Giannis Kafatos

(Σε περιπτωση που κολλήσει το slideshow πάτα κλικ …ΕΔΩ για να δεις τις φωτογρφιες

"Ένας σύνθετος κόσμος" … του Σωτήρη Δανέζη – Εκθεση Φωτογραφίας

 Πριν από πολλά χρόνια, ένας νέος συνάδελφος έσκασε μύτη στο ΣΚΑΪ, στο νέο Φάληρο. Ο Σωτήρης είχε μόλις γυρίσει από τις σπουδές του στην Αγγλία, αν τα θυμάμαι καλά, κόλλησε τότε με τον επίσης νέο συνάδελφο, τον Μιχάλη Γρυπιώτη και η ζωή συνεχίστηκε όπως και τα ρεπορτάζ στα οποία έτρεχε ο Σωτήρης. Εκείνη την εποχή στον ΣΚΑΪ για πολλούς και διάφορους λόγους (όχι πάντα αξιοκρατικούς) δώθηκαν ευκαιρίες σε πολύ κόσμο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

‘Ηταν στο χέρι του καθενός να διαχειριστεί αυτό που δε νομίζω ότι ξαναέγινε τόσο μαζικά σε κανένα άλλο μέσο ενημέρωσης.

    Ο Σωτήρης λοιπόν βρέθηκε μπροστά στην κάμερα με την αφεντιά μου αρχισυντάκτη να κάνουμε την πρωινή (αυτή την πολύ πρωινή – την αχάραγη) εκπομπή. Θερμοπαρακαλούσε ο Σωτήρης τον τότε διευθυντή μας Σταμάτη Μαλέλη: να κάνω ό,τι θες, ό,τι θέλεις όμως σε παρακαλώ δεν αντέχω το πρωινό ξύπνημα! Είναι μερικοί άνθρωποι που δε λειτουργούν το πρωί ακόμη κι αν τους βάλεις ένα κοφτερό μαχαιρί στο λαιμό. Τον πρώτο καιρό τα πράγματα κυλούσαν ομαλά, μετά η αφύπνιση με ξυπνητήρια, τηλέφωνα κι άλλα τηλέφωνα δεν ήταν πάντα δυνατή! Όπως καταλαβαίνεις η ανθρώπινη φύση υπερίσχυσε κι έτσι οι δρόμοι μας, οι επαγγελματικοί χώρισαν. Άλλωστε στο ίδιο πλαίσιο των "μαζικών" ευκαιριών κι εγώ βρέθηκα να διαβάζω σενάρια, να στήνω ψυχαγωγικές εκπομπές και να αγοράζω τηλεοπτικό προγραμμα. Μετά ο Σωτήρης πήγε στο Μέγκα, όπου και τελικά ξαναβρεθήκαμε σε διπλανά γραφεία, εγώ να κάνω τον αρχισυντάκτη κι εκείνος να είναι ο Σωτήρης Δανέζης, πολεμικός ανταποκριτής με τη βούλα, και ντοκιμαντερίστας. Αφού θυμηθήκαμε τα παλιά, μιλήσαμε για τα καινούρια, κουτσομπολέψαμε, ο Σωτήρης με εξέπληξε μιλώντας μου για ένα πολύ παλιό δικό μου ρεπορτάζ και πώς τον είχε πεισμώσει κι ήθελε κι αυτός να κάνει κάτι τέτοιο.

Είναι σπάνιο, εμένα τουλάχιστον δεν μου έχει ξανατύχει, ένας συνάδελφος να μιλήσει τόσο ειλικρινά και να αναγνωρίσει την "επιτυχία" ένος άλλου συναδέλφου. (και) ο δημοσιογραφικός χώρος είναι σκληρά ανταγωνιστικός. Κολακεύτηκα από τον αυθορμητισμό με τον οποίο έγινε η συγκεκριμένη κουβέντα – και για ένα περιστατικό που ήταν ήδη 12 χρόνια πίσω!

Μετά ξαναγυρίσαμε στο κουτσομπολιό, και μετά ο Σωτήρης γύρισε το λαπ-τοπ του και αρχίσαμε να βλέπουμε φωτογραφίες από τις διάφορες αποστολές του στον κόσμο. Μερικές τις βλέπω στο γραφείο της "Εμπόλεμης ζώνης" – μαγεία.

