Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλό μεσημέρι!
Πώς να στο πω ακριβώς, δε θέλω και να σε τρομάξω… όχι πώς έχει κάποια σημασία τι θα σου πω, αλλά να … το σκέφτομαι: λοιπόν άντε μια ψυχή που ‘ναι να βγει …

Το πολιτικό σύστημα της χώρας, που εσύ κι εγώ και όλοι μας διαλέξαμε τα τεμάχια που το αποτελούν είναι για τον πούτσο καβάλα!
Καβάλα παν στην εκκλησιά,
Καβάλα προσκυνάνε
Καβάλα παίρνουν τα λεφτά
Καβάλα μας καβαλάνε.

Οι γενικεύσεις είναι φασισμός! Σωστά.
όπως και η μαζική εξόντωση των μοναδικών αγελάδων που κάνουν γάλα, αν λογίσεις τον εαυτό σου για αγελάδα και γάλα τα λεφτά που σου αρπάζει ένα κράτος … ψωλορουφήχτρα. ‘Ενα κράτος μαινάδα, που έπεσε στο καζάνι με το βιάγρα πριν το κάνουν χάπια και δε χορταίνει όσο κι αν σε γαμεί! Ένα κράτος που αποδεικνύει ότι η μαλακία τελικώς κουφαίνει, αφού δεν ακούει τίποτα απ’ όσα λέγονται στους δρόμους. Έχει προσωπα το κράτος, μη νομίζεις! Το κράτος προσωποποιείται: από τον κατώτατο υπάλληλο που εφαρμόζει μέχρι τον υπουργό που αποφασίζει (αυτά που του λένε)
Λες η μουσική να μας ηρεμήσει? Λετ’ σ τράι ιτ!

Καλά, με τέτοιο σοκ, ούτε οι πουτάνες στην τρούμπα με τον 6ο στόλο τόση δουλειά. Εκεί που βάζεις το βρακί σου… τσουπ σού’ρχεται άλλη μια κωλιά και όποιον πάρει ο χάρος.
Φταίς όμως κι εσύ! Είσαι ακόμη τρομαγμένος, λες και σε βιάζουν για πρώτη φορά. Τά ‘χεις ακόμη χαμένα. Κι αντί να πεις: ε, όπα! νισάφι, ‘εν μπορώ άλλο, δεν δύναμαι εσφίζετ’ η καρδιά μου – για να μη μιλήσω για το σφιχτήρα της τσέπης σου … είσαι ακόμη σαστισουάρ… κι ας σου σκίζουν τα βάρδουλα.

Η ανικάνοτητα είναι μισή αρχοντιά, και αν είσαι υπουργός σχεδόν προαπαιτούμενο στο βιογραφικό σου!!! Διαλέγεις δε κι άλλους ανίκανους γύρω-τριγύρω μη και σε ξεπεράσει κανείς – και έρχεσαι άρχοντα της χώρας να μας σώσεις.

Για να το πω με τα λόγια του Μπεν Βεζίρερ, όσο φτάνω να τα καταλάβω: άλλο η χώρα άλλο οι έλληνες.

Ε, αυτοί θέλουν να σώσουν τη χώρα ΤΟΥΣ. Χέστηκαν για μένα, τα παιδιά μου, για σένα, τη γκόμενά σου, κλπ. Πολύ απλά, τα μεγάλα αφεντικά δεν ενδιαφέρονται για μας. Ενδιαφέρονται να έχουν ένα μοντέλο δουλείας με ωραία φόρμα. Φορμαλιστικά πάμε καλά. Επί της ουσίας πάμε κατά διαόλου. Αλλά… είπαμε: να σωθεί η χώρα! (τους)

Να προσέξω να θυμηθώ μην αφήσω τα παιδιά μου να γίνουν σαν κι έμενα. Να τα μάθω να σκέφτονται σαν πολιτικοί. Αλλά ποιον να τους βάλω για πρότυπο: τον Αντωνη, τον Τζέφρι-ΓΑΠ, την Αλεκούλα, τον Τσιπριφιόγκο ή τον Καρα-τζα-φέρτοχαος? θα μου πεις πάλι γενικεύεις … Θα σου πω: δε με χέζεις! Και θα πω κι ένα τραγούδι. Αλλά πριν στο πω, να σου πω ότι η πλακίτσα με τους ζάπλουτους πολιτίσιανς που μας συμπονούν είναι πλέον πολύ πασέ, κι όποιος τσιμπάει είναι Ψαρούκλα! (που λέει κι ο πήτερ παν της Ντίσνεϊ που βλέπω όταν βλέπουν τα παιδιά μου να ξεχνιέμαι λίγο – λιγη αθωότητα δεν έβλαψε … μάλλον όχι ε?)

