Giannis Kafatos

Ειναι ωραίες οι παρέες. Είναι ωραίο να μπαίνεις σε καινούριες παρέες. Όπως όταν πας σε ένα πάρτυ που ξέρεις έναν δύο, αλλά εκεί γνωρίζεις καινούρια πρόσωπα. Έτσι κάπως είδα την πρόσκληση του Χρήστου Παναγιωτόπουλου στο aixmi.gr.

Αυτό που ακολουθεί είναι το εισαγωγικό κείμενο του Χρήστου:

"Πώς αντιδρά κανείς σε δίσεκτους καιρούς; Πώς αντιμετωπίζει τις χαμένες προσδοκίες για το αύριο, πώς ξορκίζει τους εσωτερικούς του δαίμονες; Σε μέρες μίζερες οικονομικά, άγονες πολιτικά και άνυδρες πνευματικά, όταν όλα μοιάζουν δυσδιάκριτα μέσα σε ένα καταθλιπτικό ημίφως. Τα παρατάει; Παραδίδεται ή λουφάζει; Διαπραγματεύεται ή δραπετεύει; Αντιστέκεται, κατά τη γνώμη μου. Και μοιράζεται τη γνώση, τις σκέψεις και τις ιδέες του με άλλους. Οσους μπορεί περισσότερους.

Εχοντας κατά νου ότι ιδέες που μοιράζονται, δεν πεθαίνουν ποτέ. Μπορούν να δημιουργήσουν το καινούργιο, το νεωτερικό. Αυτή είναι η μήτρα που γέννησε το aixmi.gr. Εναν δημόσιο χώρο προβληματισμού, γνώσης, ανταλλαγής απόψεων και ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Οσοι καταθέτουν τη γνώμη τους εδώ, το κάνουν στο όνομα των πεποιθήσεων τους, χωρίς προκαταλήψεις και εμμονές. Δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, επιχειρηματίες, επιστήμονες, άνθρωποι των κοινωνικών κινημάτων και του πολιτισμού μιλούν για ό,τι τους κινητοποιεί, τους ευχαριστεί, τους θυμώνει, τους πονάει.Ανθρωποι με κοινές ανησυχίες, αλλά διαφορετικές ματιές. Ανθρωποι που πιστεύουν ότι η γνώση του κόσμου βοηθά να γίνει καλύτερη η ζωή μας. Μια ζωή που είναι διαρκής πρεμιέρα, χωρίς πρόβα και δυνατότητα επανάληψης… "

με χριστουγεννιάτικη ατιμόσφαιρα στον αέρα. Κάποιοι λένε ότι λόγω κρίσης ανάψαμε λιγότερα λαμπιόνια στα μπαλκόνια.

Δεν ξέρω αν ισχύει. Ελπίζω να ανάψουν πάντως όλα τα "λαμπιόνια" στον εγκέφαλο μου και να φωτίσουμε το δρόμο που πρέπει να πάρουμε … τις "πέτρες" (με την καλή έννοια)

μέχρι που άρχισα να πληκτρολογώ τη σημερινή εκπομπή … λέμε τώρα, δεν είχα αποφασίσει τίτλο δίπλα στο Ραδιο Παρασκευή. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κράτησε από το να βάλω σε τίτλο αυτό που αισθάνομαι ότι επικρατεί τριγύρω μου: την καταθλιψη.

Αυτή τη βδομάδα εκτός από την περίοδο εξωφλησης του χρέους μας, μεγάλωσαν και οι δύο φίλοι μου Δημήτρης και Νίκος.
Να είναι καλά τα παλικάρια.
Μεγάλωσε όμως και όλη η ανασφάλεια, τόσο που έγινε σαν ένα τεράστιο σύνεφο πάνω από τον ηλιόλουστο χειμώνα που – λένε – τελειώνει επιτέλους.
Συνάντησα πολλούς γνωστούς που είχα να τους δω καιρό, και όλοι συζητάνε το ίδιο πράγμα: πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;
Ξέρεις αναρωτιόμαστε όλοι για τον πολύ απλό λόγο: δεν υπάρχει πάτος και δεν υπάρχει και κάτι να φαίνεται έστω και μετά από πολύ περπάτημα …

Η Μαρίνα και ο Αντώνης έκαναν με τη μαμά τους τα φετινά χριστουγεννιάτικα κουλουράκια με τις φόρμες για τις πλαστελίνες τους και τις φόρμες ζαχαροπλαστικής. Είναι πολύ ωραια τα κάστρα και τα ψάρια και οι σκατζόχοιροι και τα ελατα και τα σαλιγκάρια με τον καφέ!

