Giannis Kafatos

H πρώτη Παρασκευή της Άνοιξης. Βρεγμένη. Όχι σαν τη γάτα, βρεγμένη από τη βροχή. Μη δω κανέναν τρομποϋπεύθυνο της ΕΥΔΑΠ το καλοκαίρι να προαναγγέλει αυξήσεις γιατί "δεν έχω μάνα μου" γιατί θα τα πάρω. Θα μου πεις σιγά μην περιμένεις το καλοκαίρι για να τα πάρεις. Ευτυχώς στο ελλάντα οι "υπεύθυνοι" πάντα έχουν τον τρόπο τους να μας βγάζουν από τα σκουτιά μας.

Σωστό ?  … ή λάθος?

Wrong – Depeche Mode

 

Καλήμέρα λοιπόν και ελπίζω απόψε να σε βγάλει ο δρόμος από τη DiSA, στη γνωστή Σκουφά 48. Έχω κέφια για νέες κυκλοφορίες και έχω και τις νέες κυκλοφορίες για να τις ακούσουμε παρέα.

 Άκου λοιπόν κάτι ακόμη καινουργές!

Bullets – Archive

[audio:Archive – Bullets (Marius De Vries Radio Mix)-1.mp3]

 Σου έχω ξαναπεί και το ξανακάνω: Δε γουστάρω τους τύπους που κλείνουν την Ακρόπολη. Ας έχουν δίκιο! Το είχα προτείνει με άλλο υπουργό, το ξαναλέω και τώρα: Ας πάνε ν’ αποκλείσουν τον κύριο Σαμαρά στο σπίτι του, να μη μπορεί να βγει αφού δε μπορεί να βρει λύση στο πρόβλημα τους – οπότε τι ανάγκη έχει να πάει στο υπουργείο, ας μείνει εγκλωβισμένος στο σπίτι του! Αλλά όχι την ΑΚΡΟΠΟΛΗ. Επίσης, όπως λέγαμε χθες με το φίλο μου το Δημήτρη: αν ήταν εκεί και οι 3 χιλιάδες απλήρωτοι και έκλειναν για μία ώρα το χώρο – άντε να το δεχτείς. Αλλά τριάντα να κλείνουν όλη μέρα την Ακρόπολη … 

INVADERS MUST DIE – PRODIGY

 

 Ο γιος μου "αυτοτραυματίστηκε" παίζοντας με την εξώπορτα – έπιασε το δάχτυλο του, έκλαψε, τον κάναμε αγκαλίτσα, ηρέμησε. Ο γιος μου είναι 4 ετών!

Η κόρη μου "αυτοτραυματίστηκε" παίζοντας με την πόρτα στο μπάνιο – έπιασε το δάχτυλό της, έκλαψε, την κάναμε αγκαλίτσα, ηρέμησε. Η κόρη μου είναι 2 ετών.

Αστυνομικός αυτοτραυματίστηκε κάνοντας κάτι απροσδιόριστο με το όπλο του, έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού. Ο αστυνομικός ήταν μέλος της φρουρας του πρωθυπουργού … (άρα υποθέτεις ηλίθιε πολίτη ότι θα ανήκει στην αφρόκρεμα των αστυνομικών – βολέψου με το "αφρόγαλα" και βρες μια "αγκαλίτσα" να ηρεμήσεις!)

Tell Me is Not Over – Starsailor

 

Αυτο-τραυματισμένοι από την άνοιξη σας χαιρετώ, άλλο ένα Radio Friday, εθελουσίως ετελειώσε …

(αντιθέτως οι πετρουλο-θωδ-ο-Ψωμιάδηδες συνεχίζουν ακάθεκτοι – λες αν βάλω "μάρτη" να γλυτώσω κι από δαύτους? πιάνει???)

Share on Facebook

Share on Facebook

Η γυναίκα μου λέει συχνά πυκνά ότι "σιχαίνεται" τους δημοσιόγραφους.

