Giannis Kafatos

Καλό ό,τι σε όλους!
Σήμερα η μητέρα (των παιδιών μου) παίρνει την άδεια της και θα είναι μαζί μας στις διακοπές. Γι’ αυτό και σήμερα είναι της αγίας Παρασκευής της … απαλλαγής.
Περάσαμε πολύ ωραία οι τρεις μας, αλλά θα περάσουμε ακόμη καλύτερα σε πλήρη σύνθεση!

H Αφησός μας είναι μια κούκλα. Παρά το θέμα του πάρκινγκ και της τήρησης της ελληνικής παράδοσης που θέλει ένας έκαστος δίπλα από την ομπρέλα του να έχει και το αυτοκίνητό του, είναι μια κούκλα. Τα παιδιά πάνε στο μόλο για βουτιές, όπως κάναμε με τα ξαδέρφια μου κι εμείς μικρά.

Διαβάζω εφημερίδες μόνο το τελευταίο διήμερο, έκανα κάτι σαν αποτοξίνωση. Θέλω κι άλλη – αποτοξίνωση. Εξακολουθώ να οργίζομαι, παρά τη χαλάρωση των διακοπών. Οργίζομαι και από το περιεχόμενο αλλά και τη … φόρμα. ( αν με εννοείτε)!

Στα 20 μέτρα με περιμένει η παραλία. Τα γυαλάκια και ο αναπνευστήρας μου. Η Μαρίνα για να πάμε στη βάρκα “ΟΡΚΑ” και να την ακουμπήσει με το δάχτυλο, όπως ο Νέμο με την ουρά του και ο Αντώνης για να πάμε στα βράχια. Η “γειτόνισσα” της παραλίας Βασιλική αποκάλεσε τα παιδιά μας “πεταλίδες”: αφού είναι κολλημένα μονίμως στα βράχια!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
(είχα ετοιμάσει και κάτι φωτο, αλλά ξέχασα το στικάκι σπίτι – που η μονη καμπάνα που ακούγεται είναι της αγίας Μαρίνας, aν με εννοείτε και πάλι)

Καλημέρα, καλησπέρα, καλό νά ‘ναι κι ό,τι να ΄ναι!
Από το μαγικό Πήλιο «εκπέμπω» σήμερα. Τα παιδιά είναι μέσα (στο σπίτι) μια μικρή τιμωρία με αντάλλαγμα το απογευματινό μας μπάνιο.
Είναι καλό να αφήνεις τα παιδιά να κερδίζουν μικρές μάχες … με καταλαβαίνεις; Αλλά μερικές φορές πρέπει να «χάνουν» κιόλας.

Αυτό που δεν έχω καταλάβει γιατί ενημερώθηκα μόνο από μια εφημερίδα και τους τίτλους των υπολοίπων είναι αν τελικά τώρα στα 50’s φοριούνται οι καρό ή μονόχρωμες βερμούδες; Τώρα με το σχέδιο Μάρσαλ θα μας στείλουν κομπόστες με βερίκοκα και ροδάκινα, ή να πάρω κοντούλες και ζάχαρη να φτιάξω μαρμελάδα για το χειμώνα. Και το χειμώνα του «σχεδίου» τι σχέδια θα φορεθούν; Να στείλω Βίκη στη ράφτρα ή τα πρετ-α-πορτέ που διαθέτει μας καλύπτουν;
Rock ‘n Roll σε Grand Ball Room ή μοναχικά RnB σε μικρούς αλλά που κάτι έχουν να πουν χώρους;
Πλήρης η σύγχυση!

Καλημέρα!
Στους ρυθμούς του Χαρι Πότερ ολόκληρη η ελληνική πολιτική σκηνή. Συμμετέχει στην ολοκλήρωση του φαινομένου.

Όπως ακριβώς στον ΧΠ ο πανκάκιστος Βόλντερμορτ δεν αναφερόταν με το όνομά του, έτσι κι οι έλληνες πολιτικοί που πλέον τους αποκαλούμε: ΧΠΥ (χάριν πολιτικής υπάρχουμε) δε θέλουν να ακούν τίποτα για την επιλεκτική χρεοκοπία της τύφλας τους, όταν βεβαίως αναφέρονται σε αυτήν (και την τύφλα και την επιλεκτική) οι άλλοι. Διατηρούν οι ίδιοι το δικαίωμά τους να λένε ό,τι θέλουν, όπως και να κάνουν ό,τι θέλουν. Ευτυχώς βγήκαν οι μετρήσεις και κατάλαβαν ότι πριμοδότησαν αρκετά τον σύριζα στο κύμα με το …"πας αγανακτισμένος δικός τους"!
Θα το πάρω από κανα μαύρο αδέρφι στο Πήλιο, αλλά υπόσχομαι ότι θα πάω να το δω τζάμπα στα village (να μια καλή χρήση της δημοσιογραφικής ταυτόητας – για να μην τα λεμε όλα μαύρα και μας λένε αντιδραστικούς!

Αυτή η φωτογραφία, που την τράβηξα την πρώτη του Ιούλη στην Πάρο (μου), μου θύμισε την πρώτη φορά που πήγα στο νησί, το 1985.Οι Ρουμστουλέτηδες εν πλήρει δράσει!!!

