Giannis Kafatos

Καλημέρα, Τσικνοπαρασκευιάτικα!

Η κατασταση είναι  … δραματική! Η ελληνική οικονομία είναι σαν τις αδελφές του Βουτσά σε μια ελληνική ταινία που τις είχε στη σειρά και τις χαστουκίζει. Μόνο που στην ταινία "πονούσαν" μόνο οι αδελφές. Τώρα "πονάμε" όλοι. Και στην ταινία γελάγαμε. Τώρα …δεν! Ακούω τα νούμερα και ζαλίζομαι. Κι όταν συνειδητοποιώ ότι τα "νούμερα" είναι άνθρωποι … Άστα να πάνε. Και μετά έχουμε τα δικά μας τα … νούμερα …

Get on Your Boots – U2 live @ Brit awards

Στο πολυπληθές κοινό των περιπετειών μου ως Dj, δισκοθέτου που θα έλεγαν και οι ελληνολάτρες – μέχρι αηδίας – να σας πω ότι Εκτάκτως αυτή την εβδομάδα θα παίξω Σάββατο, αύριο δηλαδή!

Την ερχόμενη Παρασκευή λέμε με το Γιάννη και το Σάκη, τα DiS-ό-παιδα, να στήσουμε ένα μασκέ ή κάπως έτσι, παρτακι στο κατάστημα! Κάθε ιδέα δεκτή. Μέχρι την τρίτη όμως. Μετά θα έχετε να κάνετε μαζί μας!

Φραγκοσυριανή- Locomondo

 Τις τελευταίες μέρες τα παιδιά μου έχουν κολλήσει με τον απίθανο Happy Feet. Την έχεις δει την ταινία? Δες τη! Δε χρειάζεται να έχεις παιδιά, ή ανήψια για άλλοθι. Πάρτην, δόξει και τιμή  από το κοντινότερο σου dvd club και απόλαυσε τη. Αν τη δεις λοιπόν θα καταλάβεις γιατί ένα 2χρονο κορίτσι, η Μαρίνα στην προκειμένη περίπτωση, έχει φάει κόλλημα και μου κυκλοφορεί στο σπίτι σαν τον Φρέντ Αστέρ και τη Τζίντζερ Ρότζερς μαζί!!! Αφιερωμένο εξαιρετικά: η επιτομή της κομψότητας … λέιντις εντ τζέντλεμεντς … μίστερ …

Fred Astaire (Puttin on the Ritz)

 Καρναβάλι! Ζούμε την εποχή της σάμπας. Στις γειτονιές της ελλάδας ένας ντεμέκ βραζιλιάνικος αέρας ανακατεύεται με την καθημερινή μιζέρια … (αν το συνεχίσω θα μου θυμήσω παραγωγό του … "στενοχώρια FM" και δε μου πάει)

Σε αποχαιρετώ περαστικέ "ακροατή" μου με την πιο τρυφερή σάμπα που βρήκα!  Καλό Σαββατοκύριακο

Black Orpheus

Sakis και στις τρεις θέσεις του βάθρου. Η γυναίκα μου παραληρούσε, η γυναίκα του Μάνου εξακολουθεί να παραληρεί, νομίζω ότι πολλές γυναίκες πολλών Γιάννηδων, Μάνων, Κώστηδων κλπών αγράμμωτων τε και άφωνων θα εξακολουθούν να παραληρούν μέχρι τον τελικό.

Ο Sakis λοιπόν αν και συναχωμένος κέρδισε

τον Σάκη που είχε ιωσούλα και …

κατατρόπωσε τον Σάκη Ρουβά που ήταν χώμα από ένα κωλοκρυολόγημα

το λοιπόν πό(στ)νημα … ΕΔΩ (κάνε κλικ ρουβίτσα μου…!)

Μερικές φορές σκέφτομαι τρελά. Όχι απαραιτήτως τρελά πράγματα, αλλά κανονικά πράματα και μετά αρχίζω να ξεφεύγω.

Για παράδειγμα σκεφτόμουν εδώ και χρόνια: πώς συνεννοήθηκαν όλοι οι κατασκευαστές του κόσμου κι έφτιαξαν τα χαρτιά υγείας με το ίδιο πλάτος, και ομοίως οι αξεσουαράδες μπάνιου έφτιαξαν πανομοιότυπες βάσεις για να μπορούν να μπαίνουν σε όλα μπάνια και τα βε-σε στα μήκη και τα πλάτη της γης – όπου χρησιμοποιούν το ρολό υγείας. 

