Giannis Kafatos

"Γιάννη μπορείς να γράψεις δύο κουβέντες για τον Παύλο Σιδηρόπουλο;" με προσκάλεσε ο Σπύρος Σερεαφείμ για το e-tetradio.
‘Ευχαριστώ, μπορώ" είπα. Και μετά σκέφτηκα: ρε μπας κι απλώς η ψωνάρα μου είπε "ναι"? Τι ξέρω εγώ για τον Παύλο Σιδηρόπουλο?
Ξέρω τα βασικά, έχω ακούσει τα τραγούδια του, αλλά δεν "την άκουσα μαζί του".

Στις 6 Δεκεμβρίου, το απόγευμα, το 1990 πέθανε. OD!

Ξέρω ότι ελληνική ροκ σκηνή προσπαθεί να τον ξεπεράσει στα μάτια των "γκουρού" που έχουν καταστρέψει τη μουσική και το ραδιόφωνο.

Είναι το είδωλο που χρειαζόμασταν, τότε … ως γενιά, που να μιλάει ελληνικά.

Η ελληνική ροκ σκηνή ήθελε ένα δικό της Μόρισον, έναν Χέντριξ. Ήθελε ενα ωραίο αγόρι που ήταν ποιητής και φυσικά … «καταραμένος».

Και αυτός ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, έφυγε όμως και κατέβηκε στην Αθήνα αφήνοντας την πόλη-φετίχ για τους Αθηναίους στη σκυλάδικη της παράδοση. Ειναι από τους καλλιτέχνες που δεν πρόλαβα να γνωρισω ως δημοσιογράφος – γι’ αυτό άλλωστε έγινα δημοσιογραφος: για να γνωρίζω  «μούρες» – και λυπάμαι πολύ.

Είναι η «μούρη» ! Το πρόσωπο , η εικόνα η απολυτως … net,  της ελληνικής ροκ σκηνής, που θα μπορούσε να είναι κι άλλα πράματα απ’ αυτά που τελικά αντέχει η  flou Ελλάδα.

Εδώ θα βρεις ό,τι δίνει το γιου-τιουμπ για τον Παύλο. Τραγούδια, αφιερώματα (ανάμεσά τους και του φίλου μου του Χρήστου Βασιλόπουλου στη "Μηχανή του Χρόνου") και συνεντευξη του.

Από τα μικράτα μου τη θυμάμαι αυτή την έκφραση, τη λέξη: ΝικολοΒάρβαρα. Την έλεγε μια γιαγιά, όχι η γιαγιά μου με την τραχειά προφορά της πελοποννήσου και μου είχε κάνει εντύπωση. Με τα χρόνια τα ΝικολοΒάρβαρα που επιλέγω να τα γράφω όπως βλέπεις με αυτόν τον τρόπο για να τιμήσω εξ’ ίσου και τον Νίκο και τη Βαρβάρα και όχι τους βάρβαρους, σήμαιναν και σημαίνουν την έναρξη των εορτών.

Τα ΝικολοΒάρβαρα είναι ο ρέφερης που σφουράει την έναρξη των εορτών. Αυτής της περιόδου που "θε-δε-θε-θα-γιορτάσεις" (τά’χει γράψει εξαιρετικαμαν ο Πασκάλ-αγαπημένος-μου-Μπρικνέρ)

Εγώ γενικώς γουστάρω τη φάση και το καλαμπαλίκι της περιόδου. Γι’ αυτούς που δεν … όμως πολύ, αλλά και για όλους αφιερώνω το πρώτο άσμα για σήμερα (που δεν προτείνεται για κομψεπίκομψους, πά’ να πει αν δεν αντέχετε τους ήχους του σώματος  μην τ’ ακουσετε! γκέ-κε?)

όπως βλέπεις απόψε θα παίξω μουσικές στο μαύρο-παπί, πράγμα που θα επαναληφθεί κι εντός των εορτών και για το οποίο θα σε ενημερώσω.

Τι λέγαμε πριν μας την πέσουν οι διαφημίσεις; Α ναι για το ψυχανάγκασμα τηςε ευτυχίας και τι καλά που τα έχει γράψει ο Μπρικνέρ. Ναι ωραία.

Πώς έχει μπλέξει το όνομα Βαρβάρα με τους βαρβάρους ρε γαμώτι μου!!! Όσες Βαρβάρες ξέρω, που τις φωνάζουμε Βάνες, αλλά παραμένουν Βαρβάρες και εορτάζουσες δεν έχουν καμία σχέση με τους "βαρβάρους" που ακόμη και ως "κάποια λύσις" παραμένουν βάρβαροι και κακοί . Πώς έγινε αυτή η σύνδεση?

Η βαρβαρότης, η βαρβαριά / μπαρμπαριά επικράτησε πέρσυ μετά τη δολοφονια του "Γκρεγκορι" και τώρα ένα χρόνο μετά "κάποιοι" περιμένουν καρτερικά τους "βαρβάρους" στην αγορά συναθροισμένοι. Ποιος θα διαψεύσει ποιον? Μπορούμε να μην αφήσουμε να κάνουν τη "γιορτή" τους και παράλληλα να μην ξεχάσουμε? Πιστεύω πως ναί!

