new single

Mixed Race θα λέγεται το άλμπουμ και   Murder Weapon το πρώτο σίγνκλ που θα κυκλοφορήσει στο τέλος Αυγούστου. Το άλμπουμ βγαίνει 27 Σεπτεμβρίου

Tricky – Murder Weapon by DominoRecordCo

Η Γκρέτα είναι συνάδελφος μου. Την είχα χάσει για χρόνια, αφού εγώ άλλαξα κατεύθυνση και δεν κάνω πια Ναυτιλιακό και Πειραϊκό ρεπορτάζ. Το FB φυσικά και βοήθησε στο να ξαναβρεθούμε. Η Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου όμως πλέον έχει γίνει και συγγραφέας. Εγώ την "έμαθα" ως τέτοια με το τρίτο της βιβλίο: Το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη" που κυκλοφορεί από τα "Ελληνικά Γράμματα".
Σαγηνευτικό το θέμα, αν και προσωπικά οτιδήποτε έχει να κάνει με αριθμούς με απωθεί! Όταν όμως άρχισα να το διαβάζω – και δε σου κρύβω ότι το ξεφύλλισα ενδελεχώς για να σιγουρευτώ ότι δε θα χρειαζόμουν χαρτί και μολύβι για να κάνω πράξεις – είδα ότι με τον "πατέρα" των μαθηματικών (και όχι μόνο) είναι δυνατόν να  "συνομιλήσεις" χωρίς να χρειάζεται να κάνεις πράξεις. Το ταξίδι είναι μοναδικό.

Η Γκρέτα έχει, με μεγάλη έρευνα, καταφέρει να θέσει ερωτήματα: απλά και ξάστερα. Όμως πίστεψε με: τα απλά είναι τα δύσκολα – κι αυτό δεν είναι δική μου "σοφία".

Στο βίντεο που κάναμε η συγγγραφέας διαβάζει κάποια αποσπάσματα από την εισαγωγή, για το περιβάλλον που βρέθηκε και μεγαλούργησε ο Αρχιμήδης: την Αλεξάνδρεια. Δεν ήθελε να διαβάσει "λιγο" από τον ήρωά της – κι η αλήθεια είναι κι εγώ δεν βρήκα κάτι να το αποσπάσω έτσι ξερά από το ταξίδι στη σκέψη του Αρχιμήδη.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το οπισθόφυλλο του βιβλίου κι εδώ μπορείς να το ξεφυλλίσεις ηλεκτρονικώς

«Το παλίμψηστο του Αρχιμήδη»: η μυθιστορηματική πορεία στο χρόνο μιας χαλκέντερης περγαμηνής, που επικαλύφθηκε με χριστιανικά κείμενα. Ένα παλίμψηστο ειλητάριο με κρυμμένα μυστικά που έμελλε να αλλάξουν την ιστορία των Μαθηματικών.

Αποκαλύπτει επίσης πώς κατάφεραν να διασωθούν από τον όλεθρο και να φτάσουν μέχρι τις μέρες μας τα ολιγάριθμα και ανεκτίμητα έργα της προχριστιανικής εποχής όπως το παλίμψηστο του Αρχιμήδη.

