Πόσες φορές έχει τύχει να περνάς από ένα μέρος συνεχώς?
Κάθε μέρα ή κάθε τόσο – τέλος πάντων!
Να για παραδειγμα, εγώ όταν πάω στο κοντινό "μικρό" σούπερ μάρκετ παρκάρω στο επίσης μικρό πάρκινγκ του, και όταν φέυγω παρανομώ οδηγώντας αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να κάνω το "γύρο του θριάμβου" στο Φάληρο. (οκ δεν είπα ότι είναι σωστό, αλλά το κάνω όταν δω έρημα τα 10 μέτρα που πρέπει να κάνω … ανάποδα)
Βλέπω λοιπόν κάθε φορά που πάω για τα ψώνια το αρχαίο Morris να το τρώει άλλοτε η βροχή άλλοτε η ζέστη και σίγουρα μονίμως ο χρόνος. Το ροκανίζει.
Σήμερα, έβγαλα το κινητό και το τράβηξα!
κοίτα τώρα τι μού ‘ρθε στο μυαλό: και το προηγούμενο ποστ είχε να κάνει με κάτι παλιό που αφήνεται στο χρόνο να …
τι θα πει αυτό … γιατρέ μου?
πώς συνδυάζονται αυτά με το γεγονός ότι έγινα σαράντα?
ή μήπως δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, αφού και στα είκοσί μου τα ίδια καρέ μ’ άρεσε να απαθανατίζω!
τι να σου πω!
ό,τι και να σου πω μάλλον αλήθεια θα είναι!
Λες να υπάρχει και κάποιος που παρατηρεί εμάς να αφηνόμαστε στο χρόνο και να γινόμαστε παιχνίδια του?
Μπα, πολύ ματαιόδοξο ακούγεται αυτό!
Τώρα αν είσαι τόσο ικανός που βγαίνεις από τον ευαυτό σου και μπορείς να τον παρατηρείς …
και πάλι … τι να σου πω!
Τελευταίως κατάλαβα ότι πέρασα ένα μεγάλο διάστημα που βιώνα την καθημερινότητά μου πολύ … φοβικά.
Ίσως να εξακολουθώ να το κάνω.
Όμως … όμως τώρα το έχω τουλάχιστον πει δυνατά στη μούρη μου, το έχω συζητήσει και έχω πει και τα σχετικά "σιχτίρια" που αξίζουν σε μια τέτοια ζήση.
Λιγο έξω από το Βόλο, στο δρόμο προς τις παραλίες του Πηλίου, αυτό το αριστούργημα το βλέπω χρόνο με το χρόνο να μαραζώνει.
Φέτος είχα αποφασίσει να το απαθανατίσω. Το είχα κάνει και καμία εικοσπενταριά χρόνια πριν, στο δρόμο της επιστροφής με τον θείο Τακη, τον ξάδελφο μου, Γιάννη και τη θεία Χάρις. Ο θείος και ο εξάδελφος έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά είναι πάντα μαζί μου ειδικά στις πηλιορείτικες διαδρομές!!!
Κάπου υπάρχουν και οι φωτογραφίες – θα ψάξω να τις βρω να δούμε μαζί τις διαφορές.
Στην απέναντι πλευρά του δρόμου – εκεί που είναι το ρυάκι – που θα ακούσεις στο βίντεο – έχουν βάλει μια από τις μεγάλες πινακίδες για την αποκατασταση κλπ κλπ. Σκουριάζει κι αυτή όπως τα κάγκελα του αρχοντικού…
Ειναι πολύ ωραία η βροχή. Αρκεί να μην πέφτει κάθε μέρα στις διακοπές σου. Εμένα μου έτυχε και αυτό φέτος, στο πρώτο κομμάτι των διακοπών μου.
Αφησσος ή ‘Αφυσος? τέλος πάντων Afissos ειναι το καλοκαιρινό μου "χωριό" τα τελευταία χρόνια. Εκεί ξεκινούν οι διακοπές, με τα παιδιά να μπορούν να παίζουν στο δρόμο με τα άλλα παιδιά του χωριού, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιώ αυτοκίνητο, ωραία παρέα του καλοκαιριού που χρόνο με το χρόνο γίνεται ακόμη καλύτερη.
Το Πήλιο είναι μαγικό βουνό. Θα μου πεις "σιγά τα ωά, αυτό το ξέρουμε από πολύ παλιά"! Ναι αλλά είναι πολύ όμορφο να το ξαναανακαλύπτεις κάθε χρόνο. Εμένα τουλάχιστον μ’ αρέσει πολύ αυτή η αίσθηση.
Παραλίες με τα υπέροχα βοτσαλάκια, χωριά μεσ‘ στο πράσινο – όσο διασώζεται από τις πυρκαγιές, ευτυχώς ακόμη αντέχει το βουνό.
Οι ιστορίες του Κένταυρου, που πολύ αρέσουν στα παιδιά μου – με τις απαραίτητες μπαμπαδίστικες παραλλαγές, σε κάθε βήμα σου. Σε κάθε διαδρομή τα παιδιά σε κάποια στροφή του δρόμου, σε κάποια κορφούλα φωνάζουν: να μπαμπά, εκεί, τον είδα τον Κένταυρο!
