Giannis Kafatos

Το Dailymotion Greece σε συνεργασία με την EMI, εξασφάλισε ένα μοναδικό live των Coldplay, σε live streaming σήμερα Δευτέρα 31/10/2011 στις 22.00 (ώρα Ελλάδος).

Για περίπου δύο ώρες, σ ένα πολύ μικρό – για το “μέγεθος” των Coldpaly – venue, θα παρακολουθήσετε μία από τις μεγαλύτερες μπάντες, ζωντανά!

Οι Coldplay, κυκλοφόρησαν μόλις το πέμπτο τους album με τίτλο “Mylo Xyloto” και ήδη γνωρίσουν μεγάλη επιτυχία με τα "Every Teardrop Is a Waterfall" & “Paradise”.

Τη συναυλία των Coldplay θα την παρακολουθήσετε σε live streaming, από τις 22.00 – 23.45 , σε Standard και High Definition, στο ακόλουθο link : http://www.dailymotion.com/sas/coldplay

 
 

Coldplay (Livestream Paris 31-10-2011 – SD par Orangemusic
 

Έκλεισα πριν από λίγο (Κυριακάτικο απόγευμα, τέλος Οκτωβρίου) το βιβλίο, αφού διάβασα και την τελευταία του λέξη. Νομίζω ότι θα κάνω καιρό να επιστρέψω από το ταξίδι που ξεκίνησα στην πρώτη του σελίδα.

Νομίζω ότι το παθαίνουν όλοι όσοι πάνε για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική. Είναι ένα ταξίδι που δεν τελείωνει όσα χρόνια κι αν περάσουν από την ημερομηνία επιστροφής.
Το ίδιο και το βιβλίο της κυρίας Φακίνου. Με συντρόφεψε όλη την Κυριακή. Ξέχασα την κρίση, τις κραυγές, … όχι, όχι, δεν τα ξέχασα. Τα είδα με άλλα μάτια και τα αφουγράστηκα αλλιώς.
Είμαι περήφανος που έχουμε μια ελληνίδα συγγραφέα που έγραψε το ίδιο μαγικά με τον τρόπο που γράφουν οι τρανοί διάσημοι συνάδελφοί της στο νότιο ημισφαίριο. Εκεί που η μαγεία και η πραγματικότητα είναι όπως τα χρώματα της πλαστελίνης που παίζουν εκεί απέναντι τώρα τα παιδιά μου. Μπερδεύονται, ενωνονται και δίνουν άλλες απρόσμενες αποχρώσεις. Και το έκανε τόσο φυσικά που δύο φορές -σου μιλάω ειλικρινά- γύρισα στο εξώφυλλο να σιγουρευτώ ότι διαβάζω Φακίνου και όχι μια μετάφραση κάποιου αγαπημένου νοτιομερικάνου συγγραφέα!
Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις πώς μια εξέχουσα ελληνίδα συγγραφέας συνομιλεί τόσο στα ίσα με τα λογοτεχνικά μας (νομίζω και δικά της) ινδάλματα, διατηρώντας όμως το δικό της "είναι"!!!
Το τρένο των νεφών είναι από τα ομορφότερα αναγνώσματα και ήρθε σε μια στιγμή που το χρειαζόμουν τόσο πολύ!
Εγώ στο τρένο που περιγράφει δεν έχω ανέβει… αλλά ξέρω το δρομολογιό του!
Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω και να σου προτείνω να το διαβάσεις. Είναι από τα ταξίδια που οφείλουμε στον εαυτό μας!

Ευγενία Φακίνου – Το τρένο των νεφών from Kastaniotis Editions on Vimeo.

Καλή ανάγνωση!

όχι σαν τον πράιμ, που μιλάει αγγλικά, σκέφτεται αγγλικά και διοικεί μπακαλίστικα.

ούτε καν σαν τον Παπακωνσταντίνου, τον πετυχημένο υπουργό οικονομικών που τον έτζασε ο πράιμ και τον έκανε περιβάλλοντος, αφού τα έκανε σκατά στην οικονομία να τα αποσκατώσει και στο περιβάλλον.