Έγινε ας πούμε μια επιτροπή και συναντήθηκαν στην Ελβετία, στη Χάγη, στη Ρώμη, το Παρίσι ή τη Νέα Υόρκη και το αποφάσισαν.

Ή μήπως στην αρχή επικρατούσε ένα χάος κι ο καθένας κατασκευαστής χαρτιού υγείας είχε τις δικές του διαστάσεις και μαζί με τα χαρτιά έφτιαχνε και τις βάσεις και τις πουλούσε σε προνομιακή τιμή, αλλά μετά είδε ότι δεν τον συνέφερε γιατί οι συσκευασίες ήταν πολύ βαριές και τι να τις κάνεις τόσες βάσεις (σε αντίθεση με τα χαρτιά που τα καταναλώνεις πιο γρήγορα)? Και μετά ακολούθησε μια παγκόσμια συναίνεση και αποφάσισαν τις γνωστές μας έως σήμερα διαστάσεις τουλάχιστον ως προς το πλάτος. Και μετά ο καθένας ήταν ελεύθερος ως προς το μήκος προκειμένου να χτυπήσει την αγορά και τις τιμές. Πώς αποφάσισαν επίσης το μήκος από “δοντάκια” σε δοντάκια” για την επιφάνεια. Γιατί να είναι τετράγωνο κι όχι παραλληλόγραμμο?

Ποιοι πρότειναν τις κρατούσες διαστάσεις? Πώς έπεισαν τους άλλους συνέδρους? Δωροδόκησαν?

Και οι αξεσουαράδες, πώς δέχτηκαν τις διαστάσεις που προκρίθηκαν? Μήπως αυτοί δωροδόκησαν συνέδρους-κατασκευαστές γιατί είχαν απούλητα αποθέματα από βάσεις με τις συγκεκριμένες διαστάσεις.

Πήραν θέση τα κόμματα και οι κοινωνικοί εταίροι για το τελικό αποτέλεσμα. Υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες, έγιναν απεργίες (από τους χαμένους της διαπραγμάτευσης?) Στήθηκαν μπλόκα, πήγαν οι θιγμένοι έξω από τα γραφεία υπουργείων και οργανισμών και έκαναν διαμαρτυρίες πετώντας λεκάνες, μπιντέ και (φυσικά) τα λάθος (σύμφωνα με το νέο καθεστώς) διαστάσεων κωλόχαρτα? Γιατί υπάρχει τέτοια συνωμοσία σιωπής γύρω από το θέμα?

…

…

… τι λέγαμε? Α, ναι! Για τις τρελές διαδρομές που κάνει το μυαλό μου, μερικές φορές – όχι πάντα. Τι να πεις! Τέλος πάντων … καλή καρδιά!

(μην πάει ο νους σου αμέσως στο …Κ(ο)ακό!!!, πάτα πάνω στην εικονίτσα …)

Τα προεκλογικά ήθη τελικώς μπαίνουν σε … ενδιαφέρουσες ατραπούς.

Κάποτε στην Ελλάδα, ψήφιζαν και τα δέντρα. Μετά ψήφισαν οι 18αρηδες.

Φαίνεται ότι στις εκλογές που έρχονται (εμπρός βήμα ταχύ, να τις προϋπαντήσουμε παιδιά στην Αιξωνή – όχι εκεί δεντροφυτεύει ο Σκάι – στην Εξοχή!) θα ψηφίσουν και τα σεξ σοπ! γιατί πού θα βρούν τα μαστίγια όσοι θέλουν με αυτό τον αρχαίο τρόπο να δείξουν υποταγή στον αρχηγό και μεταμέλεια στους ψηφοφόρους?

 Ε, πού? στις αντικερί και στις μπουτικ? Όχι αγάπες μου!

Επιτέλους ήρθε η ώρα να μπείτε στα Σεξοσοπωλεία χωρίς ταμπού, χωρίς ενοχές, χωρίς να νοιάζεστε ποιος σας κοιτάει και να πάρτε το δικό σας μαστίγιο!

Παλιά όταν πλησίαζαν οι εκλογές λέγανε: Ξεσκονίστε τα εκλογικά σας βιβλιάρια.

Τώρα θα λέμε: Βρέξτε τα μαστίγια σας!!!

(ρε λες τελικά να δικαιώνεται η ρήση για τη βρεγμένη βοϊδό… που τσά – ρος τέτοια εποχή???) 

Το είδα στις εφημερίδες σήμερα, αν κι έχει γίνει την περασμένη εβδομάδα.

