Giannis Kafatos

Καλημέρα. Μέρες τώρα σκέφτομαι όσο βλέπω το dashboard να μου γνέφει 999 ποστ.
Δηλαδή το επόμενο είναι το χιλιοστό κείμενο ή ό,τι τέλος πάντων γράφω εδώ μέσα και το κυκλοφορώ εκεί έξω.
Ας είναι λοιπόν η χιλιάρα μου κάτω από τον τίτλο αυτού που μου λείπει περισσότερο: του ραδιοφώνου!
Τα γενέθλια είναι κάπως ιδιότυπα αφού όπως θα δεις το πρώτο ποστ στην πραγματικότητα είναι η συνέχεια του χαμένου βλογκ. Τέλος πάντων είτε έτσι είτε γιουβέτσι εδώ γράφει Ιανουάριος 2008 1 ποστ και σήμερα έχουμε 1 Ιουλίου 2011 και 1000 ποστ.
επίκληση στον προσωπικό μου θεό και κατα συνέπεια στον θεό προστάτη του βλογκ

Μεγάλωσα μέσα εδώ και έκανα πράγματα. Γνώρισα καινουριο κόσμο και ίσως έχασα παλαιότερους γνωστούς. Όλα μεσ’ στη ζωή είναι και το παιχνίδι του "γραφω τις σκέψεις μου", ή "κρατάω ημερολογίο" ή καταγγέλω ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο ή και όλα αυτά μαζί  είναι τόσο γοητευτικό.
Την εποχή που οι mainstream δημοσιογράφοι ανακάλυψαν τα blogs ήταν όταν κάποια από αυτά έβριζαν ή έβγαζαν στη φόρα ανώνυμα διάφορες βρώμες. Αλήθειες και ψέματα. Εκείνες τις μέρες σε μια συνέντευξη που μου είχαν πάρει από τον "σχωρεμένο" τον σταθμό της Γιάννας City 99.5 είχα πει μεταξύ άλλων ότι το να έχει καποιος ένα βλογκ είναι σαν να λέει κάποιος άλλος ότι του αρέσει η μακαρονάδα. Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο δηλαδή.
Είναι όμως το βλογκ μου, ένα απειροελάχιστο κομμάτι στο αχανές διαδίκτυο που κάποιοι το κλικάρουν για να "ακουσουν" τι λέω. Όπως κάνω κι εγώ με βλογ άλλων. Πολύ σπουδαίο δηλαδή.

Σιχαίνομαι τους πολιτικούς, κι αν παλιά τους σιχαινόμουν μια, τώρα τους σιχαίνομαι δέκα. Νομίζω ότι και γιαούρτι να τους πετάξεις (άσε που θα σε πουν ΣΥΡΙΖΑ) αξία τους δίνεις.
Είναι τόσο λιγοι. Ναι, μωρέ  όχι όλοι … παπάρια! Οι περισσότεροι. Οι πιο παλιοί είναι ένοχοι για το βόθρο που μας περιβάλει. Όπως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είναι υπευθυνοι για τους παλαιότερους πολιτικούς και λοιπά. Μέσα στο σπιτι μου πια είμαι εγώ ο μεγαλύτερος και έχω δύο ανθρώπους να με κρίνουν κάθε στιγμή. Όμως με αγαπούν.Κι εγώ τους λατρεύω. Γι’ αυτούς αντιδρώ και αγωνιώ, αλλά και για μένα.

Είναι πολύ ωραίο να βάζεις το χέρι σου σε μια λεκάνη με καταπαγωμένα βερύκοκα, μυρωδάτα. Αρκεί να μην πιάσεις το σάπιο. Αυτό που θα σου καταπιει το δάχτυλο και θα σου χαλάσει όλη την όρεξη να γευτείς κάτι ζουμερό, δροσερό και μυρωδάτο. Η σαπίλα καραδοκεί – ακόμη και σε μια λεκάνη με καταπαγωμένα βερύκοκα. Βάλε με το μυαλό σου πού άλλού!

Αν το βλογκ είναι μια μορφή ψυχανάλυσης … η ψυχανάλυση δεν είναι ένα ιδιοτυπο βλογκ! Κάπου πρέπει να είναι κανείς απολύτως γυμνός!
Η δύναμη που έχουμε μέσα μας θέλει χώρο για να βγει δυνατή και να παρέχει την προστασία για την οποία είναι ταγμένη. Θέλει χώρο, και για να δημιουργηθεί αυτός ο χώρος … θέλει δουλειά!