Είναι ανακουφιστικό – για μένα –  να ξέρω ότι αυτή την άποψη την είχε και πριν με γνωρίσει!

Χθες το βράδυ, παρακολούθησα την  "παρέμβαση" στον εθνικό μας ξεφωνητή των εργαζομένων στον ALPHA για το θέμα της εθελουσίας εξόδου αλλά και των απολύσεων που απειλούνται μετά την εξαγορά του σταθμού από το RTL. Δεν έχω δει ακόμη τα νούμερα τηλεθέασης, αλλά ειμαι βέβαιος ότι όλη η μιντιακή πιάτσα περίμενε να ακούσει τους εργαζόμενους συναδέλφους στο σταθμό αλλά και την Λάκεια παρέμβαση – όπως οι υπόλοιποι τηλεθεατές περίμεναν να ακούσουν τα "ξεφωνητά" για την επικαιρότητα!

Δε σου κρύβω ότι "περίμενα στη γωνία", με το σπαθί έξω από το θηκάρι που λένε! (αλλά "αλλον" περίμενα, απ’ αλλού μου ήρθε!!!)

Άκουσα τον εκπρόσωπο των τεχνικών που μίλησε για τους συναδέλφους και τη σκληρή δουλειά τους.

Άκουσα την εκπρόσωπο των δημοσιογράφων και έφριξα.

 ΕΦΡΙΞΑ!

Τα πήρα στην κράνα!

 Βγήκε ενας άνθρωπος που εκπροσωπεί τους δημοσιογράφους και δεν ήξερε να μιλήσει στο μικρόφωνο. Είχε τη δυνατότητα να μιλησει σε ένα από τα πλέον μουτζαχεντίν κοινά της ελληνικής τηλεόρασης των τελευταίων ετών κι έλεγε παπάρες του στυλ "εμείς δεν είμαστε αυτοί που σατιρίζεις Λάκη, είμαστε αυτοί που ματώνουμε. Εμείς παλεύουμε για την ποιότητα αλλά το κοινό δεν την βλέπει και βλέπει πρωινάδικα.

Φαντάσου ότι ο Λαζόπουλος της είπε  ότι ακόμη κι αυτών που κράζει ΔΕΝ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ στην ΕΡΓΑΣΙΑ.

Κατάλαβες κυρία εκπρόσωπε των δημοσιογράφων του ALPHA?

Είχες την ευκαιρία σου και τα σκάτωσες. Ούτε το μικρόφωνο κοντά στο στόμα σου δεν είχες για να ακουστείς!

Τι;

Σας κάνει εντύπωση που τα χώνω προσωπικά?

Πού να τα χώσω? Γενικώς? Στην κακιά μας τη μοίρα? Στο κακό το ριζικό? Στους κακούς που μας απειλούν?

Αφού άκουσα έναν άνθρωπο, δημοσιογράφο να μιλάει για περίπου 2 λεπτά χωρίς να λέει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ, πέρα από γενικότητες για την "πχιότητα" (δεν υπάρχει τυπογραφικό λαθος στη λέξη!) και μισαλλόδοξους λαϊκισμούς.

Στο καπάκι άναψαν τα τηλέφωνα από φίλους μου, που έχουν φύγει βεβαίως από τον ALPHA, αλλά συμπασχουν γιατί εκεί μέσα ζήσαμε πολλά χρόνια, γελάσαμε, ήπιαμε, χορέψαμε, κηδέψαμε, και βεβαίως δουλέψαμε.

Επίσης και τηλέφωνα από νυν εργαζομένους (για πόσο ακόμη δεν ξέρω) του ALPHA.

