… because You Asked 4 it (που έλεγε κι παλαιά αμερικάνικη τηλεοπτική εκπομπή). Για την ακρίβεια, ακόμη ένα βλογκοπαίχνιδο, στο οποίο με κάλεσε ο "Επαναστάτης της Κάθε μέρας – Καημός"  και μάλιστα φοβόταν ότι δε θα συμμετάσχω. Χαχα, σιγά μην δεν παίξω! έχω τουλάχιστον 7 λόγους να το κάνω

1. Εχω δύο παιδιά κι αν σταματήσω να παίζω μαζί τους όσο κι αν  είμαι κουρασμένος, ή βαριέμαι ή θέλω να κάτσω μόνος μου να κάνω ένα τσιγάρο, ένα τηλέφωνο σ’ ενα φίλο κλπ … θα με μισήσουν (ίσως όχι τώρα, αλλά σίγουρα αργότερα!)

2. Θα μπορούσα να μετατρέψω το σπίτι μου σε … αντικερί  για να πω πιο κομψά τη λέξη … παλιατζίδικο. Αλλά υπάρχει μια φωνή που μου είπε: άλλο ένα παλιό πράμα να μπει εδώ μέσα κι εγώ … (και ξέρεις δεν είναι από τις φωνές που άκουγε η συνονόματη της Λωραίνης!!!)

3. Είναι σχεδόν αδύνατο να αντισταθώ σε ένα ποτήρι κοκα κόλα (ειδικά αν είναι από γυάλινο μπουκάλι) για περισσότερες από 3 μέρες!

4. Ξεραίνομαι στον ύπνο αμέσως μόλις πέφτω στο κρεβάτι – εξίσου και αν γύρω το κεφάλι μου σε αυτοκίνητο, λεωφορείο, τρενο, ακόμη κι ελικόπτερο και C130, πράγμα που σημαίνει: α) δεν με κυνηγάνε οι ερινύες β) μπαϊλντησαν – οι ερινύες – μαζί μου και μ’ άφησαν ήσυχο! γ) είμαι εντελώς αναίσθητος δ) νυστάζω πραγματικά!

5. Νευριάζω πολύ εύκολα όταν και τα δύο μου μπουμπουκια κλαίνε εν χορώ χωρίς (ορατό σε ‘με) λόγο.

6. Έχω τύψεις που ισχύει το "5" και προσπαθώ να το μετριάσω!

7.Αφήνω εύκολα πίσω μου τα κακά, κι Ελπίζω όσο κι αν … Πήζω!

Ας παίξει όποιος θέλει! Δε θέλω να πάρω κανέναν στο λαιμό μου!

Nυστάζω σχεδόν μονίμως (ένεκα του πολύ, μα πολύ, πρωινου ξυπνήματος). Τις Πέμπτες σχεδόν σέρνομαι αλλά ζω με ελπίδα την Παρασκευή.

Τις Παρασκευές νυστάζω επίσης αλλά "ενεκα της ημέρας Αντωνάκη μου" μπορεί και να το πάρω σερί.

Όταν ξεκινάει και ΣουΚου που δεν δουλεύω τα πράματα είναι ακόμη καλύτερα.
Όταν παίρνω αυτό το μέιλ από το φίλο μου το Μιχάλη που έχω και καιρό να του μιλήσω κι ακόμη περισσότερο καιρό να τον δω … δεν μπορώ παρά να πω: να μια ωραία ιστορία … Για ν’ αρχίσει το ΣουΚου με κέφια

Ένας βοσκός, ενώ έβοσκε τα πρόβατά του σε μια απόμερη τοποθεσία, βλέπει από μακριά να πλησιάζει μια αστραφτερή ΒΜW. Ο οδηγός, ένας νεαρός ντυμένος με κοστούμι Versace, παπούτσια Gucci, γυαλιά ηλίου Ray Ban και Yves Saint Laurent γραβάτα, σταματάει δίπλα του, κατεβάζει το παράθυρο και του λέει: Άν σου πω ακριβώς πόσα πρόβατα έχεις στο κοπάδι σου, θα μου δώσεις ένα;

Ο βοσκός κοιτάει το νεαρό, που ήταν φανερά ένας γιάπης, κοιτάει και το κοπάδι και του απαντά ήρεμα: Ναι, γιατί όχι;

Αμέσως λοιπόν ο γιάπης κατεβαίνει από το αυτοκίνητο μαζί με ένα laptop Dell <http://www.dell.com/ το οποίο και συνδέει με ένα κινητό Motorola με παγκόσμια σύνδεση της AT&T. Αφού συνδέεται με το Internet, πηγαίνει σε μια σελίδα της NASA, και επιλέγει ένα σύστημα δορυφορικού προσδιορισμού τοποθεσίας GPS το οποίο υπολογίζει την ακριβή τοποθεσία στην οποία βρίσκονται και αποστέλλει τα στοιχεία αυτά σε ένα άλλο δορυφόρο της ΝASA ο οποίος σκανάρει την περιοχή και βγάζει μια φωτογραφία υπέρ-υψηλής ανάλυσης.