Προφανώς και τον είδαν, αφού αυτή είναι η επιβράβευση για τα καλά παιδιά! Φέτος βεβαίως ο Αντώνης κάτι αρχίζει να ψελίζει του στυλ: αφού αυτά είναι στα αρχαία καλε μπαμπά…
Το Πήλιο είναι μαγικό βουνό αλλά όπως όλα τα ωραία πράγματα στην Ελλάδα κατοικείται από ηλίθιους ανθρώπους. Προφανώς και δεν είναι όλοι άνθρωποι του πηλίου ηλίθιοι. Αλλά …
… αλλά πες μου εσύ όταν βλέπεις αρχές Ιουλίου την Πλατεία του χωριού, του Νεοχωρίου, σ’ αυτήν την κατασταση τι συμπέρασμα βγάζεις για τον "αρχηγό" του δήμου???
Πήρε ο αθεόφοβος, κύριος Δήμαρχος Αφετών, να ξηλώσει την πλατεία για να την σιάξει μέσα στο καλοκαίρι. Λίγες μέρες πριν από το πανηγύρι, την εποχή που το χωριό γεμίζει από αυτόχθονες και αλλοδαπούς τουρίστες.
Τα συχαρίκια μου δήμαρχε!
Βλέπεις? τσουπ! πάει η μαγεία! όσο και να λες είμαι διακοπές, να είμαι χαλαρός κλπ κλπ, όταν πας καλοκαιριάτικο στο Νεοχώρι, που είναι τόσο όμορφο, έχει τόσο ευγενικούς ανθρώπους, έχει καταπληκτικά παϊδάκια στην ταβέρνα της πλατείας, που σε συνδυασμό με τα χαμόγελα των ιδιοκτητών σε κερδίζει και δεν μπορούν να παίξουν τα παιδιά σου, ή εσύ να κάνεις μια βόλτα κάτω από το φεγγάρι …
σου σπάνε τα παπάρια, το λιγότερο!
Α, για τη βροχή στις διακοπές λέγαμε.
Τι ωραία που πέρασα με τον ήχο της πάνω στην κληματαριά, στο σπίτι του ξαδέλφου μου! Μια βδομάδα, κάθε μέρα είχαμε τη χαρά της συντροφιάς της. Εντάξει, ένα απογευματινό μπάνιο λιγότερο μας στοίχισε και δεν σου κρύβω ότι η επανάληψη με κούρασε λίγο. Τώρα ομως που ειμαι στην Αθήνα, κι αντί να χαζεύω τη θάλασσα, να κυνηγάω τα παιδιά, να πίνω κανα τσίπουρο, να κουβεντιάζω στην πλατεία, να βλέπω τη θάλασσα, και τέλος πάντων να κάνω ότι κάνω στις διακοπές … μου έλειψαν ακόμη και οι ενοχλητικές καθημερινές μας μπορίτσες!
ελπίζω να καταφέρω να σταματήσω να είμαι καπνιστής
συμφωνώ με τα μέτρα γενικώς
δε γουστάρω τους μουτζαχεντίν καπνιστές και αντικαπνιστές
ο καγκελάριος υπουργός άνοιξε τα παραθύρια για να μην ισχύσουν ποτέ τα μέτρα όπως πρέπει
γουστάρω λιγότερα από τα μισά τσιγάρα που καπνίζω – τα υπόλοιπα είναι βλαμένα ένεκα αντανακλαστικής κίνησης
δε γουστάρω που τα παιδιά μου έχουν αρχίσει να μου λένε: κάνε το τσιγαρο σου μπαμπά και μετά έλα να παίξουμε! (για να το πω πιο σωστά όχι απλώς δεν το γουστάρω, είναι σα να μου γδέρνουν την ψυχή όταν το ακούω)
πρώτα πρέπει να "κόψω" το κάπνισμα στο κεφάλι μου, μέσα βαθιά και μετά έξω.
Καλημέρα καλημέρα!
Τελευταία μέρα εργασίας και χαράς! Από αύριο θα διατηρήσουμε τη χαρά στα μονοπάτια του Πηλίου αναζητώντας τους Κενταύρους που πολύ αρέσουν στα παιδιά. Έχουμε πει βεβαίως ότι οι Κένταυροι δεν κατεβαίνουν στην παραλία και ότι εμαφανίζονται μόνο στα καλά παιδιά. Ο Αντώνης πάντως σε κάθε στροφή στο βουνό, ειδικά στις βόλτες μας στο σούρουπο τον έχει δει – τον Κένταυρο !
Βρε τον Μιχαλάκη! Τον Τζάκσον λέω! Βρήκα σημείωμα από τη γυναίκα μου δίπλα στα κλειδιά: "πέθανε ο Michael Jackson" – την έχω παρακαλέσει να μου αφήνει ενα σημειωματάκι με κάτι σημαντικό που έγινε αργά το βράδυ, μιας και εγώ την πέφτω συνήθως πιο νωρίς, ένεκα του αχάραγου ξυπνήματος.
