Giannis Kafatos

ενδεχομένως και πρωινή στο ραδιόφωνο, όπως η αυθεντική, κι επειδή η καπατσοσύνη είναι γυναίκα είναι βέβαιο ότι θα έλεγε – κι αν δεν έλεγε θα έλεγχε – και το βραδυνό δελτίο ειδήσεων.

Είδα χθες την αθηναϊκή πρεμιέρα της Εβίτας του σερ Α.Λ.Βέμπερ. Μια άρτια παράσταση με καταπληκτικούς χορευτες και τραγουδιστές, και σούπερ σκηνοθεσία. (Ειδικά η σκηνή με τους καθρέφτες ήταν αριστοτεχνική και σκηνοθετικά και φωτιστικά). Όσο προχωρούσε η υπόθεση κι όσο μεγάλωνε το "εγώ" της Εβίτας, τόσο έβρισκα ότι υπάρχει σατανική σύνδεση με όσα ζούμε σήμερα και πολλά απ΄ όσα πολιτικώς έχουμε ζήσει εδώ και πολλά χρονιά.

Στο διαλειμμα συνάντησα αρκετούς γνωστούς που την ώρα που φιλιόντουσαν σταυρωτά δεν μαχαιρώνονταν για λόγους αβρότητας, είδα μούρες και μουρίτσες και ευτυχώς και μερικούς φίλους μου. Με τους τελευταίους μοιραστήκαμε τις αγωνίες και το μούδιασμα που διατρέχει όλους τους κανονικούς ανθρώπους αλλά και την ελπίδα ότι επιτέλους θα βγούμε από την ΑΦΑΣΙΑ που επικρατεί.

Είναι δύσκολο να ξυπνήσεις από μια ΑΦΑΣΙΑ. Είναι δύσκολο οι γενιές που μεγάλωσαν με τη βίβλο του lifestyle και όλων όσων έπρεπε να έχουν κάνει μέχρι τα 30 τους για να είναι πετυχημένοι. Θέλει πολύ … σκούντημα για να συνέλθει αυτός που γαλουχήθηκε με τις αρχές ότι τα "δωράκια στον εαυτό του" κάποιος όχι μονο τα δικαιούται αλλά τα αξίζει κιόλας.

Η αφασία μας είναι ο εχθρός μας. Όχι οι Εβίτες. Αυτές ευδοκιμούν εκεί που βρίσκουν.

 Κοίταξε τι μπορεί να συμβεί σε ένα μπαλκόνι. Κοίτα καλά. Και μην ξεχάσεις τι έγινε στο μπαλκόνι του νεοκλασικού που δεν παίρνει μέτρα προστασίας για να μη χαλάσει η μόστρα η νεοκλασικίζουσα.

Μην ξεχάσουμε ποτέ: ότι μερικοί ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ πέταξαν μολότωφ μέσα σε κτίριο που υπηρχαν εργαζόμενοι.

Κοίτα και μην ξεχάσεις ποτέ: τι μπορεί να συμβεί σε ένα μπαλκόνι, και πού μπορεί να μας παρασύρει.

αλλη μία

kafatcarstory 

που κόβει την ανάσα – κατάλληλη για όλες τις ηλικίες!!!

στη δική μου κάμερα για την ακρίβεια, 

ένα απόσπασμα που ταιρίαζει πολύ σε μας τους… μη μου άπτου έλληνες από το δεύτερο μέρος της αυτοβιοργαφίας του με τίτλο Complete Unknown.

Όμως μας κάνει και μια ξεναγηση στο εξώφυλλο του βιβλίου του, μας συστήνει τις διασημότητες που ως "unknown" in New York … those days με τον έναν ή τον άλλο τρόπο γνώρισε.

Καλή προβολή.

Και επειδή είμαστε προ των πυλών της κυκλοφορίας του τρίτου μέρους της αυτοβιογραφίας με τον απολύτως Τζουμικό τίτολο "Πανωλεθρίαμβος" (όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη) ο αγαπημένος μου / μας Κωνσταντίνος μου λέει και δύο κουβέντες για το τι θα έχει αυτό το τρίτο μέρος του βιβλίου του

          Κωνσταντίνε, ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Και με το συμπάθειο να σου πω ότι τόσα χρόνια που επαγγελματικώς γνωριζόμαστε παρατηρώ για πρώτη φορά μια … εσάνς άγχους να σε περιβάλλει. Τσ τσ τσ, δε σου πάει καθόλου!!!