Γιατί πρέπει να γράφω αμπελοφιλοσοφίες στο σημερινό Radio Friday? τι σκατά, επειδή είναι 1000 τα ποστ θέλει κάτι ιδιαίτερο … Μη και τελικά ένα βλογκ είναι γεμάτο από αμπελοφιλοσοφίες; Ε, και; 

Μπα! δικό μου είναι το βλογκ και ό,τι θελω λέω! Kαι όποιου δεν του αρέσει να κατέβει από το τρένο (μπρρρ, τι θυμήθηκα ο γερων … τον μπαμπά του ΓΑΠ – μη χειρότερα. καλύτερα να κλείσω εδώ γιατί ειναι περασμένα μεσάνυχτα και έχω τα δικά μου φαντάσματα να … παίζω, δε χρειάζομαι κι αλλονών!!!)
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.

…με αποτέλεσμα ένα και το αυτό: να μας σκοτώσουν. Είτε κυριολεκτικά, είτε γαμώντας το μέλλον μας.
Οι άχρηστοι.
Αυτό το μπλουζάκι γεννήθηκε ακούγοντας πρωθυπουργό, υπουργό οικονομικών, παπαρήγα, καρατζαφέρη να μιλάνε στη βουλή. Σήμερα, 29 Ιουνίου, γύρω στις 3 το μεσημέρι.
Την ίδια ώρα έξω από τη βουλή η αστυνομία, του παιδιού της γενιάς του πολυτεχνείου Παπουτσή (ναι μωρέ, αυτού που έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο όταν βούλιαξε το Σάμινα), ψεκάζει τους διαδηλωτές.
Ο Αντώνης μου παίζει ήρεμος στο δωμάτιό του, η Μαρίνα παίζει στον παιδικό σταθμό. Ευτυχώς τα παιδιά δεν βλέπουν το χάλι μας. Εξ’αιτίας τους όμως θα το νιώσουν.
Σκατά στη μουρη τους! Κι αν μου πει κανείς οτι γενικεύω … χέστηκα!
Είναι μάλλον το λιγότερο που μπορώ να κάνω και να μην παραβώ άρθρα του ποινικού κώδικα

Με τις υγείες μας, καλοφόρετο!

αυτά που γράφει το μπλουζάκι μπορείς να τα αποδώσεις όπου σου αρέσει.!

(το μόνο ψεύτικο στην εικόνα είναι το "φλιτ".

το όπλο είναι αληθινό! είναι η φωτό απο τα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπολου.)

εμείς απλώς … περιμένουμε.

Τι ακριβώς;
Μόνο το τέλος τους, γιατί το δικό μας δε θα επιτρέψουμε να το φτιάξουν αυτοί! (και δεν εννοώ μόνο τα δύο παλικαρόπουλα).

Ο αντιπρόεδρος Θόδωρος δήλωσε σε ισπανική εφημερίδα ότι αν επιστρέψουμε στη δραχμή, θα πολιορκηθούν οι τράπεζες και αναγκαστικά θα βγουν τα τανκς στους δρόμους για να τις προστατεύσουν. Ενώ τώρα η δουλειά μπορεί να γίνει "ειρηνικά": "Σφάζουμε" 1-1,5 εκ. εργαζόμενους και μικροεπιχειρηματίες και παραμένουμε αναίμακτα στο ευρώ! Τι πίστη στις ανθρώπινες αξίες, Θεέ μου!
(απο το FB του Σούλτα)

Μήπως οι αγανακτισμένοι πρέπει να αγανακτίσουμε λίγο παραπάνω? Τόσες μέρες μπας και τους αφήσαμε να πιστεύουν ότι .. πονάμε αλλά μας αρέσει?

Καλημέρα, καλημέρα
πώς το λένε… παρε μου τα μέτρα … πήρες τα … μέτρα μου ή
πάρτα τα μέτρα μου …
ε, ακριβώς έτσι πρέπει να απαντήσουμε και όχι μόνο σ’ αυτό το χάλι που σα χαλί μοιραράκιον θέλουν να μας τυλίξουν!

όπως ακριβώς στη 17 νοέμβρη "πέφταμε" συνεχώς και αδιαλείπτως από τα σύννεφα, έτσι τώρα και με τα ποδοσφαιρικά άρχισαν οι πτώσεις από τις νεφέλες της αφέλειας. Όλοι οι αθώοι τάχα μου … δεν πήραν χαμπάρι τόσα χρόνια εναν … θε’ μου σχώρα με!!!
Μήπως η ΕΥΠ μπορεί να βρει και τους φοροφυγάδες, μπας και γλυτώσουμε από τη βενιζελολαίλαπα?

Τελειώσε  σήμερα η εκπομπή Πρωινό mou, μια σεζόν πολύ ενδιαφέρουσα – μάθημα! Ισοζύγιον θετικόν!!! 

Κάθε τέλος είναι και μια καινούρια αρχή. Καθε αρχή και δύσκολη. Κάθε λιμάνι και καημός. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Κάθε εμπόδιο για καλό. Κάθε πράμα στον καιρό του. Κάθε που χαράζει …
ουφ δε θυμάμαι άλλες παροιμίες με … κάθε!