-Γιατί ρε Σωτήρη δεν κάθεσαι να τις ξεκαθαρίσεις και να τις βγάλεις σε ένα λεύκωμα?

– Ρε Γιάννη, δεν είναι σωστό. Εγώ είμαι δημοσιογράφος. Δεν είναι σωστό όταν έχουμε τόσους καλούς φωτορεπόρτερ και φωτογράφους. Δε μου πάει …

– Σωτήρη μου, εδώ άλλοι συνάδελφοί μας, ένα ταξιδάκι πάνε για δέκα μέρες και βγάζουν βιβλία. Δε νομίζω ότι κανεις από την πιάτσα που σε ξέρουν κι έχετε φάει τα ίδια δακρυγόνα, ή τις ίδιες βόμβες θα σε παρεξηγήσει.

– Πρέπει να το σκεφτώ!

– Είναι συνέχεια της δουλειάς σου, Σωτήρη, σκέψου το!

– Έλα ρε ‘σύ κανά πρωινό στην εκπομπή …

– Γιάννη μου, μη μού το κάνεις αυτό… θυμάσαι που με έπαιρνες τηλέφωνο όταν ήμασταν στο ΣΚΑΪ και δεν ξυπνούσα…

– Καλά ρε φίλε, θα σε φέρουμε μετά τις 9 νά ‘χεις συνέλθει … *

Η συζήτηση αυτή έγινε καλοκαίρι του 2004. Και να που ήθρε η ώρα ο Σωτήρης Δανέζης να μας ξεναγήσει σε έναν "Σύνθετο κόσμο" μέσα από τις φωτογρφίες του.

Χάρηκα πάρα πολύ όταν έμαθα για την έκθεση, και την έκανα με γυριστά πηδημητάκια όταν τον πήρα τηλέφωνο για να μου δώσει καποια καρέ για το βλογκ μου κι αυτός μου είπε: "δεν έρχεσαι να βάλεις κανά καρφί να κρεμάσουμε για να προλάβουμε τα εγκαίνια"!

Είμαι πολύ περήφανος για τον Σωτήρη, όπως και για τον Γιώργο (Αυγερόπουλο – που κι αυτός ήταν στην παρέα του ΣΚΑΪ στα 90’s) όχι μόνο γιατί κάνουν εξαιρετικές και με ήθος εκπομές, αλλά γιατί έφτασαν στο όνειρο τους.

(Σωτήρη μου, δεν έχουμε μιλήσει για όλα μας τα όνειρα, σου εύχομαι πάντως να τα πετύχεις, όπως πέτυχες τα επαγγελματικά σου. Για να καρφώσω δεν ήρθα, αλλά  … για να δω … θα έρθω!)

 *Δεν υπήρξε φορά που χρειαστήκαμε τη βοήθεια του Σωτήρη στην πρωινή εκπομπή και να μην εμφανίστηκε, παρά τους θρύλους που τον θέλουν μαλωμένο με το πολύ πολύ πρωινό ξύπνημα

(Σε περιπτωση που κολλήσει το slideshow πάτα κλικ …ΕΔΩ για να δεις τις φωτογρφιες

Καλημέρα με απώλειες. Μουσικές. Στα 52 του πέθανε ο τραγουδιστής των Cramps, σύζυξ  της Poison Ivy, Lux Interior. Κομμάτια της νιότης μας και όχι μόνο, σύντροφοι σε λικνίσματα του κορμιού και του μυαλού σε μπαρ, κλαμπ, σπίτια, στο αυτοκίνητο (ακόμη και με τα παιδιά) σκορπάνε στο σύμπαν.

The Goo Goo Muck – The CRAMPS

Άκουσα τις προάλλες το καινούριο τραγούδι των Archive, το οποίο φυσικά και δε θυμάμαι πώς λέγεται πρωί πρωί, αλλά θέλω να σου πω ότι μου άρεσε πολύ, είναι πολύ πιο … φωτεινό από τα παλαιότερα τους. Θυμάμαι επίσης πώς είχαμε σαρδελοποιηθεί στην πρώτη τους συναυλία κάπου στην ιερά οδό (πάλι δε θυμάμαι το όνομα του κεντρου – από την άλλη θυμάμαι πάντα τον φίλο μου τον Σπύρο Πάγκαλο το γραφίστα που όταν ακούγαμε το τραγουδάκι που θα ακούσεις ευθύς αμέσως μου έλεγε: φοβερός στίχος – άντε κάνε τη μετάφραση- απόδωση στα ελληνικά

