Giannis Kafatos

τόσο καιρό τραβηγμένο, αλλά τελικά τώρα αξιώθηκα, κολλαριστός να το ανεβάσω!
Καλή άνοιξη people!!!

χωρίς άλλα σχόλια. είναι μια σκέψη. Γιατί να μη τη μοιραστούμε;

υστερο-Τ-σερτον: το σκουτί είχε φτιαχτεί πριν την πρωταπριλιά και πριν το ατυχημα μου. Είναι τελικά τόσο επίκαιρο.
Καλό μήνα

Καλημέρα, καλημέρα.
Εκεί που όλα είναι μια χαρά – λέμε στην καθημερινόητα ρε παιδι μου – κατεβαίνεις μια σκάλα, που την έχεις ξανακατέβει πολλές φορές. Την κατεβαίνεις ούτε γρήγορα ουτε αργά. Κυκλική μεταλλική, αυτές τις τύπου "υπηρεσίας".
Και ξαφνικά … ακούς ένα μπαμ/κρακ και σωριάζεσαι στο έδαφος. Πολύς πόνος, οι συναδελφοι που τρέχουν να βοηθήσουν φαίνονται διπλάσιοι … (και όχι επειδή "ήπιαμε τα διπλά κυριε χωροφύλαξ – τη θυμάσαι τη διαφήμιση) και τελικά βρίσκεσαι στο κρεβάτι με το κολάρο σου.
Είδες τι σου είναι η στιγμή;

Το χτύπημα στο κεφάλι είναι μεγάλη μαλακία, γιατί είναι επικίνδυνο και γιατί δεν μπορείς ούτε να διαβάσεις, ούτε να δεις πολύ τηλεόραση, ούτε να κομπιουτεριστείς …Δε λέει με τίποτα. Να το προσέχετε!
Καλό σου-κου σας εύχομαι και περαστικά μου!

ακούω τις δηλώσεις εσχάτως, αυτών που είναι επιφορτισμένοι με το να μαζεύουν τους φόρους. Η ανικανόητα κρατάει χρόνια. Δε ΄πα να έχει βρει η επιστήμη τα βιάγκρα τα σιάλις και τα ρέστα … Εδώ, στην ελλαντα μας η ανικανότις των ειδικών δεν "σηκώνεται" με τίποτα. Αποτέλεσμα να μη μαζεύονται οι φόροι, και οι μόνοι που είναι διαθέσιμοι να γεμίσουν να τα ταμεία είμαστε εσύ κι εγώ, κι ο πατέρας μου κι ο δικός σου και γενικώς αυτοί που δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Και δε φτάνει που μας τ’ αρπάζουν αφού είναι ανικανότατα ανίκανοι να μαζέψουν το μπερντέ από εκεί που πρέπει και περισεύει σε τελική ανάλυση … μας τη λένε κι από πάνω.  Έτσι κι εγώ από σκουτοποιός μεταμορφώνομαι σε θυμοφιλόσοφο. (σιγά μην κοκκινίσω, έδω άλλοι το παίζουν υπουργοί και δεν ντρέπονται)

έχω την τύχη να έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Απ’ αυτά, πιστέψτε με, έχω κρατήσει κάποια πράγματα: εικόνες, μια γενική αίσθηση. Όμως από τα βιβλία του Ιάκωβου Καμπανέλη και ειδικά από το Μαουτχάουζεν υπάρχουν σελίδες που θυμάμαι κάθε τους λέξη. Μαζί φυσικά με τις εικόνες αλλά και τις μυρωδιές.
Και τι να πω για τη "Στέλλα" και τον "Δράκο" και το "Μεγάλο μας Τσίρκο"
Πολλά χρόνια έλεγα να τον γνωρίσω, να βρω μια αφορμή για μια συνέντευξη, κάτι που θα με έφερνε απέναντί του. Το αμέλησα. Νομίζουμε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αθάνατοι, άφθαρτοι πιο σωστά να το πω.
Με λυπάμαι που δεν πρόλαβα να τον ακούσω να μου διαβάζει κάποιες σελίδες από τα βιβλία του. Όταν το αποφάσισα εγώ, και παρά τις προσπάθειες και των παιδιών στον Κέδρο, ήταν πλέον πολύ κουρασμένος. Είμαι άτυχος.

Είμαστε όλοι όμως, όσοι δηλαδή έχουν διαβάσει τα έργα του ή έχουν δει παραστάσεις έργων του, τυχεροί.

Ευχαριστούμε για τις ιδέες που μπόλιασες το μυαλό μας. Ανέβα τώρα τη δική σου σκάλα. Άσε τα δάκρυα για ‘μας. Εμάς που δεν εκτιμάμε τίποτα και γινόμαστε μπίλια στο ατέρμονο ρουλεμάν της καθημερινότητας. (Τι γελοία δικαιολογία!!!)