Αφού επεξεργάζεται τη φωτογραφία με το πρόγραμμα Adobe Photoshop, στέλνει την εικόνα σε ένα εργαστήριο ερευνών στο Αμβούργο, στη Γερμανία και μετά από μερικά δευτερόλεπτα λαμβάνει στο Palm Pilot του ένα e-mail που επιβεβαιώνει ότι η φωτογραφία έχει αναλυθεί και τα στοιχεία έχουν καταχωρηθεί σε μια βάση δεδομένων. Μέσω μιας σύνδεσης ΟDBC εισχωρεί σε μια MS-SQL database και καταχωρεί όλα τα στοιχεία σε ένα φύλλο εργασίας Excel το οποίο και στέλνει μέσω e-mail στο Blackberry του.

Μετά από λίγα λεπτά εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων με έγχρωμες φωτογραφίες από τον καινούργιο του HP LaserJet εκτυπωτή και αφού τη διαβάζει λέει στο βοσκό: Έχεις ακριβώς… 1586 πρόβατα!!!!’.

Ακριβώς. Καλώς λοιπόν, μπορείς να πάρεις όποιο πρόβατο θέλεις, λέει ο βοσκός και κοιτάζει το νεαρό καθώς διαλέγει το ζώο και το μεταφέρει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου.

Εκείνη τη στιγμή, λέει ο βοσκός στο νεαρό:

Να σου πω………….. αν βρω ακριβώς τι δουλειά κάνεις θα μου επιστρέψεις το πρόβατο;

Ο γιάπης το σκέφτεται για μια στιγμή, και μετά λέει γελώντας στο βοσκό:

ΟΚ, γιατί όχι;

Είσαι σύμβουλος επιχειρήσεων, λέει ο βοσκός.

Απίστευτο, λέει αποσβολωμένος ο νεαρός, έτσι είναι!! Μα πως το μάντεψες;

Δεν είναι και τόσο δύσκολο, λέει ο βοσκός. Ήρθες από το πουθενά, χωρίς να στο ζητήσει κανείς, θέλεις να βρεις μια απάντηση την οποία ήδη ξέρω, σε μια ερώτηση που δεν σε ρώτησε κανείς και θες και να πληρωθείς και γι’ αυτό, και το καλύτερο: δεν έχεις ιδέα για την επιχείρηση….!

Τώρα θα μου δώσεις πίσω …

… το σκύλο μου;!

Τ’ είχα, τι έχασα? αλλά δεν ξέχασα την εποχή του "πυτρετού του χρηματιστηρίου" που ήμανε ναύτης στο Πεντάγωνο (αφήστε τις κακίες, δεν ήμουν βίσμα, ήμουν … scart). Απορώ πώς δεν τό είχαν πάρει χαμπάρι οι οχτροί γιατί την ώρα που στο κανάλι 29 (νυν Αλτερ) αρχίνιζε η εκπομπή του χρηματιστηρίου σύσσωμοι οι αξιωματικοι κατέβαιναν τρεχάλα τις σκάλες και κλείνονταν στην αίθουσα επιχειρήσεων με τις μεγάλες οθόνες για να δούνε πώς πάνε τα … χαρτιά τους!

Σου λέει "αιθουσα επιχειρήσεων" είναι, δεν υπάρχει διευκρίνηση τι είδους επιχειρήσεων, άρα εδώ στο ανήλιαγο υπόγειο μπορεί να "ανθίσει" το φιόρο του μετόχου πιλάφα και εν γένει καραβανά που ονειρεύεται κάτι άλλο απ’ ότι η ζωή τόν έταξε.

Σαν … ταμένοι το λοιπόν, κάρφωναν τα ματάκια τους στην οθόνη κι έβλεπαν το δείχτη – όχι το δάχτυλο σαν το ανέκδοτο με τον κνίτη και το φεγγάρι βρε μπαγάσα, τον άλλο δείχτη του χρηματιστηρίου ντε!

Αυτόν που και στις μέρες μας ανεβοκατεβαίνει σαν την πουτάνα  στην καριόλα στο κεφαλοχώρι μέρες εξόδου των στρατιωτών μετά από άσκηση.

