Giannis Kafatos

Το όνομα μπορεί να μη σου λέει και πολλά!

Doug Fieger

αυτή η μούρη έγραψε το 1979 το My Sharona, που ακούγαμε τα μειράκια στην "Κατερίνα" του Ξυλοκάστρου – όταν βρισκόταν κανάς πονετικός πατέρας να μας πάει. Όταν δεν … στα κασετόφωνα στην παραλία κάτω από τον "Αριώνα" και πιο ‘κει στον Πευκιά. Μικρά παιδιά, που οι μεγαλύτεροι μας μάθαιναν μουσική και πώς να την πέφτουμε στα κορίτσια – όταν δεν πέφταμε από τα ποδήλατα και τα skate board και τα roller (πλήρως μηχανοκίνητοι!)

Πέθανε σήμερα, είχε καρκίνο στον εγκέφαλο.

Ooh my little pretty one, pretty one.
When you gonna give me some time, Sharona?
Ooh you make my motor run, my motor run.
Gun it comin’ off the line Sharona
Never gonna stop, give it up.
Such a dirty mind. Always get it up for the touch
of the younger kind. My my my i yi woo. M M M My Sharona…

When you gonna give it to me, give it to me.
It is just a matter of time Sharona
Is it just destiny, destiny?
Or is it just a game in my mind, Sharona?
Never gonna stop, give it up.
Such a dirty mind. Always get it up for the touch
of the younger kind. My my my i yi woo. M M M My Sharona…

και στη μούρη σου!

Τα γερμανικά Στρούντελ απειλούν την ταπεινή Λαγάνα

Τα γαλλικά μπριός απειλούν την ταπεινή Λαγάνα.

"μάθε Γερμανικά" μού ΄λεγαν παλιά! "Μπά δε μ’ αρέσει αυτή η γλώσσα" έλεγα το ζώον! Τώρα που θα μπορούσα να νιώσω το γερμανικό μεγαλείο από πρώτο χέρι … κάθομαι και το απολαμβάνω από μετάφραση. Αυτά είναι!

 Τα "κούλουμα" τι σχέση έχουν με τα σύννεφα "κουμουλους" που κάτι φέρνουν αλλά δεν το έχω τώρα καθαρό στο μυαλό μου,αλλά δεν έχει και καμία σημασία… τι λέγαμε? Α, ναι τα νέφη και η Καθαρή μέρα … απ’ το πρωί φαίνονται … που θα βγεις από το σπίτι σου. Εκτός κι αν την ώρα που βγαίνεις από το σπίτι σου είναι νύχτα ακόμη οπότε … να μια καλή δικαιολογία  για το "δεν είδα-δεν ξέρω"! Τα νέφη θα διαλυθούν έλεγε ο Νικολαϊδης στο πάρτυ που έδωσε ως "ναυαρχούκος" στην ταινία "Δεσποινίς Διευθυντής". Οκ , θα διαλυθούν τα νέφη … εμείς θα έχουμε αντέξει ως τότε?

Καλή Σαρακοστή …

όπως λέμε …

Καλά Σαράντα (παλικάρια από τη Βρυξελιά … έρχονται καυλωμένα… ωρέ παιδιά – δημώδες αθυρόστομο καφατικώς αποκριάτικο)

την ώρα που όλα καταρρέουν οι "ενδιαφερόμενοι" χορεύουν, παρακολουθούν μαγικά, και οι υπηρέτες τους αδύναμοι να δράσουν αυτόβουλα … χορεύουν, παρακολουθούν μαγικά μέχρι που ο Βυσινόκηπος χάνεται. Για πάντα. Και οι ήρωες μας κομματιασμένοι, όπως το πάτωμα –σπασμένος καθρέφτης της παραστασης αναχωρούν. Ο καθένας για το δικό του καθαρτήριο-κόλαση-παράδεισο. Αποχωρούν μπουλουκηδόν αλλά μόνοι τους, όπως όλοι μας άλλωστε!

στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, στην Κυψέλη.

Μια τίμια παράσταση που στην προτείνω ανεπιφύλακτα.  

Tην παράσταση σκηνοθέτησε ο Στάθης Λιβαθινός, η μετάφραση (νέα, ειδικά για την παράσταση) είναι της Χρύσας Προκοπάκη, τα σκηνικά και κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, οι φωτισμοί του Αλέξη Αναστασίου, η μουσική του Θοδωρή Αμπαζή και η χορογραφία του Κωνσταντίνου Μίχου.

*Ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν… Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν… Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές.
Ο Αντόν Τσέχοφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ου αιώνα δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της ίδιας της επανάστασης που ακολούθησε.

*(από το δελτίο τύπου της παραστασης)

παίζουν με σειρά εμφάνισης: Μπέτυ Αρβανίτη, Κώστας Γαλανάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Μαρίνα Συμεού, Άρης Τρουπάκης και Γιάννης Φέρτης.

 Ξετρελλάθηκα με την ερμηνεία του Άρη Τρουπάκη στο ρόλο ενός εκ των υπηρετών. Μου θύμησε έναν άλλον μικρό ρόλο, ενός μπάτλερ, στην παράσταση "Πράβντα" στο Θέατρο Τέχνης (πρέπει να ήταν 1986-87 θα σε γελάσω) που τότε ερμήνευε ο νεαρός Πέτρος Φιλιππίδης. Ο Τρουπάκης είναι μέλος του ροκ γκρουπ Παραξενες Μέρες

σου έχω πει για το βλογκ με ημερομηνία λήξεως του φίλου μου του Μάνου Αντώναρου με τίτλο 100videoDays.

μ’ έναν τρόπο έγινα καμεραμάν του  στο βίντεο που ακολουθεί – κάνε κουράγιο να το δεις μέχρι τέλους!!!

(ευχαριστώ Μάνο μου)

Καλημέρα …

εεεεε σε σένα μιλάω καλέ! Μην κρύβεσαι! Ο Γιάννης είμαι, δεν είμαι του Διεθνούς νομισματικού ταμείου, δεν είμαι φοροεισπράκτωρ, δεν είμαι ο ταμίας! Έλα χαλάρωσε! Δε σου ζητώ τίποτα. Δε με νοιάζει πόσα παίρνεις, πού τα δίνεις, δε μου καίγεται καρφί αν μαζεύεις αποδείξεις ή αν δίνεις αποδείξεις (στην περίπτωση που είσαι υδραυλικός, ηλεκτρολόγος κλπ συναφή επάγγελματα). Μια καλημέρα πέρασα να πω και να βάλουμε και κανα τραγούδι να ξαλεγράρουμε.

Καλημέρα λοιπόν

Μεγάλη ιστορία ο "Μπάμπης". Εγώ τον θυμαμαι από την εποχή της χωμάτινης λεωφόρου Αμφιθέας. Οι πιο παλιοί στην παραλία. Τα μπιφτέκια του είναι μοναδικά, μ’ αρέσει και η σαλάτα πιάζ που κάνει. Χθες βρέθηκα εκεί με Μάνο και Ολίβια. Ένα τηλεφωνάκι ήταν αρκετό, βοήθησε και το καλό τάιμινγκ και να που βρεθήκαμε. Έχω βαρεθεί να μιλάω με τους φίλους μου και τους γνωστούς μου στα τηλέφωνα και στα ιντρενέτια. Θέλω να τους δω κι από κοντάααααααα.

 "Τι φωνάζεις" θα μου πείς … "Φωνάζω" για να το ακούσουμε όλοι μας και πρώτος και καλύτερος εγώ!!!

Η φετεινή είναι από τις πιο βουβές αποκριές. Ευτυχώς που έχω και τα παιδιά που η μια ως νεράιδα Τίνκερμπελ και ο άλλος ως Ρωμαίος δημιουργούν ένα κλίμα.

Κατά τ’ αλλα έχουμε πήξει στα μασκαριλίκια. Εχω βαρεθεί, βαριέμαι, τους βαρέθηκα. Α-στα-διάλο πια!!!

Αύριο, Σάββατο, παίζω μουσικές στο BlackDuck. Πολύς κόσμος που θέλω να συναντήσω έχει πει πως θα περάσει. Μακάρι να τα καταφέρουν!

Το Facebook έχει γεμίσει σορόπια, αρκούδια, καρδιές και λοιπές βαλεντίνικες παραφερνάλιες. Το καλύτερο το είδα Εδώ! Τι άλλο θα σκεφτούν πια!!!

Ακούγεται μια φήμη και γιατί να μην την πω κι εγώ? Ακουγεται λοιπόν μια φήμη που λέει ότι μπορεί, ενδεχομένως, ίσως, πιθανόν, (μακάρι) να έρθουν το καλοκαίρι για συναυλία οι Green Day!. Mικρά παιδιά ήμασταν όταν τους γνωρίσαμε  … κάπως έτσι

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες, χρεωμένοι, φορολογούμενοι αλλά πάντα περήφανοι έλληνες – αχ, ξεχασα να σου πω και για τον μητροπολιτη Καλαβρύτων που είναι και βλογκερ και μίλησε για το νοθευμένο αίμα από τους ξένους που ζουν δίπλα μας.

