Giannis Kafatos

ass  το διασκεδάσουμε τουλάχιστον …

αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε …

ho ho ho

... άλλου τύπου. Αντωναρέικες γοργόνες.

Ο φίλος μου ο Μάνος έκανε ένα βλογκ που το λέει 100videodays το οποίο είναι ενα βλογκ με ημερομηνία λήξης, στις 100 μέρες και βεβαίως έχει μόνο βίντεο. Όπως μας αποκάλυψε η ιδέα ανήκει σε γερμανό διευθυντή εφημερίδας, και το βρήκα πολύ έξυπνο. (κάποια στιγμή θα το χρησιμοποιήσω ως αφορμή για να το κλέψω με κάποιο τρόπο). Τέλος πάντων.

Μ’ αρεσε πολύ αυτό το βίντεο του Μάνου που μας ξεναγεί σε κάποια από τα έργα του μπαμπά του, του Αρχέλαου, που τον θυμάμαι ως σκιτσογράφο στα διάφορα περιοδικά που έβλεπα στο κομοδίνο της γιαγιάς Μόσχας, των θειάδων και φυσικά της Μαμάς μου. Παλαιότερα ο Μάνος είχε δείξει ( ή το θυμαμαι λάθος γιατί τις είχε δείξει μόνο σε μένα???) τις πέτρες που ζωγράφιζε ο μπαμπάς του κι είμαι πολύ πολύ τυχερός που έχω μια, μικρούλα!!!

Κι εγώ, αλλά ειμαι σίγουρος κι άλλοι φίλοι του τον έχουμε "φαει" κατά καιρούς να αξιοποιήσει τα έργα του μπαμπά του, όμως αυτός προτιμά να τα δείχνει σ’ όλων των λογιών τους φίλους του!

Είμαστε τυχεροί λοιπόν!!!

To toast, το απλό τοστάκι του θεού είναι από τα απλούστερα πράγματα στον κόσμο.

Είναι όμως κι απόδειξη του πόσο δύσκολο να καταφέρει κάποιος να κάνει το πιο απλό πραγμα στον κόσμο.

Για θυμήσου πότε έφαγες ένα πραγματικά ωραίο απλό τοστάκι με τυρί και ζαμπόν, δε σου μιλώ για εξτραβαγκάντσες της "νουβέλ-τάχα-μου-κιουιζίν", σου μιλώ για ένα τοστ.

(τι μ’ έπιασε τώρα! Ελυσα όλα μου τα προβλήματα και ασχολούμαι με τα τόστ? Μη χειρότερα θεέ μου!)

πάρε μια μπλούζα:

θεά αμερική που πάντα βρίσκεις λύσεις για όποιον βαριέται και πάντα δι’ αυτού του τρόπου κάνεις κάποιον πλούσιο!

Δατ’ ς αμέρικαν ντριμ μάι φρέντ!!! Κι ας το ξορκίζεις!

Φάε το τοστ σου τώρα και μη με ζαλίζεις άλλο

και πες κι ένα τραγούδι (πάτα το κάθε τοστάκι κι άκου) ho ho ho

Kaλημέρα!

Η γειτονιά μου σκάπτεται απ’ άκρου σ’ άκρο εδώ και ένα μήνα. Ολή? Όοοοοχι! Ενα μικρό κομμάτι της αντιστέκεται στον εκσκαφέα κατακτητή που λιώνει τις πλάκες πεζοδρομίου και την άσφαλτο λες κι ειναι φρυγανιές που πας να τις αλείψεις με σκληρό βούτυρο και σπάνε σε χίλια κομμάτια.

Η μικρή νησίδα ανεξαρτησίας απέναντι στους εισβολείς είναι φυσικά μπροστά από το σπίτι μου.

όλοι αναρωτιόμαστε μέρες τώρα "γιατί ρε παιδί μου εμείς τη γλυτώσαμε", και δίναμε κάτι ακαθόριστες απαντήσεις του στυλ: έλα μωρέ … δε θυμάσαι εμάς που μας είχαν σκάψει πέσρυ..