Το ίδιο ρεφρέν απ’ όλες τις μπάντες: είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

και να σου πω και κάτι – γιατί ειμαι πολύ πολύ πολύ θυμωμένος? – Γιατί μετά τη δημοσιογράφο (που γαμώ το κέρατό μου λες ότι κατα τεκμήριο ξέρει να μιλήσει μπροστά σε μια κάμερα …αφού δουλεύει στην τηλεόραση!) βγήκε η εκπρόσωπος των διοικητικών υπαλλήλων …

και μίλησε απλά, απλούστατα ελληνικά, ήπια και γλυκά. Και είπε για το κέφι των εργαζομένων, για τις πλάτες που βάζουν, για τις απλήρωτες υπερωρίες. Έκανε "συνενόχους" τη νέα διοίηκηση. Κι έκανε συγκεκριμένη πρόταση. Και είμαι βέβαιος ότι ακόμη και χωρίς μεταφραστή οι νέοι προύχοντες έπιασαν το μήνυμα – ασχέτως με το πώς θα πορευτούν τελικώς.

Η εκπρόσωπος των διοικητικών υπαλλήλων, έκανε συνένοχό της και τον ΛΑζόπουλο. Αυτό ήθελαν χθες οι εργαζόμενοι του σταθμού. Ήθελαν έναν ισχυρό σύμμαχο. Θέλουν έναν ισχυρό, και μάλιστα ισχυρό που πληρώνεται ήδη από το σταθμό στο πλευρό τους.

"Καταλαβες γιατί σου λέω ότι σιχαίνομαι τους δημοσιογράφους" με ρώτησε η γυναίκα μου, κι έστειλε ένα "μπράβο" στο κινητό της δικής της συναδέλφου.

Κατάλαβα, κατάλαβα ποιους δημοσιογράφους δεν αντέχει!!!

Αυτούς που δεν αντέχω ούτε κι εγώ!

 

(για την εθελουσία, τους "γερμανούς" και τη … λάμπα διάβασε  -αν θες – κι ΕΔΩ)

Share on Facebook

Rock λαγουδάκια για άτακτα αγοράκια!

Από το 2007 το Playboy συνεργάζεται με άτακτα ή λιγότερο άτακτα αγόρια της μουσικής βιομηχανίας. Έτσι κάθε χρόνο το λαγουδάκι ροκάρει πάνω σε t-shirtάκια. Εγώ να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια, που δε διαβάζω Playboy, φέτος το πήρα πρέφα, ένα βράδυ την περασμένη εβδομάδα ακούγοντας Hi Jack, και σου παρουσιάζω σκουτιά από τους αγαπημένους μου MGMT (τα δύο πρώτα) και τους Roykshop (τα δύο τελευταία … προφανώς)!

 

 

(είναι προφανές ότι οι καλλιτέχνες δεν έχουν καθόλου στο νου τους το πνεύμα του περιοδικού, αφού όπως μπορείς να δεις κι εσύ κανένα από τα τέσσερα σκουτιά δεν προσφέρεται για να φορεθεί σε διαγωνισμούς τύπου Miss wet τι-σερτάκι…)

Share on Facebook

Share on Facebook

Ω, καλημέρα σας! Καλό 3μερο σας εύχομαι και βεβαίως ελπίζω να μην πιάσουν τον Παλαιοκώστα μέχρι τη Δευτέρα, γιατί έχω βάρδια στο Μέγκα και τέλος πάντων νομίζω ότι μπορεί να αντέξει η κυβέρνηση να ζήσει τρεις μέρες ακόμη με το φιάσκο στην πλάτη της.

 

 

 

Και οι Δραπέτες έχουν ψυχή! Γδύσου λοιπόν Δραπέτης ή Δραπέτισσα κι έλα το βράδυ στη Disa για … ελικοπτεράτο …

Πρώτο άσμα για σήμερα, ό,τι πιο κοντινό στην ελικοπτεράτη επικαιρότητα…

Gimme Shelter (Rolling Stones cover) – The Hellacopters

 

Στις φυλακές μας συμβαίνουν μαγικά πράγματα. Γίνονται τα πάντα εκτός του σοφρωνισμού, σκοπός άλλωστε για τον οποίο σιάχτηκαν οι φυλακές. Κάποιοι γίνονται χειρότεροι απ’ αυτό για το οποίο καταδικάστηκαν, κάποιοι γίνονται πιο κυνικοί και κάποιοι γίνονται … Πιο Πλούσιοι ( όχι σε εμπειρίες ω, καλοπροαίρετε αναγνώστη-ακρόατή – για να μη σε πω κάτι άλλο και χαλάσουμε τις καρδιές μας μέρες που είναι).

