Παρατηρώ κάτι μεσημέρια σε μια γειτονιά της γειτονιάς μου ότι οι δρόμοι της προτιμώνται από τους δασκάλους οδήγησης για τους μαθητές τους. Αυτό που παρατηρώ όμως είναι ότι κυρίως βλέπω γυναίκες μαθήτριες. Τι έγινε; Πού είναι οι άντρες μαθητές; Δεν πάνε αυτοί σε δασκάλους στη γειτονιά μου; Οι φαληριώτισσες είναι πιο άσχετες και πάνε στους δασκαλους; Τι να πω! Μυστήρια πράματα. mysterious ways που λένε κι οι U2 (ευτυχώς αγοράσαμε τίκετς προ κρίσεως, ας ελπίσουμε ο θείος Μπόνος δε θα πέσει, κλπ κλπ και ότι θα γίνει τελικά η συναυλία των στο ολυμπικ στέιντιουμ!). Μήπως σε άλλες γειτονιές οι γυναίκες ξέρους και οι κουμπούρες είναι οι αντρες που κάνουν μαθήματα; Ποιος ξέρει; και ποιος … χ άστο μωρε, μην αρχίσουμε…
Α! ξέρεις τι είδα; … Το ξέχασα!
Χθες κάναμε καγιανά. Γιου νοου δις βέρι νάις σάμερ φουντ? Το υπέροχο αυτό καλοκαιρινό φαγάκι το κάναμε με ντοματούλες μοσχομυριστές – από τον κρητικό λαϊκέμπορο – κρομμύδι, αυγά από έταιρο λαϊκέμπορο που ξέρει η μαμά και μια πιπεριά. Το knack του φαγακίου ηταν η πιπεριά: η πρώτη που κόψαμε από το νεοφυτευθέν παρτέρι το μπαλκονάτο. Στη σάλτσα προσθέσαμε λίγο ρίγανη που κόψαμε από το άλλο γλαστρόνι του ίδιου μπαλκονιού και την κάναμε ταράτσα στο μπαλκόνι με μπύρες κλπ κλπ καλοκαιρινά βιολογικά. Αργότερα κάναμε μοχίτο με δυόσμο μπαλκονάτο, λάιμ βραζιλίας απο το βασιλόπουλο και μαύρη ζάχαρη από την εξωτικώς σοβιετίζουσα Κούμπα – νοτ λιμπρε γετ!
Είναι πολύ μεγάλο πράμα η σωτηρία της ψυχής. Το έχει πει τόσο τραγουδιστά η Λίνα-Αλκηστις-Σταμάτης (τότε ήταν "ενα" αυτοί οι τρεις) και πάντα επιβεβαιωνεται ρε παιδί μου. Συναντήθηκα με μια παλιά μου συμμαθήτρια, το αδελφο μιας άλλης για ένα μισάωρο, έτσι. Τι ωραία που ήταν. Δεν αναλωθήκαμε σε καραμελωμένες αναμνήσεις – μονο τα βασικά. Φύγαμε μπροστά. Στο σήμερα. Ανοίγει η ψυχή σου όταν κουβεντίαζεις με ωραίους ανθρώπους. Αιτία για τη συνάντηση είναι η άλλη συμμαθήτρια, Μαριάννα Καβαλιεράτου, που χορεύει τη δικιά της χορογραφία απόψε στην Πειραιώς 260 – τι χώρος!!! – και θα πάμε να τη δούμε. Την είχαμε ξαναδεί πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο των Δελφών σε μια μνημειώδη παράσταση του Bob Wilson. Τώρα η Μαριάννα, άφησε τον Bob στη Νέα Υόρκη και ανοίγει τα δικά της βήματα στην Αθήνα. Θα την παρακολουθούμε. Το ίδιο θρανίο μοιραστήκαμε!!! Ο μπαμπάς της μου είχε φτιάξει ένα καταπληκτικό βραχιόλι από ασήμι – το έχω ακόμη και το φοράω πότε-πότε. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτήν. Η παράσταση λέγεται "Moment".
Μ’ αρέσει που είναι ακόμη δροσερά τα βράδια μας. Ο αέρας χτυπάει τη μουρη καθώς μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου. Η Συγγρού προς παραλία έχει τον κόσμο της, αλλά το γκάζι μπορείς να το πατήσεις. Ο αέρας μπαίνει και φεύγει. Παίρνει μαζί του τα περιττά. Βοηθάει η νύχτα, η μουσική από τα almost dead ραδιόφωνα κάτι κάνει κι αυτή – δεν είναι ώρα για γκρίνιες. Το ίδιο και τα χαράματα – ο δροσερός αέρας πάντα κάτι καλό φέρνει και φεύγοντας παίρνει τα περιττά … αν τα αφήσεις φυσικά να φύγουν. (κι εγώ το ίδιο μη νομίζεις!)
Είναι ωραίο το αεράκι. Πριν γίνει άνεμος. Πριν γίνει θύελλα!
Share on Facebook