Γιατί δηλαδή μας πείραξε που ο Σόιμπλε έπαιζε με νούμερα – sudoku την ώρα που τζέρμαν βουλή ψήφιζε για την Ελλάδα; Με το ίδιο θέμα ασχολούταν.
Νούμερα είμαστε για τους τζέρμανς και όχι μόνο. Figures που λένε οι οικονομολόγοι.
Καταλαβαίνεις ε! Δηλαδή αν έπαιζε κρεμάλα θα αισθανόμασταν καλύτερα!
όχι λοιπόν. Και ο Σόιμπλε έχει δικαιώμα στα νούμερα.
Παρακαλώ μην πείτε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο ότι έγραψα τα παραπάνω, με σκωπτική παρόρμηση. Βλέπεις πλέον έχει αρχίσει το έργο ότι όποιος μιλάει … κάνει κακό στην εικόνα της νουμεράδας πατρίδας που από τα νούμερα κρέμεται και από νούμερα άγεται και φέρεται.
Ευτυχώς που το βλογκάκι είναι άσημο και δεν ασχολείται κανείς μαζί του. Ευτυχώς.
και ποιος τα φοβάται;
Γιατί τέτοια μανία από την Αννούλα, του χιονιά την υπουργάρα που θέλει να τιμωρηθούν (επειδικτικά, αλλά δεν το διατυπώνει έτσι η σοσιαλίστρια) οι μαθητές που μούτζωσαν;
Τόσος τρόμος πια από μερικά φάσκελα!
Ή για τις …μούτζες;
Μουτζοπιάστηκαν, Ηλιά 'μ Πετρόπουλε -θεός σχωρέσε – το πολιτικό σύστημα με τα μηράκια που δεν γουστάρουν πια και τώρα περιμένουν τον νέο νόμο περί τεντιμποϊσμού ώστε να πιάσουν δουλειά οι μηχανές (οι κουρευτικές βεβαίως-βεβαίως) και τα άλλα σοσιαλίζοντα μέτρα!
Και ξέρεις ποια θα είναι η τιμωρία των μαθητών αυτών: Να μάθουν απ΄ έξω την επιστολή Κωστόπουλου μετά το κανόνι, να προσφέρουν κοινωνική εργασία βοηθώντας την Τζένη να πακετάρει και να καθαρίζουν την καινούρια πισίνα του εκδότου, ώστε αυτός αναπόσπαστος να ετοιμάσει μια ακόμη γενιά για ό,τι σκεφτεί.
Να για να μάθετε παλιόπαιδα που δε γουστάρετε στα 18 σας το σύστημα και το μουτζώνετε!
Να για να μάθετε να είστε υπάκουα, να μην πατάτε τα καλογυαλισμένα παρκέτα της εξουσίας που δε γουστάρει σκόνες και ασχήμιες στη γιορτή που μας ετοιμάζει!
Δεν ντρέπεστε να χαλάτε το πάρτι! Εδώ ολάκερος Εβανζέλ έσωσε τη χώρα, σχεδόν μόνος του, ο παμέγιστος των μεγίστων μεγιστάνων.
Αμφισβητείτε στα 18 σας?
Τολμάτε?
Ντροπή σας!
Κι αυτοί που σας βάζουν … δε θα πάρουν σύνταξη! Έτσι, για να μάθουν να ξεσηκώνουν τη νεολαία!
Λες τελικά να φοβούνται κάτι, κι αυτό το κάτι να είναι το φάσκελο? Τόσο εύκολο ήταν να τρομάξουν? Μπα, κάτι άλλο κρύβεται από τη μανία τους απέναντι στα παιδιά που φασκελώνουν το μέλλον που η Αννούλα και τα άλλα παϊδάκια της Βολής (τους) ετοιμάζουν! Δε μπορεί να είναι τόσο εύκολο!
"συνομιλούσα" (τρομάρα μου) στο τουίτερ και κάτι λέγαμε με τον Σπύρο για τα παιδιά, τα έξοδα κλπ και του είπα "για πλάκα" ότι πρέπει να τους αρχίσω Αλβανικά ή βουλγάρικα … τις γλώσσες του μέλλοντος που μας φτιάχνουν … καταλαβαίνεις! Μήπως τελικά δεν είναι πλάκα?
Ή να τα μάθω καλιαρντα?