 Η Εστέλ Μπένετ, η μία από τις τρεις Ronettes άφησε το μάταιο τούτο κόσμο. Μπορεί να μην ξέρεις τις επιτυχίες τους, αλλά σίγουρα έχεις ακούσει αυτό:

Μαζί με την αδελφή και την ξαδέλφη είχαν φτιάξει το γκρουπάκι τους, το οποίο "έκλεισαν" το 1966. Το 2007 που "τις" έβαλαν στο Rock ‘n Roll Hall of Fame, αρνήθηκε να συμπράξει τραγουδιστικώς και απλώς ευχαριστησε από μικροφώνου για την τιμή που τους κάνουν, λέγοντας: είμαι η Εστέλ από τις Ρονέτς!!!

Καλημέρα! Μια μέρα που την τρέμουν οι προληπτικοί, και την ξορκίζουν οι υπόλοιποι! Αύριο η μέρα του Βαλεντίνου, μέρα "γιορτής", μέρα μαλακίας (για πολλούς), μέρα για δώρα για όσους δεν ξέρουν ότι η αξία του δώρου βρίσκεται και στο … απροσδόκητο.

Spooky – Dusty Springfield

Ζούμε την εποχή του "κύκλου"! Στη Νέα Δημοκρατία παίζουν το "Γύρω – γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης – μη -μας-φύγει-παιδιά-και -πού-θα-βρει-το-κόμμα- τέτοιον κωλοτούμπα".  Στο ΠΑΣΟΚ από την άλλη, βρίσκονται στη φάση των "κύκλων" οργάνωσης-αντιπολιτευτικής αντεπίθεσης-και των χαμένων ποιητών μη σου πω! "Κύκλοι" σχολιάζουν αυτά που οι πολιτικοί δεν τολμούν να πουν φάτσα φόρα (και μετά τους φταίνε τα "ανωνύμα" βλόγκια …

Please … Μη μου τους κύκλους τάρατε ή απλώς … μη μας ζαλίζετε τους όρχεις με το μικρόκοσμό σας, Ω εσείς καμμένοι εγκέφαλοι!

 Candy – Iggy Pop – Kate Pierson

Μην αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση ή dvd. Εμείς που αφήσαμε τη Μαρίνα και τον Αντώνη να δουν παρέα μας το Μάμα Μία, περνούμε αρκετές ώρες τα απογεύματα ακούγοντας και χορεύοντας… τα τραγούδια του μιούζικαλ. Παίδί μου να βάλουμε …           ΟΧΙ λέει το παιδί εγώ θέλω το … κουίν!!! (κι άντε πες όχι! – όχι ότι κακοπερνάμε!!!!)

Dancing Queen – Rainning Pleasure (Abba cover)

 Είμαστε θεοί! Το καταφέραμε και αυτό. Το πρώτο διαστημικό στούκι είναι γεγονός. Αφού κάναμε σκατά τους δρόμους, τους αεροδιαδρόμους, τις θάλασσες, τώρα και στο διάστημα. Το μεγάλο μποτιλιάρισμα είχε σαν αποτέλεσμα να στουκάρουν δύο δορυφόροι αναμετάξυ των! Σαράφης, τώρα και στα Τρίκαλα! Μη χειρότερα θέε μου!

Space Oddity – David (my own personal jesus) Bowie

Καλό σου-κου εβριουάν! Με μερικούς θα τα πιούμε απόψε στο Disa, με μερικούς θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο, στο Face Book, θα ανταλλάξουμε μέιλ, σχόλια. Με τους περισσότερους δεν θα κάνουμε τίποτα απ’ όλα αυτά! Πλάκα δεν έχει!

Friday on My Mind – Easybeats

Λοιπόοοοον! είδα την ταινία, χθες στην πρεμιέρα της, στο μέγαρο μουσικής!

κοσμικά: η Ιρέν Ζακομπ θεά κομψότητας με ένα υπέροχο φόρεμα και με τρακ απέναντι μας!!!
Ο Νταφό(ε) λαμπερός, πολύ πιο όμορφος από κοντά κι αυτός συνεσταλμένος

(για τα εγχώρια κοσμικά: δεν ασχολούμαι!)

Η ταινία: τη χάρηκα γενικώς. Ειδικώς νομίζω ότι ο Theo απέτυχε στο να κάνει μια ταινία που να θυμίζει τα Βεντερικά ονειροπολήματα – μάλλον δεν τον ενδιέφερε κιόλας. Το αναφέρω όμως γιατί η ατμόσφαιρα – ειδικά στα γυρίσματα του Βερολίνου εμένα στον Βέντερς με πήγαινε αλλά το λεωφορείον δεν έφτανε στο τέρμα.