Εχω πολλά νεύρα και δεν μ’ αφήνει κανείς τους να ηρεμήσω. Θέλω να κάνω πράματα που συνήθως τα κάνει κάποιος πολύ νεότερός μου. Σκέφτομαι πολύ πιο άσχημα πράγματα για όλο αυτό το συσκατο κράτος και τα κομματάκια του παζλ που το αποτελούν και τρελαίνομαι! Και μετά σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι αυτά τα άσχημα πράγματα που σκέφτομαι!

Εχω πολύ άγχος και δε μ’ αφήνει κανείς να ηρεμήσω.
Είμαι σα να παίζω στο "Ο Τζόνυ πήρε τ΄ όπλο του" Με κόβουν κομματάκια λίγο λίγο και μου λένε ότι φταίω για όλα τα καραπουτσαριά που αυτοί έκαναν. Οκ, τους γαμωψηφίσαμε, δεν τους γαμωσταυρήσαμε αλλά δεν τα κάναμε εμείς όλα σκατά! Πώς το λένε!
Θέλω ένα σοκ θέραπι! Κάτι που θα μας ταράξει αλλά θα τελειώσει. Δεν υπάρχει ένας γαμημένος να βάλει πάτο στο κωλοελλαδοβάρελο; Να τονε πιάσουμε και μετά να ελπίζουμε. Να έχουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβουμε.
Σας καταγγέλω και αποχωρώ που λέει και ο συνάδελφος μου ο Δημήτρης!
Και αν κάποιος δεν άντεξε τόσα βρωμόλογα … θα μου βάλω πιπέρι στο στόμα!

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Πάρε και την ορίτζιναλ υβρεοπομπή από τον Φοίβο Δεληβοριά – αχρείαστη να σου είναι, αλλά πότε δεν ξέρεις! Έχε τη κατα νου, όπως πρέπει να έχεις και καθαρό βρακάκι κάθε που τα παλιόπαιδια τ’ ατίθασα μαζεύονται να πουν μεταξύ τους τι τους είπαν οι αλλοι να … ΜΑΣ κάνουν!

Spencer Elden … δε σου λέει τίποτα?
Ε, όχι και τίποτα!
Αν σου αρέσουν οι Νirvana ή αν δε σου αρέσουν οι NIrvana αλλά είσαι ροκάς, τότε θα σου δείξω αυτή τη φωτογραφία

είδες! Αυτός είναι ο Σπένσερ, που μεγάλωσε. Μεγάλωσε και μιλάει. Σ’ αυτό το βίντεο

δεν είναι καλή ευκαιρία να κάνεις μια επανάληψη στους Νιρβάνα?
Βγάλτε μια κόλα χαρτί!
χαχαχαχα

(βίντεο του Σπένσερ το βρήκα στο News Beast )

μόνο ο κανιβαλισμός μας σώζει από αυτά που ακούμε.
Όταν άκουσα τον πολυχρονεμένο μας βεζύρη επί των οικονομικών να μας λέει πόσα πρέπει να χαλάμε αναλόγως με αυτά που βγάζουμε, πρώτα απ’ όλα ένιωσα την ίδια ασφυξία που ένιωσα όταν έφηβος έφτασα στην τελευταία σελίδα από τη "Φάρμα των Ζώων".
Μετά νευρίασα.
Μετά σκέφτηκα πολύ πολύ άσχημα πράγματα και μάλλον το μετανιωσα που τα σκέφτηκα.
Μετά συνέχισα να είμαι τσαντισμένος και τέλος κατέφυγα στο προσωπικό μου καταφύγιο. Το χιούμορ. Κι έτσι έκανα αυτό το σκουτάκι.
Κυκλοφορεί σε χχχLarge με λούμπρικαντ για άνεση! (ό,τι χρειάζονται και τα μέτρα που μας πήραν)
Καλοφόρετο …

o Nικόλας Δρόσος μου έσιαξε αυτή την ωραιότατη αφίσα για το παρασκευιάτικο καφατοdj-λίκι.
Ευχαριστώωωωωωωωω για την καλή πρόθεση και το έξελεντ αποτέλεσμα!