Εϊδες πώς όλα μπλέκονται γλυκά? Και μετά…

Μετά κάποιοι έκαναν τα "χαρτιά" λεφτά κι είναι – ελπίζω ακόμη – χαρούμενοι. Και κάποιοι άλλοι είδαν τα λεφτά τους να γίνονται χαρτιά. Και δεν ήταν μόνο τα λεφτά που είχαν στην άκρη. Είχαν δανειστεί κιόλας για να έχουν πιο πολλά χαρτιά που θα γίνονταν λεφτά. Και μετά κλαίγανε. Όπως και τώρα κάποιοι που παρά την παπαρα της εποχής του "πυρετού" όσα είχαν τα ρίσκαραν … και κάποιοι τά ‘χασαν.

Δεν είμαι μισαλλόδοξος.

Χάρηκα πολύ με έναν τύπο που έβγαλε τα λεφτά του όταν είχαν τριπλασιαστεί κι έκανε το όνειρο του (να ξεχρεώσει το σπίτι του και να στείλει το γιο του στο Λονδίνο για κάτι που ήθελε να σπουδάσει – και δε θυμάμαι).

Αλλά οχι και να πάθω κατάθλιψη ή πολύ περισσότερο να πληρώσω εγώ για τον μαλάκα  που δανείστηκε για να ρισκάρει για να πλουτίσει!

Ας πάμε τότε να κάνουμε κι ένα ταμείο Αρωγής για όσους κάθε μέρα χάνουν τα λεφτά τους στο  Καζίνο. Θα έχουμε ένα κουμπαρά για τους Παρνηθιώτες κι έναν για τους Λουτρακιώτες.

Είστε?

Τι έμαθες σήμερα?

Τίποτα

τι έκανες σήμερα?

Τίποτα

 (από το κάτωθι τραγουδάκι των αγαπητών Kaizer Chiefs)

Αφιερωμένο στους καταληψίες που ελπίζω να μην ακολουθούν μόδα, αλλά να … τή δημιουργούν!

Με την "αδειά τους" λοιπόν τολμώ να τους προτείνω τα παρακάτω δύο τραγούδια  γιατί  νομίζω ότι τα παιδιά  των ΄00’s αξίζουν καλύτερων sdoundtrack από τις παλιατζούρες (μας – ακόμη και τις πιο αξιόλογες)!

 Απάντηση στον τίτλο του ποστακίου μην περιμένεις από εμέ να δώσω! Ρώτα τον κατηληψία γιο, ανηψιό, γνωστό ή ακόμη κι άγνωστο σου. Αλλά ρώτησε  τον όχι για να τον  "κρίνεις", αλλά επειδή πραγματικά ΘΕΣ να τον ακούσεις

 I can prove anything
I’ll make you admit again and again
I can prove anything
The way that it’s read again and again

And its only cos you came here with your brothers too
If you came here on your own you’d be dead
Its only cos you follow what the others do
Its no excuse to say your easily lead

You can choose anything
You choose to lose again and again
You could do anything
Why should you do anything again

And its only cos you came here with your brothers too
If you came here on your own you’d be dead
Winding yourself up until your turning blue
Repeating everything that you’ve read

And here we go with the letter
Well can you fix it for me
Cos we need entertainment
To keep us all off the streets

So tonight you’ll sleep softly in your bed

You can try anything
And no-one would know apart from you and me
You can stop anything
It’s starts with just one and turns to two then three

Its only cos you came here with your brothers too
If you came here on your own you’d be dead
Raise a glass or two
You raise a fist or two
Get a shopping basket wrapped round your head

So here we go with the letter
Oh can you fix it for me
24 hour drinking
To keep us all off the streets

So tonight you’ll sleep softly in your bed

We are the angry mob
We read the papers everyday day
We like who like
We hate who we hate
But we’re also easily swayed

ήταν νωρίς το πρωί (14 Οκτωβρίου), ξημερώματα, περίμενα τον Κακαουνάκη που θα ξεκίνουσε την πρωινή του εκπομπή στο Μέγκα όταν χτύπησε το τηλέφωνο κι η αστυνομική συντάκτις του Μέγκα μου είπε: βρέθηκε νεκρός ο Βλάσης Μπονάτσος. Κόκκαλο ο Γιάννης! Πώς να το διασταυρώσεις? Πήρα το κινητό του. Νεκρό. Ο Κακαουνάκης μόλις ήρθε και του τό ΄πα πήρε κι αυτός κάτι τηλέφωνα. Το διασταύρωσε. "Στήστε εκπομπή για να πούμε για το Βλάση, με σεβασμό" μου είπε κι αμέσως αρχίσαμε τα τηλέφωνα. Οι περισσότεροι φίλοι του τό ‘χαν μάθει το μαντάτο και έκλαιγαν στο τηλέφωνο. Μια στενή του φίλη δεν το ήξερε και με παρακαλούσε μην κλείσω το τηλέφωνο, με παρακαλούσε να της μιλάω για να μην πάθει τίποτα: "ηταν ο αδελφός που δεν είχα ποτε" μου έλεγε (γνωριζόμασταν από παλιά), "μην μ’ αφήσεις τώρα μόνη μου κι εσύ"! Τι να πεις σ’ έναν άνθρωπο που σου λέει ότι έχασε τον αδελφό του. Τι σημασία έχει αν δε γεννήθηκαν από την ίδια μάνα. Αφού τον θεωρεί αδελφό, αδελφός είναι. Άσε που μερικές φορές τα "αδέρφια" που διαλέγεις εσύ είναι πιο ουσιαστικά από τα άλλα, τα κανονικά!.