Αλήθεια … τα σκατά: είναι αρτήσιμα ή νηστίσιμα???

γελάω από πρωί που το άκουσα και αμέσως μου ήρθε η εικόνα στο μυαλό. Ο Γιώργος νομίζω το είπε ή ο Γιάννης… στο γραφείο? Δεν έχει σημασία. Γελάσαμε σα χάχες χωρίς λόγο …

έτσι όπως σε κάνει να γελάσεις στιγμιαία ένα "στιγμιαίο λάθος" … λεκτικόν, δηλαδή Σαρδάμ, που έχει ονομαστεί έτσι προς τιμήν του μακαριτου Μαδρά που όλο γλώσσευε τη μπέρδα του!!!

ιδού λοιπόν το σαρδάμ

και γούστο μου

καπέλο μου

κορδόνι μου

παπούτσι μου

(που το θυμήθηκα τώρ αυτό … άστα μην τα ρωτάς)

Δες το βίντεο

 
… που έλεγε και κείνο το Καλαηδόνιο άσμα των νεανικών μου χρόνων.

Πες με μαζώ! Να το δεχτώ! Θα προτιμούσα να πλήρωνα και κάτι παραπάνω, αλλά να είχα μια γαμημένη Ελπίδα ότι πλερώ και πιάνουν τόπο ρε γαμώτι μου!

Λυπάμαι, δε μου περισεύει καμία. Ό,τι έχω θα το φυλάξω για να μην κάνω εντελώς κυνικά τα παιδιά μου. Ή μήπως έτσι ακριβώς πρέπει να τα κάνω για να μην απογοητευτούν κι αυτά  τόσο πολύ???

οπότε επιστρέφουμε στο "καλαματιανό" (μην πάει ο νους σου στο κακό …) για να ξαλεγράρουμε γιατί ως γνωστόν η "φτώχεια των άλλων … θέλει καλοπέραση"

Εμείς δηλαδή που με τη Μερτσεντέ κοιμόμαστε και το Όπελ ξυπνάμε τι είμαστε – γαμώ την adidas μου μέσα!  Μη σου πω δηλαδή και για τα λουκάνικα Φρανκφούρτης – θε μου σ’χώρα με!!!

με πολύ μεγάλη χαρά άνοιξα το φάκελο πάνω στο γραφείο μου!

Είχα τσεκάρει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκδρόσεις του 2010, το οποίο πρέπει να πω ότι μπορεί οικονομικάμαντ να μας σκιάζει …

ευτυχώς μουσικά και εκδοτικά φαίνεται ότι τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα.

Λοιπόν ιδού το πόνημα του Barry Miles, που λέγεται ότι είναι από τα κεντρικά πρόσωπα στην ανάπτυξη του κινήματος των Χίπις. Αυτό τουλάχιστον, λέω εγώ, θέλει να λέει ο ίδιος στο βιογραφικό του. Δεν μας πειράζει όμως. Εχει φτιάξει ένα σούπερ βιβλίο για μια εποχή που έχει σημαδέψει πολλούς και πολλοί θα ήθελαν να μπορούσαν να έχουν σημαδευτεί από αυτή.

Μέσα από σπάνιες φωτογρφίες, αφίσες, εξώφυλλα δίσκων, μέσα από το βιβλίο που κυκλοφορεί από τον "Ψυχογιό" μάθε την ιστορία από το 1965 μέχρι το 1971 μέσα από τις πιο σημαντικές μούρες του κινήματος.

Μέχρι να αποφασίσω τι θα σκανάρω για να σου δείξω "άκουγα" μουσικές και έφερνα στο κεφάλι μου όλη την "εικόνα" του κινήματος και θυμήθηκα ότι κι εμένα με έντυσαν χίπι οι γονείς μου, όταν ήμουν μικρός εκεί στα 70’ς. Ίσως επειδή εκεινοι δεν πρόλαβαν, ή δεν το αποφάσισαν εγκαίρως ή ακόμη και ίσως επειδή το θεωρούσαν … στολή για τις απόκριες.
Δεν έχει σημασία.

Καλή ανάγνωση ή ακόμη καλύτερα … καλό ταξίδι (στο χρόνο)

κι όπως λέει και το τραγούδι

be sure to wear some flowers in your head!!!