Giannis Kafatos

Οι δολολοφόνοι ξαναχτύπησαν. Πιο ντελικάτα, πιο hi-tec αλλά ξαναχτύπησαν και αυτή τη φορά πέτυχαν έναν άντρα 52 ετών. Οι τρομοκράτες- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ θα ψάξουν πάλι με τη ρητορική τους να βρουν στηρίγματα στα αποκαμωμένα συναισθήματα μας/κάποιων. Ας ψάξουμε για μια αγκαλιά,αλλά ας μη δωθεί πάλι από κάποιους άλλοθι σε τέτοιες πράξεις βίας.
Ο δρομέας του Βαρώτσου που τόσο μου αρέσει, καθε πρωί που τον βλέπω βρώμικο αλλά πάντα έτοιμο να τρέξει, μου δίνει μια "αμπάριζα" για τη νέα μέρα που ξημερώνει – βλεπεις έχω τη χαρά όταν είμαι στην ώρα μου να περνάω από μπροστά του πριν το ρολόι δείξει 6 το πρωί.
Μερικές φορές με κάνει να θέλω να πάω φόρα και την κάνω κι εγώ. Μερικές όμως …

Οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ξαναχτύπησαν γιατί τους άφησε το σύστημα. Το απρόσωπο, το πολυπρόσωπα ανεύθυνο ευθύνεται για μία χήρα – που δε θα πάρει σύνταξη αν δεν πληροί τα όρια που έχει θέσει η Τρόικα – και δύο ορφανά που δε χάρηκαν τον πατέρα τους. Μπορεί να τα είχε μαλώσει πριν φύγει από το σπίτι. Τ’ αγαπάει όμως. Κάποιος πρέπει να τους το λέει αυτό συνεχεια. Ο δολοφονημένος πατέρας τους τα αγαπάει.Ακόμη και τώρα. Τα αγαπάει. Δεν πειράζει που μάλωναν καμιά φορά. Ο μπαμπάς τα αγαπάει.

Αλήτες
Είστε ένα τίποτα. Ακόμη κι όταν αφήνετε χήρες και ορφανά είστε ένα τίποτα.
Δεν αντιπροσωπεύετε κανέναν.
Είστε ένα τίποτα.
Καμια δικαιολογία για τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Είμαι συγκλονισμένος, για μία ακόμη φορά. Για όσες φορές "μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "οι ένοχοι θα οδηγηθούν στις φυλακές". Είμαι συγκλονισμένος για  όσες φορές "η δημοκρατία θα νικήσει". Είμαι συγκλονισμένος για όσα ορφανά άφησαν πίσω τους οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Είμαι συγκλονισμενος για όσες φορές οι ίδιοι και οι ίδιοι δεν τολμάνε να πουν καταφατσα στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, παρα ψάχνουν να τα πουν λίγο αλλιώτικα και τελικά να μην τους πουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Περίμενα το καλοκαίρι,το φετεινό κάπως περίεργο λόγω της καταστασης, λόγω των απολυμενων συμβασιούχων.Τελικά πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Πάντα κάποια ορφανά γιατί έτσι αποφασίσαν κάποιοι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τη μια με μολότοφ, την άλλη με το περίστροφο που μπέρδεψε την ευθεία με την τεθλασμένη, την άλλη με δέμα.
Εγραψα στο προφίλ μου στο Facebook:
Φρικη
παρατηρείς τη φρίκη
κι αφήνεις ενα παπαροσχόλιο στο FB για να "ξορκίσεις" την απραξία
Παρών κι εγώ στο εργο! Έξω βρέχει, κλαίει μια οικογένεια, πάω να χαϊδεψω τα παιδιά στα κρεβάτια τους – Ευτυχώς εγώ μπορώ!

δεν ξέρω τι άλλο να πω. Δε θέλω άλλο να λέω.

Καλό σου-κου. Είναι βασικό μάθημα  να μπορούμε να ξεπερνάμε το πένθος μας και να προχωράμε. Η ζωή έτσι κι αλλιώς το κάνει. Καλό είναι να είμαστε κι εμείς μαζί της!