Τελικά (για μερικά πράγματα) μήπως δεν είναι και τόσο μαλακία να "ξεχνάμε"? ‘Η στο δόγμα "ο,τι μας συμφέρει" υποκλίνεται ένα ακόμη τσιτάτο? Νεφελώδης κατασταση στα ανώτερα και μεσαία εγκεφαλικά στρώμματα.

 Νεφελώδης, τρικυμιώδης, παροιμιώδης, μη δεις  … χαρά θεού, οι κατάρες λέγονται και "Γυρισμένα λόγια" (τό’ ξερες?)

Νομίζω ότι ούτε καλημέρα δε σού’ πα σήμερα!

Ε, μαζί με το γειά και και χαρά και καλό σου-κου,

καλη σου μέρα!

Μεγάλη τιμή μου!

Το "Πράσινο Ποντίκι" έχει αφιερώσει μαι ολόκληρη σελίδα στην αφεντιά μου … ως βλόγκερ και παρασκευαστή μπλουζακιών, κοινώς t-shirt!

ραντεβού στα περίπτερα  

ευχαριστώ Βάλια Μπαζού!!!

Αυτό το βίντεο ειναι μονοπλανο και το γύρισε ένας φοιτητής απο το πανεπιστήμιο του Quebec για την πτυχιακη του εργασία..ήταν μια πολύ ωραία ιδέα και έχει κάνει το γύρο του κόσμου! Είναι ενα βίντεο γεμάτο αισιοδοξία και θετική ενέργεια..
Είναι εκπληκτικό (και τρομερά δύσκολο)το πώς μπόρεσε να συντονίσει τους 172 φοιτητές που συμμετείχαν σε αυτό,πως το οργάνωσε ώστε να μάθουν όλοι τι θα κάνουν,τι λόγια να λένε και να τα συγχρονίσουν με το τραγούδι δεν υπάρχει ίχνος μοντάζ και…
δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται να τραβάςενα τέτοιο συνεχόμενο μονόπλανο..απαιτεί χρόνο και κόπο..

από το News24

Εδώ το "Πώς γυρίστηκε"

Η φίλη Ολίβια, που περιμένει το καλύτερο δώρο της ζωής της, την κόρη της, έσιαξε ένα ωραιότατο γκρουπάκι στο Facebook

για δες το

Είναι η αγαπημένη μου βιοπαλαίστρια η Κοπτοραπτού και στο βλογκ της κεντάει με τα δάχτυλα στο πληκτρολόζιο!!!

να ένα φερσκότατο κειμένο, ένα μέρος του δηλαδή, για να το διαβάσεις όλο με την δέουσα μίνιμαλ εικονογράφηση πάτα πάνω του.

Καλή ανάγνωση

Παλιά, οι τσόντες είχαν υπόθεση. Έβλεπες ας πούμε τη λαίδη Σκορδοπιπίτσογλου να κουτουπώνει τον σταβλίτη, αλλά προηγουμένως είχε γεμίσει το μάτι σου με πλάνα από τον παραδιπλανό δρυμό, με δυο κυματάκια, καμιά πίπα δίπλα σε καμιά ζαρντινιέρα περιοπής.
Υπήρχε ένα βάθος, ένας συναισθηματικός οίστρος – δεν ξέρω αν με παρακολουθείς – και κυρίως είχες μια σιγουριά, ότι η λαίδη Σκορδοπιπίτσογλου στο τέλος θα έκανε 18 παιδιά με τον σταβλίτη, κοινώς θα την αποκαθιστούσε λευκή και άσπιλη (και χοντρή και σακουλιασμένη, αλλά δεν ‘ν’ της ώρας) στα μάτια της κοινωνίας.
Επίσης, εκτός από το βασικό σενάριο, υπήρχε ένας μπαγλαμάς σκηνοθέτης που εξηγούσε στη λαίδη που να στήσει τον απαυτό της και από ποια γωνία λήψης θα της τον έβγαζε πιο φακάμπλ, όχι έτσι αβέρτα κουβέρτα στήσου και κάτσε να σε παλαμαριάσουνε.
Για να μην μπω στη διαδικασία να αναφέρω, ότι με τις παλιές καλές τσόντες, υπήρχε ένα συναισθηματικό δέσιμο. Εσένα, δηλαδή, δεν σου θυμίζει τίποτα η «Εμμανουέλα στην Αφρική»; (Στην Ασία ή στο Περιστέρι έστω;). Δεν σου κάνει κάτι όλη αυτή η μουσική, όλο αυτό το τιριτόμπα που η γυναίκα είναι τόσο τσούλα και ταυτοχρόνως τόσο κυρία και ο άντρας τόσο φιφίτσουλας – την έχει πάντα, έτοιμη, ρε παιδί μου – και τόσο τσέτλεμαν ταυτοχρόνως;
Δεν αισθάνεσαι, ότι τις παλιές τσοντόβιες – τουλάχιστον, πριν την Τζένα Τζέιμσον, γιατί από εκεί άρχισε η έκπτωσις – και στα τέσσερα με τέσσερις να τις δεις και πάλι ένα σέβας θα τους το ‘χεις;
Και ξαφνικά έρχεται ένα όργιο της πλάκας, λόου μπάτζετ και με παγκοσμίως άγνωστους πρωταγωνιστές, σε ένα – υποθέτω – τριζάτο νοσοκομειακό κρεβάτι να σ’ τα κάνει όλα μούτι.