(so)Fuck You (anyway) – ARCHIVE

Απόψε έχουμε DIsa, μην ξεχνιόμαστε! Η αφεντιά μου στην άκρη της πιο φιλόξενης μπαρας της πόλης έχω στα δεξιά μου τα cd-πλέιερς, αριστερά μου τα σφηνάκια – πειρασμούς και μπροστά μου τα cd-άκια μου. Ο Γιάννης και ο Σάκης, τα παλικάρια που τρέχουν το μαγαζί έβαλαν κι έναν καινούριο μίκρη που είναι καθρεφτιζέ επίφανειας και τον γεμίζω με δαχτυλιές. Κουβαλάω μαζί μου cd για να παίζω τρεις μέρες λόγω ανασφάλειας. Παρ’ όλα αυτά τυχαίνει να μου ζητάνε κομμάτια που με λύπη μου ανακοινώνω ότι δεν τα έχω μαζί μου. Ποτέ δεν τον πιάνεις τον … πελάτη – κι  ας έχει πάντα δίκιο ο καψερός, αλλά πού να τό ‘βρει! Δε μ’ αρέσει να χαλάω χατίρια όταν παίζω μουσική και μου ζητάνε κάτι. Η μόνη φορά που αρνήθηκα κάθετα, ήταν πριν από χρόνια στο Decadence που ένας πιτσιρικάς μου ζήτησε μια vodka με πορτοκάλι και όταν του είπα όχι, μου ζήτησε ένα Gordons σκέτο.

L’ ombelico del Mondo – Jovanotti

Μετά το διονυσιακής αισθητικής "ομφαλό της γης" μού ήρθε στο μυαλό μια άλλη λαμπρή ομάδα μουσικων ταγουδιών. "Οι πράσινες νέγρες" Les Negresses Vertes. Τι μουσική που έκαναν τα παιδιά αυτά. Τι χορό που έχουμε ρίξει μαζί τους, τι πότα, τι χαβαλέ! Τι αισθητική, τι Live!  Τι μουσικάρες … Δικό σας (αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο)

Zobi la mouche – Les Negresses Vertes

Θέλω να σε αφήσω τώρα αλλά πρέπει να σου πω την υπέρτατη κακία για άνθρωπο που μου είπε προχθές ο φίλος μου (και γαμώ τους μουσικούς παραγωγούς με τρελλό χιούμορ) ο Μάκης Παπασημακόπουλος. Τσατάραμε στο face-book και επιβεβαιώνοντας αυτό που λένε οι γυναίκες για μας τους άντρες … πιάσαμε την υψηλή "ραπτική" (με το συμπαθειο κοπτοραπτού φιλενάδα, δεν σου πήραμε τη δουλειά) για έναν κοινό γνωστό. Μη χρονοτριβώ, ο Μάκαρος λοιπόν είπε την υπέρτατη ατάκα για το πόσο κολώπαιδο τον θεωρεί:

"Αυτός, Γιάννη μου, παίζει ζάρια που τα έφτιαξε από τα κόκκαλα της μάνας του"

…  (τη θυμηθήκαμε χθες το βράδυ που βρεθήκαμε και υποκλίθηκα και μπροστά του)

Ο αράπης – Γιώργος Ζαμπέτας ( aka ότι πιο ροκ έχει παιχτεί με μπουζούκι ,,, ever!!!)

 * η θεϊκή ατάκα του συχωρεμένου Νικολαϊδη, στη σκηνή του πάρτυ από την ελληνική ταινία "Δεσποινίς Διευθυντής"

 Διαβάζω από τα χαράματα την προκήρυξη της "Σέχτας Επαναστατών", με την οποία αναλαμβάνουν την ευθύνη για την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του Κορυδαλλού.

Και μόνο το γεγονός ότι χρησιμοποιούν ως άλλοθι για τις δολοφονικές τους πρωτοβουλίες το 15χρονο αγόρι που δολοφόνησε ο αστυνομικός στα Εξάρχεια τους βάζει αυτομάτως απέναντι στη δική μου λογική. Και μόνο το γεγονός ότι άφησαν την προκήρυξη στο μνήμα του “Γκρεγκ” τους κάνει να φαίνονται ακόμη πιο λίγοι απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Γιατί για μένα ένας δολοφόνος είναι απλώς ένας δολοφόνος.