Ευχαριστούμε, ευχαριστώ.

αλλά διδακτικαμάντ θα σου πω τη συμβουλή μου: Μην κολάς!!!
Οι κολλημένοι είναι … κολλητικοί

Ζήτησα ένα δάνειο τις προάλλες και πήρα τα  … θέ μου ‘σχώρα με σαρακοστιανές μέρες!
Διάβασα για το νέο δεκανίκι της κυβέρνησης στις εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσες τράπεζες
και, τώρα, που είναι Κυριακή βράδυ βλέπω Dancing with the stars στον ΑΝΤ1

ε, όπως βλέπεις ήταν απολύτως φυσιολογικό να φτιάξω το κάτωθι t-shirt.
Kaλοφόρετο!!!

καλημέρα, θα μου πεις γιατί με τέτοιο πεσιμιστικό τίτλο;
Θα σου πω: κι ευχαριστημένος να είσαι. Θα μπορούσα να αρχίσω τα μπινελίκια προς πολλούς κι από πολύ νωρίς. Δεν το κάνω σεβόμενος τα παδιά μου που είναι πολύ χαρούμενα που έμαθαν το ποιηματάκι τους κι έκαναν γιορτή στο σχολειό. Μόνο αυτά σέβομαι. Κανένα γαμημένο παρελθόν και κανέναν από όλους αυτούς που γαμάνε το παρόν και το μέλλον των παιδιών μου. Κανέναν.

όπως κατάλαβες είμαι πολύ πολύ θυμωμένος. Πάλι. Και τι κάνω περί τουτου; Φοβάμαι μη με πει ο πώς τον λέν’ ότι ειμαι αντιδραστικός και δεν …
Δεν ξέρω. Ξέρω ότι επειδή δεν είμαι τράπεζα να με στηρίζουν κάθε τόσο τουναντίον με σκίζουν, ως πολίτη εννοώ, μην πάει ο νους στο στο κακό … κάθε τόσο με εθνική μεγαλοπρέπεια !!!

Τι να σου πω  τωρα … μπαίνει η άνοιξη. Ανθίζουν οι νερατζιές στα πεζοδρόμια και η μυρωδιά τους με τρελαίνει … με ξεσηκώνει!!! Ki εκεί που λες για την ανοιξη και τα αρώματα θυμάσαι τον Κακλ-ΑΜΑΝ-η που τσεκουρωσε τις νερατζιές στο Κολωνάκι για να βάζει κάτι αυστραλιανά δέντρα, λες κι έχουμε κοάλα να βγαίνουν στη Σκουφά για μεζεδάκι! Πώς να ηρεμήσω γιατρέ μου … Κιχ δε βγάζει ο γιατρός, οπότε συνεχίζω μονάχος …

Πότε θα τους πετάξουμε στη θάλασσα, και θα κάνουμε "ριστάρτ"
Τι εννοείς … τι εννοώ;
Μόνος μου πνίγομαι γιατρέ μου;
(πάλι δεν απαντά)

<

Πριν από μερικά χρόνια είχα ασχοληθεί με το κομμάτι των προσφορών των εφημερίδων προς τους αναγνώστες τους. Η εμπειρία μου και το καλό μου όνομα στην πιάτσα με έφεραν δίπλα σε έναν εκδότη που διέθετε διάθεση να αγοράσει και να προσφέρει στους αναγνώστες του τα πάντα. Αυτό το ήξερα εγώ, αλλά όχι – από την αρχή τουλάχιστον – ο εκάστοτε συνομιλητής μου. Ο συνομιλητής λοιπόν αυτός, εκπροσωπούσε, στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει να κουβεντιάσουμε, τραγουδιστές. Έλληνες και ξένους.

Αυτό που με κάνει να ανοίγω αυτή την κουβέντα είναι ότι ακόμη κι εκείνη την εποχή, που κάποιος ήταν διατεθειμένος να χρυσώσει κάποιον καλλιτέχνη, ειδικά αυτούς που ποτέ δεν είχαν μπει στο παιχνίδι των προσφορών, πολλές φορές έβρισκε τόσο κλειστές πόρτες… Μιλάμε για ερμητικά κλειστές πόρτες που δεν άφηναν περιθώρια για κουβέντα ακόμη και στα πιο υψηλά κλιμάκια. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τα «όχι» ήταν κάθετα, αν και πάντα πολύ ευγενικά ακόμη και στις συζητήσεις… top of the tops. Και, νομίζω, ότι με καταλαβαίνετε