Στη δουλειά μου αντιμετωπίζουμε και τον θάνατο ως περιστατικό. Μέρος της δουλειάς είναι και δεν το λέω κακά. Έτσι είναι. Δεν είναι δυνατόν να γίνεσαι ράκος με κάθε νεκρό που αντιμετωπίζεις ως ρεπόρτερ, όπως κι ο γιατρός! Όταν όμως έχεις ζήσει με το "περιστατικό", έχεις δουλέψει μαζί του, έχεις πλακωθεί κι έχεις χαβαλεδιάσει, έχεις μεθύσει, τότε δεν είσαι αντιμέτωπος με ένα περιστατικό της δουλειάς, αλλά με το θάνατο ένος δικού σου ανθρώπου.

Ο Βλάσης ήταν ο καλύτερος για παρέα και ο χειρότερος για συνεργάτης στην τηλεόραση (κι αυτό γιατί η σχέση του με το χρόνο που είναι χρήμα ήταν σχεδόν … εικαστική – εκεί ο χρονος … αλλού ο Μπονάτσος). Ήταν ένα μεγάλο παιδί που μπορεί να είχε αργήσει 4 ώρες στο γύρισμα και τον περιμεναν όλοι – ακόμη και οι καλεσμένοι με τα μυαλά στα καγκελα. Όταν όμως έσκαγε μύτη, έσκαγε κι εκείνο το χαμόγελο, πέταγε και καμιά από τις ανεπανάληπτες του ατάκες … όλοι χαλαρώναμε. Άρχιζε το γύρισμα, τέλειωνε το γύρισμα, κι άρχιζε ο χαβαλές. Μια φορά θυμάμαι που είχε δει πολλά γυρισμένα μάτια μας είπε: τώρα θα δείτε κουφάλες, θα σας φτιάξω γιατί σας γάμησα σήμερα! Πήρε ένα τηλέφωνο και σε είκοσι λεπτά κατεύθασαν στο γραφείο 2 γκαρσόνια από γνωστή ψαροταβέρνα με της παναγιάς τα μάτια σε θαλασσινη εκδοχή απλωμένα σε δύο δίσκους και πολύ κράσί!

Κλείσαμε λοιπόν 4 χρόνια χωρίς τις καθυστερήσεις, τα γέλια, τα κόλπα του Βλάση.

Αυτά που σού είπα είναι ένα δικό μου μνημόσυνο για κάποιον που νομίζω ότι ήταν πιο σημαντικός από την εικόνα που έφτιαξε για τον εαυτό του.

Ο Βλάσης ανήκε στον Βλάση, τόν έκανε ό,τι ήθελε και νομίζω ότι πέρναγε καλα!

(δες εδώ, στου Μπόσκο, πολύ καλά στοιχεία για τον Καλλιτέχνη Μπονάτσο)

Αυτή η φωτογραφία αποτυπώνει σήμερα στον τύπο τη γενικευμένη χαρά γιατί "τους" σηκώθηκε …

ο δείκτης!

Πότε γέλασε αυτό το παλικάρι για κάτι πιο ουσιαστικό που τού σηκώθηκε εκτός από το δείκτη? Μήπως όταν τού σηκώθηκε ο … παράμεσος? (δεν ξέρω και δε θέλω να σε γελάσω!)

Σιχαίνομαι τους τύπους που κοιτάνε με μισό μάτι όσους γελάνε.

Σου έχει τύχει, εκεί που δουλεύεις, κάποιος να πει κάτι, ν’ απαντήσει κάποιος άλλος με μια ατάκα και να πέσει γέλιο?  Σού έχει τύχει αμέσως με το πρώτο χαχανητό να πεταχτεί σαν την πουτσούλα – που πετάχτηκε από τη λήθη της – ο μίζερος (και συνήθως επικεφαλής) και ν’ αρχίσει το λογύδριο περί σοβαρότητος στο χώρο εργασίας, σεμνότητος κλπές κλαπαρχιδιές?

Μάλλον ε!

Είναι απιστέφταμπλ αλλά υπάρχουν κάτι τυπάκια που φοβούνται το γέλιο.

