν ποτὲ τὸν ἔλεγχό τους. Νὰ χάσουν τὸν ἔλεγχο τῆς πτήσης τους εἶναι γι᾿ αὐτοὺς ντροπή, εἶναι ἐξευτελισμός.

(τα κείμενα είναι από ΕΔΩ)

 Σήμερα το βράδυ θα ξαναπαίξω μουσικές που αγαπάω στο  Blackduck, στη Χρήστου Λαδά 9α. Εκεί μπορώ να κάνω την πάπια χωρίς να αισθάνομαι καμία καταπίεση!

Καλό σαββατοκύριακο … και μη χαθούμε!!!

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν η κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί, υφυπουργοί κλπ?

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν τα συναρμόδια υπουργεία?

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν οι παρατρεχάμενοι?

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν οι ίδιοι οι πολίτες?

Η Βάλια Μπαζού "υποδέχεται" το Νέο Υπουργείο Περιβάλλοντος μ’ ενα εξαιρετικό κειμενο-ρεπορτάζ στο Πράσινο Ποντίκι

(περσσότερα κι αναλυτικότερα στο περιπτέρι της γειτονιάς σου, πας και ζητάς τον Πόντικα)

Πριν από χρόνια δούλευα σε ένα κανάλι που αποφασισε, χωρίς να συντρέχουν διεθνή ερείσματα, να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση…έλα μωρέ, να κάνει οικονομίες.

Στις περιπτώσεις αυτές συνήθως κόβονται οι εφημερίδες. Στα κανάλια καθημερινά έρχονται πολλά "σωματα" εφημερίδων. Ανάθεμα αν διαβάζονται όλα, ανάθεμα αν χρησιμοποιούνται όλα. Για πολύ κόσμο είναι θέμα status να έχει στο γραφείο του ένα δικό, κατά-δικό του σώμα. Με εννοείς!

Τέλος πάντων, εκείνα τα χρόνια λοιπόν στην κουζινούλα με την καφετιέρα είχαμε και εκτός του καφέ, και γάλα. Εβαπορέ. Μια μάρκα εξωτική. Mai ascoltata (ούτε που την είχα ξανακούσει – για τους μη ιταλομαθείς)! Έβαζες τον καφέ σου κι αν ήταν στις συνήθειες σου έβαζες μέσα και την ποσότητα γάλακτος που επιθυμούσες.

Μετά τα μέτρα για να κάνει η οικογένεια οικονομίες μια ανακοινωση αναρτήθηκε στο κουζινάκι:

Αραιώνετε

κάθε κουτί γάλακτος

με τρία κουτιά νερό

Καλημέρα σας