Jail House Rock – The Blues Brothers

 

Θα συνεχίσω το προγραμματάκι με άσματα της φυλακής αφού οι φυλακές χαρακτήρισαν ολόκληρη τη βδομάδα που κανονικά θα ήταν αφιερωμένη στα Μασκαρίλικια. Τι να πεις! Η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία κι έτσι όπως πέταξαν σαν πουλάκια τα "πουλάκια μου" θυμήθηκα την προηγούμενη φορά που είχαν πετάξει που κάναμε ακριβώς τις ίδιες κουβέντες. Προσωπικώς τους ευχαριστώ, γιατί τώρα, τη δεύτερη φορά, μάς έδωσαν τη χαρά να κάνουμε περισσότερη πλάκα. Φαντάζομαι ότι την επόμενη φορά θα έχουμε και θανάτους από τους γέλωτας

Jailbird – Primal Scream

 

 ΟΙ συνθήκες κράτησης στον Κορυδαλό είναι για κλάματα. Ακόμη έχουν τηλεοράσεις καθοδικού σωλήνα, ενώ η αγορά βρωμάει τι-εφ-τίλα! Δεν έχουν μπει πρίζες στα κελιά και οι κρατούμενοι μπλέκουν τα μπούτια τους με τις προεκτάσεις για τους φορτιστές τους. Ακόμη δεν τους έχουν δώσει το καινούριο x-box, ενώ σε απεργία πείνας απειλούν ότι θα κατέβουν αν δεν κάνουν "σβήστα" τα κωλοVista από τα λάπ τοπ που χρησιμοποιούν. Υπάρχουν κάποιες πληροφορίες ότι εν όψει Κούλουμων, οι κρατούμενοι ετοιμάζουν να πετάξουν χαρταετούς με τα αιτήματά τους.

Paris in Jail

 

Την πιο σκληρή φυλάκα την κουβαλάς μέσα σου φίλε και φιλενάδα. Και οι Sound το έχουν περιγράψει με τον πιο Ροκ- συγκλονιστικό τρόπο!

Καλό τριήμερο, και καλές αποδράσεις (αν θες διάβασε τη λέξη με " " μόνος σου!)

I Can’t Escape Myself – The Sound

 

Share on Facebook

 

 Αυτή την καταπληκτική τε και σπάνια μάλλον εκτέλεση του I wanna be your Dog, την βρήκα στο βλογκ του Σωτήρη … music …s. Αυτά για να βάζουμε τα πράματα στη θέση τους.

Φοβερό τραγούδι, φοβερός ο Ιγκυ, μοναδική η Πάτι  καταπληκτικοί οι REM, τέλος πάντων όλα ωραία και καλά και πολύ ροκ – κανονικό όχι το γιαλαντζί (που το τιμώ ως ντολμά, αλλά σιχαίνομαι ως υφάκι)!

Όπως όμως παρατηρούσα το βίντεον, είδα την κυρά Πάτι να βάζει τα γυαλιά της – για να βλέπει την παρτιτούρα.

Είναι καμία δεκαριά μέρες που το έχω δει το βιντεάκι αλλά αυτή η σκηνή δε φεύγει από το lcd 45′ του μυαλού μου. Το βλέπω συνεχώς μπροστά μου σε high resolution και σκέφτομαι ότι είναι τόσο γαμημένα πραγματικό, τόσο αληθινό, τόσο αναπόφευκτο σε τελική ανάλυση.

Δες το, και μετά συνεζίζω να σε ζαλίζω με τις σκέψεις μου … 

 

 

 

Ε, τι λες δεν είναι σούπερ η εκτέλεση?

Δεν είναι τόσο τρυφερή και συγχρόνως ROCK  η σκηνή που η Πάτι φοράει το γυαλί?

