Archive for September, 2011

T-shirt Stories: προσωπικότητες της ιστορίας – Andre de Loberdin

Friday, September 9th, 2011

 

Όταν ο Βαρώνος Πιέρ ντε Κουμπερντέν αναβίωσε τους ολυμπιακούς αγώνες δε φανταζόταν ότι ο Αντρέ Ντε Λομπερντέν, αιώνα και βάλε αργότερα θα αναβίωνε τον ζοχαδιακό πολιτικό, αιώνα και βάλε νωρίτερα – που πάει να τη βγάλει στον αφρό επειδή δείχνει παρμένος.

Οι ένα μύριο δημόσιοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού κράτους. Αυτή η ραχοκοκαλιά από κάποιους …χτίστηκε. Αν το κράτος πάσχει από ραχίτιδα… ας κάνει ραχιαίους, και τώρα που αρχίζουν τα σχολεία να κρατάει σακίδιο για να μοιράζεται το βάρος στην πλάτη και να μην καμπουριάζει. Επίσης να παίρνει πρωινό από το σπίτι και να μην τρώει τα σκατολοϊδια απ’ έξω και για να κάνει οικονομία και να μην γίνει ένα παχύσαρκο, εκτός από ραχιτικό κράτος!

Μ’ άλλα λόγια αν δεν το ρίξουμε στην παλαβή θα παλαβώσουμε κι αυτό δεν το θέλουμε, γιατί προτιμάμε να καταλαβαίνουμε τι μας κάνουν, ώστε να το θυμόμαστε.
Καλοφόρετο!

 

Share on Facebook

Radio Friday: καλέ πατώνεις;

Thursday, September 8th, 2011

Τι να σου πω τώρα εκτός της καλημέρας μου; να σου πω ότι πάμε καλά; να σου πω ότι είμαστε καλά;

Ε, ναι λοιπόν, είμαστε καλύτερα από πολλούς άλλους που είναι σε μαύρη απελπίσιά και απαρτίζουν στο σαρανταφεύγα τοις εκατό – ποσοστού ανεργίας.

Δύο υπουργοί καθόρισαν τη διαβολοβδομάδα που τελειώνει όπως πάντα στη μούρη μας! (και αφού δεν έχει συμβεί κάτι που να έχει πέσει στην αντίληψή μου, τα καταπίνουμε όλα και δε μιλάει και κανείς …)
Ο πασών των ΠΑΣΟΚΩΝ και Οικονομικών πολυχρονεμένος Μπένι και ο "τά ΄χω πάρει και μαλώνω ακόμη και με την παρτη μου μπας και διασωθώ πολιτικαμάντ" Αντρέ ντε Λομπερντέν
Ο ένας μας είπε ότι μας έκαναν ντα και άρα για να γλυτώσουμε τις ξυλίτσες στα πισινά μας πρέπει να κάνουμε ό,τι μας ζητάνε που κι εμείς τα έχουμε υποσχεθεί, και ο άλλος τά ‘χωσε στους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτούς που οι όμοιοι του διόριζαν από καταβολής ελληνικού κράτους, αυτούς που ο ίδιος και η κυβέρνηση του κλάν-μεντεν να αντιμετωπίσει γιατί απλούστα απ’ αυτούς ψηφίζεται.
Ναι οι δημόσιοι είναι καρκίνωμα, αλλά για στάσου: η δασκάλα που θα αναλάβει τον Αντώνη μου τη Δευτέρα είναι μέσα στο εκατομμύριο του Λομπερντέν?
Είμαι κι εγώ αλήτης και ρουφιάνος όπως λένε για τους δημοσιογράφους;
Σας διαβεβαιώ, για την οικονομία της κουβέντας πως δεν έχω ρουφιανέψει κανέναν σε κανένα!!!
Εχω κι εγώ γενικεύσει, αλλά το Outbreak  του Αντρέ ντε Λομπερντέν δεν περιγάφεται!!! Και τι ωραία που τον αντιμετώπισαν τα μίντια;

Όλοι, κάνοντας τους αναλυτές, προβλέπαμε τα χείροτερα ότι θα έρθουν, και τώρα που καταφθάνουν δεν το αντέχουμε. Κατήφεια παντού.
Κι όμως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν τους αφορά, δεν τους ενδιαφέρει. Είναι μαγικοί τύποι από το είδος του "μαζί τα φάγαμε, χώρια τα χωνεύουμε και όλοι μαζί σας έχουμε χεσμένους!

Τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και τα παιδιά δε θα έχουν βιβλία γιατί … γιατί έτσι. Οι προσίτζουρς, οι διαδικασίες, ένας πρόεδρος, μια υπουργός … ολοι δημόσιοι υπάλληλοι, απ’ αυτούς που περιέγραφε ο Αντρέ ντε Λομπερντέν. Κατάλαβες; Τι; Καλά, πλέρωσε τώρα τις φωτοκοπίες και θα καταλάβεις!

Είναι ωραία χώρα η Αυστραλία;

Θα ρωτήσω τους πρώτους μετανάστες που θα φύγουν τις επόμενες εβδομάδες και θα σου πω!

