Giannis Kafatos

λυπάμαι που δεν ξέρω τον φωτογράφο -αν τον ξέρει κάποιος να με ενημερώσει για να το σημειώσω!!!

Μάλλον είναι το κλάμα τότε που έπεσαν δακρυγόνα στο λιμάνι -τότε που ήταν αντιεξουσιαστής αρχηγός της αντιπολίτευσης. Δηλαδή πάλι δεν είναι αληθινό αυτό το κλάμα. Όπως το κλάμα που ρίχνουν φανερά ή κρυφά τόσοι και τόσοι που έπεσαν στα νύχια του! Δεν ήταν μόνος του υπεύθυνος είχε κι αλλους δίπλα του, κι απέναντί του. Εύχομαι, και όταν έρθει η ώρα θα κάνω ό,τι μπορώ να σας το θυμίζω, να μην ξεχάσουμε ούτε έναν /μία τους!!!

Οι άντρες κλαίνε κρυφά από τα παιδιά τους και τη γυναίκα τους επειδή είναι στεγνοί γιατί οδηγήθηκαν στην ανεργία, όχι γιατι δεν ήταν ικανοί, αλλά επειδή ο γιος του μπαμπά του ήταν ανικάνος -μαζί με το συφερτό του.

Οι γυναίκες κλαίνε κρυφά γιατί δεν θέλουν να δείξουν ότι είναι αδύναμες μπροστά στην αγχόνη της άδειας τσέπης που τους οδήγησε ο αντιεξουσιαστής πρωθυπουργός, οι υπουργοί του και οι σύμβουλοί του.

Τα παιδιά κλαίνε φανερά γιατί έτσι κάνουν τα παιδιά.

Στο πρόσωπό του σιχαίνομαι τόσο πολύ όλο αυτό το σύστημα που χρόνια τώρα σκίζει τις σάρκες μας, τρέφεται απ’ αυτές, χωρίς ντροπή. Υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα που "προσωποποιούν" την απόλυτη ξεφτίλα.
Αυτά τα πρόσωπα υπάρχει ένας τρόπος να τα ξεχάσουμε. Να μην τα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές, γιατί πού θα πάει κάποια στιγμή θα μας αφήσουν να κάνουμε εκλογές!

Α, και είναι σαφές ότι όλα αυτά τα τυπάρια έχουν βολέψει τα παιδιά τους, τους γκόμενους, τις γκόμενες και πολλούς άλλους.

Οι υπόλοιποι πάντως, που δουλεύουμε και ζούμε από τα χέρια και το μυαλό μας είμαστε περισσότεροι! Καιρός να το καταλάβουμε!

                           Πήγα να πάρω τα παδιά από το σχολειό χωρίς πρωθυπουργό, επέστρεψα κι ακόμη δεν έχουμε πρωθυπουργό. Ο Σαμαράς λέει μαλώνει με τα "μωρε παιδιά καημένα" της Συγγρού γιατί τελικώς δε συμφωνούν όλοι στη γαμημένη συναινεση που θα μας "σώσει".
Μη σώσουνε να μας σώσουνε όλοι!
Σε λίγο θα πάω τα παιδιά στο κολυμβητήριο – εκεί να δεις διαπραγματεύσεις κυριε Ολι Ρεν μου, και δεν ξέρω αν μεταξύ κρόουλ, "καντε μπουρμπουλήθρες"και τ’ανάσκελο θα έχει πράιμ η χώρα. Γενικώς είμαστε σε μια σύγχηση.

΄Ετσι μού ‘ρθε στο μυαλό  ο "Γερο-δήμος" και ο καθηγητής μου ο κύριος Ρήγας, ένας εμπνευσμένος φιλόλογος που κατάφερε να μάθει αρχαία ακόμη και τους "πεμπτοδεσμίτες" της Κοψαχείλας του 86-87. Δε θυμάμαι γιατί τώρα πια, αλλά συχνά πυκνά "έφερνε το Γερο-δήμο" στην κουβέντα. Τώρα για γραμματική ήταν, για συντακτικό θα σε γελάσω! Ζητούμενο πάντα είναι η ελπίδα που της κάνουνε "σκουίζ" και τους αφήνουμε! Γι’αυτό σου λέω άλλο ψεύτικο, άλλο κλέφτικο!

Σε καλό μου σήμερα, όλο κάτι τέτοια πάω και θυμάμαι!

"Ο Δήμος και το καριοφύλι του" (κλέφτικο δημοτικο)

Εγέρασα, μωρέ παιδιά. Πενήντα χρόνους κλέφτης
τον ύπνο δεν εχόρτασα, και τωρ, αποσταμένος
θέλω να πάω να κοιμηθώ. Εστέρεψ’ η καρδιά μου.
Βρύση το αίμα το ‘χυσα, σταλαματιά δε μένει.
Θέλω να πάω να κοιμηθώ. Κόψτε κλαρί απ’ το λόγγο
να ‘ναι χλωρό και δροσερό, να ‘ναι ανθούς γεμάτο,
και στρώσε το κρεβάτι μου και βάλτε με να πέσω.

Ποιος ξέρει απ’ το μνήμα μου τι δένδρο θα φυτρώσει!
Κι αν ξεφυτρώσει πλάτανος, στον ίσκιο του από κάτω
θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τ’ άρματα να κρεμάνε.
Να τραγουδούν τα νιάτα μου και την παλικαριά μου.