Μην ξεχαστείτε! Την άλλη Παρασκευή το απόγευμα πάμε πλατεία Κοτζιά μαζί με τους Γιaτρούς του Κόσμου και τους Ατενίστας με κουτιά γάλα και κεράκια ρεσώ να στολίσουμε την πλατεία, και να προσφέρουμε. Πρέπει να το μάθουμε αυτό μικροί και μεγάλοι!!!

Ωχ, γιατί δεν μου ανάβουν τα φωτάκια στο μπαλκόνι; Καλά βραδιάτικο δε βγαίνω έξω, αύριο το απόγευμα θα χαλάσω τα έργα στεγανοποιήσης τόσων καλωδίων να δούμε τι στράβωσε! Πώ πω και μου πήρε τόση ώρα η μπαλκονάτη υπερπαραγωγή …

Καλό σου-κου, καλά όλα
και νομίζω πως ό,τι περνάμε όλοι μαζί είναι καλύτερο, πιο ελαφρύ απ’ ό,τι αν το περνάμε μόνοι μας! Μερικές φορές είναι στο χέρι μας να μην είμαστε και να μην αφήνουμε μόνους!

ήταν μεγάλη η τιμή και και η χαρά μου που με κάλεσε η Ολιβ, στο ιντερνετικό σπίτι της.

Σκηνικά από τον απίθανο Νάθαν, κέφι και άγχος από την Ολιβ, μια "γραφίστικη" Ευα από τον Μάνο – μαζί με άγχος για όλα, επαγγελματίες στο κοντρόλ, στις κάμερες και ιδού!

Α, πριν μας δεις, να θυμάσαι ότι η www.eimaimama.tv εκπέμπει ζωντανά στο νετ κάθε Τετάρτη βράδυ στις 21:00

Δύο χρόνια μετά σκέφτομαι ότι ως εικόνα από το περιστατικό της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου έχω τα παιδιά που ξάπλωσαν με τα εσωρουχα στα σκαλιά τη ασφάλειας και το δέντρο του Κακλαμάνη (πολιτικώς ΄σχωρέστον – κατά το "θεός" σχωρέστον) που ενώ το φύλαγε μια διμοιρία ΜΑΤ τελικώς κάηκε!
Δυο χρόνια μετά, κοιτώντας τα κείμενα που είχα γράψει τότε, εξακολουθώ να είμαι εξοργισμένος. Η διαφορά είναι όμως ότι τώρα, σήμερα, δύο χρονια μετά είμαι εξοργισμένος κυρίως με την απόλυτη απραξία τη δική μου και των άλλων που δικαιωνόμαστε μέσα από κείμενα, ατάκες και σημειώματα στο net αλλά ο καθένας μας από την ασφάλεια του σπιτιού του.
Είμαι εξοργισμένος που δεν υπάρχει κανεις να με "πάρει" από το χέρι και να με βγάλει στους δρόμους να φωνάξω για το παιδί που δολοφονήθκε, για την πατρίδα που μακελεύτηκε, να φωνάξω ότι "δεν τα έφαγα μαζί σου ρε Πάγκαλε" και για τόσα άλλα.Είμαι εξοργισμένος που δεν είμαι εγώ μπροστάρης.
Η απάθεια φαίνεται ότι για την ώρα νικάει στα σημεία. Η απάθεια ή ο φόβος;