Τρέχουμε με τα χίλια στον κατήφορο, τα δέντρα είναι καμμένα ή κομμένα για να γίνουν βίλες, δεν υπάρχει τίποτα να μας συγκρατήσει. Μόνοι μας, με τους φίλους μας!

Απόψε ο Νότης Μαυρουδής θα είναι στη γειτονιά του, στο Ευριπιδειο θέατρο Ρεματιάς, στο Χαλάνδρι, στις εννέα και μισή. Ετοιμάσου για μια βραδιά αυθεντική! Μελωδική και ειλικρινή. (ένα σταθερά σθεναρό ανάχωμα στην κατρακύλα, και δεν το λέω επειδή είναι φίλος μου –  το λέω και γι’ αυτό –  αλλά και γιατί έτσι είναι!!!)

 

Καλό Σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

 

Share on Facebook

WHAT A LIFE, το νέο single του NOEL GALLAHER

Tuesday, September 6th, 2011

Διαβάζω (αντιγράφω) και "ακούω" Bilboard

To δεύτερο single του Noel Gallagher, ‘AKA…What A Life!’, βρίσκεται πλέον online και εσείς μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω. Και όπως θα παρατηρήσετε, ο μεγάλος αδελφός, ξεφέυγει από τις κλασσικές κιθαριστικές φόρμες που μας είχε συνηθίσει, δημιουργώντας, ένα πιο dance ήχο.

Το κομμάτι θα κυκλοφορήσει επίσημα την ερχόμενη Κυριακή μαζί με ένα νέο b-side κομμάτι, το ‘Let The Lord Shine A Light On Me’.

Το πρώτο solo album του Gallagher, ‘Noel Gallagher’s High Flying Birds’ θα κυκλοφορήσει στις 17 Οκτωβρίου, ενώ μέσα στο 2012 αναμένεται και ένα δεύτερο άλμπουμ.

 

Share on Facebook

Μια φωτογραφία πολλές χιλιάδες λέξεις στη Νέα Υόρκη τη μέρα της καταστροφής

Sunday, September 4th, 2011

 

Thomas Hoepker chose not to publish this photograph in a book about 9/11.

Photograph: Thomas Hoepker/Magnum

In the photograph Thomas Hoepker took on 11 September 2001, a group of New Yorkers sit chatting in the sun in a park in Brooklyn. Behind them, across brilliant blue water, in an azure sky, a terrible cloud of smoke and dust rises above lower Manhattan from the place where two towers were struck by hijacked airliners this same morning and have collapsed, killing, by fire, smoke, falling or jumping or crushing and tearing and fragmentation in the buildings’ final fall, nearly 3,000 people.

Ten years on, this is becoming one of the iconic photographs of 9/11, yet its history is strange and tortuous. Hoepker, a senior figure in the renowned Magnum photographers’ co-operative, chose not to publish it in 2001 and to exclude it from a book of Magnum pictures of that horribly unequalled day. Only in 2006, on the fifth anniversary of the attacks, did it appear in a book, and then it caused instant controversy. The critic and columnist Frank Rich wrote about it in the New York Times. He saw in this undeniably troubling picture an allegory of America’s failure to learn any deep lessons from that tragic day, to change or reform as a nation: "The young people in Mr Hoepker’s photo aren’t necessarily callous. They’re just American."

In other words, a country that believes in moving on they have already moved on, enjoying the sun in spite of the scene of mass carnage that scars the fine day. Indeed, I can’t help thinking the five apparently unmoved New Yorkers resemble the characters in the famous 1990s television comedy Seinfeld, who in the show’s final episode are convicted under a Good Samaritan law of failing to care about others.

Rich’s view of the picture was instantly disputed. Walter Sipser, identifying himself as the guy in shades at the right of the picture, said he and his girlfriend, apparently sunbathing on a wall, were in fact "in a profound state of shock and disbelief". Hoepker, they both complained, had photographed them without permission in a way that misrepresented their feelings and behaviour.

Well, you can’t photograph a feeling. But another five years on since it surfaced in 2006, it seems pointless to argue about the morality of the people in the picture, or of the photographer, or his decision to withhold the picture from publication. It is now established as one of the defining photographs of that day – with the 10th anniversary of the World Trade Centre’s destruction approaching, the Observer Review republished it this August as the 9/11 photograph.

It is the only photograph of that day to assert the art of the photographer: among hundreds of devastating pictures, by amateurs as well as professionals, that horrify and transfix us because they record the details of a crime that outstripped imagination – even Osama bin Laden dared not expect such a result – this one stands out as a more ironic, distanced, and therefore artful, image. Perhaps the real reason Hoepker sat on it at the time was because it would be egotistical to assert his own cunning as an artist in the midst of mass slaughter.

