Giannis Kafatos

Δύο χρόνια μετά σκέφτομαι ότι ως εικόνα από το περιστατικό της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου έχω τα παιδιά που ξάπλωσαν με τα εσωρουχα στα σκαλιά τη ασφάλειας και το δέντρο του Κακλαμάνη (πολιτικώς ΄σχωρέστον – κατά το "θεός" σχωρέστον) που ενώ το φύλαγε μια διμοιρία ΜΑΤ τελικώς κάηκε!
Δυο χρόνια μετά, κοιτώντας τα κείμενα που είχα γράψει τότε, εξακολουθώ να είμαι εξοργισμένος. Η διαφορά είναι όμως ότι τώρα, σήμερα, δύο χρονια μετά είμαι εξοργισμένος κυρίως με την απόλυτη απραξία τη δική μου και των άλλων που δικαιωνόμαστε μέσα από κείμενα, ατάκες και σημειώματα στο net αλλά ο καθένας μας από την ασφάλεια του σπιτιού του.
Είμαι εξοργισμένος που δεν υπάρχει κανεις να με "πάρει" από το χέρι και να με βγάλει στους δρόμους να φωνάξω για το παιδί που δολοφονήθκε, για την πατρίδα που μακελεύτηκε, να φωνάξω ότι "δεν τα έφαγα μαζί σου ρε Πάγκαλε" και για τόσα άλλα.Είμαι εξοργισμένος που δεν είμαι εγώ μπροστάρης.
Η απάθεια φαίνεται ότι για την ώρα νικάει στα σημεία. Η απάθεια ή ο φόβος;

Είμαστε άξιοι της μοίρας που διαμορφώνουμε.
Παράλληλα είμαστε υπόλογοι στα παιδιά, τα δικά μας αλλά και των άλλων για το μέλλον που τους γαμάμε.
Μιλάω με φίλους γνωστούς και λιγότερο φίλους και γενικά με του ανθρώπους που συναναστρέφομαι και αναρωτιέμαι: ποιος θα ξεσπάσει και θα βγει στους δρόμους;

Οι πιτσιρικάδες που δεν έχουν να χάσουν τίποτα αφού δεν έμεινε τίποτα όρθιο να ελπίζουν …

… ή οι βολεμένοι που ξεβολεύονται;

Οι μανάδες των νεκρών παιδιών;

Οι άνεργοι;

Ποιος;

Στην πραγματικότητα αναζητούμε άλλοθι; Ή μήπως μια καλή δικαιολογία;

Η ελληνική αστυνομία έχει ήδη, φαντάζομαι, εκπονήσει το σχέδιο να αντιμετωπισει τις πορείες που εχουν προραμματιστεί στη μνήμη του πιτσιρικά που δολοφονήθηκε. Το ίδιο και τα ΜΜΕ, κι ας μη το λένε. Το ίδιο κι οι μπαχαλακηδες κι ας μη το λένε. Το ίδιο και τα πολιτικά κόμματα και οι κομματικές νεολαίες – την έπαθαν μια φορά, τότε με τη δολοφονία και τις ανεξάρτητες αντιδράσεις των πρώτων ημερών, μην ξαναπιαστούν ξεβράκωτες … – κι ας μη το λένε.
Όλοι κάπως ετοιμάζονται κι ας μη το λένε.

Ο Gregory – για τους φίλους του, το τσογλάνι για τους υπόλοιπους είναι πάλι εδώ κι ετοιμάζεται να δώσει μια κλωτσιά στα όνειρά μας και στην "ησυχία" μας.
Ο Γρηγορόπουλος και ο άδικος τρόπος που χάθηκε ή μήπως τελικά οι τύψεις μας θα μας βγάλουν από το καβούκι μας.

Θα τα καταφέρουμε άραγε να χαλάσουμε την ησυχία …τους;

Ακούω καινούριους Chemical Brothers

Mέσα κοιμούνται όλοι

Θα ήθελα να δυναμώσω τη μουσική, αλλά θα τους ξυπνήσω.

Θα ήθελα να μετρήσω τα μπαλάκια της γυάλας, με την ίδια λαχτάρα που Αντώνης και Μαρίνα θα τα ήθελαν να τα ανοίξουν για να δουν τα βλαμενοπαίχνιδα που κρύβονται εντός τους

Βαρέθηκα ο ένας να κατηγορεί τον άλλον

Βαρέθηκα να κολλάει το λαπτοπι μου διάφορα που μου δυσκολεύουν την ηλεκτρονική μου ζωή. (κάθε που το ανοίγω εσχάτως δείχνει οτι βρισκόμαστε στισ 27 δεκεμβρίου 2006 – πάλι καλά που έχω παιδιά δηλαδή)

Α, μ’ αρέσει τρελλά ο νέος δίσκος της Duffy. Θα το βάλω μόλις τελειώσω με τους κέμικαλς!