ούτε καν σαν τον πλέι-μάι-στέισον Καραμάν-αλή τον κεμπαμπτζή που τα έκανε σύσκατα και στενοχωρημένα κουρασμένος αποχώρησε…

Οι Prodigy είπαν τη μοναδική ειλικρινή καλή κουβέντα για τους έλληνες στο βίντεο που ακολουθεί και το πήρα χαμπάρι από αυτό το site

Να το πείτε και στον Πρέκα, την επόμενη φορά που θα τους δει … λέμε τώρα μην τρομάξει.

Α, και στον Καρατζαφύρερ, Μπενιβεζύρερ και τα άλλα παιδιά.

Α και στον ατάραχο… τον  Γερουλάνο, αν του ζητήσουν κανα στάδιο να παίξουν. Να ξέρουν μωρέ τα παλικάρια – όχι ότι θα τους ρωτάνε στο εξής για πολλά, αλλά λέμε τώρα!

οι "αντιδρασεις" για το κράξμο των πολιτκών μου θυμζουν τις αντιδρασεις για τις επίμονες ερωτήσεις των ξένων δημοσιογραφων στον ΓΑΠ,θυμαστε?

σεβομαι τα νιάτα του και τους τότε αγώνες του, προδότη δεν ξέρω αν θα τον έλεγα αλλά ο λαός λέει: τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Δηλαδή ο Βελόπουλος και οι άλλοι ήθελαν τα ΜΑΤ να ψεκάσουν τον κόσμο?πώς σκατά εννοούν αυτά που λένε!

(απαντώντας στον Δημήτρη Μιχαλέλη) τους είχαμε καλομάθει! ή είχαν καλομάθει τα χρυσά μου! Το θλιβερό είναι ότι ακόμη νομίζουν ότι βρέχει, ενώ τους φτύνουν!!!

allufunmarx Allu Fun Marx ☭ by gianniskafatos
Κάρολε Παπούλια, μόλις γυρίσεις στο μέγαρο, βάλε τα playmobile στη σειρά να κάνουν παρέλαση. Φώναξε και τα άλλα παιδάκια να χειροκροτάνε

πολύ θλιμένος ο Φερέτης! πού θα πει τώρα το ποιηματάκι του? Πάντως μακάρι να γίνει η παρέλαση για τον κόσμο! Οι επίσημοι … μάι αςς!

Ypapanti Ypapanti  by gianniskafatos
οταν Παπουλια, ενα ολοκληρο εθνος που εξαθλιωνεται, σε παρακολουθει να κοιτας τις εξελιξεις απλα, τι περιμενες??? να σε χειροκροτουν ??

ματζικ! απαγορευσαν θεατες στην παρελαση εναντι εξεδρας των επισημων!!! αρχισαν να φοβουνται στ αληθεια

Αιχμαλωτισαν τις τσεπες μας. ακομη εχουμε το μυαλο μας!!!

«Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Αυθεντικότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν  έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Κατανόηση

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ
για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου
έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Ωριμότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα τι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτό με έκανε να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Αλήθεια
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι  τον ελεύθερο μου χρόνο και κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω  μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Ειλικρίνεια
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Αυταγάπη
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Απλότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω
να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Πληρότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω Σοφία της Καρδιάς
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Αυτό το λέμε Αυτοεκτίμηση
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι, Αυτή είναι η Ζωή»