Να βρίζουν χωρίς να κινδυνεύουν να τα καταλάβει η κυρ-Άννα και τα τιμωρήσει?
Καλό σου-κου της Αποκριάς στα τελευταία της … είναι κι άλλα στα … τελευταία τους
ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ, θα Κρατήσουμε, και θα μουτζώσουμε αν χρειαστεί, πριν κάνουμε κάτι άλλο.
Α, σου είπα και το άλλο?
Στα σημερινά ΝΕΑ διάβασα ένα απο τα πιο ενδιαφέροντα ρεπορτάζ, φωτορεπορτάζ για την ακρίβεια. Δειτε τις δύο φωτογραφίες. Έχουν διαφορά μερικών χρόνων.
Η πρώτη, είναι προχθεσινή, και δείχνει την κυρά Λαγκάρντα με τα χέρια στη μέση, σαν την Τασώ Καββαδία (στο "η δε γυνή να φοβείται τον άντρα") να κοιτάζει τον έλληνα διορισμένο πρωθυπουργό με το αγέρωχο ύφος του δανειστή στο ζήτουλα, στον παραδομένο.
Το βλέπεις έτσι!
Έλα τώρα να δεις την φωτογραφία που ξετρύπωσαν οι Financial Times από το 1998. Τότε ο κύριος ΔΝΤ, Μισέλ Καμντετσί, με τα χέρια σταυρωμένα, αυτάρεσκα, με το χαμόγελο του νικητή πάνω από τον νικημένο, τον πατημένο πρόεδρο της Ινδονησίας, τον Σουχάρτο, τον κοιτά να υπογράφει το δικό του Μνημόνιο.
Λένε λοιπόν οι Times ότι ο Καμντετσί θα ήθελε να γυρίσει το χρόνο γιατί αυτή η αλλαζονική πόζα χαρακτήρισε το ΔΝΤ για πολλά χρόνια.
Αναρωτιούνται δε, αν κυρία Λαγκάρντ θα αισθανθεί την ίδια ανάγκη.
Δεν ξέρω τι θα γίνει σε μερικά χρόνια. Αν έχει υπαρξιακά η κυρά Λαγκάρντα να πάει να κάνει ψυχανάλυση να λύσει τα προβλήματα με τον εαυτό της.
Ξέρω όμως ότι είναι ένα ρεπορτάζ που ζήλεψα!
και μετά σκέφτηκα ότι ειμαστε παραδομένοι, ζήτουλες, προδωμένοι, φοβισμένοι, και παράλληλα αλλαζόνες. Και ότι καθόμαστε πολύ ήσυχοι. Άκόμη δεν έχουμε τρομάξει κανέναν!
καλημέρα (κυριακή σήμερις, αλλά το Radio παραμένει Friday -τόσα στραβά κι ανάποδα συμβαίνουν, αν σε πειράζει αυτό … θες πολλά χάπια)
Καλημέρα λοιπόν … έλληνες, που μας κοιτάζουν με οίκτο (; κράτα αυτό το ερωτημάτικο) οι λαοί της ευρώπας, της γκόμενας που πήδηξε ο Δίας στα νιάτα της κι από τότε το χρωστάει μανιάτικο στην Ελλαδα, τη χώρα του γαμίκου θεού, και τώρα ήρθε η ώρα να το ξεπληρώσει.
Τι νομίζεις ότι πληρώνεις τα φράγκα που χρωστάς ως αέρα στο αέρινο χρηματοπιστωτικό σύστημα που παραφούσκωσε από τον … αέρα τον κοπανιστόνε!
Αμ όχι! Πληρώνεις τα γαμισιάτικα του Δία, την κομπορημοσύνη του τύπου που είπε τη μαλακία για τα βελανίδια τους παρθενώνες και τα ρέστα!
Μείνε τώρα με τα ρέστα από το φούρνο … και βγάλτην καθαρή!
Σου έλεγα για το ερωτηματικό ? στον "οίκτο" παραπάνω.
Δεν ξέρω αν μας συμπαραστέκονται ή αν συμπαραστεκόμενοι βλέπουν το δικό τους μέλλον. Το ΠΕΙΡΑΜΑ πέτυχε με ένα κωλοσινεμά καμένο. Πέρασαν τα μέτρα που ήθελαν έτσι ώστε να γίνει μέσα στην Ευρώπη, του πολιτισμού ένα οικονομικό μοντέλο τρίτου κόσμου.