Σχόλιο συναδέλφου στις 05:20 στο σαλονάκι που – ακόμη – καπνίζουμε: Ενας παιδεραστής λιγότερος.
Το CNN πάντως εχει ξεσκιστεί στο θέμα. Μόνο αυτό παίζει!
Εμού προσωπικώς αυτό το τραγουδάκι μου άρεσε πάρα πολύ – κυρίως ως βίντεο κλιπ!
Black & White – Michael Jackson
Kι άλλη αναχώρηση. Ο "αγγελος του Τσάρλυ" η Φάρα Φόσετ νικήθηκε απο τον καρκίνο. Την είχαμε με την αδελφή μου σε αφίσα, μαζί με τα άλλα αγγελούδια στο παιδικό μας δωμάτιο στα early 80’s. Παραδίπλα άλλο πόστερ των Queen και πιο ‘κει Muppet Show.
Άβυσσος τα παιδικά δωμάτια που τα μοιράζονται αδέλφια!
Angel – Massive Attack
Ζητώ συγνώμη από τους καλλιτέχνας που θα παίξουν στο Terravide στο Rockwave, αλλά φέτος δε θα καταφέρω να παραβρεθώ. Λυπάμαι γιατί την κυρά Ντάφι θα ήθελα να τη δω από κόντα – kai εννοώ πολύ κοντά!!! Θα πω στο Moby, που ‘ναι δικός μας άνθρωπος να με δικαιολογήσει!
Καλή διάσκεδαση στους Μαλακασιώτες συν-συναυλιαζόμενους! Δώστε τα όλα!!!
Borderline – Duffy sings Madonna live
Περνάμε δύσκολες μέρες εμείς οι δημοσιογράφοι. Αυτό το σινιέ λουκέτο σε Ελευθερο Τύπο και City 99,5 ήταν γερή κατραπακιά!
Και φοβάμαι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες.
Η υπόλοιπη κοινωνία … μας έχει απλώς χεσμένους. Ακου ένα περιστατικό και θα με καταλάβεις: στην οδό Ακαδημίας τη μέρα της πορείας συμπαράστασης για τους 450 απολυμένους των Αγγελοπουλαίων ένας κύριος πάνω σε ένα μηχανάκι με γαλάζιο κράνος ενώ ήταν σταματημένος στο φανάρι, γύρισε προς εμάς, τους συγκεντρωμένους και τον μέσο υψωμένο μας έκραξε: ΑΑαααα, Εεεεε, τώρα που σας ήρθε κι εσάς σας τζούζει έ! εεεεε!
Κάποιοι από τους απολυμένους, πολυ ευγενικά για τη φόρτηση που είχαν, τον διολόστειλαν.
Άναψε το φανάρι και ο κύριος έφυγε.
Η ατάκα του όμως με το συμβολικό δάχτυλο έμεινε να αιωρείται στην Ακαδημίας.
Χάρηκε τόσο πολύ που ο φίλος μου ο Δημήτρης, ο Μιχάλης, ο Κώστας με τη γυναίκα του, η Κατερίνα κλπ κλπ έμειναν χωρίς δουλειά?
Δεν το νομίζω.
Ξέρεις όμως τι νομίζω?
Νομίζω ότι ο κύριος αυτός στα πρόσωπα των παιδιών είδε να "τιμωρούνται" οι δημοσιογράφοι που δε γουστάρει να του το παίζουν τιμητές και ξερόλες και κηνσορες και γενικώς untouchables!
Δεν ξέρω αν αυτό που νομίζω είναι κοντά στην πραγματικότητα ή είναι μια ανθρώπινη ανάγκη για την αποδοχή μας ως επαγγελματιών από την κοινωνια.
όνειρα θερινής νυκτός? Μπορεί. Τα παλικάρια κάτωθι πάντως τα έχουν περιγράψει καλύτερα!
Υπάρχουν μερικοί καλλιτέχνες που έχουν "κάτι". "Κάτι" που μπορεί να μην είναι απαραιτήτως "μεγάλο", ίσα-ίσα μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό. Αυτό αυτοματως τους κάνει μοναδικούς.
Λοιπόν, δες το παρακάτω βιντεάκι με έναν τετοιο καλλιτέχνη, τον κύριο Julian Beever, και μάθε ότι βρίσκεται στην Αθήνα. Και μπορείς να τον δεις επί τω έργω μόνο σημερα στη Μαρίνα του Φλοίσβου. Περισσότερα για τονBeever στου Roadartist
Λοιπόν, τα μαζεύουμε σιγά-σιγά. Για μια βδομαδούλα μόνο, έτσι για μια μικρή … προθέρμανση διακοπών.
"Κλείστε τα pc-ιά και βουρ για τα νησιά"
(άσχετα που εγώ θα πάω στο Πήλιο)
θα τα πούμεεεεεε
σας αφήνω με τον φίλο μου τον Παντελή Θαλασσινό, από την εποχή που ήταν "Λαθρεπιβάτης"
όταν γιάνει η χέρα μου,