Μαγική σκηνή: ο χορός των τριών πρωταγωνιστών στο μετρό!!!

Ατυχής σκηνή: Ο Νταφό(ε) με την εν διαστάσει σύζυγό του φιλιούνται με πάθος αλλά αυτή τον διώχνει όταν πάει να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από ένα φιλί! (μάλλον η χειρότερη ερωτική σκηνή που έχω δει)

Μουσική: Η κυρία Ελένη Καραϊνδρου δε με ικανοποιήσε όσο το έχει καταφέρει στα προηγούμενα έργα της.

συμπέρασμα: Αξίζει να τη δεις (την ταινία εννοώ, μην μπερδευτείτε ε!)

(μέχρι εδώ ήταν το σχόλιο που άφησα στης Γητεύτριας, τα υπόλοιπα σε πρώτη προβολή … ακολουθούν)

Ο Αγγελόπουλος αποδεικνύει το ανθελληνικό και αντεθνικό μένος του στη σκηνή που μια ομάδα νταβραντισμένων γερμανών ΜΑΤ, με τις ασπίδες τους εφορμούν σε έρημο εργοστάσιο που έχει γίνει στέκι για τους παρίες του λαμπερού Βερολίνου και τους συλλαμβάνουν όλους ΧΩΡΙΣ να ανοίξει ρουθούνι, ΧΩΡΙΣ ένα "ψεκάστε -σκουπίστε- τελειώσατε". Είναι ντροπή κύριε Αγγελόπουλε να εκθέτετε έτσι τη χώρα διεθνώς!

Μετά το άγαλμα του Λένιν στο ποταμόπλοιο, τώρα οι ήρωες της ταινίας βρίσκονται ανάμεσα σε δεκάδες προτομές και αγάλματα του Στάλιν που "αποσύρθηκαν".

Φαντάζομαι στην επόμενη ταινία βαρυποινήτες με μπάλες στα πόδια θα σπάνε με γκασμάδες προτομές εκπροσώπων της εκπεσούσης ιδεολογίας.

Γιατί με κοιτάς έτσι? Δεν μπορώ να κάνω και την πλάκα μου ακόμη και με τις ταινίες του Αγγελόπουλου? Με ποιο δικαιώμα?

Με το δικαιώμα του θεατή απάντων των έργων του!

Πέρασα καλά, σου τό είπα. Όπως σου είπα ότι αξίζει να δεις την ταινία. Μαγκιά του του Αγγελόπουλου που φτιάχνει ιστορίες με τις εμμονές του και τις ντύνει με τις μαγικές φωτογραφίες (εξαίσιες και τη Σκόνη!!!), στυλιζαρισμένα πλάνα (με το δικό του πάντα στυλ). Δεν σου είπα ότι έπαθα την πλάκα μου, ή ότι είδα το απόλυτο αρίστουργημα!

Μπρούνο Γκαντζ: Μαγική φιγουρα, παίξιμο που είναι … ανεπανάληπτο!

Ιρέν Ζακόμπ: Παίζει πάρα μα παρα πολύ καλά. Αλλά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση με πείσει (ακόμη και με το ιδιαίτερο μακιγιάζ) για μάνα του Νταφό(ε).

Μισέλ Πικολί: Αυτός ο τύπος (που γερνάει κι αυτός όπως εμείς μεγαλώνουμε) μου αρέσει πολύ και πάντα όταν τον βλέπω μ’ αρέσει πώς αποτυπώνονται τα συναισθήματα του ρόλου στο πρόσωπο αλλά και στη στάση του σώματός του.

Γουίλιαμ Νταφό(ε): Μ’ άρεσε πολύ αλλά κάτι "κρατάει" τον ενθουσιασμό μου

Καλή προβολή!!!

 (και τη φωτό με το ποστερ της ταινίας τη βούτηξα από της Γητεύτριας – ευχαριστώ Μαριάννα!!!)

πονάει πόδι κόψει πόδι, λέει ο πάνσοφος και κατατρεγμένος μας λαός και κάτι ξέρει.

Εμένα που πονάει το πόδι μου, τόσο για να πάω στο γιατρό …

ανακάλυψα ότι είμαι μηχανόβιος

(πάτα το σφυράκι του γιατρού για να διαβάσεις μια ιστορία … πόνου ενός "easy rider" χωρίς μηχανή)

γιατί και οι προλήψεις …

ξορκίζονται με  μουσικές, παρέα και πιοτάκια …