Κάθε απόγευμα ο Παπαδήμιος και η παρέα του εκεί που παίρνουν το τσάι των θυμούνται ότι παίρνεις ακόμη μισθό και σύνταξη και τους κάθεται στο λαιμό το βούτημα, στρούντελ νομίζω τρώνε με χαρά. Και πάνω στη γουλιά να ξεκολήσει ο στρούντελας από τον ουρανίσκο κόβεται και λίγο λίγο η σύνταξη, ο μισθός, τα φάρμακα, τα δημόσια νηπιαγωγεία και ό,τι τέλος πάντων τους χαλάει.
Μπορούμε λοιπόν, αν ισχύει αυτός ο συλλογισμός, να μην αισθανόμαστε άσχημα ότι μας συμπαραστέκονται επειδή μας λυπούνται αλλά επειδή … ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ
Βλέπω με τρόμο τις διαστάσεις και την ταχύτητα "πληροφόρησης" από το FB και το Twitter. Μια μαλακία, μια ψεύτικη εικόνα, μια λάθος πληροφορία, αν είναι έτσι φτιάγμένη που "χτυπάει" το κέντρο του θυμικού αμέσως ανεβαίνει σε τοίχους, τιτιβίζει, αν δεν την "άκουσες" κινδυνεύεις να θεωρηθείς … εκτός.
Χωρίς έλεγχο. 'Ακριτα.
Πρόσεξε, γιατί μπορεί κάποια στιγμή να είσαι εσύ στο στόχαστρο. Φέρε τον εαυτό σου … ούτε να το διαννοηθείς ε! Βέβαια.
Όλα θέλουν προσοχή, μέτρο και να μην τους δίνουμε μεγαλύτερη σημασία από αυτή που στην πραγματικότητα έχουν.
Ναι λοιπόν είμαστε όλοι έλληνες, μόνο που εγώ θα ήθελα να είμαι έλληνας της διασποράς. Θέλω την Ελλάδα μόνο για διακοπές. Δε το γουστάρω άλλο το ωραίο σας χωριό, με τα αρχαία που διατίθενται για αίθουσες αρχαιοκαπήλων και παραλίες μες στο σκουπίδι και την καρπουζόφλουδα.
Πρέπει να δουλέψω για να γλυτώσω τα παιδιά μου από τη λαίλαπα του Παπαδήμιου και της κυβέρνησής του, και από τους ελληναράδες που μας έφεραν μέχρι εδώ!
Σε μια εποχή που τα γερμανικά ηχούν σαν τις αλυσίδες των σκλάβων
Σε μια εποχή που τα ελληνικά είναι σα βρισιά
Σε μια εποχή οι έλληνες είμαστε ο βόθρος της ευρώπης (τους) αλλά και η ντροπή (τους).
Σ' αυτή την εποχή ζούμε. Εμείς, οι φίλοι μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας. Το παρελθόν και το μέλλον μας.
Ένοχοι και αθώοι.
Πληρωμένοι προπαγανδιστές
Απλήρωτοι εργαζόμενοι
Απλήρωτοι Άνεργοι
Άχρηστοι Πολιτικοί
Αδηφάγοι (δυστυχώς ο προσδιορισμός "κολλάει" με πολλές κατηγορίες)
Μικροί
Ακαλαίσθητοι
Ξεδιάντροποι
Χυδαίοι
Αγωνιούντες
Αγωνιζόμενοι
… και όλοι οι υπόλοιποι που δε θέλουν να είναι σε κάποια κατηγορία
(είτε κάνουν είτε δεν κάνουν κάτι γι' αυτό)
Σε μια εποχή που το ποτάμι τρέχει ορμητικά προς τον καταρράκτη και δεν υπάρχει ένα κλαδί να πιαστείς για να φτάσεις στην όχθη, τελικά η μόνη ελπίδα είναι το κολύμπι.
Με, ή κόντρα στο ρεύμα, είναι στο μυαλό του καθενός.
Ίσως είναι αργά πια για συμφωνίες, ίσως πάλι τώρα είναι η στιγμή.
(το μαγικό αυτό βίντεο, με τους 100.000 χορωδούς, μου το έστειλε ο Νότης Μαυρουδής, με την παραίνεση να το βάλω full screen, δυνατά και να χαλαρώσω . 'Οπως πάντα, μπορεί να μας ταξιδεύει αυτός ο άνθρωπος)
Μπορεί ως πολίτες να έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, αλλά και η αστνομία έχει για υπουργό τη μούρη που της αξίζει.