 Τα λέμε μουσικά με νέες (γαμάτες) κυκλοφορίες και άλλα διαμάντια από το μουσικοσέντουκο μου!

Κάτω από τη Γέφυρα του σταθμού των Ανω Πατησίων!!!

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι κάτι χαβαλέδες.

Πολλοί λένε ότι οι αγανκτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος – δηλαδή όσοι δεν κατάφεραν να κάνουν τη λαμογιά.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος γιατί δεν αγανάκτησαν εγκαίρως.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι όλα αυτά μαζί.

Η συγκλονιστική αυτή φωτογραφία είναι νομίζω η φωτογραφία της χρονιάς και ο φωτορεπόρτερ που την τράβηξε είναι γνωστός σου. Πρόκειται για τον Κώστα Τσιρώνη, τον φωτογράφο που κατάφερε και τράβηξε την περιβόητη φωτογραφία με τα ΜΑΤ να κραδαίνουν τα κουμπούρια τους στα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και απολύθηκε από την εφημερίδα του τον Ελεύθερο Τύπο (επί της πολυχρονεμένης Αγγελοπουλικής ιδιοκτησίας). Φιγουράρει σήμερα στην πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας – με τους επί τρίμηνο απλήρωτους κι εκεί, δημοσιογράφους. Ο Κώστας Τσιρώνης εργάζεται για το πρακτορείο Associated Press  και έτσι υπογράφει τη αυτήν τη στιγμή που μας έκανε όλους να σαστίσουμε το πρωί κοιτώντας τα πρωτοσέλιδα. Μετά, η φωτογραφία έγινε με τον μαγικό τρόπο των social media όλων μας – και καλώς.
Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάξω να βρω ποιος ήταν εκεί και είδε αυτή τη σκηνή μέσα από το φακό του και έκανε το "κλικ" το συγκεκριμένο κλάσμα του δευτερολέπτου.
Αυτό το κορίτσι στην αγκαλία κάποιου στελέχους της ΓΣΕΕ είναι τρομοκρατημένο στην Αθήνα του 2011. Όχι στην Ελλάδα που ξέραμε, αλλά στο κράτος του κυρίου Παπανδρέου, του κυρίου Βενιζέλου, του κυρίου Παπουτσή, της κυρίας Κανέλλη, του κυρίου Ροντούλη, του κυρίου Σαμαρά, της κυρίας Μπακογιάννη, κλπ κλπ δημοκρατικών δυνάμεων που λέγαμε στα 80’ς. Σ’ αυτό το περιβάλλον θα μεγαλώνουμε πλέον τα παιδιά μας! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Να κάνουμε μια δύο μέρες να το χωνέψουμε, κι όταν δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι ζούμε σε δημοκρατία αυτού του είδους, να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ο κάθενας μόνος του και όλοι μαζί – κυρίως όλοι μαζί, να μην ξαναδούμε τέτοια βλέμματα παιδιών.

Βγάλε το περιβάλλον και μη μου πεις ότι το κοριτσάκι αυτό δεν σου θυμίζει κλασικές φωτογραφίες από θηριωδίες που έχουν χαραχτεί στη συλλογική μνήμη επειδή ένας Τσιρώνης πάτησε το κλείστρο της μηχανής του το κατάλληλο κλάσμα του δευτερολέπτου!!!

Ε, λοιπόν εγώ δε γουστάρω το παιδί μου να μεγάλωσει μέσα στο φόβο.
Δε με νοιάζουν τα λούσα. Αλλά δεν επιτρέπω σε κανένα από τα "ΤΙΠΟΤΑ" που μας κυβερνούν να τρομοκρατεί τα παιδιά μας.

