Πριν από μερικά χρόνια είχα ασχοληθεί με το κομμάτι των προσφορών των εφημερίδων προς τους αναγνώστες τους. Η εμπειρία μου και το καλό μου όνομα στην πιάτσα με έφεραν δίπλα σε έναν εκδότη που διέθετε διάθεση να αγοράσει και να προσφέρει στους αναγνώστες του τα πάντα. Αυτό το ήξερα εγώ, αλλά όχι – από την αρχή τουλάχιστον – ο εκάστοτε συνομιλητής μου. Ο συνομιλητής λοιπόν αυτός, εκπροσωπούσε, στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει να κουβεντιάσουμε, τραγουδιστές. Έλληνες και ξένους.
Τότε διαπίστωσα ότι υπήρχαν άπειρα «πράγματα» έτοιμα να μοσχοπουληθούν. Ονόματα και ονοματάκια έπαιζαν τέλεια το παιχνίδι: Με θες για προσφορά… χρύσωσέ με (δηλαδή … σώσε με). Καταλαβαίνεις τι είναι κάποιος να ζητάει από 10 μέχρι και 40 χιλιάρικα ευρώ για κάθε ένα από τα 12 τραγούδια που θα περιείχε το cd;
Θέλεις να σου πω ονόματα; Προφανώς και δεν θα το κάνω, δεν έχει σημασία άλλωστε.
Αυτό που με κάνει να ανοίγω αυτή την κουβέντα είναι ότι ακόμη κι εκείνη την εποχή, που κάποιος ήταν διατεθειμένος να χρυσώσει κάποιον καλλιτέχνη, ειδικά αυτούς που ποτέ δεν είχαν μπει στο παιχνίδι των προσφορών, πολλές φορές έβρισκε τόσο κλειστές πόρτες… Μιλάμε για ερμητικά κλειστές πόρτες που δεν άφηναν περιθώρια για κουβέντα ακόμη και στα πιο υψηλά κλιμάκια. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τα «όχι» ήταν κάθετα, αν και πάντα πολύ ευγενικά ακόμη και στις συζητήσεις… top of the tops. Και, νομίζω, ότι με καταλαβαίνετε
Share on Facebook