Το τρέμουν! Τρέμουν γιατί όταν γελάς είσαι ελεύθερος.

Φοβούνται ότι χάνουν τον έλεγχο την ώρα που κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια.

Αυτό είναι: εσύ γελάς κι εκείνοι απλώς ΔΕΝ υπάρχουν!!!

Θυμάσαι το ΟΝΟΜΑ του Ροδου? (αυτή ήταν η ουσία, το γέλιο – φαίνεται ότι οι εκπρόσωποι του Θεού προτιμούσαν ανέκαθεν σκυθρωπούς δούλους παρά χαρούμενους ανθρώπους).

Θα σου διηγηθώ ένα δύο περιστατικά που μου συνέβησαν πριν από πάρα πολλά χρόνια αλλά μου έκαναν τόση μεγάλη εντύπωση που κλαίω από τα γέλια όταν τα θυμάμαι κι είναι σαν έγιναν χθες.

Στο Αγκορά Σέντερ που στεγάζεται ο ΑΝΤ1 στις αρχές του ’90 υπήρχε κι ένα παιχνιδάδικο. Μια μέρα λοιπόν που είχα πάει να πάρω δώρο για το βαφτισιμιό μου είδα αυτές τις βιοχλαπάτσες. Τις θυμάσαι? Ένα γλοιώδες πράμα, που είχε μέσα του κάτι σα σκουλίκια και μπορούσες να το πετάξεις στο τζάμι και να κάνει σπλατς και να κολλήσει και γενικά να είναι μια αηαδέστατη αηδία. Ωστόσο εγώ αγόρασα ένα, πήρα και το δώρο για το μικρό κι ανέβηκα πάλι στην αίθουσα σύνταξης να συνεχίσω τη δουλειά μου. Πήρα τη βιοχλαπάτσα μου και όπως κάθονταν κάποιοι συνάδελφοι στην μεγάλη "ταβλα" γύρω-τριγύρω δίνω μια και την εκσφενδονίζω στο τζάμι. "Αααχ κάνει μια δακτυλογράφος, ΜΠΛΙΑΧ κάνει ένας συνάδελφος, κλαίει από τα γέλια ένας άλλος, με κράζουν κάποιοι άλλοι -γελώντας ενώ ένας άλλος (που φορούσε τη γραβάτα του ακόμη κι όταν δεν ήταν στον αέρα…) μου λέει με ύφος διευθυντή: Γιάννη μου δεν είναι συμπεριφορά σοβαρού δημοσιογράφου αυτή, είσαι λειτουργός της ενημέρωσης, δεν επιτρέπεται να κάνεις παιδιάστικες φάρσες κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ.
 Ξέχασα να σου πω ότι το περιστατικόν, το βλάσφημον για έναν "λειτουργό της ενημέρωσης" (μχσω!) έλαβε χώρα Μεγάλη Πέμπτη απομεσήμερο με τους μισούς δημοσιογράφους να ετοιμάζουν βαλίτσες για 4ήμερο και τους άλλους μισούς (που θα έφευγαν μια βδομάδα μετά να κάνουν βουντού για κακό καιρό στους "τυχερούς". Εγώ λοιπόν πήγα στο τζάμι, ξεκόλλησα τη βιοχλαπάτσα μου την έδωσα σε μια συνάδελφο που ήθελε να την περιεργαστεί … και τελικά την πέταξε κι αυτή σε άλλο τζάμι, ξανά-μανά τρόμαξε η δακτυλογράφος, ξανά-μανά ακούσαμε το λογύδριο περι σοβαρότητας, απαντήσαμε άλλο η σοβαρότητα άλλο η σοβαροφάνεια και τέλος πάντων μετά εγώ πήγα να πάρω κάφε και όταν επέστρεψα στην τάβλα μας είδα πέντε βιοχλαπάτσες να δίνουν χρώμα στο ανοιξιάτικο απόγευμα μας στο γραφείο. Πήγαν τα πουλάκια μου κι αγόρασαν κι αυτοί για να παίξουν και να σπάσουν τη μονοτονία. Μαντεύεις ποιος ήταν ο έκτος που πήγε στο μαγαζάκι και μας ήρθε με τη δική του βιοχλαπάτσα? Ο σοβαροφανής, μπαστουνοκατάπιους συνάδελφος που αρχικώς θεωρούσε ότι μόνο ο τρελλός του χωριού διαπράττει αυτές τις ασχημίες,  έκανε σαν παιδάκι παίζοντας και γελώντας σε μια αίθουσα σύνταξης!!!