Το λένε κι οι ίδιοι στο κείμενο τους – ευτυχώς είναι μικρής έκτασης: "ίσως κάποιοι να σοκάρονται από την κυνικότητά μας και να μιλάνε για έλλειψη πολιτικού και ιδεολογικού υπόβαθρου … δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε ή ακόμη και να επεξηγήσουμε τη δράση μας …"

και τι νομίζουν δηλαδή, ότι "εξομολογήθηκαν" τον καημό τους και πάπαλα? Είναι λιγότερο κυνικοί επειδή το παραδέχονται? Είναι λιγότερο δολοφόνοι από το φονιά του πιτσιρικά? Είναι λιγότερο τρομοκράτες από αυτούς που κατηγορούν για τρομοκρατία?

Δεν είμαι αστυνομικός, ούτε πολιτικός, ούτε αυτό που οι τύποι αποκαλούν “μεγαλοδημοσιογράφος”. Είμαι όμως δημοσιογράφος. Είμαι και πολίτης, και μπαμπάς δύο παιδιών, γιος, σύντροφος μιας γυναίκας, αδελφός, μπλόγκερ, είμαι και πολλά άλλα και ενδεχομένως να είμαι και μαλάκας. Και δεν επιτρέπω όμως σε κανέναν δολοφόνο να μιλάει στο όνομά μου, να σκοτώνει στο όνομά μου και να με απειλεί. Γιατί απειλούμενος αισθάνθηκα διαβάζοντας το κειμενάκι που τάχα μου χιουμορίζοντας παρουσιάζει τους “τρυπημένους” από τις σφαίρες τους αστυνομικούς με τα ντόνατς που τρώνε (τελικά το πολύ αμερικάνικο σινεμά κάνει κακό) και για την ατυχία τους να μη σκάσει η χειροβομβίδα που πέταξαν εναντίον των αστυνομικών. Απειλούμενος’ όπως ακριβώς αισθάνομαι απειλούμενος από τα κνώδαλα-όργανα που κρατούν ένα πιστόλι και νομίζουν ότι είναι κάποιοι επειδή αυτοί φορούν στολή, ενώ εγώ έχω μούσι, φοράω σκουλαρίκι, ενίοτε all star ή άρβυλάκια, πίνω καφέ στους Χάρτες στα Εξάρχεια και στο Κολωνάκι, και στο Θησείο και στη γειτονιά μου (δυστυχώς όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελα). Αισθάνομαι να με απειλούν αυτοί οι χαχαμίκοι όπως κι ένα όργανον κάποιο βράδυ στα 17 μου που χαμουρευόμουν με τη γκόμενα μου στη Σταδίου ήρθε με το όπλο προτεταμένο να μας κάνει -τάχα- μου έλεγχο. Αισθάνομαι το ίδιο οργή γι’ αυτούς που θέλουν να δολοφονούν στο όνομά μου, όσο και με τους αστυνομικούς που ένα άλλο βράδυ που γυρνούσαμε παρέα από θέατρο μας έδιωξαν κακήν κακώς από το πεζοδρόμιο έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία.

Δε γουστάρω κανείς να δολοφονεί κανέναν και πολύ περισσότερο δε γουστάρω να δολοφονεί εξ ονόματός μου.

Όπως δε γουστάρω να “ασελγεί” ο “Κ”(= κουγιας) στο νεκρό Αλέξη με τις δεκάδες ασχημίες που έλεγε εις βάρος του, έτσι δε γουστάρω που οι “επαναστάτες” πήγαν κι άφησαν στο μνήμα του το κειμενάκι τους. Διατηρώ το δικαίωμά μου να μη θέλω να μου γκρεμίζουν αυτά που εγώ ονομάζω σύμβολα μιας εποχής.

Οι δολοφόνοι είναι δόλοφόνοι: είτε φοράνε στολή, είτε αμπέχονο. Αναζητούν άλλοθι στην ανοχή μας, όπως και η κρατική βία που “ελπίζει” και θεριεύει από το “φόβο” και την αδιαφορία της – με υψηλά επιτόκια – ευμάρειάς μας.