Παλιά θα αναβα τσιγάρο για  να απολαύσω την ησυχία μου. Τώρα δεν το χρειάζομαι. Ούτε καν υποκατάστατο (με πολλές θερμίδες κατά βάση). Μου φτάνει η μουσική.

Ήμουν μεταξύ του να πάρω το βιβλίο μου – διαβάζω το "Γαλανομάτικο Αγόρι" της Τζόαν Χάρις (άπαιχτο) – ή να παίξω εγώ με τις λέξεις στο βλογκ μου.

Προφανώς διάλεξα το δεύτερο.

Τι μαλάκας! Εβαλα το ποντίκι πάνω στο τζαμένιο τραπέζι! Πώς να δουλεψει αφού δεν βρίσκει "καπου" να χτυπήσει! Πήρα ένα Α4 χαρτί με ζωγραφιές του Αντώνη – πολύ καλό  mouse-pad.

Κομμάτι – κομμάτι οι Chemicals είναι όλο και πιο ατμοσφαιρικοί. Έχουν "μεγαλώσει" βεβαίως κι αυτοί, όπως κι εγώ ως ακροατής τους, αλλά παραμένουν ευφυείς! Ναι! ο όρος "ευφυείς" ταιριάζει σε κάποιυς από τους αγαπημένους μου μουσικούς, όπως οι Chemicals kai φυσικά ο Moby. Με φτιάχνει και ο Parov Stellar τελευταίως. Και από τα ελληνικά είμαι υποταγμένος στην ατμόσφαιρα των Travel Mind syndrome (ki ας έχασα Κατερίνα μου τα Live τους – που θα μου πάει θα τους πετύχω)

Κουράζεται η ψυχή μου να ακούω για ανέργους, για πιθανούς ανέργους και να συναντάω ανρθώπους που σταυροκοπιούνται που έχουμε – ακόμη κι ευτυχώς – δουλειά.
Όταν ήμουν μικρός … μου φαινόταν πολύ μεγαλίστικη η κουβέντα "την υγειά μας νά’χουμε" . Μετά άρχισα να τη χρησιμοποιώ περισσότερο κι εγώ (προφανώς μεγάλωσα, αλλά εχασα ανθρώπους, και έκανα παιδιά και άρα απέκτησε άλλο νόημα). Είναι ωστόσο κουραστικό να εύχεσαι τα ίδια και τα ίδια.
θέλω να ακούσω πρωτότυπες ευχές … και να πιάσουν αν αυτό είναι δυνατόν! Τι σκατά χριστούγεννα έρχονται.

Το βύσινο της μαμάς μετράει για "ποτό" ?
 Φέτος έχει λίγη παραπάνω κανέλλα αλλά παραμένει άπαιχτο.

Μα 100 γαμημένα ευρώ για έναν πύργο της playmobile? Α-στο διάολο πια! Πόσα όχι αντέχει να ακούει ένα παιδί. Πόσα όχι μπορώ να λέω ως μπαμπάς!

Συνάντησα στο γυμναστήριο ένα παλικάρι που δεν είχε πόδι. Είχε ένα ψέυτικο και έκανε τις ασκήσεις του. Μου φάνηκε γνωστή φάτσα και τον ρώτησα. Τελικά ήταν γνωστός αθλητής και μάλιστα στην εθνική ομάδα. Είπαμε κάποιες κοινοτυπίες που λένε άγνωστοι στο γυμναστήριο και όταν του είπα την ακόμη μεγαλύτερη κοινοτυπία: είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε γιατί δίνετε κουράγιο σε τόσες οικογένειες … εισέπραξα την απάντηση που ΜΑΣ αξίζει: Δεν κάνω τίποτα για τους άλλους. Ο καθένας μας έχει τους δικούς του εφιάλτες να ξορκίσει. Δεν αντέχω να σηκώνω στις πλάτες μου ξένους εφιάλτες! Μου αρκούν οι δικοί μου.
Έχουν περάσει δέκα μέρες από την κουβέντα, αλλά δεν ξεχνιέται με τίποτα! Ειδικά σήμερα που γίνεται κουβέντα ένεκα της "ημερας των ατόμων με αναπηρία".

Ξορκίζω τους δικούς μου εφιάλτες. Δεν έχω χώρο για άλλους!