Και το άλλο περιστατικό έγινε στην τάβλα των συντακτών του ΑΝΤ1. Ηταν η εποχή που κάναμε πρωτάθλημα "σπιρτόκουτου". Το ξέρεις το παιχνίδι: βάζεις το σπιρτόκουτο στην άκρη του τραπεζιού, το τινάζεις με τον αντίχειρα κι αναλόγως σε ποια πλευρά θα σταθεί κερδίζεις πόντους. Για να μην αποκλειστεί κανείς απο το τουρνουά είχαμε οργανώσει ομίλους με σκορ στα "20" και ο χαβαλές που γινόταν ήταν μοναδικός. Μπορεί να δουλεύαμε 10 ώρες πριν και 10 μετά αλλά η ώρα του τουρνουά ήταν το … μυοχαραλαρωτικό μας. Σου μιλάω για πολύ γέλιο. Κερκίδες, οπαδοί, στοιχήματα, πειράγματα, ο διευθυντής που είχαμε μας έβλεπε από μακριά και μονολογούσε : τι θα το κάνω το νηπιο-θηριοτροφείο. Περνάγαμε σούπερ. (α, και μια ακόμη λεπτομέρεια, εκείνη την εποχή το δελτίο στο οποιο δουλεύαμε ήταν πρώτο σε τηλεθέαση!). Μια μέρα λοιπόν ένας άλλος των διευθυντικών στελεχών είχε βγει και μας κοιτούσε βλοσυρά αλλά εγώ δεν τον είχα δει γιατι καθόμου πλάτη, ούτε πήρα γραμμή από τους άλλους ότι σιγά σιγά το έκοβαν. Γελώντας (τρανταχτά είναι η αλήθεια) ετοιμαζόμουν να ρίξω το σπιρτόκουτό μου, κέρδιζα 18 – 12 τον κουμπάρο μου και αν δεν κόλαγε το σπιρτόκουτο στο ταβάνι θα κέρδιζα. Την ώρα λοιπόν που ετοιμαζόμουν για τη βολή μου, ένα χερί με πιάνει από τον ώμο και μια φωνή συρριχτή μου λέει: έλα παιδί μου να σου πω… Γυρίζω τον βλέπω, προσπαθώ να συμμαζευτώ αλλά πώς να κάνεις το γέλιο να σταματήσει, κι άντε το γέλιο το κόβεις, τη μούρη που είναι κόκκινη και τα δάκρυα που τρέχουν πώς τα … μαζεύεις? Τέλος πάντων, με πάει πιο ‘κει και μου λέει με πολύ, μα πάρα πολύ περισπουδαστο ύφος:

"Παιδί μου (πώς το σιχαίνομαι αυτό το τάχα πατρικό ύφος αχ πώς το σιχαίνομαι, τό ‘χουν οι χειρότεροι του είδους) Παιδί μου, δε θέλω να συνδέσεις το γέλιο με την παρατήρηση …

δεν πρόλαβε ο καημένος να … ολοκληρώσει, κι εγώ έχω πέσει στα γόνατα και κλαιγοντας από τα γέλια του είπα αυτό που βγήκε τόσο αυθόρμητα από μέσα μου:

Τι είμαι το σκυλί του Παβλόφ?

Από πίσω του, αλλά καταφατσά μου οι  υπόλοιποι κρατάνε τις κοιλιές τους από τα γέλια. Και ο ίδιος με κοίταξε  επιτιμητικά και υπόχωρησε ατάκτως.

(και πάλι για την ιστορία λίγο καιρό μετά το περιστατικό εγώ μετεγράφην στον ΣΚΑΙ, κι ο παρατηρήσας προήχθη σε δ/ντη)

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το ν’ ακούς ένα γάργαρο γέλιο. Εϊναι πολύ ωραίο εκεί που δουλεύεις να πεταχτείς από ένα τρανταχτό γέλιο κάποιου στο χώρο. Είναι φοβερό να βλεπεις πρόσωπα να γελάνε. Φτάνεις στα όρια της κάθαρσης μετά από ένα γέλιο μέχρι δακρύων (είναι ύποπτα κοντά στο κλάμα αυτά τα δάκρυα, αλλά ίσως είναι μέρος του παιχνιδιού). Τώρα αν κάποιοι προσπαθούν να τα πνίξουν, να τα καταστείλλουν – λες και πρόκειται για διαδήλωση – άσ’ τους στη δυστυχία τους. Αυτοί κλαίνε μονίμως κι ας το παίζουν σκληροί!