καλημέρα
Μια φορά και κι έναν καιρό ήταν ένα … μικρό κράτος στο λιβάδι. Δίπλα του έβοσκαν τα γελάδια. Ήταν όλοι μέσα στη χαρά και μασουλούσαν αργά, αργά, δραματικά αργά ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Μασουλούσαν
Μασουλούσαν
Μασουλούσαν
και αφού έτρωγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, συνθλίβοντάς το με τα λερά δόντια τους και η τροφή άρχισε να λιγοστεύει … ήρθαν σε απόγνωση. Κι αφού δεν έβρισκαν τι άλλο να κάνουν άρχισαν να μαλώνουνε: ποιος μασούλησε τα περισσότερα και δε σκέφτηκε ν΄αφήσει και κάτι για μετά. Μάλωσαν πολύ αλλά τελικά βρήκαν πολύ εύκολα τη λύση: θα πήγαιναν να μασήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους κι από το διπλανό λιβάδι. Εκεί που βόσκαγαν τα πρόβατα. Ποιο πρόβατο θα τολμούσε να τα βάλει μαζί τους! Κι έτσι άρχισαν να μασουλούν και να μασουλούν και να μασουλούν μέχρι που έγκωσαν. Έτσι νόμισαν. Γιατί μετά από λίγο είδαν ότι όσο μασάν τόσο πεινάν. Και συνέχισαν να μασουλάν!
Να αυτό το παραπάνω θα μπορούσε να είναι ένα εθνικό αφήγημα. Ένα "εθνικό αφήγημα" είπε ο κύριος Βενιζέλος ότι χρειάζεται να βρούμε για να μπορέσουμε ως έθνος να πάρουμε τα ‘πάνω μας.
Πώς θα το βρούμε;, ποιος θα το γραψει; Θα κάνει διαγωνισμό η Athens Voice? θα τα καταθέσει όποιος θέλει στο open Gov? (άσχετο, στη γειτονιά μου ένα μαγαζι που είχε γίνει OPEN24 kι έκλεισε, είναι τώρα κι ένα χρόνο και βάλε ξενοίκιαστο)
Πήγα στην Πειραιώς, εκεί στις εγκταστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Είδα μια παρασταση χορού: "moment" της Μαριάννας Καβαλιεράτου – με την ίδια και τον Θ.Ακοκκαλίδη. Όσο περιδιάβαινα τους χώρους σκεφτόμουν ότι κάποτε όλη η Πειραιώς ήταν γεμάτη με εργοστάσια και βιοτεχνίες, με επιχειρήσεις που κάτι παρήγαγαν. Κόσμος πολύς δούλευε εκεί που τώρα εμείς πίναμε το ποτό πριν την παρασταση. Και τώρα δουλεύουν: παρκαδόροι, ταξιθέτες κλπ!
Μπήκα σε ένα κατάστημα με παιδικά για να αγοράσω κάποια χρειαζούμενα για τα παιδιά και δύο δώρα. Πήρε τ’αυτί μου τις πωλήτριες να λένε ότι το αφεντικό τους είπε να κάνουν οικονομία στα συρραπτικά με τα οποία πιάνουν τις κάρτες αλλαγής πάνω στις ετικέτες των ρούχων, αλλά και οικονομία στο σελοτέιπ που  χρησιμοποιούν για να κλείνουν τις συσκευασίες!

Καλό σου-κου, καλοκαιρινό. Μάλλον με το τελευταίο επίδομα αδείας που πήρες κι εσύ ιδιωτικέ υπάλληλε και το πρώτο χαρτζηλικάκι που πήρες συνταξιούχε … τι να ευχηθώ? Καλοφάγωτες … οι διακοπές (που σού έφαγαν εκτός όλων των άλλων εννοώ – με την καλή έννοια)

Παρατηρώ κάτι μεσημέρια σε μια γειτονιά της γειτονιάς μου ότι οι δρόμοι της προτιμώνται από τους δασκάλους οδήγησης για τους μαθητές τους. Αυτό που παρατηρώ όμως είναι ότι κυρίως βλέπω γυναίκες μαθήτριες. Τι έγινε; Πού είναι οι άντρες μαθητές; Δεν πάνε αυτοί σε δασκάλους στη γειτονιά μου; Οι φαληριώτισσες είναι πιο άσχετες και πάνε στους δασκαλους; Τι να πω! Μυστήρια πράματα. mysterious ways που λένε κι οι U2 (ευτυχώς αγοράσαμε τίκετς προ κρίσεως, ας ελπίσουμε ο θείος Μπόνος δε θα πέσει, κλπ κλπ και ότι θα γίνει τελικά η συναυλία των στο ολυμπικ στέιντιουμ!). Μήπως σε άλλες γειτονιές οι γυναίκες ξέρους και οι κουμπούρες είναι οι αντρες που κάνουν μαθήματα; Ποιος ξέρει; και ποιος … χ άστο μωρε, μην αρχίσουμε…

Α! ξέρεις τι  είδα; … Το ξέχασα!