Κι αν κυπαρίσσι όμορφο και μαυροφορεμένο,
θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τα μήλα να μου παίρνουν,
να πλέουν τις λαβωματιές, το Δήμο να σχωράνε.

Έφαγ’ η φλόγα τ’ άρματα, οι χρόνοι την ανδριά μου.
Ήρθε κι εμένα η ώρα μου. Παιδιά μου, μη με κλάψτε.
Τ’ ανδρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη.
Σταθήτ’ εδώ τριγύρω μου, σταθήτ’ εδώ σιμά μου,
τα μάτια να μου κλείσετε, να πάρτε την ευχή μου.

Κι έν’ από σας το νιώτερο ας ανεβεί τη ράχη,
Ας πάρει το τουφέκι μου, τ’ άξιο μου καριοφύλι.
Κι ας μου το ρίξει τρεις φορές και τρεις φορές ας σκούξει.

"Ο Γέρο Δήμος πέθανε, ο Γέρο Δήμος πάει".
Θ’ αναστενάξ’ η λαγκαδιά, θα να βογγύξει ο βράχος
θα βαργομήσουν τα στοιχειά, οι βρύσες θα θολώσουν
και τ’ αγεράκι του βουνού, όπου περνά δροσάτο,
θα ξεψυχήσει θα σβηστεί θα ρίξει τα φτερά του,
για να μη πάρει τη βοή άθελα και τη φέρει
και τήνε μάθει ο Όλυμπος και την ακούσει ο Πίνδος
και λιώσουνε τα χιόνια τους και ξεραθούν οι λόγγοι.

Τρέχα, παιδί μου, γλήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη
και ρίξε το τουφέκι μου. Στον ύπνο μου επάνω
θέλω για ύστερη φορά ν’ ακούσω τη βοή του.
Έτρεξε το κλεφτόπουλο σαν νά ‘τανε ζαρκάδι,
ψηλά στη ράχη του βουνού και τρεις φορές φωνάζει
"Ο Γέρο Δήμος πέθανε, ο Γέρο Δήμος πάει".
Κι εκεί που αντιβοούσανε οι βράχοι, τα λαγκάδια
ρίχνει την πρώτη τουφεκιά, κι έπειτα δευτερώνει.
Στην τρίτη και την ύστερη, τ’ άξο το καριοφύλι
βροντά, μουγκρίζει σαν θεριό, τα σωθικά του ανοίγει,
φεύγει απ’ τα χέρια, σέρνεται στο χώμα λαβωμένο,
πέφτει απ’ του βράχου το γκρεμό, χάνεται, πάει, πάει.

Άκουσ’ ο Δήμος τη βοή μες στο βαθύ τον ύπνο,
τ’ αχνό του χείλι εγέλασε, εσταύρωσε τα χέρια…
Ο Γέρο Δήμος πέθανε, ο Γέρο Δήμος πάει.

Τ’ ανδρειωμένου η ψυχή του φοβερού του Κλέφτη
με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ’ απαντιέται
αδερφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβήωνται, πάνε.

Tweet

βλέποντας και πάλι τη χίπικης αισθητικής φωτογράφιση των συγκατοίκων στο πανεπιστημίο και τώρα και στην πλάτη μας, και στην πλάτη των παιδιών μου κλπ, πολιτικών οι αναφορές μου αμέσως με οδήγησαν στη δισκοθήκη μου.

Οι Νοστράδαμος ήταν από τα πρωτοπόρα γκρουπάκια της ελλαδίτσας που όπως και τόσοι άλλοι έλληνες καλλιτέχνες είχαν την ατυχία να παραμείνουν στην Ελλαδίτσα. Εγώ τους αγαπώ. Τους άκουγαν οι γονείς μου και μου τους έμαθαν.
Μετά γνώρισα και τη Δέσποινα Γλέζου, πριν από χρόνια σε ένα στούντιο της Μιχαήλ Βόδα, με τον Ηλία Ασλάνογλου και τους τότε Magic de spell. Πολλοί φίλοι εκείνο το βράδυ. Τι ευτυχία! με τους περισσότερους είμαστε ακόμη σε επαφή, όχι τόσο συχνή αλλά τόσο ουσιαστική!

Τέλος πάντων, ο κανιβαλισμός της ωμής πραγματικότητας μπορεί -για λίγο ακόμη – να με βοηθήσει να διατηρώ την ψυχραιμία μου. Μπορεί και όχι!

Κανιμπαλοιπόν για το νέο "ντουέτο" που φωτογραφίζεται μεταμφιεσμένο σε κουαρτέτο. Ο τίτλος αποδίδεται καλύτερα στα γκρίκλις γιατί είναι και τα δύο τα παιδιά, γόνοι καλών οικογενειών που τους έμαθαν να είναι ευγενείς στο τραπέζι, αλλά αυτοί μας τρώνε στα όρθια, όπως τα …χατντογκζ, που χλαπάκιαζαν ως φοιητηταριά!

Το δικό τους Live θες δε θες ΔΕΝ μπορείς να το χάσεις. Αυτοί βαράνε τα νταούλια και μεις έκοντες-άκοντες χοροπηδάμε. Το δράμα της πατρίδος … είναι ότι αυτοί νομίζουν ότι χοροπηδάμε από τη χαρά μας, ενώ εμείς χοροπηδάμε γιατί καιγόμαστε!!!
Φτου…

Tweet