Οι αγανακτισμενοι με τον εαυτό τους πάνε πλατεία, ψυχαναλυτή, εξομολογητή και …πλατεία. Μην ξεχνάμε ότι καποιοι κι από εμάς, τους "απλούς πολίτες", το μέσο τηλεθεατή, το κοινό  είμαστε μέρος του  προβλήματος με τις παραλείψεις ή και με τις πράξεις μας.
Έτσι; η πλατεία δεν είναι κολημβήθρα του σιλωάμ!!!
Φιλιάααααααα
Καλό σου-κου ουουουου

Καλημέρα, (λέμε τώρα)! Καλημέρα και όλα να πάνε καλά.
Κοίτα, το σκέφτηκα από πολλές πλευρές και κατέληξα ότι μόνο αν δω ψυχαναλυτικά την κατασταση που ζούμε μπορώ να δώσω λογικοφανείς εξηγήσεις. Μόνο με το παρακάτω σκεπτικό μπορώ να αντιμετωπίσω τη χλαπάτσα που μας σερβίρουν ως "ζώη"
Μουσική πρώτα παρακαλώ για να χαλαρώσουμε!

Ο ΓΑΠ στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή του: όλα αυτά που κάνω εδώ και κάμποσο καιρό, είναι ένα κρύο πιάτο. Είναι η εκδίκηση που πρέπει να πάρω από τον μπαμπά μου. Τιμωρώ την πατρίδα του μπαμπά γιατί ο μπαμπάς εξευτέλισε τόσο τη μαμά κι εγώ μόνο έτσι μπορώ να νιώσω καλύτερα και να χαρώ επιτέλους την αγάπη της μαμάς. Είναι και αμερικανίδα η μαμά….
Ψ: μη σταματάτε, πείτε ό,τι σας έρχεται στο μυαλό
ΓΑΠ: αυτό… εκδικούμαι τη συμπεριφορά του μπαμπά μου απέναντι στη μαμά μου!

Εξακολουθώ να είμαι θυμωμένος όσο θυμάμαι το σιδηρούν παραπέτασμα που διχοτόμησε για κάποιες ώρες την Αθήνα μας.
Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά τα βολευτάκια που παραιτήθηκαν τάχα μου γεμάτα αγανάκτηση και δεν αφήνουν το θυμό μου να ξεθυμάνει.
Τώρα η συνείδησή τους έγκωσε; Θα μου πεις: μπορεί τώρα να έγκωσε η συνείδησή τους! θα σου πω: είσαι καλός … ανθρωπος!
Επειδή ουδείς κατοικούσε μέχρι χθες στον Αρη, κι επειδή θυμόμαστε … άντε! Αντε να πάτε όλοι σπίτια σας, μπας και ξεστραβωθούμε κι εμείς και ψηφίσουμε κάναν άνθρωπο κι όχι άλλα δοκιμασμένα βολεμένα! ΜΠΛΙΑΑΑΑΑΑΑΞ

 Ανασχηματισμός: ο Τσακ Νόρις τι  λέει γι’ αυτό;
Και μετά τον Ανασχηματισμό τι;
Πόσα "τίποτα" θα παίξουν πάλι στην πλάτη μας και στις πλάτες των παιδιών μας;
Και τι, θα γίνουμε μηδενιστές; όχι μωρέ! Μέλλον υπάρχει … απλώς κάποιοι φροντίζουν να το κρατούν μακριά. Κι εμείς τους αφήνουμε.

Κι όπως λέει κι ο φίλος Σπύρος, το καλοκαίρι έφταιγε για όλα! Τώρα που γαμήθηκε κι αυτό, κι έγινε τροπικό, βροχερο, λασπερό και βλαμένο, όλα θα σιάξουν!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες και οι άλλοι!

Θύμωσα πολύ όταν είδα ότι έστησαν "τείχο" από πλέξιγκλας και σίδερο και διχοτόμησαν την Αθήνα.
Φοβήθηκαν λέει, μην και δεν μπουν στη βουλή. Και δεν δουλεψουν. Ή μήπως το έκαναν για να μπορούν οι δικοί τους άνθρωποι, με τις κουκούλες και τα τσιμπράγκαλα να ξέρουν τα … όρια …
Ένιωσα και οργή και ντροπή.
Γι’ αυτό και "θυμησα" στην υπουργάρα Παπουτσή, που έβαλε το μαχαίρι στο κοκκαλο για το ναυάγιο του Σάμινα, ότι αν ξώμεινε από σίδερα να πεταχτεί μέχρι Πολυτεχνείο. Εχει εκεί την πόρτα την σκουριασμένη, την τσαλακωμένη από το τανκ, αλλά καταρρακωμένη από τα "παιδιά" του πολυτεχνείου που ασελγούν εδώ και χρόνια στην αισθητική μου, αλλά και στο μέλλον της ελλάδας.