Είμαστε άξιοι της μοίρας που διαμορφώνουμε.
Παράλληλα είμαστε υπόλογοι στα παιδιά, τα δικά μας αλλά και των άλλων για το μέλλον που τους γαμάμε.
Μιλάω με φίλους γνωστούς και λιγότερο φίλους και γενικά με του ανθρώπους που συναναστρέφομαι και αναρωτιέμαι: ποιος θα ξεσπάσει και θα βγει στους δρόμους;

Οι πιτσιρικάδες που δεν έχουν να χάσουν τίποτα αφού δεν έμεινε τίποτα όρθιο να ελπίζουν …

… ή οι βολεμένοι που ξεβολεύονται;

Οι μανάδες των νεκρών παιδιών;

Οι άνεργοι;

Ποιος;

Στην πραγματικότητα αναζητούμε άλλοθι; Ή μήπως μια καλή δικαιολογία;

Η ελληνική αστυνομία έχει ήδη, φαντάζομαι, εκπονήσει το σχέδιο να αντιμετωπισει τις πορείες που εχουν προραμματιστεί στη μνήμη του πιτσιρικά που δολοφονήθηκε. Το ίδιο και τα ΜΜΕ, κι ας μη το λένε. Το ίδιο κι οι μπαχαλακηδες κι ας μη το λένε. Το ίδιο και τα πολιτικά κόμματα και οι κομματικές νεολαίες – την έπαθαν μια φορά, τότε με τη δολοφονία και τις ανεξάρτητες αντιδράσεις των πρώτων ημερών, μην ξαναπιαστούν ξεβράκωτες … – κι ας μη το λένε.
Όλοι κάπως ετοιμάζονται κι ας μη το λένε.

Ο Gregory – για τους φίλους του, το τσογλάνι για τους υπόλοιπους είναι πάλι εδώ κι ετοιμάζεται να δώσει μια κλωτσιά στα όνειρά μας και στην "ησυχία" μας.
Ο Γρηγορόπουλος και ο άδικος τρόπος που χάθηκε ή μήπως τελικά οι τύψεις μας θα μας βγάλουν από το καβούκι μας.

Θα τα καταφέρουμε άραγε να χαλάσουμε την ησυχία …τους;

Ακούω καινούριους Chemical Brothers

Mέσα κοιμούνται όλοι

Θα ήθελα να δυναμώσω τη μουσική, αλλά θα τους ξυπνήσω.

Θα ήθελα να μετρήσω τα μπαλάκια της γυάλας, με την ίδια λαχτάρα που Αντώνης και Μαρίνα θα τα ήθελαν να τα ανοίξουν για να δουν τα βλαμενοπαίχνιδα που κρύβονται εντός τους

Βαρέθηκα ο ένας να κατηγορεί τον άλλον

Βαρέθηκα να κολλάει το λαπτοπι μου διάφορα που μου δυσκολεύουν την ηλεκτρονική μου ζωή. (κάθε που το ανοίγω εσχάτως δείχνει οτι βρισκόμαστε στισ 27 δεκεμβρίου 2006 – πάλι καλά που έχω παιδιά δηλαδή)

Α, μ’ αρέσει τρελλά ο νέος δίσκος της Duffy. Θα το βάλω μόλις τελειώσω με τους κέμικαλς!

Παλιά θα αναβα τσιγάρο για  να απολαύσω την ησυχία μου. Τώρα δεν το χρειάζομαι. Ούτε καν υποκατάστατο (με πολλές θερμίδες κατά βάση). Μου φτάνει η μουσική.

Ήμουν μεταξύ του να πάρω το βιβλίο μου – διαβάζω το "Γαλανομάτικο Αγόρι" της Τζόαν Χάρις (άπαιχτο) – ή να παίξω εγώ με τις λέξεις στο βλογκ μου.

Προφανώς διάλεξα το δεύτερο.

Τι μαλάκας! Εβαλα το ποντίκι πάνω στο τζαμένιο τραπέζι! Πώς να δουλεψει αφού δεν βρίσκει "καπου" να χτυπήσει! Πήρα ένα Α4 χαρτί με ζωγραφιές του Αντώνη – πολύ καλό  mouse-pad.