Σε φιλώ γλυκά και περιμένω την επόμενη συνάντησή μας για την ανάγνωση του Πανωλεθριάμβου

      "Απ’ τές Εννιά"

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Η Βίκη, η Δήμητρα και Χρήστος δεν είναι ηθοποιοί, η Άσπα όμως είναι σκηνοθέτις και με τους τρεις εδώ κι ένα χρόνο δουλεύουν πάνω σε δεκαπέντε ποιήματα του Καβάφη και δύο του Σεφέρη. Δεν τα απαγγέλουν, τα παίζουν. Τα παιδιά που δεν είναι ηθοποιοί, ερμηνεύουν με αξιοπρέπεια και αξιοσημείωτο επαγγελματισμό ένα έργο που έχει "γραφεί" ερήμην των δημιουργών του.

Ούτε ο Σεφέρης ούτε ο Καβάφης έγραψαν τα ποιήματά τους για να παιχτούν στη σκηνή.

Κι όμως τα κείμενα έγιναν έργο … που αντέχει την αναμέτρησή του με τους θεατές.

Η Άσπα Κυρίμη, έβαλε τα τρία παιδιά σε ένα όχημα που άρχισε να το οδηγεί ανάμεσα σε λέξεις, ιδέες και νοήματα, σκηνικά και κοστούμια (Ιουλία Σταυρίδου), φώτα (Λευτέρης Παυλόπουλος), μουσική (Αθηνά Καψετάκη), και ξανά λέξεις, και ξανά κάποιες ιδέες κι ετσι γεννήθηκε αύτη τη η παράσταση: "Απ’ τες εννιά"

Παίζουν: Χρήστος Αδαμόπουλος, Βίκη Δεληγιαννάκη, Δήμητρα Κωστοπούλου

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή του Μαίου, στο Θέατρο "ΑΛΕΚΤΟΝ", στον πιο ανοιξιάτικο πεζόδρομο του Κεραμεικού, στην Οδό Σφακτηρίας 23 και Πλαταιών.

Θα σε περιμένωωωωω!!!

σσσσσ, μπορεί να ακούνε. Αυτό ειναι πάρα πολύ επικίνδυνο, αν δεν είσαι βέβαιος, βεβαίως ποιοι είναι αυτοί που ακούν και με ποιο σκοπό. Ζεις σε μια χώρα που κανείς δεν ακούει κανέναν κι ο καθένας δε θεωρεί κανέναν πιο σημαντικό από τον ίδιο του τον εαυτό ώστε να του προσφέρει τ’ αυτιά του για να τον ακούσει.

Μπορεί να ακούσει κανείς

τις ΚΡΑΥΓΕΣ των ανθρώπων που κάηκαν στη Μαρφίν της Σταδίου;

Μπορεί ν΄ακούσει κανείς

τις ΚΡΑΥΓΕΣ των παιδιών που με τα σάπια μυαλά μας τους βρωμίζουμε το μέλλον τους;

Μπορεί ν’ ακούσει κανείς

τις φωνές των αγέννητων παιδιών, όπως αυτό  στην κοιλιά της μάνας του στη Μαρφίν στη Σταδίου;

Καλημέρα σας, έχω απορίες στο σημερινό RF

Αναρωτιέμαι δηλαδή, αφού όποιος δεν κάνει ό,τι λέει ο αρχηγός διαγράφεται. Δεν μπαίνω τώρα στην κουβέντα αν είναι σωστό, αν είναι περίπου σωστό, αν είναι λάθος ή αν είναι ολέθριο λάθος. Συμβαίνει! κι αφού συμμβαίνει μονίμως αναρωτιέμαι: γιατί δεν καταργείται το πολυπρόσωπο κοινοβούλιο; Βάλε εκεί χάμου τους 3,4,5,6 αρχηγούς και ν’ αποφασίζει για 4 χρόνια για όλα τα θέματα αυτός που κέρδισε τις εκλογές και πάπαλα. Είναι τόσο βαρετά στημένο αυτό το παιχνίδι του τάχα μου κοινοβουλευτισμού. Μόλις πάει να ανακατωθεί λίγο η σούπα, να φύγει αυτή η εμετική πέτσα που πιάνει κάθε έλος που σέβεται τον ευαυτό του … τσουπ Διαγραφές και πάει η διασκέδαση του δημοκράτη