Αυτά είπε ο Τσάρλυ Τσάπλιν γιορτάζοντας τα 70στά γενέθλιά του.
Αυτή ήταν η αλήθεια της ζωής του σπουδαίου Άγγλου ηθοποιού και σκηνοθέτη, στον οποίο το Black Duck ετοιμάζει ένα μεγάλο αφιέρωμα, μέσα από το οποίο θα ξαναζήσουμε τη γοητεία του αναιδή, ξύπνιου, ευαίσθητου και πάντα θλιμμένου τύπου, του αλητάκου… Του θρυλικού Σαρλώ!
Το αφιέρωμα, στον πρωτοπόρο πρωταγωνιστή, αλλά και σεναριογράφο, σκηνοθέτη και συνθέτη, περιλαμβάνει έκθεση ρούχων και αξεσουάρ εμπνευσμένων από την εποχή εκείνη, η οποία θα πραγματοποιηθεί στη γκαλερί του πολυχώρου, αλλά και καθημερινές προβολές ταινιών του, από μία νέα συλλεκτική 10πλή κασετίνα – έκδοση, που κυκλοφόρησε ο «Εναλλακτικός Κύκλος» και περιέχει 36 από τις ωραιότερες στιγμές του Τσάρλι Τσάπλιν σε 10 DVD: ο Σαρλώ ως μεθύστακας ή ονειροπόλος ή ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, με το αθώο βλέμμα του, το άτσαλο παιχνίδι με το μπαστούνι του, και την αφέλεια του. (Οι ταινίες κυκλοφορούν σε πολυτελή κασετίνα με δυνατότητα επιλογής ελληνικών η αγγλικών υπότιτλων).
 
Συγκεκριμένα: το αφιέρωμα περιλαμβάνει:
* Προβολή ταινιών του Τσάρλυ Τσάπλιν, από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, στο χώρο του bar του Black Duck.
* Έκθεση ρούχων και αξεσουάρ της περιόδου του Μεσοπολέμου στο χώρο της γκαλερί του Black Duck. Συμμετέχουν με καπέλα, ρούχα, κοσμήματα και αξεσουάρ εποχής οι Κατερίνα Καρούσου και Despotnia “Jewel Art”.
* Έκθεση φωτογραφιών του Τσάρλυ Τσάπλιν στους χώρους του Black Duck.
* Live μουσική “interactive”, με αυτοσχεδιασμoύς από διακεκριμένους μουσικούς solo, duetο και trio που θα παίζουν παράλληλα με τις ταινίες.
Ανάμεσά τους οι: Παναγιώτης Παπαγεωργίου, Γιάννης Κυριμκιρίδης, Άγγελος Τριανταφύλλου, Κώστας Βόμβολος, Θοδωρής Ρέλλος, Κώστας Γιαβής, κ.ά
* Μουσικά αφιερώματα από DJs που αναφέρονται στην εποχή του πρωτοπόρου πρωταγωνιστή (Scot Joplin, Duke Ellington, Glen Miller, Dixieland period, Art Tatum αλλά και συνθέσεις του ίδιου του Τσάπλιν) που θα συνοδεύουν τις ταινίες.

** Οι ταινίες που θα προβληθούν και περιλαμβάνονται στη 10πλή κασετίνα, είναι οι εξής:
*Το Παγοδρόμιο/Ο Σωσίας/Δίπλα Στη Θάλασσα/Ο Βοηθός (DVD 1)
*Μια Το Πρωί/Το Ενεχυροδανειστήριο/Μια Καινούργια Δουλειά (DVD 2)
*Βράδια Διασκέδασης/Στο Ιπποδρόμιο Της Βενετίας/Αδίστακτη Αγάπη/ Χαμός Στα Γυρίσματα/Πίσω από Την Οθόνη (DVD 3)
*Ταγκό-Μπερδέματα/Η Γυναίκα/Πως Να Μαγνητίζεις Μια Γυναίκα/ Μια Βραδιά Στη Παράσταση (DVD 4)
*Δουλειά/Στο Πάρκο/Ο Νοσοκόμος/Τριπλά και Διπλά (DVD 5)                                      
*Ο Αλήτης/Αστυνομία/Παντρειά Με Το Ζόρι (DVD 6)
*Ο Εγκληματίας/Ο Κόμης/Το Αντίδοτο (DVD 7)                                                 
*Ο Πυροσβέστης/Ο Περιπετειώδης/Ο Βιολιστής (DVD 8)  
*Ο Μετανάστης/Ο Εύκολος Δρόμος/Νοκ-άουτ (DVD 9)
*Ο Πρωταθλητής/Το Ντους/Η Τράπεζα/Καυτή Κούρσα (DVD 10)