Φτου σας!

Μη φοβάστε οι "φοβισμένοι". Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από βρισιές και αυγά. Μην μπερδεύετε την ανυπαρξία σας με τη δημοκρατία.

Σήμερα στο σύνταγμα αρχίσατε να ρίχνετε δακρυγόνα για να σπάσετε τον τσαμπουκά. Και να δώσετε "χωρο" στα δικά σας παιδιά να μπουν μέσα και να αμαυρώσουν ό,τι εδώ και τόσες μέρες σας ενοχλούσε: τον απλό κόσμο που σας βρίζει για τις πράξεις και τις παραλείψεις σας!

Είχα χρόνια να νιώσω δακρυγόνα να μου καινε τα μάτια, το λαιμό και για πρώτη φορά το δέρμα! Ευχαριστώ που μου τα θυμήσατε.

κι όπως έλεγε κι η γιαγιά μου: το φόβο μας νά’χετε!!!

Καλημέρα, πώς πάει?
Σκέφοτμαι πολύ τον τελευταίο καιρό.
Ας πρόσεχες (θα μου πεις)
Και τι έγινε (θα πει κάποιος άλλος);

Σκέφτομαι και ανακατεύομαι. Μ’ αυτά που συμβαίνουν, μ’ αυτά που  ακούω, με όσα κρυφίως λέγονται αλλά επειδή δεν είμαι από τον Αρη κάτι καταλαβαίνω …
Αντέχω όμως! Όπως κι εσύ.

Σκέφτομαι να αντιδράσω στα νέα μέτρα που θα πάρουν επειδή απέτυχαν τα προηγούμενα νέα μέτρα που πήραν.
Στις πόσες αποτυχίες ένας υπουργός πάει σπίτι του? Και pac-man να έπαιζε κάποια στιγμή το παιχνίδι το ίδιο σε πετάει έξω.
Εμείς; Εμείς τους τρομάξαμε στις πλατείες, αλλά φαίνεται πως μας συνηθισαν!
Μήπως πρέπει να τους ξαφνιάσουμε?

Μην αφήνετε τα ΤΙΠΟΤΑ να σας κάνουν … κάτι. Αφήστε τα τίποτα στην ανυπαρξία τους και οπλιστείτε με αγάπη και με εσωτερική δύναμη. Τα τίποτα πάντα θα υπάρχουν αλλά ως  … τίποτα. Μην τα κάνετε "κατι" ασχολούμενοι μαζί …των!

 το καλοκαίρι και τα μπάνια του λαού, υμνήθηκαν τόσο μα τόσο πολύ από τον μπαμπά του πρωθυπουργού μας … Τα μπάνια ναι, ο  λαός όμως γαμήθηκε τόσο μα τόσο από τους διάφορους σφουγγοκωλάριους του μπαμπά, τον μπαμπά τον ίδιο, τον πρωθυπουργό και όλο το σινάφι τους.
Να, αυτά θυμάμαι, τις δηλώσεις και τα πλάνα της εποχής και ανακατεύομαι!
και μπλέξανε τα τίποτα της πολιτικής, με τα τίποτα της λιγουριασμένης δημοσιότητας και έγινε αυτό που ζούμε σήμερα.
Μπλιαααααααααααααααααξ, λέει η Μαρίνα και ο Αντώνης μου όταν κάτι δεν τους αρέσει καθόλου. Και αντιστέκονται.
Εμείς?

Καλό σου-κου, κι είθε το άγιο πνεύμα που γιορτάζει τη δευτέρα να μας φωτίσει, αλλά να μη μας θαμπώσει κιόλας. Ας σκεφτούμε και πέντε πράματα μονάχοι μας!

Οι αλυσίδες μπορουν να μας κρατάνε δεμένους. Μπορεί όμως να "κρατάνε" και μια παιδική κούνια. Απ’ αυτές που αν τις δοκίμασεις ,τώρα εσύ που έχεις … μεγαλώσει θα νιώσεις πάλι παιδί και άρα πιο ελεύθερος.

Οι αλυσίδες κρατάνε την κούνια και δίνουν ασφάλεια στο παιδί που θα ανέβει απάνω τους, να μην σπάσει το κεφάλι του!

Είναι ολόιδιες με αυτές που δένουν τα όνειρα του ενήλικα και δεν τον αφήνουν να ξεφύγει.

Υπάρχουν αλυσίδες που αλίμονο αν τις σπάσεις.
Υπάρχουν όμως κι άλλες … που δεν πειράζει, κι ουτε θα πειράξει κανέναν, αν τις σπάσεις.