Λυπάμαι αλλά δεν διαθέτω τον εαυτό μου για άλλοθι σε κανέναν. Απορρίπτω και αντιδρώ και στους δύο. Δεν επιτρέπω σε κανέναν να με κάνει συνένοχό του!

ξέρω πολλούς που η προέκταση του πουλιού τους είναι το ακριβό τους αυτοκίνητο. Είναι προφανές ότι ο Morrissey θεωρεί προέκταση του πουλιού  τη μουσική του. Εξ’ ου και φωτογραφίζεται γυμνός με το γκρουπάκι του για να προωθήσουν το νέο single Ι’m throwing my Arms around Paris (πάτα πάνω στον τίτλο για να το δεις), από το νέο άλμπουμ…

Για τους Morrissey-maniaks υπομονή μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου!

πέραν των εικαστικών μου αναζητήσεων με τα σαθρά αποτελέσματα π ου βλέπεις, τα πάρκινγκ είναι απαραίτητα, και τα υπόγεια πάρκινγκ είναι απείρως πιο αόρατα από τα επίγεια. Το πρόβλημα είναι ότι όπου ευδοκιμούν τα υπόγεια πάρκινγκ δεν ευδοκιμούν τα δέντρα. Τα δέντρα βλέπεις δεν φύονται πάνω σε τσιμέντο. Γιατί μπορεί η ρίζα της ξανθιάς να είναι στην επιφάνεια, τα ριζά του βουνού να είναι ορατά, η ρίζα πάντως του πεύκου είναι υπόγεια κι αυτή – όπως και τα γκαράζ.

Οπότε έχουμε … κόνφλικτ.

Έπρεπε να γίνει το γκαράζ στη συμβολή Κύπρου και Πατησίων? Μάλλον ναι. Άντε, να το πω χωρίς μισόλογα: Ναι πρέπει να γίνει. Και το … κόνφλικτ? Οκ και το κόνφλικτ! Η επιστήμη έχει προχωρήσει και μπορείς να φυτέψεις δέντρα πάνω από υπόγεια γκαράζ.

Οκ είμαστε και επιστήμονες, αλλά επειδή ως δήμαρχοι είμαστε και πολιτικοί είμαι βέβαιος ότι ο Νίκι θα μπορούσε να βρει καλυτερο τρόπο διαχείρησης του θέματος.

Είναι τεράστια μαλακία να βλέπεις τα ίδια ΜΑΤ που φυλούσαν ως κόρη παρθένα που βγαίνει βόλτα με στρινγκ σβαρόφσκι, το Πλαστικό xmass tree, ξυλοφορτώνουν και να ψεκάζουν νομιστεράκια που ήθελαν να μην κοπούν αληθινά δένδρα.

Μα αγαπητοί μου Κυψελιώται, να σας θυμήσω, ξεφυλλίζοντας το Folder: θεματα που έχω καλύψει ως δημοσιογράφος, ότι στο ίδιο παρκάκι πριν από πολλά χρόνια ήθελε η Ελένη Ανουσάκη να γίνει ένα οδοντοϊατρείο για φορείς με ΑΙDS είχατε πάλι πάει με νουάρ λάβαρα και αντιδρούσατε! Είδατε πώς τα φέρνει ο καιρός? Αν είχατε αφήσει τότε να γίνει το ιατρείο, δε θα υπήρχε έρισμα να γκρεμιστεί για να γίνει το υπόγειο πάρκινγκ. Οπότε … μόνοι σας την πάθατε.

Για να είμαι δίκαιος πάντως, ο μέιορ μάξιμους dimosiosHesitious Νίκι κόπηκε και στα γραπτά και στα προφορικά της επικοινωνίας. Ας κατέβαινε ο ίδιος να ζύμωνε το πόπολο και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα κατάφερνε να τους πείσει.

Τελευταίως αυτό το "Ψεκάστε – σκουπίστε … τελειώσαΝε" έχει γίνει πολύ τρέντι και δε νομίζω ότι οφελεί ουδέναν και ουδεμία

Δράττομαι της ευκαιρίας να δώσω για μια ακόμη φορά τα συχαρίκια μου σε Μέιορς, σε επιτροπές που επιλέγουν, αλλά και στους αρχι(δια)τέκτονες που κερδίζουν διαγωνισμούς σχεδιάζοντας πλατείες σε στυλ "φουλ του τσιμέντου με πέτρα" κι έχουν κάνει τους χώρους αυτούς αφιλόξενους ακόμη και για τα περιστέρια.