σου μίλησα γι’ αυτή την αποδρασούλα, αλλά δε λέει να φύγει από κεφάλι μου.
Όπως επίσης δεν λέει να βγει από το κεφάλι μου ο τίτλος του βιβλίου του Αμίν Μααλούφ "Φονικές ταυτότητες". Να το βρεις και να το διαβάσεις πλιζ! (εκδόσεις Ωκεανίδα)

Τώρα που λέμε για βιβλία, να σου προτείνω το Ghost Fish, του συναδέλφου μου, του Κώστα Κωσταντέλλου (από τις εκδόσεις Λιβάνη). Έχει καταφέρει να κάνει ένα βιβλίο που είναι σύχρονο σου, ό,τι ηλικία κι αν έχεις (άνω των 15 εννοείται). Τύποι, καταστάσεις, που τους ξέρεις, τις ξέρεις, είτε από πρώτο χέρι είτε "ακουστά". Πάει με την εποχή. Μέσα από ένα ωραίο στόρι, καταγράφει με έναν ιδαίτερα σκωπτικό τρόπο, σχεδόν υποδόρροιο, τις αιτίες της σημερινής μας κατάστασης. Καλή ανάγνωση!

Θέλω να ξεκουραστώ. θέλω η μονη μου "κούραση" να είναι η φροντίδα των παιδιών μου. Θέλω να γελάσω, να ζωγραφίσουμε, να παίξουμε φρίσμπι, να ψαρέψουμε, να κάνουμε ποδηλατάδες, βουτιές, εργαστήρια. Θέλω να αφήσω για λίγες μέρες την επιλεκτική μαλακία του καθενός πίσω και να επιλέξω να είμαι στον … κόσμο μου!

Στο εύχομαι με όλη μου την καρδιά!
Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

υ.γ. Δεν μου αρέσει καθόλου το καινούριο τραγούδι των Coldplay. Μου θυμίζει ένα καρναβαλίστικο του σειρμού. Να το πω κι αυτό γιατί δεν μπορώ να τα κρατάω μέσα μου πια!!! Ακουτα και πες, αν έχω άδικο. Βεβαίως αναγνωριζω σε όλους, άρα και στους Coldplay, το δικαίωμα στην πλάκα και το χαβαλέ!

Καλημέρα
η σημερινή μας …εκπομπή μπορεί να διαβαστεί αλλά δεν μπορεί να ακουστεί. Τουλάχιστον από τον Μανώλη Κυπραίο. Άγνωστό μου μέχρι τις προάλλες.
Σήμερα τα λόγια της εκπομπής είναι τα δικά του, όπως τα είπε στον Εξάντα. Eγώ "έβαλα" μόνο ένα τραγουδάκι.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»
exandasdocumentaries.com

Β.Ε.ΠΟΥ.ΔΕ.ΤΡΩ.ΓΙ.

Βουλευτές

Ενοχλημένοι

Που

Δεν

Τρώνε

Γιαούρτια

(α, ρε τά ΄λεγε ο κυρ Μπένετον, αλλά πού να τον θυμούνται … Αυτοί ήταν (επικοινωνιακώς) τότε με τον Ντεριντά …)

Μια εκδρομή στην Πάρο, για ένα γάμο. Πάρτυ, ποτά, φίλοι, γνωστοί, νέες γνωριμίες, πάρτυ, ποτά, φίλοι γνωστοί.

Από τότε που έγινα πατέρας είναι μάλλον η πρώτη τέτοιου τύπου απόδραση μόνος καταμόνος. Καλά μπορεί να μην είναι η πρώτη είναι όμως η … καλυτερη!
Είναι ανάγκη, που προφανώς δεν μειώνει την απόλυτη λατρεία και την εξάρτηση από τα παιδιά μου.

Δεν ντρέπομαι όμως να πω ότι αυτά τα λίγα 24ωρα που ήμουν μόνος με τους φίλους, τα ποτά, το χαβαλέ, τον εαυτό μου, την κάμερα μου, στο νησί που πέρασα πολλά από τα άγρια καλοκαίρια της εφηβείας μου, με γκόμενες, φίλους, χυλόπιτες, ηδονές, και πάνω απ’ όλα απίστευτο χαβαλέ, ήταν ό,τι χρειαζόμουν.

Η Πάρος είναι συμπτωματικά το νησί της Βίκης μου. Δεν κατάγεται από εκεί, αλλά με έναν τρόπο ήταν το "χωριό" της. Δεν ήθελα κι εγώ πολύ να κολλήσω – κολλημένος ήμουν κι όταν γνωριστήκαμε.
Κι από τις πρώτες μας βόλτες, τις αναγνωριστικές μας στιγμές, τα χρόνια πέρασαν και είμαστε τώρα εκτός απο "Βίκη και Γιάννης"  η Μαμά και ο Μπαμπάς του Αντώνη και της Μαρίνας. Κι είμαστε πάντα μαζί – όλοι ή σε συνδυασμούς!

Λίγες ώρες με τον εαυτό μου, τις αναπολήσεις μου, τα σχέδιά μου, με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές να ρουφάνε την ομορφιά του Αιγαίου, τις χρειαζόμουν. Όλοι τις χρειαζόμαστε.

Εύχομαι σε όλους να έχουν καλές αναμνήσεις και δυνατότητα για σχέδια για το μέλλον με τα παιδιά και τον έρωτά τους.