Nai μας είχαν σκάψει πέρσυ αλλά πέρσυ δεν άλλαζαν σωλήνες του φυσικού αερίου, φέτος το έκαναν αυτό παντού εκτός από το σπίτι μας!

και την Τετάρτη που οι εργάτες μάζευαν τα μπογαλάκια τους, οι εκσκαφείς άρχιζαν να υποχωρούν και οι δρόμοι καθώς και τα πεζοδρόμια να παραδίδονται στα αυτοκίνητα (κι εν μέρει και στους πεζούς – για να μη με πεις γκρινιάρη) ο γείτων ρώτησε: ρε παιδιά εμάς τους σωλήνες δε θα μας τους αλλάξετε???

Κοκκαλο ο τίμιος εργάτης!

Μη στα πολυλογω! Δεν έσκαψαν σε μας γιατί εμείς απλώς δεν υπήρχαμε!!! ΚΑΛΑ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ (πε-το με ναζιάρικη φωνή … )

Δεν υπάρχουμε εμείς. Κι έτσι μείναμε χωρίς φυσικό αέριο το οποίο προσωπικώς και οικογενειακώς χρησιμοποιούμε για τα πάντα στο σπίτι μας. Έχουμε δε τέτοια υποταγή και πίστη στο Φυσικό Αέριο που ούτε ηλιακό θερμοσίφουνα, ούτε μπόιλερ ούτε τίποτα. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΥΤΕ ΖΕΣΤΟ ΝΕΡΟ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ!!!

Περιττό να σου πω ότι οι άνθρωποι ήρθαν την άλλη μέρα και σε μια μέρα έκαναν ότι έκαναν στους απέναντι και τους δίπλα σε 5!!! (Πάλι στο μάτι τους μπήκαμε – αθελά μας και φοβάμαι καμμιά κατάρα …)

Όταν χρωστάς κινδυνεύει η εθνική κυριαρχία μας / σου !!!

Τό ΄πε ο πρωθυπουργός κι είχε δίκιο κι ας αντέδρασε ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.

Όταν χρωστάς λίγα δεν υπάρχεις!!!

Όταν χρωστάς πολλά είσαι βιομήχανος!!!

Καλό σου-κου κι αν δείτε τη Μιχαλού, πείτε της ότι λείπω!!!

Μάνη, 1852. Με εντολή του βασιλιά Όθωνα, πέντε συντάγματα στρατού, ιππικό και πυροβολαρχίες κάνουν γιουρούσι για να συλλάβουν έναν ογδοντάχρονο καλόγερο, τον οποίο υπερασπίζονται 6.000 οπλισμένοι και 15.000 άοπλοι χωριάτες. Το μακελειό μοιάζει αναπόφευκτο.
Παπουλάκος. Θρυλική μορφή της λαϊκής θρησκείας τον καιρό της βαυαροκρατίας. Πρώην χασάπης και αναλφάβητος, ξεσήκωσε τον Μοριά και τα νησιά εναντίον του βασιλιά, των δεσποτάδων, των ξένων προστατών. Για το κράτος ήταν αγύρτης. Για την επίσημη Εκκλησία απόβλητος. Για τις φτωχές αγροτικές και ναυτικές μάζες άγιος και προφήτης. Οι κλωστές του ράσου του και το αίμα του, που το μάζευαν µε βδέλλες, θεωρούνταν θαυματουργά. Οι σκοτεινές εσχατολογικές προφητείες του μνημονεύονται ως σήμερα. Η εξουσία τον κυνήγησε µε µανία, αλλά κατάφερε να τον νικήσει µόνο µε προδοσία.
Η μετεπαναστατική Ελλάδα μέσα από τη ζωή ενός αμφιλεγόμενου επαναστάτη καλόγερου.
Ο Καποδίστριας, ο Όθωνας, ο Μάουρερ, το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας, το τουρκοκρατούμενο Φανάρι, η Μεγάλη Ιδέα, το Ανατολικό Ζήτημα, ο πανσλαβισμός, η επανάσταση της 3ης Σεπτέμβρη, ο Φαρμακίδης, ο Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, ο Φλαμιάτος,
ο Καΐρης, τα «Παρκερικά», τα «Μουσουρικά», ο Κωλέττης, ο Μαυροκορδάτος, ο λήσταρχος Νταβέλης. Το λυκαυγές ενός κράτους που ξεκίνησε από την αρχή στραβά…