Με τον Χρίστο δουλέυαμε μαζί στον ΑΝΤ1. Εκείνος ήταν "εξωτερικατζής" στην τηλεόραση, έλεγε και τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο, μετά τις έλεγα εγώ, και κάποια φορά που σχολάσαμε από τη νυχτερινή μας βάρδια – εκείνος του ραδιοφώνου κι εγώ της τηλέορασης, κι ήταν Παρασκευή και ξημέρωνε Σάββατο αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο Μοναστηράκι για βόλτα κι εγώ να τραβήξω φωτογραφίες και ήταν πολύ ωραία να βλέπεις την αγορά να ξυπνάει και τους παλιατζήδες να στρώνουν την πραμάτεια τους. Τότε δεν υπήρχαν ενοποιημένοι αρχαιολογικοί χώροι, το αυτοκίνητο έφτανε μέχρι μέσα στο Μοναστηράκι κλπ κλπ

Πέρασαμε ωραία και συναδελφίκα και σα δύο φίλοι που βγήκαν μια βόλτα και είπαν δύο κουβέντες παραπάνω από όσες λένε συνήθως οι συνάδελφοι που αναγκαστικά ο ένας τρώει στη μάπα τον άλλο.

Μετά εγώ άλλαξα δουλειά, χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε σε μια γιορτή της ΕΣΗΕΑ εκείνος με την κόρη του, εγώ με το γιο μου (η κόρη μου γεννήθηκε αργότερα)

Και τώρα ο Χρίστος βγάζει το δεύτερο του Παιδικό βιβλίο που είναι και παιχνίδι και παρουσιάζεται σήμερα (κανε κλικ ντε)!!! 

Από τις εκδόσεις «Κέδρος» κυκλοφορεί το νέο παραμύθι του δημοσιογράφου, Χρίστου Καλουντζόγλου, «Το σιδερένιο θηρίο». Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 6 έως 10 ετών και συνοδεύεται από πρωτότυπο επιτραπέζιο παιχνίδι γνώσεων.
    Ήρωας του παραμυθιού είναι ο Φρι,  που ζει σε μια ρεματιά, κάπου εδώ, κοντά μας. Ο Φρι είναι ένα μικρό πουλάκι που μια μέρα γνωρίζει στη ρεματιά ένα κοριτσάκι , την Έρη. Γίνονται φίλοι και μαζί αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο που απειλεί τη ρεματιά: το σιδερένιο θηρίο.  Ο Φρι, η Έρη, η κούκλα της, αλλά και τα ζώα που ζουν στη ρεματιά ενώνουν τις δυνάμεις τους για να νικήσουν «το σιδερένιο θηρίο».
«Το σιδερένιο θηρίο» του Χρίστου Καλουντζόγλου, που εικονογράφησε η Λίζα Ηλιού,   έρχεται για να γνωρίσει στα παιδιά  ένα νέο ήρωα, που προσπαθεί  να προστατέψει το περιβάλλον, το σπίτι όλων μας- μικρών και μεγάλων.

«Γεννήθηκα πριν από 420 χρόνια στο τρανό λιμάνι του αρχιπελάγους… Εκπαιδεύτηκα σε δύσκολες αποστολές, όπως η απελευθέρωση των ονείρων από τις ονειροπαγίδες. Σε κάποιο περίπατο στο μεγάλο χωριό (όπου ζω), γνώρισα το Φρι και για το χατίρι του άφησα για λίγο το πειρατικό του Μάνι Μάνι», λέει ο συγγραφέας, Χρίστος Καλουντζόγλου.

Καλοτάξιδο Χριστάρα!!!

τα "ξωτικά" έκαναν "κριτσ-κριτς στον κρόταφο και το "πνεύμα" των χριστουγέννων μπερδεύτηκε με το οινο-πνευμα από την Κούβα … και το πολιτικό ρεπορτάζ … δεν είναι πια βαρετό!

Ο Δεκέμβρης που μόλις αφήχθη είναι ο μήνας των εορτών (τι κλισέ θεέ μου) αλλά και ο μήνας που κάθε μέρα του είναι μια "παγκόσμια" (μάι άςς) μέρα.

Η σημερινή πάντως αξίζει προσοχής, γιατί το AIDS υπάρχει, κι ας μη το συζητάμε πολύ. Έχουμε άλλωστε τόσα πολλά άλλα σημαντικά θέματα που όλη τη μέρα ροκανίζουν τις σκέψεις μας …

Λοιπόν:

                καποτούλα,

                                     κόντομ,

                                                        προφυλακτικό

                              … πες το όπως θες αλλά Φόρα το/τη