Σού ΄λεγα λοιπόν ότι από τη στιγμή που το είδα το βιντεάκι δεν έχει φύγει από το μυαλό μου και παράλληλα με έβαλε σε μια φάση που σκέφτομαι το χρόνο: αυτόν που έφυγε, αυτόν που χαλαλίστηκε, αυτόν που έρχεται.

Όχι καταθλιψάρες και λοιπά, όχι, όχι έτσι! (υπάρχουν άλλωστε πολύ περισσότερα να με ρίξουν από κάτι τόσο απόλυτα δεδομένο όπως είναι ο χρόνος!)

Σκέφτομαι ότι είμαι 40 (παρά, αλλά πάντως σαράντα) δηλαδή … μεσήλικας. Τό ‘πα μια μέρα σε νεαρούς συναδέλφους, και το συζητούσα και με έναν γνωστό μου πάλι νεότερο. " Έλα ρε, σιγά που θεωρείσαι εσύ μεσήλικας, το στυλάκι  … μπλα μπλα" Παιδιά, άστε τι "θεωρούμαι", εγώ λέω τι πραγματικά ειναι κάποιος που είναι σαραντα. Είναι μεσήλικας! Κι αυτό δεν είναι κακό, ή τουλάχιστον δεν είναι απαραιτήτως κακό.

Αρκεί, νομίζω, κάνεις πριν γίνει 40 να έχει ζήσει στην ώρα τους τα πράγματα που ταιριάζουν με την κάθε ηλικία που βρίσκεται.

Δε λέω ότι πρέπει να σταματήσει να κάνει κάποιος πράγματα επειδή μεγάλωσε. Όχι! Αλλώστε δεν θα μπορούσα να αυτοαναιρεθώ τόσο πολύ δημοσίως! Η διαφορά είναι στον τρόπο.

Αλλιώς πηδάς στα 20, αλλιώς στα 40! Αλλιώς χαίρεσαι στα 25 διαφορετικά στα 37! Αλλιώς διασκεδάζεις στα 23 αλλιώς στα 30! Δεν υπονοώ διαφορετικά πράγματα – όχι ότι κι αυτό είναι κακό – αλλά εννοώ με άλλον τρόπο. Γιατί όσο περνάει ο χρονος μπαίνει στο παιχνίδι και μια εξαιρετική πουτανίτσα που λέγεται εμπειρία … και σ’ επηρεάζει. Όχι πάντα θετικά, ούτε και πάντα αρνητικά – πάντως την κουβαλάς! Ταμάμ!

Χαίρομαι να βλέπω παιδιά να είναι παιδιά, πιτσιρικάδες να είναι πιτσριρικάδες, τριαντάρηδες να είναι 30αρηδες και τα λοιπά και τα λοιπά!

Κάνω την αυτοκριτική μου για όσο χρόνο άφησα να μου φύγει (για διάφορα πράγματα και καταστάσεις). Όμως είμαι χαρούμενος που κατάφερα να ζήσω όλες τις ηλικίες που έχω περάσει. Ελπίζω να μπορώ να κάνω το ίδιο και για τα χρόνια που έρχονται …

έστω και με γυαλιά πρεσβυωπίας!

Share on Facebook

Share on Facebook

Share on Facebook

Ανοιξα τηλεόραση πρώτη φορά κυριακάτικα στις 7 και, το απόγευμα. Και νόμιζα ότι άνοιξα τον xplorer και είχε κολλήσει σε λάθος ημερομηνία καποιο site κι έπρεπε να καθαρίσω τα cookies.

Σύντομα συνειδητοποίησα ότι το "μπισκότο" Ριτζάι-Παλαιοκώστας άλλοι τό ‘φαγαν … αμάσητο!

 

Τώρα πια είμαι βέβαιος!

Δε ζω στο Twilight Zone!

Ζω στην Ελλάδα!

 

ακόμη ένα σκουτί της απόδρασης … εδώωωω (κλικ)

 

 

Share on Facebook