Καλημέρα
με αυτή τη λέξη ποταμό, η Μαρία Μηλαϊτη, μουσικοπαιδαγωγός, διασκεύσε το supercalifragilisticexpialidocious της Μαίρης Πόπινς στη γιορτή του Νηπιαγωγείου του γιου μου και του παιδικού σταθμού της κόρης μου. Ο Αντώνης με τα υπόλοιπα παιδιά της Λιλιπούπολης αποχαιρέτησαν το νηπιαγωγείο τους με το τραγούδι από την κλασική Λιλιπούπολη χωρίς βεβαίως να συνειδητοποιούν ότι μεγαλώνουν και πλησιάζει με βήμα γοργό η πρώτη τους φορά που θα αφήσουν κάτι πίσω τους. Την πρώτη φάση της παιδικής τους ηλικίας. Μακάρι όλα τα παιδιά να μπορούν να το κάνουν ομαλά και τραγουδιστά, έστω κι αν τη στιγμή που το κάνουν δεν το καταλαβαίνουν. Φτιάχνουν τα φόλντερ της μνήμης τους.
Συγκινηθήκαμε: οι μπαμπάδες κρυμένοι πίσω από βιντεοκάμερες (σαν τους κινέζους στην καλντέρα το ηλιοβασίλεμα), οι μαμάδες με ανάμεικτο το καμάρι και χαλαρά βλεφαριάσματα, οι γιαγιάδες και οι παπούδες χαλαρά και κανονικά, χωρίς να ντρεπονται.
Γιατί είναι ντροπή να δακρύζεις από χαρά και δεν ξέρω γω τι άλλα συναισθήματα όταν κοιτάς το παιδί σου; Τέτοιοι έχουμε γίνει!!! (τρομάρα μας)
Είναι αδύνατον πια να ακούσω αυτό … και αυτό το τραγούδι και να μη μουσκέψουν τα μάτια μου! (ελπίζω να μη μου περάσει ποτε!!!)
Μη μου πείτε ότι δε γουστάρατε ποτέ να μυρίζετε την κόλλα ουχου στην ώρα της χειροτεχνίας στο σχολείο. Το ίδιο και το διαλυτικό του μπλάνκο. Εμείς τουλάχιστον ως μαθητές περάσαμε μια φάση κοκεταρίας των σημειώσεων που τα θέλαμε όλα κομ-ιλ-φο και με το μπλάνκο διορθώναμε και με το διαλυτικό το αραιώναμε. Μετά ανακαλύψαμε ότι το μπλάνκο "γραφει" πολύ ωραία ως λευκό στο πρασινωπό θρανίο. Τα χρόνια πέρασαν, το μπλάνκο έγινε eraser, τώρα πια ένα backspace ή ένα select & delete λευκαίνουν κι απολυμαίνουν λάθη ή … μετανοιες στα γραπτά μας.
Παρακαλώ, μην ποινικοποιείστε και το μπλάνκο μας! άντε!
Η εθνική στην Αφρική … έχω πάει. Είμαι τόσο φριχτά τυχερός, ήμουν δηλαδή το καλοκαίρι του 1994 που βρέθηκα να γυρίζω την πιο πολύχρωμη χώρα που έχω επισκεφτεί για πολλέ μέρες. Από το Ντούρμπαν (έτσι μ’ αρέσει να το προφέρω) με την εσάνς των ναυτικών στα μπαρ και των απίστευτων θαλασσινών μέχρι το καρμικό Κέιπ Τάουν, μια από τις "ακρες" του κόσμου. Ακόμη ανατριχιάζω όταν φέρνω στα μάτια μου τα κύματα που ενώνονται και σκάνε στον αέρα στο ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας – εκεί που ενώνονται δύο ωκεανοί και αρχίζει το ταξίδι του μυαλού στις θέσεις του "Ιπτάμενου Ολλανδού", του πούλμαν που μας μεταφέρει.
Μακάρι να γίνει ωραία γιορτή χωρίς παρατράγουδα. Κάτι θ’ αφήσει στη χώρα που γέννησε τόσο χρώμα και τόσο μίσος όμως!!!
Αυξάνονται οι ματαιώσεις συναυλιών, αυξήσεις των ακάλυπτων επιταγών, αυξημένα περιστατικά στις εφημερίες των ψυχιατρικών νοσοκομείων της Αθήνας, αυξήσεις στις αυτοκτονίες … τελικά "μας τρομάζουν τα νέα μέτρα" (παρά την κηλαηδονική καντάτα περί του αντιθέτου)
Αισθάνομαι κάτι στον αέρα, αλλά ακόμη δεν ξέρω, αν εγω δεν το πιάνω 100% ή αν δεν είναι … έτοιμο να πιαστεί και να μας πιάσει όλους. Κάτι γίνεται πάντως. Ερήμην; Με άπαντες παρόντες; Δεν ξέρω. Αισθάνομαι πολύ χάλια, όταν τη σπάω, είτε γιατί δεν είμαι σε φάση είτε – ακόμη χειρότερα – δεν θέλω να δώσω … θάρετα, σε ανθρώπους που πάνε να κάνουν πλάκα. Προσπαθώ στο φτερό να το διορθώνω αλλά δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα. Θεέ μου ας μη μεταλλαχτώ σε ό,τι φοβοσιχαίνομαι περισσότερο: σε κρυόκωλο!
Καλό σουκού εβριμπόντι!!!
Share on Facebook
ονόματα και προσωπα που δε θέλω
