καλημέρα, ναι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε. Δεν είναι όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου παρτάκηδες, αλήτες, πρεζάκια, καρεκλοκένταυροι, υπεύθυνοι για το χάος, την αισθητική της αρπαχτής, της ρεμούλας και της εμετικής συμπεριφοράς "ήμουν κι εγώ εκεί και άρα μου χρωστάτε όλοι κουφάλες μη σας…"
Ναι προφανώς δεν ήταν όλοι έτσι. Ήταν όμως αρκετοί, και σίγουρα πάρα πολλοί απ' αυτούς που αποφάσισαν να διεκδικήσουν όσα η χούντα τους "στέρησε".
Και ακόμη πιο προφανώς κάποιοι απ'αυτούς τα κατάφεραν και τώρα πιο χούντα από τη χούντα που πολέμησαν κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να μιλούν εκείνοι μόνο και κανείς άλλος να μη μπορεί να αρθρώσει κουβέντα, λέξη, κιχ!
Όλους αυτούς τους κάποιους από εκείνη την καταραμένη γενιά τους φτύνω και κακώς που δεν το έχω κάνει κατάμουτρα.
Πιστέψτε με με κάποιους απ' αυτούς έχω βρεθεί τετ-α-τετ. Και πάντα το σκέφτομαι. Αλλά ποτέ δεν το έκανα.
Πάντα έλεγα, γαμώ την ανάγκη μου, αν είχα ένα μύριο ευρώ στην μπάντα θα το έκανα. Κάτι που θα μάθουμε αν ισχύει μόνο μόλις αποκτήσω την καβάντζα του ενός εκατομμυρίου ευρώ!
Είναι πολύ ενοχλητικό αυτό που μας συμβαίνει. Φταίμε κι εμείς, όμως …μας το κάνουν. Μας κάνουν να είμαστε μονίμως οργισμένοι. Πιεσμένοι που δεν ξέρουμε πού και πώς να ξεσπάσουμε. Πολλές φορές την πληρώνουν οι αθώοι. Ε, για σκέψου! Δεν σου έχει τύχει?
>
Πόσο καιρό έχεις να βρεις στο γραμματοκιβώτιο σου γράμμα ή κάρτα ή τέλος πάντων κάτι που δεν είναι λογαριασμός, τραπεζική ενημέρωση και φυλλάδια από ντελιβεράδικα?
Πόσο?
Εγώ πολύ! Ευτυχώς τα Χριστούγεννα έχω το φίλο μου το Γιώργο που ζει στο εξωτερικό και παρά το γεγονός ότι ήταν από τους πρώτους hi-tech συμμαθητές του αρέσει πολύ να στέλνει ευχετήριες κάρτες που συνήθως σκαρώνει μόνος του.
Η μόνη διέξοδος είναι η λογική. Αλλά πώς να εξηγήσεις λογικά όλα τα παράλογα που συμβαίνουν και κοντεύουν να γίνουν καθεστώς;
Στην κατάσταση που είμαστε επικίνδυνοι δεν είναι οι γραφικοί τρίτεκνοι ή τα μπουμπούκια που άνθισαν ελέω της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας. Επικίνδυνοι είναι οι "σοβαροί" οι ιδεολόγοι. Κι αν η υπουργός παιδείας δεν τολμά να πει ότι φοβήθηκε τα γιαούρτια και γι'αυτό δεν πήγε στο πολυτεχνείο (προσωπικά ποτέ δε θεώρησα ότι οι πολιτικοί με τα στέφανα έδωσαν μεγαλύτερη αίγλη στις ιδέες που γεννήθηκαν εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη), δε σημαίνει ότι την πιστέψαμε κιόλας.
Βεβαίως κι αυτό είναι ένα από τα …ζητήματα μας. Η σιωπή. Δεν απαντάμε. Ίσως κουραστήκαμε να φωνάζουμε και κανείς δεν ακούει. Ίσως. Αλλά η σιωπή δεν είναι πλέον … option. Και σίγουρα δε σημαίνει αποδοχή.
(το παραπάνω τραγούδι -ύμνος είναι ό,τι πιο κοντίνο στο "μνι μας καίγεται" που μου ήρθε στο μυαλό)
Και μόνο το γεγονός ότι ενώ είμαστε εδώ που είμαστε ο κύριος Γεωργιάδης υποδυόμενος τον εθνικό μας γλωσσοσώστη … άλλαξε τις ταμπέλες το υπουργείου του βάζοντας άλλες με πολυτονικό σύστημα, δείχνει τόσο αναγλυφα ότι είμαστε (το άθελα μας είναι κάτι που χωρά πολύ κουβέντα) κομπάρσοι σ΄ αυτό που η γιαγιά μου ελεγε: Χέσε θέατρο και κατούρα Παράσταση
Καλή πατρίδα, καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