 Μπορεί ο ΓΑΠ να κλαίει που δεν πήγε να μιλήσει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, μπορεί ο Βενιζέλος να κλαίει επειδή η κυρία Λαγκάρντ του  τις έβρεξε που δεν μας γάμησε επαρκώς με τα άχρηστα για το μέλλον μας μέτρα τους. Μπορεί ο Σαμαράς να κλαίει επείδή δεν είναι ακόμη πρωθυπουργός, μπορεί η Ντόρα να κλαίει γιατί δεν μπαίνει στην επόμενη βουλή με βάση τις δημοσκοπήσεις. Μπορεί ο Καρατζαφέρης να κλαίει γιατί δε του βγήκε μια καλή ατάκα να ρουμπώσει τους αντιπάλους του, μπορεί ο Τσίπρας να κλαίει γιατί δεν τον κράζει τρις ημερησίως πλέον ο Πάγκαλος, ομοίως μπορεί να κλαίει και η Αλέκα γιατί όσοι δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι δεν είναι του κόμματος. Μπορεί να κλαίει ο πρόεδρος της βουλής επειδή έσταξε γάλα και γέμισε ψίχουλα ο οίκος της δημοκρατίας και των προνομιούχων υπαλλήλων της. Ας κλαίει όποιος από δαύτους θέλει.
Αν ο Παπουτσής έγινε και πάλι υπουργός επειδή είχε μεγάλη επιτυχία με το μαχαίρι που έβαλε στο κόκκαλο για να δικαιωθουν οι νεκροί του Σάμινα (σαν σήμερα 26-9) έγινε το κακό, οκ! Αν έγινε υπουργός προστασίας του πολίτη επειδή ήταν αγωνιστής φοιτητής και παρήλαυνε με τη ματωμένη σημαία του πολυτεχνείου ως συμβολισμός … τότε έχει αποτύχει οικτρά. Η δική του αστυνομία έκανε αυτό το κοριτσάκι να τρέμει από το φόβο του.

Αποτυχημένοι πολιτικοί, πολιτικολογούντες, και πολιτικάντηδες παίζουν σκραμπλ στις πλάτες μας με καλέμια! Μας ξεσκίζουν όταν κάνουν τα παιδιά μας να φοβούνται. Κι εμείς; Εμείς ακόμη είμαστε στη χωρία της ιντελεκτουέλ αντίδρασης! Γράφουμε καμια εξυπνάδα στο τουίτερ, στα βλογκ κλπ. Αισθάνομαι ότι χρειάζεται και κάτι ακόμη!

Απαγορεύεται, και πρέπει εμείς οι πολίτες να τους το κάνουμε σαφές, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κάνουν τα παιδιά μας να κλαίνε!!!
Ας αποφασίσουν επιτέλους ότι είναι λιγότεροι από τις περιστάσεις. Κι όσο δεν το αποφασίζουν μόνοι τους, νομίζω ότι με αυτή τη φωτγραφία του Κώστα Τσιρώνη για ΣΗΜΑΙΑ πρέπει να τους το θυμίζουμε εμείς!

Καλημέρα, καλό ο,τιδήποτε μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση.
Εχω τα παιδιά μου που το κάνουν αυτό! Έχω τη δουλειά μου και την υγεία μου. Ευτυχώς έχω και το μυαλό να αντιδρά σ’ αυτά που ακούει. Και τα καταγράφω, ώστε αν κάποτε με χτυπήσει το αλτσχάιμερ (σήμερα ακόμη κι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πορεία, ναι Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, βενιζέλειου έτους 2011) να θυμάμαι την ασχήμια της συμπεριφοράς, τα προκλητικά λόγια και τα υποτιμητικά βλέματα! Σαν μια άλλη Λίζμπετ, του Λάρσον, που βγαίνει και η ταινία όπου νά ‘ναι!