**Με την ευγενική χορηγία του ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

ΤΣΑΡΛΥ ΤΣΑΠΛΙΝ

Σερ Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν ο νεότερος. 16 Απριλίου 1889-25 Δεκεμβρίου1977.
Η πρώτη παγκόσμια αναγνωρίσιμη φιγούρα της κινηματογραφικής τέχνης, γνωστότερος με το υποκοριστικό Τσάρλυ και στην Ελλάδα κυρίως με το προσωνύμιο «Σαρλώ» (κωμικό-τραγικός τύπος με φαρδιά παντελόνια, κοντό μουστάκι, τρύπια παπούτσια και το χαρακτηριστικό μπαστούνι που ο ίδιος δημιούργησε και που αξιοποίησε σε πολλές μικρές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου, στο διάστημα 1912-1918).
Ο ίδιος όχι μόνο πρωταγωνιστούσε αλλά ήταν επίσης ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συνθέτης της μουσικής των ταινιών του. Η παγκόσμια καταξίωση ήρθε μέσα από τις μεγάλου μήκους ταινίες του, όπως οι «Μοντέρνοι Καιροί», «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ», «Τα Φώτα της Πόλης», «Ο κύριος Βερντού» και άλλες, που τον κατέταξαν ανάμεσα στους σημαντικότερους δημιουργούς της έβδομης τέχνης.
Το 1952, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας, έπεσε σε δυσμένεια λόγω των αριστερών πολιτικών φρονημάτων του. Ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο, έμαθε την απόφαση του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης να άρει τη βίζα του και επομένως το δικαίωμα επιστροφής. Μετά από αυτό το γεγονός παρέμεινε οριστικά στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στο Βεβέ της Ελβετίας όπου πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου του 1977. Στο διάστημα αυτό ταξίδεψε στην Αμερική μόνο μια φορά, το 1972, προκειμένου να παραλάβει το ειδικό Τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του στην έβδομη τέχνη, κερδίζοντας το μεγαλύτερο σε διάρκεια χειροκρότημα της ιστορίας των βραβείων. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δέκατο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.

Black Duck Multiplarte – Ντόρα Ρίζου 
Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760
www.blackduck.gr / info@blackduck.gr

(ένα κείμενο μου από την aixmi.gr )

