Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλημέρα!
Δε μου έχει ξανατύχει 40 χρόνια τώρα, αλλά να, μόλις χθες πήρα τηλέφωνο ένα φίλο μου -που ξέρω ότι προετοιμάζει τη φυγή του από την πόλη  – και τον άκουσα στην άλλη άκρη του τηλεφώνου: ε, τώρα με τα πρωτοβρόχια είμαι στο χωριό για όργωμα.
Έχω ένα φίλο που μπορώ να τον ρωτήσω ό,τι μπορείς να φανταστείς για τις τεχνικές της τηλεόρασης και της λήψης εικόνας, το μοντάζ κλπ κλπ και παράλληλα για το πώς οργώνεται καλά ένα χωράφι.

Μετά τις φήμες ότι είχαμε έναν πρωθυπουργό εθισμένο στο Playstation, έχουμε ως έθνος την τιμή να έχουμε έναν πρωθυπουργό και έναν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παίζουν video-war-games.
Η  Ευρωπαϊκή ένωση μας γαμάει με ένα ακόμη πρόστιμο γιατί δεν νομιμοποιούμε τα "φρουτάκια".
Αλλά αν εσύ δεις το παιδί σου να περνάει πολλές ώρες στην τηλεόραση, το ίντερνετ, ή το playstation κάνεις την παρατήρηση, ανησυχείς, και γενικώς χαλιέσαι! (είναι προφανές ότι δεν είσαι φτιαγμένος για Politian!!!)

Τι ωραία διασκευή! Μου τη σύστησε η Εύα Θεοτοκάτου, όπως και το επόμενο κομμάτι που θα δεις και ακούσεις. Τι ωραία που είναι να σου συτήνουν μουσικές. Αλά παλαιά. Προχτές έκανα ακόμη ένα ξεσκαρτάρισμα. Φύλαξα σε μια κούτα με διάφορες αναμνήσεις μια κασέτα που μου είχε φτιάξει ο φίλος μου ο Μιχάλης. Εσείς φτιάχνατε κασέτες για φίλους, για καμάκι σε γκόμενες, κλπ? Μιλάμε για την πλειστόκαινο εποχή, τότε που όποιος είχε διπλό κασετόφωνο για εγγραφή ήταν Ο απόλυτος γκατζετάκιας της παρέας.

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

 Ο Αντωνάκης μου γίνεται κλείνει τα 6 την άλλη βδομάδα! Είμαι δηλαδή μπαμπάς στα επτά …
Μου λέγανε ότι θα ξεχάσω γρήγορα τα μωρουδιακά χρόνια των παιδιών. Είχαν και δίκιο και άδικο. Προχθές πήρα αγκαλιά την κόρη της Ολίβιας και του Μάνου, την Αθηνά που είναι 7 μηνών. Ρούφηξα μωρομυρουδιά, που πραγματικά είχα ξεχάσει. Τελικά όμως κατάλαβα ότι δεν ξεχνάς. Απλώς … (λέμε τώρα) το σήμερα των παιδιών είναι το bold-αρισμένο κείμενο. Το χθες έχει πιο μικρά fonts αλλά πάντα είναι εκεί.
Εύχομαι όλα τα παιδιά να είναι πάντα χαρούμενα. Κι εμείς οι μεγάλοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’αυτό.

Το τραγούδι που άρεσε πολύ στον Αντωνάκη μου και το τραγουδούσε πριν από τρία χρόνια. Τον ηχογράφησα και το έκανα ringtone για το κινητό μου. Κι ας γινόμουν ρόμπα στις συσκέψεις όταν χτυπούσε το κινητό. Μετά ήρθε η Μαρίνα, που αν και τραγουδάει περισσότερο αρνείται να ηχογραφηθεί. Οπότε απέσυρα τον Αντώνη από ringtone για να μην έχουμε ζητήματα.

Καλό σου-κου. Έρχεται μια εβδομάδα με "γενητούρια" της καινούριας εκπομπής και γενεθλίων. Πάρτι άνιμαλ θα γίνω! Και γουστάρω!!! Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς!

Τα τελευταία 6 καλοκαίρια, από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου, κάνουμε διακοπές στην Άφησο, ένα πανέμορφο ψαροχώρι του Πηλίου. Κάθε καλοκαίρι, τώρα έχω και κόρη, στο χωριό αυτό έχουμε την ευκαιρία να ζούμε τη φύση, αλλά και τον κανονικό κόσμο, την κανονική ζωή. «Κανονική» … τι θα πει … θα μου πεις!

Κανονικό είναι πλέον τα παιδιά να παίζουν στους δρόμους κι ας μιλάνε άλλη γλώσσα. Ο Αντώνης μου είπε ότι του χρόνου «θα μάθω αγγλικά» για να καταλαβαίνω τι λέει ο Κρίστι και ο Αλεξάντερ όταν μιλούν μεταξύ τους. Τα αλβανικά είναι «αγγλικά», όπως και τα πολωνικά της Κλαούντια με τη μαμά της – τουλάχιστον για ένα εξάχρονο αγόρι.

Ο παραλιακός δρόμος της Αφήσου έχει μικρά σπιτάκια, τα παλιά, του χωριού, με το μπαλκονάκι που χωράει ίσα ένα τραπέζι μικρό για τον καφέ, το τασάκι και το ποτήρι το νερό. Κάτω όμως από τα μικρά αυτά μπαλκονάκια χρόνο με το χρόνο φτιάχονται τα πιο γλυκά «αυθαίρετα»: οι χελιδονοφωλιές. Τα χελιδόνια στην Άφησο είναι το ίδιο πολλά με τις μύγες. Έτσι κι αλλιώς είναι φιλόξενο το χωριό «μας».

Κάθε που περνάμε για την παραλία, βλέπουμε τις χελιδονοφωλιές, και προσπαθούμε να δείξουμε στα παιδιά τα πουλιά που πάνε κι έρχονται, μεσ’το «φράκο» τους και κουβαλάνε άλλοτε λασπη για να κλείσουν κανα ημιυπαίθριο … άλλοντε τροφή για τα νεογγέννητα πηλιωρείτικα μωρά τους.

Κάθε που φτάνουμε στην παράλια, εκεί δα, που τελειώνει η άσφαλτος συναντούμε και τον «φίλε μου». Ο «φίλε μου» είναι από το Μπαγκλαντές και πουλάει στην παραλία χαϊμαλιά. Πέρα δώθε, όλο το καλοκαίρι, μ΄ έναν ταμπλά στο χέρι, με καρφάκια και τρύπες, που κρέμονται σχοινάκια στα οποία περασμένα είναι πολύχρωμα χαϊμαλιά για το χέρι, το λαιμό, το πόδι. Πέρα δώθε στις δύο παραλίες του χωριού: Αμποβό και Καληφτέρη.

Το υπόλοιπο κείμενο στο Protagon.gr