Σκέφτομαι μέρες τώρα αν θέλω να γράψω κάτι για ένα "περιστατικό", μια απόφαση που πήρε το συνδικαλιστικόν όργανον των οργάνων της ενημέρωσης, η ΕΣΗΕΑ "μας". Αφού αντέδρασα στο μυαλό μου εν θερμώ, αφού κουβέντιασα το θέμα με γνωστούς, αφού τέλος πάντων το κέφτομαι ακόμη, μάλλον τελικά (τι λέω θέε μου!) θα σου γράψω γι’ αυτό. Τα mediaka δεν ειναι απαραιτήτως της αρμοδιότητος του βλογκ, αλλά αφού είναι κομμάτι (μεγάλο) της ζωής μου αποφάσισα να σε ταλαιπωρήσω κι εγώ.  (αλλά ας μπούμε στο ζουμί, γιατί αυτή η εισαγωγή δεν εξυπηρετεί κανέναν)

Το θέμα:

Το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ "μας" επέπληξε την κυρία Ντέπη Γκολεμά – τηλεκριτικό του Ελεύθερου Τύπου και τον κύριο Αντώνη Πρέκα – τηλεκριτικό του Εθνους επειδή συμμετείχαν ως μέλη επιτροπών σε τηλεοπτικά "ριαλιτι".

Η αντίδραση των συναδέλφων:

Η μεν Ντέπη υπεραμύνθηκε της απόφασής της και μέσα από τη στήλη της "Μεχρι Κεραίας", ο δε Αντώνης τα πήρε στο κρανίο και πήγε στην ΕΣΗΕΑ και τους πέταξε στη μουρη τη δημοσιογραφική του ταυτότητα!

Οι σκέψεις μου:

όπως θεωρώ υπερβολή ένας εργαζόμενος σε δισκογραφική εταιρεία και μάλιστα στο τμήμα προμόσιον να κάνει ραδιοφωνική εκπομπή, με την ίδια λογική θεωρώ τουλάχιστον άκομψο ένας τηλεκριτικός να συμμετέχει σε τηλεοπτική εκπομπή.

Από την άλλη ποιος μπορεί σε έναν επαγγελματία να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του. Ειδικά μάλιστα εφόσον αυτό γίνεται "φωναχτά"  Γιατί προφανώς και δεν πιστεύω όσα ακούγονται – αφού κανείς δεν τα έχει πει επωνύμως – για τη … διαπλοκή.

Πρέπει να ομολογήσω ότι κάπως είχα στραβομουτσουνιάσει όταν είδα αμφότερους τους συναδέλφους να συμμετέχουν σε εκπομπές που ως κόνσεπτ (κι εγώ δεν πιστεύω – όπως είπε κι η Ντέπη στην ΕΣΗΕΑ – ότι είναι "ριάλιτι" όπως το Μπιγκ Μπράδερ) έπρεπε να είναι στο στόχαστρο της κριτικής. Μετά είπα: και γιατί όχι?

Μετά σκέφτηκα, θα μπορούσα εγώ που είμαι αρχισυντάκτης μιας τηλεοπτικής εκπομπής να γράφω σε μια τηλεοπτική στήλη? Μετά λέω: και γιατί να πάρει κάποιος εμένα να γράφω για την τηλεόραση? (Μόνο είκοσι χρόνια δουλεύω … μαζί της!)

Μετά το κουβέντιασα με τους φίλους μου και οι περισσότεροι – μη δημοσιογράφοι ή εν γένει παροικούντες την Ιερουσαλήμ – συνομιλητές μου τόνισαν ότι πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο δεν μπορείς να κάνεις δύο δουλειές που η μια εξαρτάται  ή "εξαρτάται" από την άλλη. Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά.

Μετά ξανασκέφτηκα: τελικά το πρόβλημα ακούει  σε δυό μόνο ονομάτα Ντέπη και Αντώνης? Όχι! Όχι και πάλι όχι!

Για μένα το πρόβλημα είναι η ΕΣΗΕΑ. Το συνδικαλιστικό μας όργανο. Αυτή η ιδιότυπη λέσχη που είναι στο μαγικό της κόσμο και ουδόλως έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο των media. Όχι στο κουτσομπολιό για όσους Φαίνονται στα media, αλλά στους ανθρώπους που ζουν από αυτά (και σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται, φυσικά, όλοι).

Διάβασα την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου (στο γράφω έτσι γιατί μέρες το δουλεύω το ποστάκιον ενεκα της διανοητικής μου τρικυμίας) ότι ο ΡΙζοσπάστης απέλυσε τον δικαστικό του συντάκτη γιατί έχασε την είδηση για την απόφαση των κινητοποιήσεων των τελωνειακών. (για την ιστορία η απόφαση πάρθηκε στις 4 – 4.30 τα ξημερώματα – η ώρα που ξυπνώ!)