αυτό είναι το ποιήμα που έδωσαν στην κόρη μου, τη Μαρίνα μου, για την γιορτούλα που θα κάνει το νηπιαγωγείο για την 28η Οκτωβρίου.
Μου έδωσε πολύ περήφανη το φάκελο και μου είπε ότι αυτή το λέει καλύτερα απ’όλους αφού το λέει πολύ δυνατά! Ήταν πολύ περήφανη. Κι εγώ μαζί της!
Ανοιξα το φάκελο και διάβασα το ποίημα. Μετά το διάβαζα δυνατά, στίχο στίχο για να το μάθει απ’ έξω! Είναι καταπληκτικό πόσο εύκολα μαθαίνουν τα παιδιά τα ποιηματάκια τους. Εκεί που το μαθαίναμε η Μαρίνα αποφάσισε ότι η μαμά της είναι πιο κατάλληλη για να της μάθει το ποιήμα και γύρισε στα παιχνίδια της.
Έτσι κι εγώ με τα δικά μου "παιχνίδια" φωτογράφισα το ποιημάτακι και άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω στα παιδιά μου για την πατρίδα μας.
Έχω αποφασίσει και νομίζω τα έχω ξαναγράψει (βαριέμαι οικτρά να λινκάρω και να σε τρέχω σε άλλα κείμενα) ότι δεν αισθάνομαι ότι έχω πατρίδα ή τουλάχιστον ότι έχω περηφάνεια γι’ αυτή την πατρίδα! 
Την ώρα που γράφω ακούω σε άλλο παράθυρο στον υπολογιστή τα επεισόδια, πώς παλιά που τα ραδιόφωνα είχαν παραγωγούς, ακούγαμε το πρόγραμμα? Ε, έτσι τώρα ακούω τα επεισοδια και κάνω σκέψεις για την πατρίδα, την περηφάνεια, το μέλλον και το παρελθόν που μας έφερε εδώ.
Η πατρίδα μας είναι πλέον πολύ ωραία, αρκεί να μην είσαι έλληνας. Αν ήμουν περαστικός και περιδιάβαινα πόλεις, χωριά, ενδοχώρα, νησιά, μιλούσα με τους ανρθώπους, θα γύριζα στο "σπίτι" μου γεμάτος. Εικόνες και συναισθήματα.
Ό,τι τώρα με αδειάζει, αν ήμουν ξένος θα με γέμιζε!
Δεν μου έκανε καμια αίσθηση που είδα το φυλάκιο στον Αγνωστο Στρατιώτη να καίγεται. Δεν μου έκανε εντύπωση γιατί τα σύμβολά μας έχουν κάει προ πολλού! Μερικά μόνα τους, μερικά άλλα τα κάψαμε εμείς. Εξαλείψαμε τα συλλογικά "τοτέμ" που γύρω τους παίρναμε ζωή, είχαμε αναφορές. Και καλά κάναμε, μερικά το άξιζαν. Ακόμη και κάποιοι  που "σκάλισαν" αυτά τα τοτέμ αποκαλύφθηκε ότι ήταν απλά ξόανα και όλη η τελετουργία που συντηρούσαν για ενεργοποήσουν λόγια και θυμό ήταν μόνο για να φουσκώσουν οι τσέπες τους.
Ψεκαζουν, καίνε, σπάνε, καταστρέφουν. Αυτή την ώρα που γράφω κυριολεκτικά. Τις υπόλοιπες … μεταφορικά αλλά εν τέλει το ίδιο αποτελεσματικά για την καθημερινότητα της Μαρίνας που εδώ και λίγη ώρα με άφησε να της μάθω το ποιήμα, με αντάλλαγμα να την αφήσω να κάνει μονόζυγο στο μπράτσο μου – θέλω γυμναστήριο!
Δεν είμαι περήφανος για την πατρίδα ώστε να της μιλήσω γι’αυτήν. Για τη Μαρίνα πατρίδα είναι η οικογένειά της. Και για μένα.
Είμαι περήφανος που δουλεύω σα το σκύλο για μπορεί η Μαρίνα και ο Αντώνης μου να έχουν μια ασφάλεια στην καθημερινότητά τους. Παλιά αυτό εξαρτιόταν μόνο από τη δική μου προσπάθεια. Εδώ και καιρό ακόμη και αυτό το τόσο απλό καταργήθηκε, μαζί με τόσα άλλα.
Γι’ αυτό δεν είμαι περήφανος. Γιατί κάποιοι ενώ έπρεπε να δουλεύουν ώστε οι Μαρίνες και οι Αντώνηδες της πατρίδας να είναι ασφαλείς έκαναν κοπάνα. Και τώρα καλούν εμένα να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά. Μού πήραν όμως κάθε υλικό που θα μπορούσε να με βοηθήσει να μην καώ.
Δεν είμαι καθόλου περήφανος για κανέναν.
Έχω κάψει όλα τα τοτέμ, δεν πιστεύω σε τίποτα πια. Πιστεύω μόνο στην αγάπη και στη φιλία τα μοναδικά για τα οποία αξίζει να σκοτωθεί κανείς. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο συμβάσεις, κουρελιασμένες, πατημένες σαν τις κουράδες των σκύλων των φίλοζωων που λερώνουν τα πεζοδρόμια. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Έγινε έμβασμα και τιμαλφή που δραπέτευσαν στο εξωτερικό. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Κενό. Ένας ναυτίλος εντυπωσιακού κελύφους αλλά … άδειος δεν μπορεί να "οδηγήσει" κανέναν και πουθενά.
Ποιον ενδιαφέρουν όλες αυτές οι σκέψεις; Κανέναν. Η Μαρίνα αρνείται να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε το ποιήμά της. Θα ήθελα να της πω ότι δεν αξίζει να μάθει τίποτα γι’ αυτόν τον τόπο. Είναι άδειος. Αλλά δε θα το κάνω. Δεν είναι δυνατόν να πληγώσεις τόσο ένα παιδί. Εμείς είμαστε πιο "έτοιμοι" να πληγωθούμε -διάολε είμαστε μεγάλοι άνθρωποι θα βρούμε τρόπους να επουλώσουμε τις πληγές … θα βρούμε; θέλουμε; Ή μήπως είναι καλύτερα να αφήσουμε τις αμυχές ανοιχτές να κακοφορμίζουν για να μην ξεχάσουμε ποτέ τη σαπίλα που μας περιβάλει;
Από έναν αργό θάνατο προτιμώ ένα σοκ.
Πολύ θα ήθελα να είχα κάτι για το οποίο θα  φώναζα με όλη μου την ψυχή: Ζήτω – Ζήτω.
Ευτυχώς έχω: τις προσπάθειες της Μαρίνας μου και του Αντώνη μου!!!