Θα θελα να χτυπήσω στο κούτελο κάθε βουλευτή, πρώην υπουργού, εργατοπατέρα, λαμόγιου δημοσιογράφου ένα τατού, βαθιά χτυπημένο να μη βγαίνει εύκολα που να λέει: τα ‘φαγα κι εγώ και σου γάμησα το μέλλον! (ναι είμαι επηρεασμένος από το βιασμό της πρωταγωνίστριας του Λάρσον, αλλά και του δικού μου πορτοφολιού) Και μετά να τους βάλω να κάνουν βόλτα σε περιοχές του χάρτη που δε θέλουν να ξέρουν ότι υπάρχουν. Να τους τραβάει μια κάμερα συνέχεια, και μετά να το κάνω ριάλιτι με όλες τις μεσημεριανατζούδες να κάνουν μπιχέιβοραλ analysis και να το πουλήσω ως ριάλιτι κλπ κλπ κλπ
Διαλύθηκε η ζωή μας από τους κλέφτες, τους ψεύτες και τα λαμόνια αλλά και τη δική μας ανοχή. Διαλύθηκαν και οι REM τριαντατόσα χρόνια μετά!

Με ενοχλεί περισσότερο από τα ψέμματα τους, η σαφής επίγνωση που έχουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το μέλλον μας χωρίς κανένα αντίκτυπο. Είναι σοσιαλιστές βλέπεις. Είναι καθηγητές, έχουν κύρος, γνώση και ύφος Καλιγούλα (όπως στο τσοντομούβι) με το μάτι να γυαλίζει και το δάχτυλο να με δείχνει και να με τρομοκρατεί.
Ψάχνει μετά ο άλλος να δει γιατί τον φτύνει ο κόσμος. Μα ο κόσμος θέλει κάπου να ξεσπάσει. Μπορεί να ακούσει για τις δικές του ευθύνες αλλά όχι μονο γι’ αυτές. Τιμωρείται συνεχώς, μόνο αυτός ενώ ο διπλανός του ξύνει τ’αχαμνά του γελάει και χοντραίνει το πουγκί του, εις βάρος όλων. Δεν έχει όμως, το θύμα, τις αποδείξεις.

 Ο θυμός, η οργή, η κατάθλιψη, η αγωνία, η αίσθηση της μοναξιάς, η αίσθηση της ανικανότητας, της απομόνωσης, η χάλια διάθεση απλώνονται πάνω από την πόλη. Μέσα στην πόλη,αφού ρημάζουν τους ανθρώπους. Αυτό είναι νίκη για όλους εκείνους που γαμούν τη ζωή μας χρόνια τώρα. Πρέπει να αντισταθούμε. Θέλει δουλειά και προσωπική, και συλλογική. Όποιος δεν έχει δουλειά, δεν πρέπει να αισθάνεται ζητιάνος όταν γυρεύει εργασία. Θέλει δίπλα του τους φίλους του να του το θυμίζουν πάντα.
Η αλληλεγγύη μας μπορεί να είναι μια θετική παρενέργεία αυτής της συλλογικής λοβοτομής που επιχειρείται εις βάρος μας. Μην τους αφήσουμε ούτε να επιβάλλουν αυτό που τους έχουν υποδείξει, αλλά ούτε και να τους αφήσουμε να μας κάνουν ενοχικούς.

Χθες το βράδυ ο γιος μου, μπουκωμένος με το φαγητό του, κι ενώ εγώ έβλεπα ειδήσεις με ρώτησε με το πιο σοβαρό ύφος που μπορεί να έχει ένα επτάχρονο μπουκωμένο αγόρι:Μπαμπα, πότε θα τελειώσε αυτή η κρίση;

Θα αργήσει Αντώνη μου, του είπα. Θα αργήσει.

Κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσα ότι του έλεγα ότι θα αργήσει να σου χαμογελάσει το μέλλον.

Και πείσμωσα ακόμη περισσότερο για το τι πρέπει να κάνω, να κανουμε όλοι μας ώστε τα παιδιά μας, ακόμη κι αν αναγκαστούν να μεγαλώσουν φτωχικά, να μη δηλητηριαστεί το μυαλό τους, το είναι τους.