Ο – θα-βάλω-το-μαχαίρι-στο-κόκκαλο-υπουργάρα Πασοκ-άνθρωπος Παπουτσής είναι ο υπουργός δημόσιας τάξης. Μην κοιτάς που τώρα το λένε "προσασίας του πολίτη" (είναι κατάλειπο της μαλακίας του ΓΑΠ, που όταν εξελέγη έκανε το Νονό, και βάφτιζε με τους φίλους του αλλιώς τα υπουργεία. Λες κι αν το πεις αλλιώς θα κάνει καλύτερη δουλεια!)
Και, για να γυρίσω στην αρχή, εμείς έχουμε τα ΜΑΤ που μας αξίζουν.
Να τα χαιρόμαστε, να τα θυμόμαστε.
Να μην ξεχνάμε τίποτα απ' ό,τι ζούμε αυτό το διάστημα! Και κυρίως ονόματα και φάτσες!
Να οι φωτογραφίες από την πρόβα Δολοφονίας που έκανε άντρακλας των ΜΑΤ σε πεσμένο αόπλο διαδηλωτή.
Να τους χαίρεσαι ρε Παπουτσή! (και σκέψου είναι και σοσιαλιστής, φαντάσου να ήταν ΛΑΟ-δέξιος !!!)
(πριν τις δεις να πω, ότι τις βρήκα στο ίντερνετ χωρίς υπογραφή, τις φωτό λέω ντε! Μάλλον είναι reuters. Αν ξέρει κάποιος την προέλευση τους, ας μου πει να το σημειώσω)
Καλό ο,τιδήποτε (απέμεινε και με τη δικιά μας ευθύνη που προσδιορίζεται από την απραξία μας, και ακόμη περισσότερο από την ανοχή μας)
Καλό βόλι. Συμβολικά ή κανονικά δεν ξέρω πια! Σε λίγο, είμαι βέβαιος ότι θα γίνουν καθημερινότητα οι κλοπές έξω από τα σούπερ μάρκετ.
΄Όποιος "έχει", προκαλεί και όσο πενρνάει ο καιρός θα προκαλεί όλο και περισσότερους. Με ευθύνη αυτών που υπάρχουν χάριν της δικής μας ανοχής και απραξίας.
Ναι "Αν το ανεχτείς το παιδί σου θα είναι ο επόμενος"
Βλέπεις όλοι πλέον είμαστε αριθμοί.
Αριθμοί που ρυθμίζονται από τα ΝΟΥΜΕΡΑ της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, και των παρυφων αυτών.
Φτάσαμε στο σημείο οι λιγούρηδες της εξουσίας ακροδεξιοί να παραιτούνται.
Φτάσαμε στο σημείο να μην αποδέχεται τη θέση του παραιτηθέντος βουλευτή ο πρώτος επιλαχόν. Αλλες εποχές θα σπρώχνανε στη σειρά για ένα έδρανο με τα συμπαρομαρτούντα (πολλά λεφτά για τόσους άχρηστους – most of them) υλικά και … άυλα!
Τελικά μαλλον μας ψεκάζουν. ή κάτι εκπεμπουν ντα Αη-φον που ξαφνικά όλοι έχουμε ανάγκη να έχουμε και μας κάνουν μαλθακούς. ΜΑΛΑΚΕΣ! Τι σκατά περιμένουμε για να τους πετάξουμε στη θάλασσα;
Και να σου πω με πάσα ειλικρίνεια: εγώ έχω ακόμη τη δουλειά μου και φοβάμαι να μη τη χάσω. Αυτός που δεν έχει κάτι να χάσει πού ειναι;
θα μου πεις ψάχνεις άλλοθι? Ίσως.
Δε μιλάω ως γκουρού, ως αναμάρτητος κλπ. Μιλάω όπως νιώθω. Φοβάμαι να μη χάσω τη δουλειά μου. Όχι μόνο γιατί ήταν το όνειρό μου να γίνω δημοσιογράφος, αλλά για να μην πεινάσουν τα παιδιά μου.