Καταλαβες κάτι εσύ από τα όσα γίνονται γύρω-τριγύρω, μέσα κι έξω, πάνω και κάτω?
Ναι ε!
Μπράβο, μπράβο, εύγε
Είσαι πολύ μπροστά. Είσαι ο σούπερμαν που τα προλαβαίνει όλα και τελειώνει … πρώτος – με την καλή έννοια.
Η ζωή κάνει τους κύκλους της αλλά μπορεί να είσαι εσύ σ’ εκείνη την τροχιά που σε βρίσκει η ατυχία στον αδόξαστο και σου γαμάει τη ζωή σου!
Γι’ αυτό και η λέξη "ατυχία" είναι λάθος. Η σωστή λέξη είναι Αλητεία! Ναι αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει αυτό που ζουν πολλοί συνάνθρωποί μας και φίλοι και γνωστοί και άγνωστοι  από κάτι περίεργα λαμόγια αφεντικά τους.
Αυτή η πολιτικώς ορθή πολτοποίηση των συναισθημάτων με λεξούλες που δε λένε τίποτα  αλλά γαμάνε τη ζωή κάποιων έχει γίνει από τους ίδιους που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους και δεν κατέληγε στην τσέπη τους.
Νά ‘χα μπροστά μου τον που καθιέρωσε την Πολιτικώς ορθή λογική και ομιλία, αυτόν δηλαδή που σκέφτηκε: δεν είναι ωραίο να μιλάμε για απολύσεις. Μας κάνει να φαινόμαστε κακοί. Ενώ αν λέμε: περιορισμός των δαπανών … μεχρι να καταλάβουν τι συμβαίνει θα είναι είναι ήδη έξω από την πόρτα.
Βεβαίως κρατάει από παλιά αυτή η ιστορία: να σου θυμήσω  … "εύξεινος πόντος", "ακρωτήρι της καλής ελπίδας" …
Πάντα αδύναμε ανθρωπάκο ήθελες κάτι να σου γλυκαίνει τ’ αυτιά και το μυαλό. Αλλά αν είχες και μια στάλα μυαλό αγλύκαντο μπορεί και να καταλάβαινες τι παιχνίδι παιζότανε πάνω στο τεντωμένο σου τομάρι. Αλλά πού! Εκεί που κλάνει η αλεπού. Να βλέπεις! πάλι πας και κάνεις πλάκα.
Για κάνε λίγο πλάκα και με το λομπέρντο που σα το χατζατζάρη στο μπερτνέ φωνάζει και προσπαθεί με πείσει ότι …ε, αφού αλλάζει, αυτός ο παμμέγιστος, έναν νόμο του 57 δεν έγινε και τίποτα και πάλι φταίνε οι δημοσιογράφοι.Και μετά τη φοβιστική παρέμβασή του επί μια εβδομάδα για να μας πείσει ότι "προεδρικό διάταγμα και τα σκυλιά δεμένα" γιατί … κλπ κλπ κλπ με το ίδιο φοβιστικό ύφος κι αφού έχει διαφωνωσυμφωνήσει με τον εαυτό του λέει "όχι, καλύτερα να πάει το θέμα στη βουλή, ως άρθρο …". Δηλαδή τόταλι παρανόια.
Βαρέθηκα τους παμμέγιστους πολιτίσιανς που όταν δεν κοιτάζουν το συμφέρον τους ενδιαφέρονται πρωτίστως για το προσωπικό τους συμφέρον. Ακόμη κι αν αυτό λέγεται πολιτικό μέλλον και είναι θεμιτό, δε μπορώ να τους ακούω να αλυχτάνε και να δαγκώνουν κι όλας. Αφού η παροιμία άλλα λέει για τα σκυλιά που αλυχτάνε … ότι δε… δαγκώνουν.
Κι εγώ αλυχτώ, κι αφρίζω και φοβάμαι μη με δει ο μπογιας και νομίζει ότι λύσιαξα και με σκοτώσει (έλα να το πούμε γλυκά: μου κάνει ευθανασία).
Τι λέγαμε;
Ναι!
Για τις πλακίτσες και το καραμελωμένο μυαλό (σαν αγγλική σπεσιαλιτέ ακούστηκε αυτό) που δεν καταλαβαίνει τι σκατά γίνεται και δε μπορεί να αντιδράσει. Α, έλεγα (τι κρίση μεγαλομανίας αυτό το "λέγαμε") … γι΄ αυτά που γίνονται ξαφνικά και σου γαμάνε τη ζωή. Όταν ήμουν νεότερος τα έβλεπα στο Αστυ και στο Αλφαβιλ : νέος αγγλικός κινηματογράφος και μετά τα αναλύαμε η παρέα στο Καφενείο στην Πλάκα ή στον Ιπποπόταμο στη Δελφών. Αν τα βλέπαμε περισσότεροι άνθρωποι τότε, μπορεί να ήμασταν αλλιώς.
Κενό κενός ατενίζω και προσπαθώ να γεμίσω τις "πράσινες" μπαταρίες μου τις οικολογικές προς χάριν της Μαρίνας και του Αντώνη μου. Δεν είμαι ακριβώς απαισιόδοξος, δεν μου επιτρέπεται να είμαι.
Είμαι όμως φριχτά απογοητευμένος. Κατ’ αρχήν από μένα τον  ίδιο. Και όπως καταλαβαίνεις αυτό έχει σα συνέπεια να είμαι απογοητευμένος κι από τους υπόλοιπους. Δεν είναι όμως τώρα ώρα για ψυχανάλυση. Τώρα είναι ώρα για δράση. Μωρ’ λες να διαβάζει η αντιτρομοκρατική τα κείμενά μου και να μη μου δώσουν τη βίζα που τάχα καταργήθηκε όταν θελήσω να φύγω μετανάστης στην Αστόρια;
Θα το ρισκάρω. Νομίζω ότι ένα πιάτο μάλλον θα βρω να το πλύνω και στο Ελλαδολομπερντιστάν. Τώρα μάλιστα που διαβάζω στις εφημερίδες ότι "φεύγουν οι Αλβανοί γιατί δεν υπάρχουν δουλειές"  σκέφτομαι ότι ως ιθαγενής μπορεί να έχω καλύτερη τύχη …Τέλος πάντων! Να πάλι κρίση μεγαλομανίας. Μετά το "εμείς" τώρα νομίζω ότι διαβάζουν τα κείμενα μου άνθρωποι σε εντεταλμένη υπηρεσία. Τσσσσου ρε Γιαννάκη.
Είμαι όμως ήδη πιο ήσυχος. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πάγκαλος και φυσικά παμμέγιστος κι αυτός, βαθμολογεί την απόδοση των υπουργων, την ώρα που ένεκα μουντιάλ  οι περισσότεροι παρακολουθούν τις αποδόσεις στο στοίχημα.