Υπάρχει ένα συγκλονιστικό παιδικό παραμύθι που λέγεται ο "Αλυσοδεμένος Ελέφαντας" (εκδόσεις ΟPERA) του Χορχέ Μπουκάι, σε εικονογράφηση Γκούσντι (μαγική, δεν παίζεται!!!). Με δύο λόγια εξηγεί οτι ο ελέφαντας αν και τεράστιος και πολύ δυνατός μετά το νούμερο του στο τσίρκο παραμένει δεμένος από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Ακόμη κι ένα παιδί που το βλέπει απορεί. Η εξηγηση (που εδώ την κακοποιώ, διάβασε το βιβλίο ακόμη κι αν δεν είσαι παιδί) είναι απλή:όταν ο πελώριος και δυνατός ελέφαντας ήταν μικρός τον έδεναν από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Το μικρό ελεφαντάκι προσπαθούσε μέρα νύχτα να βγάλει αυτό το τόσο δα ξυλαράκι από το έδαφος αλλά δεν μπορούσε. Προσπαθούσε, προσπαθούσε, ώσπου ήρθε η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής του. Ήταν η μέρα που σταμάτησε να προσπαθεί αποδεχόμενο τη μοίρα του.
Αυτή τη μέρα δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανενα νούμερο πολιτικό, πολιτικάντη (διαφόρων ειδικότητων) να τη δει στα πρόσωπά μας.
Κι αν για κάποιους από μας έχει έρθει μια τέτοια μέρα, καλό είναι να σκεφούμε τα παιδιά μας και να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

Θέλω να κάνω την οργή μου δημιουργία. Πράξη. Θέλω να μη σταματήσω να προσπαθώ. Το χρωστάω στη Μαρίνα μου και στον Αντώνη μου.

Εσείς;

Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

ε ναι λοιπόν, γίνομαι κι εγώ κυβερνητικός και με καθυστέρηση "εκπέμπω" αντί Παρασκευής Δευτέρα!
Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις!

Ο Μπένι Yesman της ελληνικής κυβέρνησης αφού τα έχωσε και τα χώνει σε δημοσιογράφους, πολίτες και όσους εν γένει τολμούν να πουν κάτι διαφορετικό από την αυθεντία του, ετοιμάζεται σε λίγες ώρες να τηλεδιασκεφθεί και να κρατήσει σημείωσεις για το τι ακριβώς πρέπει να μας κάνει, εμείς να το δεχτούμε αγόγγυστα ώστε οι δανειστές να μας δανείσουν και να έχουν και την ικανοποίηση ότι το δεχόμαστε ως μονο θέσφατο και άρα κάνουμε μόκο.

Ο Αντονι end the τζόνσον περιμένει να γίνει πρωθυπουργός και θα γίνει ακόμη κι αν χρειαστούν και δεύτερες εκλογές, όπως το είπε χθες καθαρά και ξάστερα – σαν τις λύσεις που σκέφτεται. Μέχρι τότε δεν συναινεί σε τίποτα και παίζει κρυφτό με το πρώην μόσχο σιτευτό της παράταξης στη Θεσσαλονίκη.

Σας το λέω από δήμερα, προ μέτρων Crisis Management on the RoXXX, την Παρασκευή, 30 τρέχοντος @ Rich Art Cafe. Aν ξεφύγετε από τον Benni, τον Thomsen και τους άλλους … ελάτε.

Kαλή διαβολοβδομάδα…

Νέες κυκλοφορίες

και διαμάντια από τo μουσικοσέντουκο μου!

Σας περιμένω, κάτω από τη γέφυρα του Ηλεκτρικού των Ανω Πατησίων, αυτό το Σάββατο
 που είναι της Πίστεως Σοφίας και Αγάπης… Όλες θα είναι εκεί! Χάου αμπάουτ Γιου, ε!

(θα μπορούσε να γίνει και Beni Duente, aλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί και τιμητικό, οπότε αφήνουμε το duente  για άλλη φορά)

έτσι, έτσι παίζει με τις τιμπάλες του τα οικονομικά μου-σου-μας!

Κι επειδή δεν τους βγαίνει ο rythm αποφάσισαν να κάνουν …ντου!

Εκείνο που δεν ξεκαθάρισαν, στην αρχή, ήταν εναντίον ποιων θα ήταν το ντου. Και τελικά καταλάβαμε ότι πάλι εμείς που πληρώνουμε μια ζωή θα πληρώσουμε και πάλι και όπως φαίνεται θα πληρώνουμε και μετά θάνατον!