Αλλά πώς θα είμαι εγώ καλά όταν όλοι γύρω μου, φίλοι, συγγενείς είναι ξεκρέμαστοι;
Χρωστάω κι εγώ, όπως και τόσοι άλλοι. Αλλά εγώ δεν ήμουν σαν τον Τσοχατζόπουλο και τα τσιράκια του. Είχα έναν καλό μισθό και με αυτόν έφτιαξα τη ζωή μου. Δεν τα έκλεψα.
Καταλαβες Αντωνάκη, Βαγγελάκη, και όσοι εκεί τριγύρω μας κουνάτε το δάχτυλο, μαζί με κάποιους "συναδέλφους" μου που θέλετε να μας κάνετε να νιώσουμε μέρος του πρόβλήματος – που εσείς δημιουργήσατε!
Η σημερινή Παρασκευή "μάτωσε" στο Σύνταγμα. Έρχεται η Κυριακή. Ίσως τελικά η εξέγερση είναι η μόνη λύση.
Είναι αλλιώς να πτωχεύεις επειδή το θες εσύ. Αποφασίζεις ΕΣΥ ΠΩΣ με μια εξουσία που έχει αρχίδια να τραβήξει, όχι τη μαλακία που παίζεται (τόση ανικανότητα, το βλέπεις δεν μπορούν ούτε να τελειώσουν) δύο χρόνια τώρα, έναν λαό κι έναν λαό να τραβήξει και να αναδείξει μια εξουσία.
Έστω και την ύστατη ώρα.
Να τους πετάξουμε στη θάλασσα.
Να πάρουμε απόφαση ότι αν πούμε όχι σε όλα θα περάσουμε σκληρά και άσχημα αλλά θα υπάρχει κάπου εκεί … μια αχτίδα ελπίδας.
Όσο τους αφήνουμε να ασελγούν πάνω μας θα περνάμε σκληρά για πολλά χρόνια και χωρίς καμία ελπίδα.
Αναρωτιέμαι: μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε όλοι επαναστάτες;
Εγώ, τι μπορώ να κάνω;
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε! Ξεχάστε πώς πέρναγατε, ξεχάστε ό,τι προγραμματίζατε. Ελπίζω μόνο να μην ξεχάσετε τα ονόματα των υπευθύνων για την κατασταση.
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε! Ξεχάστε πώς πέρναγατε, ξεχάστε ό,τι προγραμματίζατε. Ελπίζω μόνο να μην ξεχάσετε τα ονόματα των υπευθύνων για την κατασταση.
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε! Ξεχάστε πώς πέρναγατε, ξεχάστε ό,τι προγραμματίζατε. Ελπίζω μόνο να μην ξεχάσετε τα ονόματα των υπευθύνων για την κατασταση.
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε! Ξεχάστε πώς πέρναγατε, ξεχάστε ό,τι προγραμματίζατε. Ελπίζω μόνο να μην ξεχάσετε τα ονόματα των υπευθύνων για την κατασταση.
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε! Ξεχάστε πώς πέρναγατε, ξεχάστε ό,τι προγραμματίζατε. Ελπίζω μόνο να μην ξεχάσετε τα ονόματα των υπευθύνων για την κατασταση.
Κι ελπίζω να μην τους αφήσουμε σε χλωρο κλαρί. Βλέπεις η παρτίδα για την "πατρίδα" ήταν στημένη από την αρχή.
Μπορεί να μας κάνουν να βγούμε στο κλαρί για να ζήσουμε, την ίδια ώρα που αυτοί έχουν λύσει τα προβλήματα μέχρι γκόμενας εγγονιού, αλλά το κλαρί που κάθονται και κελαηδάνε πρέπει να το σπάσουμε!
Να μας βλέπουν και να τρομάζουν, κι ίσως τότε αρχίσουν να ντρέπονται.
ένα μικρό (καταπληκτικό) αφιέρωμα σε μια ιστορία για παιδιά, και μεγάλα παιδιά και εν τέλει μεγάλους.
Μια περιπέτεια 10 ετών.
(τα βρήκα στον CyberEddie, και μάτζικλι ήρθαν στο βλογκάκι μου!
Η μαγεία υπάρχει μέσα σε κάθε παιδί. Προσπαθήσε να "αναστήσεις" το δικό σου, το προσπαθώ κι εγώ. Και να του δίνω τις "πρώτες βοήθειες" όταν τραυματίζεται από την καθημερινότητα κλπ κλπ κλπ.