Κομμάτι – κομμάτι οι Chemicals είναι όλο και πιο ατμοσφαιρικοί. Έχουν "μεγαλώσει" βεβαίως κι αυτοί, όπως κι εγώ ως ακροατής τους, αλλά παραμένουν ευφυείς! Ναι! ο όρος "ευφυείς" ταιριάζει σε κάποιυς από τους αγαπημένους μου μουσικούς, όπως οι Chemicals kai φυσικά ο Moby. Με φτιάχνει και ο Parov Stellar τελευταίως. Και από τα ελληνικά είμαι υποταγμένος στην ατμόσφαιρα των Travel Mind syndrome (ki ας έχασα Κατερίνα μου τα Live τους – που θα μου πάει θα τους πετύχω)

Κουράζεται η ψυχή μου να ακούω για ανέργους, για πιθανούς ανέργους και να συναντάω ανρθώπους που σταυροκοπιούνται που έχουμε – ακόμη κι ευτυχώς – δουλειά.
Όταν ήμουν μικρός … μου φαινόταν πολύ μεγαλίστικη η κουβέντα "την υγειά μας νά’χουμε" . Μετά άρχισα να τη χρησιμοποιώ περισσότερο κι εγώ (προφανώς μεγάλωσα, αλλά εχασα ανθρώπους, και έκανα παιδιά και άρα απέκτησε άλλο νόημα). Είναι ωστόσο κουραστικό να εύχεσαι τα ίδια και τα ίδια.
θέλω να ακούσω πρωτότυπες ευχές … και να πιάσουν αν αυτό είναι δυνατόν! Τι σκατά χριστούγεννα έρχονται.

Το βύσινο της μαμάς μετράει για "ποτό" ?
 Φέτος έχει λίγη παραπάνω κανέλλα αλλά παραμένει άπαιχτο.

Μα 100 γαμημένα ευρώ για έναν πύργο της playmobile? Α-στο διάολο πια! Πόσα όχι αντέχει να ακούει ένα παιδί. Πόσα όχι μπορώ να λέω ως μπαμπάς!

Συνάντησα στο γυμναστήριο ένα παλικάρι που δεν είχε πόδι. Είχε ένα ψέυτικο και έκανε τις ασκήσεις του. Μου φάνηκε γνωστή φάτσα και τον ρώτησα. Τελικά ήταν γνωστός αθλητής και μάλιστα στην εθνική ομάδα. Είπαμε κάποιες κοινοτυπίες που λένε άγνωστοι στο γυμναστήριο και όταν του είπα την ακόμη μεγαλύτερη κοινοτυπία: είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε γιατί δίνετε κουράγιο σε τόσες οικογένειες … εισέπραξα την απάντηση που ΜΑΣ αξίζει: Δεν κάνω τίποτα για τους άλλους. Ο καθένας μας έχει τους δικούς του εφιάλτες να ξορκίσει. Δεν αντέχω να σηκώνω στις πλάτες μου ξένους εφιάλτες! Μου αρκούν οι δικοί μου.
Έχουν περάσει δέκα μέρες από την κουβέντα, αλλά δεν ξεχνιέται με τίποτα! Ειδικά σήμερα που γίνεται κουβέντα ένεκα της "ημερας των ατόμων με αναπηρία".

Ξορκίζω τους δικούς μου εφιάλτες. Δεν έχω χώρο για άλλους!

… πρόσχωμεεεεεεν
Δεν ξέρω αν είναι πλάγιος βου ή γου ξέρω ότι οριζοντίως, καθέτως και πλαγίως … τον πίνουμε είτε όρθιοι είτε καθιστοί.
Και επιτέλους: από τα πλέον επίσημα χείλη, τα πρωθυπουργικά, μάθαμε ότι Το μέγεθος μετράει!

Η αγία επιμήκυνση λοιπόν μας έρχεται  / εμπρός βήμα ταχύ / όλοι να την φορέσουμε / και μέσα απ΄ το βρακί!
Μη χειρότερα παναγία μου!