Γιατί δεν είσαι χαρούμενος;
Γιατί ρε δεν είσαι στους δρόμους να πανηγυρίζεις, να αλαλάζεις, να κλαίεις με δάκρυα χαράς και να ατενίζεις το μέλλον με καραμελωμένη αισιοδοξία;
Γιατί χαλάς την ατμόσφαιρα;
Τέτοιος ήσουνα μια ζωή!
Μια ζωή … ερήμην και έρμη(ν)
Τώρα λοιπόν που το μέλλον σου διεθνώς νομισματοποιήθηκε και οικονομικώς αποκαταστάθηκε … γιατί; Γιατί δεν είσαι έξω να το γιορτάζεις!
Γιατί;
Γιατί δεν πιάνεις όποιον συνταξιούχο βλέπεις να τον πνίξεις στις αγκαλιές και τα φιλιά;
Αυτός σε έσωσε!
Δεν το κατάλαβες; Από την κομμένη του σύνταξη, το δώρο και τα επιδόματα εσύ τώρα έχεις μέλλον.
Λαμπρό. Σαν το φεγγαράκι που φέγγει το δρόμο μέχρι που ένα πρόστυχο συννεφάκι το κρύβει, το φως σβήνει και πέφτεις στο χαντάκι που δεν είδες.
Γκντουπ(ατις)
Αααα, καλημέρα δεν είπα!
“Καλημέρα σας”
Πώς είστε;
Σε τι mood μου βρίσκεστε;
Αααα, όπως το φετινό καλοκαίρι: ελαφρώς υγρό, εμφανώς πιο δροσερό και ανυπόμονα … φθινοπωρνό … Τι σαρδάμ θεέ μου-σχώρα με! Πορνό είναι το lifestyle ανυπόμονα φθινοπωρινό είναι το φετινό καλοκαίρι.
Μιλούσα με μια συγγραφέα, που θα σου παρουσιάσω τις επόμενες μέρες βιντεακώς, και κουβέντα στην κουβέντα φτάσαμε στην αισιοδοξία που είναι κι αυτή … ερήμην. Αναζητήσαμε, στο πόδι είν’ η αλήθεια, στοιχεία για να την κάνουμε – την αισιοδοξία – να λάμψει, να γίνει το “φεγγαράκι φέγγε μου να περπατώ” … Δυσκολευτήκαμε. Μετά η κουβέντα ξεστράτισε και μιλήσαμε για τους “natural born συνταξιούχους” στην ψυχή και το μυαλό.
“Απεταξάμην” είπαμε αμφότεροι στην λογιστική αντιμετώπιση της ζωής μας. Κι αποφασίσαμε να “φέγγε μου να περπατώ” από μόνοι μας. Είναι μια κάποια αρχή. Δεν είναι;
Η Αθήνα είναι μια μούρλια. Εμείς μουρλοί. Οι κανονικοί τρελοί μας κοιτάζουν κι απορούν: γιατί μας πέρνετε τη χαρά; Και σκέφτονται: και δεν το παραδέχεστε … και άρα δεν το ευχαριστιέστε.
ΑΓΡΟΓΗ … το όνειρο κάθε ζαχαροπλάστη, μακιγιέρ, αμπιγιέρ, λαμπατέρ … Γιατί αν δεν κάνεις την πρακτική σου στην ψηφιοποιήση των αγροτικών γαιών … που θα δοκιμάσεις τις μαρέγκες σου!!!
Βουλή … το όνειρο κάθε κολλητού, υιοού τε και θυγατρός: τρως καλά εσύ κι αυτοί … καλύτερα.
Παρλληρημα … το στάτους κάθε πολίτη που σέβεται τους πολιτικούς του. Τους ανέχεται παραληρηματικούς … σαν το συννεφάκι που κρύβει το “φέγγε μου να περπατώ” και … ΓΚΝΤΟΥΠ(ατις) στο χαντάκι.
Καλό Σου-κου άνθρωποι!
Share on Facebook
Αααα, καλημέρα δεν είπα!
Μιλούσα με μια συγγραφέα, που θα σου παρουσιάσω τις επόμενες μέρες βιντεακώς, και κουβέντα στην κουβέντα φτάσαμε στην αισιοδοξία που είναι κι αυτή … ερήμην. Αναζητήσαμε, στο πόδι είν’ η αλήθεια, στοιχεία για να την κάνουμε – την αισιοδοξία – να λάμψει, να γίνει το “φεγγαράκι φέγγε μου να περπατώ” … Δυσκολευτήκαμε. Μετά η κουβέντα ξεστράτισε και μιλήσαμε για τους “natural born συνταξιούχους” στην ψυχή και το μυαλό.
“Απεταξάμην” είπαμε αμφότεροι στην λογιστική αντιμετώπιση της ζωής μας. Κι αποφασίσαμε να “φέγγε μου να περπατώ” από μόνοι μας. Είναι μια κάποια αρχή. Δεν είναι;
Η Αθήνα είναι μια μούρλια. Εμείς μουρλοί. Οι κανονικοί τρελοί μας κοιτάζουν κι απορούν: γιατί μας πέρνετε τη χαρά; Και σκέφτονται: και δεν το παραδέχεστε … και άρα δεν το ευχαριστιέστε.
ΑΓΡΟΓΗ … το όνειρο κάθε ζαχαροπλάστη, μακιγιέρ, αμπιγιέρ, λαμπατέρ … Γιατί αν δεν κάνεις την πρακτική σου στην ψηφιοποιήση των αγροτικών γαιών … που θα δοκιμάσεις τις μαρέγκες σου!!!
Βουλή … το όνειρο κάθε κολλητού, υιοού τε και θυγατρός: τρως καλά εσύ κι αυτοί … καλύτερα.
Παρλληρημα … το στάτους κάθε πολίτη που σέβεται τους πολιτικούς του. Τους ανέχεται παραληρηματικούς … σαν το συννεφάκι που κρύβει το “φέγγε μου να περπατώ” και … ΓΚΝΤΟΥΠ(ατις) στο χαντάκι.
Καλό Σου-κου άνθρωποι!
ΑΓΡΟΓΗ … το όνειρο κάθε ζαχαροπλάστη, μακιγιέρ, αμπιγιέρ, λαμπατέρ … Γιατί αν δεν κάνεις την πρακτική σου στην ψηφιοποιήση των αγροτικών γαιών … που θα δοκιμάσεις τις μαρέγκες σου!!!