Κατανοώ βεβαίως ως νομοταγής πολίτης την ανάγκη να υπάρχουν ζαρντινιέρες που ως γνωστόν είναι και το μόνο μέσο αντιμετώπισης εξοργισμένων νεαρών όπως μας διαβεβαιώνε και με ανακοίνωσή της η τιμημένη ΕΛΑΣΤΥ (θεωρώ πιο εύηχο το "ελαστί" από το "ελάς" και από τούδε και στο εξής το καθιερώνω!)

Προσωπικώς προτιμώ να ΖΩ τη μουσική. Αυτή ακούω πρωτίστως και δευτερευόντως όταν ακούσω ένα κομμάτι. Ο λόγος μπορεί να "ην εν αρχή", αλλά εγώ τον ακούω μετά! Πρώτα μπαίνει μέσα μου η μουσική. Για κάποιο λόγο αφήνω ανοιχτές τις πόρτες του εαυτού μου να υποδέχεται τις μουσικές.

Θυμάμαι το Γιαννάκη αγκαλιά στον μπαμπα μου, μπροστά σε ένα πομπινόφωνο να ακούει τραγούδια των Νοστράδαμος, αργότερα σε κασετόφωνο Ελβις (μ’ άρεσε η μουσική αλλά τον τύπο ποτέ δεν τον χώνεψα), μετά ο μπαμπάς μου αγόρασε στέρεο (ραδιοενισχυτή και πικάπ) και αρχίσαμε να αγοράζουμε δίσκους. Μετά, στη γειτονιά μου, η Σοφία άνοιξε το πρώτο δισκοπωλείο (την εποχή που τα LP είχαν 250 δραχμές) και πήγαινα εκεί και άκουγα μουσικές και μετά η Σοφία μας έγραφε κασέτες (εξίσου παρανομο με το "μοιρασμα" των Mp3 του σήμερα). Νωρίτερα από τη Σοφία, είχα την Ολυμπία, τη δασκάλα των αγγλικών που μου έφερνε και μου πρότεινε μουσικές. Απ’ αυτήν άκουσα πρώτη φορά Simon & Garfunkel – το συγκλονιστικό El Condor Pasa που αξιώθηκα και το άκουσα και στην ορίτζιναλ εκτέλεσή του στον τόπο που γεννήθηκε -στις Άνδεις, Urriah Heep και φυσικά Beatles. Από τον θείο Κώστα άκουγα κλασικές μουσικές και όπερες και από τον θείο Τάκη λαϊκά, ελαφρά και ιταλικά. Ο θείος Τάκης είχε αγοράσει και κασετόφωνο οπότε με τον συχωρεμένο τον ξάδελφό μου τον Γιάννη – να ‘ναι καλά εκεί που είναι φτιάχναμε και κασέτες.

η υποδέλειπη ιστορία στο Allwe.tv

είμαι διχασμένος

Δε γουστάρω που τα ΜΑΤ έριξαν δακρυγόνα στους κρήτες αγκρίκολες στο λιμάνι του Περαία.

Δε γουστάρω και τους αγρότες που ήρθαν να τσαμπουκαλέψουν το κέντρο με τα τρακτέρια.

τι να πάρω γιατρέ μου???

ξέρεις με ποια δικαιολογία δεν αφήνουν τα τρακτέρια να διασχίσουν την Αθήνα?

είναι λέει πετρελαιοκίνητα και το απαγορεύει ο ΚΟΚ, γαμώ τα εκλέρ μου μέσα- μπου-χα-χα μπου-χα-χα μπου-χα-χα μπου-χα-χα μπου-χα-χα μπου-χα-χα μπου-χα-χα μπου-χα-χα !!!