Today, the meaning of this photograph has nothing to do with judging individuals. It has become a picture about history, and about memory. As an image of a cataclysmic historical moment it captures something that is true of all historical moments: life does not stop dead because a battle or an act of terror is happening nearby. Artists and writers have told this truth down the ages. In his painting The Fall of Icarus, the Renaissance painter Pieter Bruegel depicts a peasant ploughing on as a boy falls to his death in the sea beyond: it is a very similar observation to Hoepker’s. WH Auden’s lines on this painting in his poem Musée des Beaux Arts apply perfectly to the photograph: "In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away / Quite leisurely from the disaster …"

Stendhal similarly captures the dissonance of history in his novel The Charterhouse of Parma. A young man volunteers to fight for Napoleon at Waterloo, but instead of a defining moment of courage all he experiences are random, marginal, meaningless accidents on the edges of the great day.

History is not a heroic story, nor memory a block of marble inscribed with imperishable words of grief and rage. As Tony Blair – whose own response to this act of inhuman cruelty was to have such historic consequences – says of that day in his book A Journey, "It is amazing how quickly shock is absorbed and the natural rhythm of the human spirit reasserts itself … We remember, but not as we felt at that moment."

Personally I remember the shock of that moment perfectly. I have nightmares about it, which is strange, considering I am not an American and witnessed it only on television in Hackney, London. But I had come to love New York deeply and it felt like – it was – an attack on everything I held dear. Yet arguments about the meaning and, urgently, the response to this colossal act of violence started immediately. For every horrific account you can read of that day a horror has been caused, either directly or indirectly, by the "war on terror" that resulted: 12,000 killed by suicide bombers in Iraq …

And so, 10 years on, the meaning of this photograph is that memories fade fast. The people in the foreground are us. We are the ones whose lives went on, touched yet untouched, separated from the heart of the tragedy by the blue water of time, which has got ever wider and more impossible to cross. A 10-year-old event belongs to history, not the present. To feel the full sorrow of it now you need to watch a documentary – and then you will switch to something lighter, either because it is painfully clear that too much blood has been spent around the world in the name of this disaster, or simply because changing channels is what humans do. The people in this photograph cannot help being alive, and showing it.

Share on Facebook

Radio Friday: Σαββατιάτικα…

Saturday, September 3rd, 2011

καλημέρα!

Πειράζει που το Radio Friday "εκπέμπει" Σάββατο; Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ (που λέει κι ο Αγγελάκας). Αφού χθες δεν προλάβαινα.
Είχα να χωρίσω τα παιδιά που μαλώνανε. Και τα δικά μου, και τα άλλα … καταλαβαίνεις ε! (αν δεν… εννοώ τα παιδιά που παίζουν μονόπολι με τις τύχες μας: τρόικανς, μπένι, κλοιπαί οικονομοτεχνικαί δυνάμεις. Μπαλαμουτιαστήκανε τη νύχτα της Πέμπτης και την Παρασκευή άλλο ένα κλίμα … σιάχτηκε εις βάρος μας)

Λατρεύω τους RHCP, κι αναρωτιέμαι αν ποτέ θα καταφέρω να τους δω live. Ελπίζω, όταν θα γίνει αυτό να είμαι χωρίς "Π" και να μπορώ να χοροπηδώ – έστω και κάπως αφαιρετικά, αλλά να χοροπηδώ!

Η οικονομία της γειτονιάς μου, όπως και της δικής σου – φαντάζομαι – πάει κατά διαόλου. Αυτό βεβαίως δεν αφορά τα …παιδιά που παίζουν μονοπολι με τη ζωή μας. Αυτοί, τη δική τους ζωή την έχουν σιαγμένη.

Τα παιδιά τους βολεμένα, τα χρέη τους πληρωμένα (τα υλικά, γιατί τα "αϋλα" χρέη των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων είναι αυτά που πληρώνουμε) και ξέρουν ή τουλάχιστον έχουν βάσιμες υπόνοιες ότι στις επόμενες εκλογές θα έρθουν οι …, εμείς δηλαδή, να τους ψησίσουμε! και τα σκλιά δεμένα!

Η Μαρίνα ακούει παραμύθια και χορεύει τα ιντερμέντια, περιμένοντας τη φίλη της τη μικρή Μαρίνα να παίξουν. Ο Αντώνης πήρε μεγάλη απογοήτευση που δε θα έρθει και η Στέλλα, η μεγάλη φίλη της μικρής Μαρίνας, που πολύ του γυάλισε του 7χρονου το καλοκαίρι που την είδε. Λες κι έφαγε χυλόπιτα ήταν το αγοράκι μου όταν του είπα: η Στέλλα δε μένει στην Αθήνα, μπορει να τη συναντήσουμε του χρόνου στις διακοπές (που ελπίζω να πάμε, κι αυτό παρενθετικό δεν το είπα του παιδιού!)

Χαιρόμαι, προσπαθώ να διατηρώ έντονα τα πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι. Μέσα στη γενικότερη επικράτηση του γκρι, πρέπει να αγωνιστούμε να υπάρξουν και τ’ άλλα χρώματα! Η ζωή θέλει κουράγιο, φίλους, αλληλεγγύη, προσπάθεια και χρώματα! (πάλι θυμήθηκα τη Μόμο!!!)

Καλό υπόλοιπο Σου-Κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

Share on Facebook