 πότε, πού, πώς, γιατί

σχεδόν για όλα παίρνεις απαντήσεις. Ίσως περισσότερες απ’ όσες μπορείς ν’ αντέξεις. Σχεδόν … γιατί το … "γιατί" Πότε δεν απαντιέται

Πόσα απίδια πιάνει ο σάκος; Θα μου πεις εξαρτάται από το μέγεθος του σάκου, εφόσον ξέρεις τι είναι τα απίδια και πού θα τα βρεις. Φτηνιάρικα λεκτικά ακροβατικά. Σαν τα τσίρκο με τη φαγωμένη τέντα, τις δύο καχεκτικές μαϊμούδες και τους καχεκτικούς χαρμολυπημένους κλόουν σε περιοδία στην τιμημένη επαρχία. Παρακμή. Φελινική, ιντελεκτουέλ αλλά πάντως Παρακμή

 Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε μόνοι μας. Ίσως δεν το καταλαβαίνουμε, ίσως δεν το επιδιώκουμε: συμβαίνει και το αφήνουμε.

Είμαστε πολλοί

Καλημέρα σας και καλό σου-κου

3 Νεκροί, ίσως και 4 αν βγει αλήθεια ότι η μια γυναίκα ήταν έγγυος.

Φρίκη

και πολλά λόγια

πολλά λόγια ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ πολλά λόγια ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

ΚΟΥΦΙΑ ΛΟΓΙΑ αυτοί που τα λένε έχασαν προ πολλού το τεκμήριο της "αθωότητας"

Κούφια λόγια πάλι πάνω στα πτώματα 3 εργαζομένων κι ενός εμβρύου

Με το φίλο μου το Δημήτρη που ήταν κάτω και έφαγε δακρυγόνα με την οκα, ψιλοδιαφώνησα στο τηλέφωνο όταν μέσα στην κουβέντα μας έβαλε εξίσου ψηλά το γεγονός ότι η τράπεζα ήταν ανοιχτή. Στο τηλέφωνο δε μπορείς να κάνεις μεγάλη κουβέντα κι εκείνος ήταν λαχανιασμένος, είπαμε θα μιλησουμε αργότερα.

Τελικά είχε δίκιο.

Δεν είναι δολοφόνος βεβαίος όποιος δεν έβαλε λουκέτο στο υποκατάστημα αλλά έχει τις ευθύνες του.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ είναι φυσικά αυτοί που ήθελαν να κάψουν τους ανθρώπους που δούλευαν ή βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην τράπεζα.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

πρεπει να σταματησουμε να τους "ανεχόμαστε"

Ολους!

και τους Δολοφόνους και τους άλλους με τα κουφια λόγια

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ καίγονται τα βιβλία. Αυτός είναι ο συμβολισμος του έργου (βιβλίο και κινηματογραφική ταινία).

Τη θυμάμαι την ταινία. Είχε τύχει να τη δω στην τηλεόραση και μετα την πέτυχα και σε θερινό σινεμά, λίγο μετά την πρώτη ανάγνωση του "1984" του Όργουελ. Αργότερα κάποιο καλοκαίρι κάπου στο Αιγαίο – κατά πάσα πιθανότητα στα βραχια της Φασολούς στη Σίφνο – διάβασα και το βιβλίο.

Τις προάλλες που βρέθηκα στο Μεταίχμιο, στον πολυχώρο, εκεί στην Ιπποκράτους και Τσιμισκή έπεσε το μάτι μου στη διασκευή σε κόμικ του απίθανου αυτού έργου που επίτρεψέ μου να πω ότι ψύγματά του "ζούμε" όλοι με έναν τρόπο

Το ξεφύλλισα, σχεδόν άρχισα να το διαβάζω. Καιρό είχα να αποκτήσω ένα κόμικ

έλα πάρε άλλη μια τζουρίτσα:

Συγγραφέας είναι ο Ρέι Μπραντμπερι και έγραψε αυτό το καλτ μυθιστόρημα πρίν από 55 χρονάκια. Και πόσες ομοιότητες μπορείς να βρεις με το σήμερα … πόσες!!!

"Μη σκέφτεσαι. Είναι επικίνδυνο.

Μην εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο εκτός από το κράτος. Πρόδωσε τους γείτονές σου. Και το κυριότερο: Κάψε όλα τα βιβλία"

Μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας δες ΕΔΩ (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχουν κώδικα ενσωμάτωσης αλλά βλέπεις …)