τι θυμάμαι:
ήμουν με τον ξάδελφο μου τον Γιάννη, και γυρίζαμε τα εκλογικά κέντρα μαζεύοντας αφίσες και πανώ και σημαίες στις Κουκουβάουνες το απόγευμα των εκλογών. Είχε πλάκα γιατί μπαίναμε με τις σημαίες του ενός κόμματος στα γραφεία του άλλου και μας κοίταζαν περίεργα! Δεν ξέρω γιατί το κάναμε. Ούτε τι κάναμε όλο αυτό το υλικό. Δε θυμάμαι καν αν το πήγαμε μέχρι το σπίτι του όταν επιστρέψαμε. Είχε όμως πλάκα. Όλοι ήταν στους δρόμους.
Σήμερα τριάντα χρόνια μετά, δυστυχώς δεν υπάρχει πια ο εξάδελφος μου – για μια βόλτα και πάλι μαζί του και με τα ανίψια του θα έδινα τα πάντα !!!
Σήμερα πάλι όλοι … στους πέντε δρόμους. Ταπεινωμένοι, σαστιμένοι, στενοχωρημένοι, προδομένοι, ποδοπατημένοι, εξαπατημένοι, χρεωμένοι, αγχωμένοι και χιλιάδες απολυμένοι!
Ελπίζω να μην νομίζουν ότι η σιωπή μας σημαίνει ανοχή! Ε!
να κι ένα γενέθλιο μπλουζάκι – για να θυμόμαστε τα συνθήματα, ή τι πραγματικά έλεγαν τα συνθήματα του μπαμπά του πράιμ μίνιστερ μας!
κι όπως λένε σε τέτοιες περιπτώσεις:
Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε (και να τους κάνουμε να μας θυμούνται).