Ε, λοιπόν κι εγώ που δεν έχω παίξει στοίχημα σε προπατζίδικο θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς αν είναι δυνατόν ότι και πάλι θα μείνουμε στα λόγια και δε θα γίνει τίποτα. θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς, ότι δε θα κουνηθεί φύλλο και θα περάσουμε τη ζωή που μας έφτιαξαν – ερήμην – σε μια μακάρια ακινησία.Θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς ότι οι πράξεις μας θα είναι στο πλαίσιο του σαβουάρ βιβρ και ότι δε θα πάρουμε κανένα γιαούρτι – τώρα με τον καύσωνα δεν είναι να τα βγάζεις από το ψυγείο,ξυνίζουν γρήγορα-και δε θα το πετάξουμε στη μούρη κανενός.

Η ζωή θα συνεχίζεται με τα καραμελωμένα μας μυαλά να μαρινάρονται στην επίπλαστη ευμάρεια που φτιάξαμε με 40 άτοκες δόσεις μόνο που δε θα είναι μόνο η ζωή μας. Θα είναι και η ζωή όσων εξαρτιούνται από εμάς κι αυτό νομίζω το δικαίωμα δεν το έχουμε. Άς μην κάνουμε αυτό που – πιστεύουμε ότι – μας έκαναν.

Παραληρώ σε τεύχη. Σαν τα κομματάκια του εγκεφάλου που κάθε παρασκευή η ντε αγκοστίνη πουλάει στα περίπτερα σε προνομιακή τιμή των 3,99 ευρώ το πρώτο τεύχος.