Μέχρι εδώ θα σου πω την άποψη μου γενικά για τις απολύσεις στα media: στα είκοσι χρόνια που κλείνω φέτος ειλικρινά δε θυμάμαι απολύσεις για πραγματικούς λόγους. Αντιθέτως θυμάμαι απολύσεις γιατί η ρεπόρτερ δεν κάθησε να τη γαμήσει ο αρχισυντάκτης, γιατί έπεσε τηλέφωνο από "θιγμένο" πολιτικό μούτρο στον αφεντικό,  κλπ κλπ.

Γιατί σου αναφέρω το περιστάτικο του Ριζοσπάστη? Γιατί υπάρχει μια λεπτομέρεια:

ο συνάδελφος που απολύθηκε

θέλει 3-4 χρόνια να βγει στη σύνταξη!!!

Αϊντε να το ξαναπάρουμε από την αρχή και να δούμε πού χωράει η ΕΣΗΕΑ! Θα τολμήσει η ΕΣΗΕΑ να πάει στον Ριζοσπάστη να κάνει απεργία ή θα μας πει ότι ο ¨Ρ¨ δεν είναι τυπικόν medion επειδή είναι κομμάτικό όργανο?

Πόνεσε η ΕΣΗΕΑ για το κύρος της επειδή ο Πρέκας ή η Γκολεμά έκαναν τον κριτή σε τηλεπαιχνίδι ταλέντων αλλά δεν  "πονάει" όταν υπάρχουν συνάδελφοι που είναι ανασφάλιστοι και δουλεύουν όμως σαν τα σκυλιά με μπλοκάκι. Για να πω μόνο ένα παράδειγμα που είναι τρανταχτό!

Η Εύα Καϊλή θα μπει στην ΕΣΗΕΑ (με την ίδια χυδαία διαδικασία που μπήκα κι εγώ, δηλαδή με εξετάσεις – έστω κι αν έχουν χαλαρώσει – και θα χρειαστεί δύο συστατικές επιστολές άλλων μελών της) και καλά θα κάνει αφού εργάστηκε σε ΜΜΕ, όπως δηλαδή θα έπρεπε να ισχύει για κάθε εργαζόμενο.

Όπως δηλαδή για να γίνεις μέλος στο Γκολφ Κλαμπ Γλυφάδας χρειάζεσαι "πιστοποίηση" από δύο παλαιά μέλη, έτσι και για να έχεις Ασφάλιση (γιατί αν δε θέλει η ΕΣΗΕΑ δεν μπορείς να ασφαλιστείς στο ταμείο των δημοσιογράφων και για να σε "θέλει" η ΕΣΗΕΑ σου ζητάει κρατήσεις που δεν έχεις όταν δουλεύεις με μπλοκάκι για να το συνδέσουμε με την παραπάνω παράγραφο) πρέπει να είσαι στην ΕΣΗΕΑ (!!!)

Αυτή η ΕΣΗΕΑ και το σχετικόν Πειθαρχικόν της όργανον που επέπληξαν την Γκολεμά και τον Πρέκα δεν έχει κάνει τίποτα για δημοσιογράφους που κάνουν "μαϊμού" θέματα, ή που έχουν απειλήσει με τον χυδαιότερο τρόπο ανθρώπους προκειμένου να τους κάνουν "θέμα", ή που δουλεύουν σε γραφεία τύπου οργανισμών που εμπλέκονται με το ρεπορτάζ που καλύπτουν … (θου κυριε φυλακήν το στοματι μου)!

και σκέφτομαι ξανά (θα το προσέξω αυτό): επειδή δεν κάνει το ένα πρέπει να μην κάνει τίποτα?

…

Λοιπόν αν η ΕΣΗΕΑ δε θέλει η ταυτότητα των μελών της να έχει μόνο την αξία του "Μπαίνω Τζάμπα στα Village" ας αυτοκαταργηθεί για 24 ώρες, ας κάνει ένα καταστατικό της προκοπής που να ανταποκρίνεται στο 2008 και ας ξανανοίξει δόξη και τιμή την επόμενη μέρα (τα καλά της Ολυμπιακής δηλαδή) και να είναι αντάξια του κόσμου που εργάζεται για να ζήσει από τη δουλειά που αγαπάει κι όχι μόνο για όσους εργάζονται για να Παργοντίζουν μέσα από τη δουλειά τους!

Κοίτα τώρα τι βρήκα στα "ψιλά" των Νέων (Παρασκευή 10-10):

Μια πορνοσελίδα

με βίντεα και φιλοσοφία Πορνό

…  αλλά χωρίς διακοπές για SEX.

Χιούμορ ή ξενερωτίλα?

(ξέρεις σαν τους τύπους που τη βρίσκουν με Μίλκο-Φράουλα)

Σίγουρο Καλαμπούρι 100% και μάλλον θα θησαυρίσουν τα αμερικανόπαιδα που το σκέφτηκαν – όταν ανακάμψει η οικονομία!

Nailing Your Wife