Αυτά λέει το δελτίο τύπου, άκου τώρα κι εμένα που το διάβασα:

Ο φίλος μου και συνάδελφός μου Δημήτρης Καμπουράκης έχει ένα σπάνιο υποχθόνιο χιούμορ το οποίο εκτιμώ και γουστάρω τρελλά, ακόμη κι όταν διαφωνώ με την άποψη που αποφασίζει να κανιβαλίσει.

μόλις μου είπε για το βιβλίο του και ότι είναι στα σκαριά να εκδοθεί κατάλαβα τι έκανε μες στο γραφείο του όταν κλεινόταν μετά την εκπομπή αλλά και σε κάτι περίεργες αποστολές που πήγαινε … στα χνάρια του τρελλοπαπά Παπουλάκου.

Το βιβλίο ειναι ένα καταπληκτικό εγχειρίδιο ιστορίας του νεότερου ελληνικού κράτους. Από τη δολοφονία του Καποδίστρια και δώθε! Είναι μια ιστορία όπως δε θα τη διαβάσεις ποτέ – για το κράτος, τις δομές που δεν έγιναν ποτέ, την εκκλησία, τους πελάτες, τους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες, τους συμμάχους και φυσικά τους ήρωες –  σε ένα "κανονικό" βιβλίο ιστορίας, και φυσικά πολύ περισσότερο σε ένα σχολικό ή έστω πανεπιστημιακό βιβλίο ιστορίας.

Τι τρόμος κι αυτός θεέ μου. Είμαι 40 ετών, και πρώτη φορά ιστορία που να φτάνει έστω στις παρυφές του "σήμερα" διδάχτηκα στο πανεπιστημιο. (ευτυχώς είχα δύο εξαιρετικούς καθηγητές τους κυρίους Βερέμη και Δερτιλή, που έκαναν το μάθημα ακόμη πιο ενδιαφέρον απ’ ό,τι μονάχο του είναι.) Πόσο πολύ φοβούνται κάποιοι να μας αφήσουν να μάθουμε την ιστορία! (νομίζω δε, ότι όσο πιο πολύ αναφέρονται σ’ αυτήν, τόσο περισσότερο προτιμουν να μην τη … μοιράζονται μαζί "μας", αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης)!!!

Για να ξαναγυρίσω στον Καμπουράκη όμως: Ο Παπουλάκος, ο καλόγερος που ξεσήκωσε τα πλήθη και μετά τα άφησε στα κρύα του λουτρού, γιατί η αγραμματοσύνη του ήταν πιο δυνατή από το … "σπίριτ," είναι για τον συγγραφέα η ΑΦΟΡΜΗ. Ένα άλλοθι έψαχνε ο Καμπουράκης για να μας μιλήσει για ιστορικά γεγονότα και τ‘ αποτέλεσματά τους και το βρήκε στη μορφή του καλόγερου που όταν έφτασα στο τέλος του βιβλίου και διάβασα πόσα βιβλία έχουν γραφτεί για την πάρτη του … τρελλάθηκα.

Να το διαβάσεις!

Δημήτρη μου, να ειναι καλοτάξιδο!

η Αθήνα,

η πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους,

η τραγουδισμένη,

η διαμαντόπετρα,

η μυριοβασανισμένη από διάφορους οραματιστάς,

η πατρίδα μας,

η κατάρα και η ευχή μας,

 η εν κινδύνω ένεκα οικονομικής κρίσεως

ετοιμάζεται να υποδεχθεί τα χριστουγεννα

ho ho ho

Καλή φάση!!! τσέκαρε το βίντεο και πάτα πάνω στες ημερομηνίες!!!