Χθες κάναμε καγιανά. Γιου νοου δις βέρι νάις σάμερ φουντ? Το υπέροχο αυτό καλοκαιρινό φαγάκι το κάναμε με  ντοματούλες μοσχομυριστές – από τον κρητικό λαϊκέμπορο – κρομμύδι, αυγά από έταιρο λαϊκέμπορο που ξέρει η μαμά και μια πιπεριά. Το knack του φαγακίου ηταν η πιπεριά: η πρώτη που κόψαμε από το νεοφυτευθέν παρτέρι το μπαλκονάτο. Στη σάλτσα προσθέσαμε λίγο ρίγανη που κόψαμε από το άλλο γλαστρόνι του ίδιου μπαλκονιού και την κάναμε ταράτσα στο μπαλκόνι με  μπύρες κλπ κλπ καλοκαιρινά βιολογικά. Αργότερα κάναμε μοχίτο με δυόσμο μπαλκονάτο, λάιμ βραζιλίας απο το βασιλόπουλο και μαύρη ζάχαρη από την εξωτικώς σοβιετίζουσα Κούμπα – νοτ λιμπρε γετ!

Είναι πολύ μεγάλο πράμα η σωτηρία της ψυχής. Το έχει πει τόσο τραγουδιστά η Λίνα-Αλκηστις-Σταμάτης (τότε ήταν "ενα" αυτοί οι τρεις) και πάντα επιβεβαιωνεται ρε παιδί μου. Συναντήθηκα με μια παλιά μου συμμαθήτρια, το αδελφο μιας άλλης για ένα μισάωρο, έτσι. Τι ωραία που ήταν. Δεν αναλωθήκαμε σε καραμελωμένες αναμνήσεις – μονο τα βασικά. Φύγαμε μπροστά. Στο σήμερα. Ανοίγει η ψυχή σου όταν κουβεντίαζεις με ωραίους ανθρώπους. Αιτία για τη συνάντηση είναι η άλλη συμμαθήτρια, Μαριάννα Καβαλιεράτου, που χορεύει τη δικιά της χορογραφία απόψε στην Πειραιώς 260 – τι χώρος!!! – και θα πάμε να τη δούμε. Την είχαμε ξαναδεί πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο των Δελφών σε μια μνημειώδη παράσταση του Bob Wilson. Τώρα η Μαριάννα, άφησε τον Bob στη Νέα Υόρκη και ανοίγει τα δικά της βήματα στην Αθήνα. Θα την παρακολουθούμε. Το ίδιο θρανίο μοιραστήκαμε!!! Ο μπαμπάς  της μου είχε φτιάξει  ένα καταπληκτικό βραχιόλι από ασήμι – το έχω ακόμη και το φοράω πότε-πότε. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτήν. Η παράσταση λέγεται "Moment".

Μ’ αρέσει που είναι ακόμη δροσερά τα βράδια μας. Ο αέρας χτυπάει τη μουρη καθώς μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου. Η Συγγρού προς παραλία έχει  τον κόσμο της, αλλά το γκάζι μπορείς να το πατήσεις. Ο αέρας μπαίνει και φεύγει. Παίρνει μαζί του τα περιττά. Βοηθάει η νύχτα, η μουσική από τα almost dead ραδιόφωνα κάτι κάνει κι αυτή – δεν είναι ώρα για γκρίνιες. Το ίδιο και τα χαράματα – ο δροσερός αέρας πάντα κάτι καλό φέρνει και φεύγοντας παίρνει τα περιττά … αν τα αφήσεις φυσικά να φύγουν. (κι εγώ το ίδιο μη νομίζεις!)
Είναι ωραίο το αεράκι. Πριν γίνει άνεμος. Πριν γίνει θύελλα!