Οι αγκρίκολες τα μάζεψαν, οι 70.000 υποψήφιοι του ΑΣΕΠ αύριο και μεθαύριο απλώνουν (γνώσεις για να προσληφθούν στο δημόσιο) για μόλις 5 χιλιάρικα θέσεις, η βρόχα πέφτει "ράι-θρου" αλλά όχι στους ταμιευτήρες – επιβεβαιώνοντας την εθνική μας γκαντεμιά και … άλλο ένα Radio Friday εκπέμπει τα δικά του

Καλημέρα σας με

Carnival – Cardigans

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είδε το MILK και να μη μου είπε ότι είναι μια καλή ταινία με έναν εξαιρετικό  Σον Πεν. Ακόμη δεν αξιώθηκα να πάω ένα μούβι, αλλά που θα μου πάει, θα το καταφέρω. Ξέρεις, παλαιότερα (οι κακεντρεχείς μην και δεν προλάβετε να καγχάσετε) μου άρεσε πολύ η προβολή 16:00 – 18:00. Συνήθως τιμούσα την ‘ΕΛΛΗ", ντάουντάουν και μετά γραμμή στον Ιπποπόταμο για "μια ταινία, μια συζήτηση και πολύ αλκοόλ.

Τις προάλλες, χαζολογώντας, έπεσα στο βλογκ του πιτσιρίκου και άκουσα ένα πολύ πολύ ωραίο τραγούδι – θα το παίξω απόψε στο DISA (Σκουφά 48 αν σε βγάλει ο δρόμος)

Woman – Snorkie

Eeeee,  εϊιιιιιι, σε σένα μιλάω! Έχουμε μπει στις απόκριες, στα καρναβάλια. Στη γιορτή του μασκαρά, την εποχή που ζευγάρια πλακώνονται – εγώ αγάπη θέλω μασκέ πάρτυ / εγώ δε βάζω ούτε μάσκα είναι γελοίο, στην εποχή που ετοιμάζονται πάρτυ. Στην εποχή που στο Ρίο Ντε Τζενέιρο τα προφυλακτικά πωλούνται με το τσουβάλι, στην εποχή που στην Πάτρα (λες ν’ αφησαν πρώτοι τα αγκρικολ-ο-μπλόκια γι΄ αυτό?) τα μπαράκια πάνε να βγάλουν τα σπασμένα μιας χρονιάς (παλαιά-  να τα πάλι τα … παλαια, ενθυμούμαι ότι μόνο για να μπεις σε μπαρ-γινομαι-παστός την εν λόγω περίοδο έπρεπε να σκάσεις 7 χιλιάρικα και για πιεις ποτό να δώσεις και ένα χιλιοπεντακοσάρι).

Ετοιμάζουμε πάρτυ στο DISA -ακόμη είμαστε σε φάση εγκεφαλοκαταιγίδας (brainstorming) για το κόνσπετ. Μήπως ο σχωρεμένος μας δώσει καμιά ιδέα?

Oye Como Va – Tito Puente

 Πω-πω τον θυμάμαι είχε παίξει και στο Ρόδον, θεός ο παππούς- Πουέντε!

Μήπως πήγε κανείς σας χθες στο ΚΥΤΑΡΟ για τους LOCOMONDO??? Δυστυχώς δεν τα κατάφερα και πολύ λυπήθηκα γιατί τα παιδιά είναι σούπερ και στα δισκάκια τους και ακόμη περισσότερο στα live. Σου έχω διατυπώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν είμαι μουσικοκριτικός, αλλά θα πω ότι η "ταμπέλα" reggae δίπλα από το γκρούπ, τους αδικεί. Τα παιδιά είναι κάτι περισσότερο από ρεγγε! Μουσικάρες, και πολύ μα πολύ καλός και σχεδόν πάντα πολιτικός και όχι μίζερος στίχος. Μην τους χάσεις στο επόμενο λάιβ – θά ‘μαι κι εγώ εκεί (κι αυτό μπορείς να το εκλάβεις και ως απειλή … )

Trendy Litsa – Locomondo

Καλό Σαββατοκύριακο παλικαροπούλες και παλικάρια – Καλή επιτυχία σε όσους θα δώσετε εξετάσεις στο ΑΣΕΠ – μη τα βάψετε μαύρα εσεις οι 65 χιλιάδες που δε θα τα καταφέρετε, κι εσείς που θα τα καταφέρετε και θα τρουπώστε στο δημόσιο μη θεωρήσετε παρακαλώ ότι πιάσατε τον πάπα από τα παπαράκια του γιατί δε γουστάρω τη νοοτροπία του "δημοσίου υπαλλήλου" – επίσης πιστεύω ότι πολλοί εξ ημών έχουν γεννηθεί έτσι, κι επίσης έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους και στον ιδιωτικό τομέα που εγώ κυκλοφορώ …

φιλιαααααααααααααααααααααααααααααααα