Σκαταντού στη μούρη σας!

κι όμως!

Μερικές φορές δεν κάνει κακό να κοιτάς χαμηλά όταν περπατάς. Κοίτα τι είδα χθες το βράδυ, Παρασκευή της Εκθέσεως, επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο. Μέσα στα σοκάκια, της γειτονιάς της πρώην νυχτερινής διασκέδασης, και ακόμη πιο πρώην βιοτεχνικής άνθισης. Εκεί στου Ψυρρή, απ΄όπου απέδρασε η δραστηριότητα των μικρών εργαστηρίων κλπ και έγινε το πρώτο Σοχο της Αθήνας, της νέας Αθήνας, μετά την Πλάκα των 70’ς. Τελικώς απέδρασε και η διασκέδαση  – τουλάχιστον το πατείς με πατώ σε των περασμένων ετών – και πήγε Γκάζι.
Αυτές οι μέρες είναι τόσο μεσοβέζικες, δεν ξέρεις πού να πας. Να μπεις σε κλειστά μαγαζιά, να κάτσεις έξω στην υγρασία κάνοντας τεχνητή παράταση των διακοπών, μετά τη δουλειά – αν υποθέσουμε ότι δεν σου έχουν πάρει τη δουλειά τα "αναπτυξιακά" σχέδια που εφαρμόζονται στη χώρα;

Τέλος πάντων μια βόλτα στου Ψυρρή είναι πάντα μια βόλτα στην καρδιά της Αθήνας.
Πρέπει να σου πω ότι μου έφτιαξε το κέφι όταν πλησίαζα το θαμνούλι που απλώνεται στο πεζοδρόμιο σ’ αυτή την πάροδο της Σαρρή. Δεν το πίστευα κι αν δεν είχα δει την Τετάρτη άλλη μια κάπαρη να φυτρώνει ανάμεσα στις τσιμεντόπλακες στο μικρό θεατράκι με το όνομα Αννα Συνοδινού, δίπλα από το θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα, δεν θα ήμουν τόσο προσεκτικός.

 Έσκυψα έπιασα ένα φύλλο μεσα στο σκοτάδι, το έκοψα, το τσάκισα στη μέση και πριν το φέρω στη μύτη η μυρωδιά είχε ήδη κάνει το ταξίδι της στα ρουθούνια και το μυαλό μου.

Σε κλάσματα δευτερολέπτου προσγειώθηκα στις ξερολιθιές της αγαπημένης μου Σίφνου, εκεί που οι κάπαρες φύονται με σχεδόν μαγικό τρόπο μονο μέσα από τις σχισμές των βράχων. Λένε μάλιστα ότι οι Σιφνιές φυσάνε τους σπόρους που έχουν μαζέψει, με ένα καλάμι στις σχισμές από τις ξερολιθιές… ή για κάποιο λόγο έχω αυτή τη "γνώση" στο μυαλό μου γιατί είναι καταπληκτική ως εικόνα; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η κάπαρη!
Δεν είμαι ο "επίμονος κηπουρός" αλλά ξέρω ότι κάπαρη σε γλάστρα δεν πιάνει. Η καπαροσαλάτα που έτρωγα σ’ ενα εστιατόριο στις Καμάρες χρόνια πριν, τα καπαρόφυλλα που έφαγα στην Ανάφη, είναι για τον εισοφάγο μου από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να του τύχουν.

Μια κάπαρη στου Ψυρρή… ανάμεσα στον τοίχο καποιου μπαρ και στο μικρό πεζοδρομιάκι. Ανθισμένη, τώρα που δεν πατάει κανείς εκεί, ούτε καν παράνομα παρκαρισμενα αυτοκίνητα. Πόσο θ’ αντέξει;

Προσέχετε τι πατάτε. Μερικές φορές η έκπληξη μπορεί να συνθλιβεί κάτω από ένα ανέμελο βήμα!

Μακάρι να βλέπουμε πάντα εικόνες που θα μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. Θέλει βεβαίως δουλειά κι από εμάς, αλλά θέλει και τύχη!