(το πήρα από τον φίλο Γιώργο Λαμπίρη!)

τι θυμάμαι:

ήμουν με τον ξάδελφο μου τον Γιάννη, και γυρίζαμε τα εκλογικά κέντρα μαζεύοντας αφίσες και πανώ και σημαίες στις Κουκουβάουνες το απόγευμα των εκλογών. Είχε πλάκα γιατί μπαίναμε με τις σημαίες του ενός κόμματος στα γραφεία του άλλου και μας κοίταζαν περίεργα! Δεν ξέρω γιατί το κάναμε. Ούτε τι κάναμε όλο αυτό το υλικό. Δε θυμάμαι καν αν το πήγαμε μέχρι το σπίτι του όταν επιστρέψαμε. Είχε όμως πλάκα. Όλοι ήταν στους δρόμους.

Σήμερα τριάντα χρόνια μετά, δυστυχώς δεν υπάρχει πια ο εξάδελφος μου – για μια βόλτα και πάλι μαζί του και  με τα ανίψια του θα έδινα τα πάντα !!!

Σήμερα πάλι όλοι … στους πέντε δρόμους. Ταπεινωμένοι, σαστιμένοι, στενοχωρημένοι, προδομένοι, ποδοπατημένοι, εξαπατημένοι, χρεωμένοι, αγχωμένοι και χιλιάδες απολυμένοι!

Ελπίζω να μην νομίζουν ότι η σιωπή μας σημαίνει ανοχή! Ε!

να κι ένα γενέθλιο μπλουζάκι – για να θυμόμαστε τα συνθήματα, ή τι πραγματικά έλεγαν τα συνθήματα του μπαμπά του πράιμ μίνιστερ μας!
κι όπως λένε σε τέτοιες περιπτώσεις:

Να ζήσουμε  να τους θυμόμαστε (και να τους κάνουμε να μας θυμούνται).

το έχω πει και στο παρελθόν  – και ποιος χέστηκε θα μου πεις!

Εδώ και κάμποσα χρόνια οι πολιτικοί μας ζήλεψαν τους λαμπερούς συναδέλφους μου και έγιναν σχολιαστές – βλέπεις … βλέπουν το τέλος τους και σου λέει ας μάθω την τέχνη και ποτέ δεν ξέρεις!

Ζήλεψαν λοιπόν και από πολιτικοί έγιναν σχολιαστές.

Και βεβαίως η μητέρα δεν είχε άδικο όταν λέει ότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή!
Βεβαίως όμως είναι σωστός κι αυτός που πρωτοείπε να μην μπλέκουνε οι βούρτσες με τις τουρτες γιατί ούτε γλυκό μπορείς να φχαριστηθείς ούτε να βουτσίσεις σωστά θα καταφέρεις! (άλλο είπε αλλά είμαι στις καλές μου και είπα να αφήσω τα γαλλικά για άλλη ώρα).

Με πιο απλά λόγια … το λέει το νέο σκουτί μου: