Giannis Kafatos

Η Ντέμπορα (Αξιώτη Καρύδη) παρέδωσε την κομματική της ταυτότητα και παραιτήθηκε από δημοτική σύμβουλος Αθηναίων (με τον Νικήτα Κακλαμάνη) και ο ΟΝΝΕΔίτης αδερφός της και οι ΝεοΔημοκράτες γονείς της την έδιωξαν από το σπίτι. Όπως περιέγραψε στο ΘΕΜΑ, στέγασε την περιθωριακή της συμπεριφορά σε "καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία …" στην φιλόξενη  – τελικώς – Πλατεία Εξαρχείων.

Ο φίλος μου ο Τσιρτσώνης, που είχε γενέθλια προχθές μας έλεγε ότι δεν υπάρχει καμία κρίση στην οικονομία και δεν τον ενοχλεί καθόλου που κλείνουν κάποια από τα 15 μικρομάγαζα με ρούχα σε ένα κολώστενο του κερατά στη Νέα Σμύρνη, αφού κακώς είχαν ανοίξει και προφανώς αυτοί που τα άνοιξαν, δεν κάνουν γι’ αυτή τη δουλειά.

Η φιλενάδα μου η Σταμπουλή, που ήταν δημοσιογράφος και τα τελευταία χρόνια είναι εμπόρισσα με δύο βιβλιοπωλεία στη Σίφνο μου διεκτραγωδούσε τις περιπέτειες της για να βρει υπάλληλο με 6μηνη σύμβαση με ΙΚΑ σπίτι κλπ και τελικά δε βρήκε. Καί πώς την έβρισε μια κυρία που έψαχνε δουλειά και είχε την αγγελία "ΖΗΤΩ ΕΡΓΑΣΙΑ" επί δίμηνο και όταν η Σταμπουλή την πήρε τηλέφωνο, η κυρία την έβρισε γιατι τόλμησε να την ενοχλήσει.

Επίσης η  Σταμπούλω με ‘‘καταράστηκε‘‘ να κάνω τα ψώνια μου από σούπερ μάρκετ στη Σίφνο.‘‘ Εκεί να δεις ακρίβεια, πουλάκι μου. Εγώ όταν έρχομαι Αθήνα και πάω σούπερ μάρκετ είμαι κεφάτη (που λέγε κι η παλιά διαφήμιση) γιατί νομίζω ότι έπεσα σε περιοδο εκπτώσεων! Να δεις πώς πληρώνεις τρίευρω για ένα λίτρο γάλα αλλά με φόντο το απέραντο γαλάζο … να σού ’ρθει η οστεοπόρωση‘‘!!!

Ο Καλιαμπέτσος, άλλος φίλος κι αυτός, μου είπε ότι ψάχνει βοηθό για ελεύθερη διαφήμιση με αυτοκίνητο, κινητό, 800 ευρά μισθό και 10% επί των πωλήσεων και δεν βρίσκει εδώ και πολύ καιρό και τρέχει μόνος του σαν το άλογο.

Ο Αντώνης, που είναι αλουμινάς κι έχει μια εταιρεία με 19 εργαζόμενους μας έλεγε ένα βράδυ ότι η πιο παλιά του υπάλληλος, λογίστρια, παρατησε τη δουλειά γιατι ο άντρας της που έχει δύο μαγαζία με παπούτσια  στα δυτικά προάστια δεν έβγαινε πια και αναγκάστηκε να απολύσει υπαλλήλους και να βάλει την ίδια σε πόστο για να γλυτώσει μηνιάτικα.

Ο – συνήθως κυνικός – Τσιρτσώνης επεσήμανε ότι στα δεκαοχτώ του πήρε ένα παπάκι κι ήταν πολύ χαρούμενος και περήφανος γι’ αυτό, ενώ σήμερα "για δες τι οδηγούν οι 18ρηδες …"

Η γυναίκα μου σήμερα μου διάβασε μια διαφήμιση για πανάκριβο αυτοκίνητο που έκραζε … αγοράστε το και σε δύο χρόνια σας το ξαναματαγοράζουμε στην ίδια τιμή.

Οι "λούληδες" (για μια σινεφίλ αναφορά στη Μαδαγασκάρη, που αν έχεις παιδιά την ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά) της Γουόλ Στριτ και τις Σοφοκλέους Στριτ κλαίνε όπως κλαίγανε τα κορίτσια της … Φίλωνος Στριτ (η Τρούμπα για τους αμύητους) όταν έφευγε ο Στόλος.

Όλη τη βδομάδα τό ‘χα στο νου μου , και τελικά χθες το ξεκαθάρισα ότι το στεγαστικό μου είναι συνδεδεμένο με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σταθερό για δύο ακόμη χρόνια, μετά … βλέπουμε.

Ψάχνω εδώ και τρεις μήνες ξυλουργό να αναλάβει να μου φτιάξει τη συρόμενη πόρτα στο μπάνιο που έχει ξεχαρβαλωθεί και δεν τα έχω καταφέρει. Τώρα είμαι κάπως κοντά, αλλά σε πολύ κρίσιμη καμπή: δηλαδή ήθρε ένα παιδί, μου έδωσε και προσφορά κι είμαι πάνω απ’ το τηλέφωνο σα 18χρονος που περιμένει την γκόμενα να του πει ότι το βράδυ θα λείπουν οι γονείς της από το σπίτι για να με ειδοποιήσει αν τελικά θα μας αναλάβει. Πρέπει δε να υπάρχει συνωμοσία των κουφωμάτων μπάνιων γιατί και ο φίλος μου ο Σούλτας, και η Ελένη με τον Κώστα έχουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα. Και χαλασμένες πόρτες και … desperately seeking ξυλουργό!!!

Οι τράπεζες άρχισαν να δίνουν πάλι μεγαλύτερα επιτόκια στις καταθέσεις, λέγοντας μας κατάμουτρα ότι τόσα χρόνια (που σχεδόν τά ‘χαν καταργήσει) μας κορόιδευαν. Έρχεται κι η 31η Οκτωβρίου – ημέρα της αποταμίευσης, που γράφαμε πάντα εκθέσεις όταν πηγαίναμε δημοτικό και η καλύτερη βραβευόταν από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που για δώρο έδινε έναν κουμπαρά που στα παιδικά χέρια έμοιαζε με χρηματοκιβώτιο υψίστης ασφαλείας – ποτέ μου δεν μπόρεσα να τον διαρρήξω κι έπρεπε να καταφύγω στη μαμά που είχε το κλειδί για να χτυπήσω ένα σούπερ – για την εποχή του, σήμερα ούτε για τα μπαζα – skateboard που έφερνε αποκλειστικά το Ροζ Πουπέ στον Πειραιά και το ζαχαρωνα αλλά έκανε 9.900 δραχμές όταν τα υπόλοιπα και τότε για τα μπάζα κόστιζαν 1400 έως 1900 δραχμές / Φρίκη σου λέω

 Πάντα ελπίζω ότι θα αλλάξει ο άνεμος και θα έρθει η Μαίρη Πόπινς και όλοι μαζί χαρούμενοι θα τραγουδάμε το